Vince Maerten (21) identificeert zich als transman, maar plakt liever geen label op zijn seksualiteit: “Ik word gewoon verliefd”
De stem van jongeren
Meer lezen
Achter de camera: Rajano Mwaka over zijn werk als sportfotograaf
Rajano Mwaka is foto- en videograaf en ging naar de titelmatch tussen Antwerp Giants en Filou Oostende. Dat deed hij als toeschouwer en niet als persfotograaf. Rajano vertelt je hoe hij te werk ging tijdens de wedstrijd om foto’s te nemen en geeft een inkijk in hoe hij aan zijn carrière als sportfotograaf en content creator timmert.
Zonder media-accreditatie stond ik in de Lotto Arena voor de finale tussen Antwerp Giants en Oostende. Gewoon met een ticket zoals iedereen, camera mee, en de bedoeling om zoveel mogelijk vast te leggen als content creator en sportfotograaf.
Vanaf het begin zat ik in die typische modus: constant schakelen tussen foto en video, proberen momenten te pakken terwijl de match gewoon doorging. En ergens tussendoor ook beseffen dat je de wedstrijd zelf nooit echt volledig kan kijken. Je bent er wel, maar altijd half in je camera, half in het moment.
Wat het extra intens maakt: je bent constant aan het bewegen. Van bovenin de tribunes naar de zijkanten, langs gangen en ingangen, op zoek naar andere hoeken. Je werkt met wat je hebt. Geen vaste plek, geen perszone, gewoon proberen overal te staan waar iets kan gebeuren.
Antwerp Giants begon sterk en nam controle over de match. Oostende bleef lang achtervolgen, maar kwam in het laatste kwart helemaal terug in de wedstrijd. De sfeer in de arena veranderde compleet: elke aanval voelde zwaarder, elke score belangrijker, elke fout luider.
Toen het richting overtime ging, werd het pure chaos. Mensen recht, lawaai overal, en jij die tegelijk probeert foto’s en video’s te maken terwijl alles beweegt. Dat is het moment waarop je als creator beseft dat je nooit alles zal kunnen vastleggen. Je moet kiezen en blijven gaan.
“Je bent altijd half in je camera en half in het moment”
RAJANO MWAKA (fOTO- EN VIDEOGRAAF)
Antwerp trok het uiteindelijk over de streep met 89-84 en pakte de titel. Maar achteraf besef je dat de echte winst niet alleen in die beelden zat. Het zit in leren creëren wanneer niets ideaal is: geen perfecte plek, geen exclusieve toegang, geen controle over het moment, alleen instinct, timing en de drive om toch iets vast te leggen dat blijft hangen.
Dat is misschien de hardste, maar ook belangrijkste les van het voorbije anderhalf jaar. Niemand gaat wachten tot jij de kans krijgt. Je moet jezelf blijven bewijzen met wat je hebt, waar je staat. En ergens is dat ook de richting waarin ik wil doorgroeien.
Meer sportmomenten vastleggen op hoger niveau en stap voor stap vaker aanwezig zijn in de Belgische sportwereld als fotograaf en creator. Niet door te wachten op perfecte toegang, maar door te blijven maken en tonen wat je kan, ook als de omstandigheden niet ideaal zijn.
De ambitie blijft om ooit structureel aanwezig te zijn op de grootste sportevents. Misschien ook rond nationale teams zoals de Belgian Cats, richting het WK in 2026 in Duitsland, waar sport en verhaal samenkomen op het hoogste niveau. Tot die tijd blijft het simpel: blijven bewegen, blijven vastleggen en blijven zoeken naar beelden die spreken, ongeacht de plek waar je staat.