Gökselin op de Grote Markt in Brussenl

Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog groeit het aantal vreemdelingen in België en evolueert ons land steeds meer naar een superdiverse samenleving.. Vooral in Brussel, waar meer dan 180 verschillende nationaliteiten leven en wonen. Onder de meer dan 1 miljoen Brusselaars vind je ook het verhaal van Gökselin Arici (20). Zij immigreerde zeven jaar geleden als 14-jarig meisje samen met haar vader vanuit Turkije naar België. “Mijn advies? Hoe moeilijk de taal ook lijkt, zet door.”

Gökselin kwam bij haar aankomst in België terecht in een OKAN-klas. Normaal stimuleert Vlaanderen het intergratieproces van migranten door inburgeringstrajecten aan te bieden. De inburgering voor minderjarige anderstaligen verloopt niet via zo’n inburgeringstraject, maar via het onderwijs. De Vlaamse overheid biedt trajecten aan die deze jongeren naar een geschikte school leiden. Ook zo bij Gökselin dus.

Verhuizing

Gökselin was niet de eerste uit haar gezin die naar België kwam, haar vader woonde immers al in Brussel. Voor zijn werk moest hij jaren pendelen tussen België en Turkije. Toen haar ouders scheidden, besloot haar vader om zich te vestigen in Brussel. Gökselin mocht kiezen: meegaan naar België, of in Turkije blijven bij haar moeder. Ze koos uiteindelijk voor Brussel ‘Mijn verhuis naar België was een moeilijke maar ook spannende periode voor mij’, vertelt Gökselin. Ondanks dat ze haar moeder en familie achterliet, voelde ze zich toch gelukkig met de beslissing. ‘Ik was heel nieuwsgierig naar wat me in België te wachten stond.’. Een nieuwe cultuur en taal leren kennen leek haar leuk en interessant. ‘Vooral het feit dat ik hier in België een betere toekomst zou hebben, sprak me toen erg aan. De overheid helpt haar inwoners meer, zoals met sociale zekerheid en een ziekenkas’, zegt ze. Volgens Gökselin biedt België ook beter onderwijs aan, wat ook een van de redenen was waarom Gökselin besloot om naar België te komen.

Gökselin in de luchthaven

OKAN-klas

De eerste week in België begon Gökselin meteen aan de taalklas. Ze kwam terecht in een OKAN-klas (onthaalklas voor anderstalige kinderen). ‘Mijn medeleerlingen konden al een beetje Nederlands. Ik was pas in december aangekomen dus ik liep dus drie maanden achter. In het begin dacht ik dat het me nooit zou lukken. Nederlands leren vond ik heel moeilijk! Geen enkel woord leek op mijn moedertaal. In de klas was ik eerder stil. Doordat ik niet zoveel zei, duurde het een tijdje voordat ik de taal echt beheerste.’ Na een tijdje lukte het om Nederlandse zinnen te begrijpen. ‘Ik begreep wat de mensen zeiden, maar het duurde lang voordat ik een antwoord kon geven.’ En soms kon ze wel antwoorden, maar deed ze dit liever niet omdat ze bang was om uitgelachen te worden. Gökselin zat uiteindelijk maar een aantal maanden in de OKAN-klas. Daarna begon ze aan de middelbare school.

Een andere cultuur

Ondanks de verschillen tussen de twee culturen, had ze geen moeite om te wennen aan de Belgische cultuur. ‘De mensen in België zijn ruimdenkender dan in Turkije. Ik heb het gevoel dat ik hier mag zijn wie ik wil zijn, zonder dat iemand mij raar aankijkt. De mentaliteit is hier meer open.’ Gökselin vertelt dat ze zich als meisje hier ook veiliger voelt. ‘Ik durf hier een kort kleedje aan te doen zonder dat iemand mij beoordeelt of me naroept.’

Het is fijn om in een stad met zoveel verschillende nationaliteiten te leven, waar toch iedereen zichzelf kan zijn.

Ondertussen woont Gökselin al bijna zeven jaar in België, en voelt ze zich hier thuis. ‘Ik voel me goed op mijn plek. Het is heel levendig in Brussel, ik voel me nooit alleen. Het is ook fijn om in een stad met zoveel verschillende nationaliteiten te leven, waar toch iedereen zichzelf kan zijn.’ Gökselin is van plan om in België te blijven. Ze wil haar school hier afmaken, trouwen en kinderen opvoeden. ‘Mijn advies voor andere anderstalige nieuwkomers is dat je nooit moet opgeven. Hoe moeilijk de taal ook klinkt of lijkt, het komt goed.’ Durven praten en sociaal zijn is ook belangrijk, heeft Gökselin geleerd. ‘Het eerste jaar voelde ik me uitgesloten, maar dat kwam omdat ik niemand de kans gaf om met mij te communiceren. Het is belangrijk om jezelf open te stellen.’


Dit artikel werd gepubliceerd door Kifkif op 30/06/2021

vorige volgende