Clarysse (23): “Stoppen met studeren was geen falen. Het was het eerlijkste wat ik voor mezelf kon doen”

Clarysse studeerde drie jaar aan de universiteit: eerst rechten, dan handelsingenieur. Telkens voelde ze dat het niet klopte. Op 22-jarige leeftijd nam ze een beslissing die velen haar zouden afraden: ze stopte. Vandaag werkt ze als manager bij Ici Paris XL en kijkt ze zonder spijt terug. Dit is haar verhaal.

“Ik was twintig jaar oud toen ik voor het eerst dacht: ‘Dit klopt niet.’ Ik zat in een hoorcollege Rechten, omringd door mensen die leken te weten waarom ze daar waren. Ik eigenlijk niet. Maar ik bleef zitten. Want stoppen, dat deed je niet. Dat was falen.”

“Ik had Rechten gekozen omdat het op papier logisch klonk. Analytisch denken, redeneren, prestige. Twee jaar lang heb ik mezelf wijsgemaakt dat het gevoel zou verdwijnen: dat gevoel dat ik ergens naartoe bewoog zonder te weten waarheen. Na mijn tweede jaar besloot ik van richting te veranderen. Misschien was het de studie, dacht ik, niet de universiteit zelf. Dus waagde ik mijn kans bij Handelsingenieur.”

Onverwachte reacties

“Ook dat jaar heb ik vol doorgezet. En ook dat jaar voelde ik hetzelfde: ik deed het voor iets van buiten mezelf. Voor verwachtingen, voor het beeld dat ik van mezelf had opgebouwd. Een diploma, dat was het doel. Alles wat daarna zou komen, dat zag ik later wel. Maar in juni 2025, op mijn 22ste, nam ik een beslissing die me meer moeite kostte dan gelijk welk examen: ik stopte. Definitief. Geen herexamens, geen nieuwe richting, geen uitstellen. Ik schrijf me uit.”

“De reacties waren anders dan ik had verwacht. Mijn vrienden toonden meteen begrip: ze zagen al langer dat ik niet gelukkig was, en ze wisten dat werken de betere optie was. Ook mijn mama stond, na lange gesprekken te hebben, achter mijn beslissing, en dat betekende meer dan ik kan zeggen.”

“De stap naar de arbeidsmarkt was geen zet uit wanhoop, maar uit verantwoordelijkheidsgevoel”

Clarysse (23)

“Maar er waren ook praktische realiteiten. Zonder studentenstatus zou mijn mama geen kinderbijslag meer ontvangen, wat betekende dat ik voor mijn eigen appartement en kosten zou moeten zorgen. Dat was misschien wel de grootste drijfveer om écht de stap te zetten naar de arbeidsmarkt. Niet uit wanhoop, maar uit verantwoordelijkheidsgevoel.”

“Wat volgde, was een periode van zoeken. Niet dramatisch of verloren, gewoon eerlijk zoeken. Ik begon na te denken over wat mij écht boeit en waarmee ik me graag mee bezig hou. Ik dacht eigenlijk te veel na, want het antwoord lag veel dichter bij huis dan ik me kon voorstellen. Schoonheid, verzorging, mensen blij maken met iets tastbaars: dat had me al jaren geboeid, lang voor ik ook maar één wetboek had opengeslagen.”

Sterkste troef

“Zo kwam ik terecht bij Ici Paris XL. Eerst als medewerker, maar al snel bleek dat ik er helemaal in opging. Ik leerde iedere dag iets nieuws: over producten, over klanten, over hoe je een team aanstuurt. En die passie die ik jarenlang als ‘onbelangrijk’ had gelabeld, die bleek de sterkste troef die ik had. Vandaag ben ik manager, en ik ga iedere dag met het grootste plezier naar mijn werk. Dat klinkt als een cliché, maar voor iemand die jarenlang tegen zichzelf heeft gevochten om ergens te passen, is dat bijna een wonder.”

“Sommige collega’s waarschuwden me wel: ‘Pas op, als je eenmaal begint te werken, wil je misschien nooit meer studeren.’ Ik luisterde, maar ik sloot de deur niet. Avondlessen, een hogeschool, een universiteit: die opties liggen open. Wat ze zeggen, neem ik mee, maar ik ken mezelf: als ik in de toekomst wil studeren, weet ik dat ik het doorzettingsvermogen heb om er honderd procent voor te gaan, in welke vorm dat ook mag zijn. Maar voor nu is werken de juiste keuze.”