Een toekomst die Antoine zelf schrijft

Antoine Bakhash (29) vluchtte in 2015 uit Aleppo in Syrië. Hij maakte een lange en onzekere reis naar België, maar gaf niet op. Vandaag studeert hij journalistiek en zet hij zich actief in voor studentenrechten. “Ik wil mijn stem gebruiken om anderen te helpen.”

Wie ben je en waar kom je vandaan?

“Ik ben Antoine, 29 jaar. Ik ben geboren in Aleppo, een stad die zwaar getroffen werd door de oorlog in Syrië. Als christelijke minderheid voelde ik me extra kwetsbaar en dat bepaalde mee mijn beslissing om te vertrekken. Ik vluchtte in 2015 naar België door de oorlog. Ik reisde maandenlang naar België en ervaarde veel onzekerheid. Eenmaal aangekomen begon ik aan een nieuw hoofdstuk. Ik moest een nieuwe taal leren en mijn leven volledig opnieuw opbouwen. Ik leerde Nederlands en probeerde mijn plaats te vinden in de Belgische samenleving.”

Wat heeft je verleden gedaan met je mentale gezondheid?

“Mijn verleden raakt mij nog steeds. Als tiener groeide ik op in een oorlogssituatie, wat mijn ontwikkeling sterk beïnvloedde. Lange tijd probeerde ik sterk te blijven en alles zelf te verwerken. Uiteindelijk besefte ik dat mentale ondersteuning belangrijk is en leerde ik beter voor mezelf zorgen. Ik zocht hulp en werd daardoor sterker.”

Waarom koos je ervoor om journalistiek te studeren?

“Mijn ervaringen hebben mijn studiekeuze sterk beïnvloed. Vandaag studeer ik journalistiek, die richting geeft mij de kans om kritisch na te denken en actief deelnemen aan de maatschappij. In Syrië had ik die vrijheid niet om meningen te uiten of politici in vraag te stellen. Hier kan ik mijn stem laten horen en bijdragen aan een samenleving waarin ruimte is voor verschillende meningen. Naast mijn studie werk ik ook als studentenvertegenwoordiger, zowel in Vlaanderen als op Europees niveau. Ik werk rond mensenrechten en de toegankelijkheid van hoger onderwijs. Voor mij vormt onderwijs de sleutel tot een betere toekomst. Onderwijs creëert kansen en verandert levens.”

Voelde je je ooit anders behandeld?

“Ik kreeg soms te maken met vooroordelen. Ik merkte dat mensen mij eerst als ‘vluchteling’ zagen, in plaats van als persoon. Ik mocht een café in Leuven niet binnen omdat er op mijn paspoort stond dat ik een vluchteling was. Toch liet ik mij daardoor niet tegenhouden. Integendeel: het motiveerde mij om mijn plaats in de samenleving nog sterker op te eisen.”

Wat weet je nog over de VRT-reeks ‘Vijf jaar hier’?

“’Vijf jaar hier’ is een reeks gemaakt door Phara de Aguirre. Ze volgde achttien vluchtelingen om te tonen hoe hun leven in België eruitzag. Ik was daar een van. Ik heb daar nog altijd mooie herinneringen aan. Er was veel kritiek op migratie en vluchtelingen maar ik wilde hier een ander beeld aan geven. Na de uitzending heb ik heel veel positieve reacties gekregen. Dat maakte mijn keuze om mee te doen aan die documentaire zoveel beter. Ik zou dat zonder twijfel opnieuw doen.”

Wat betekent thuis voor jou?

“Thuis is een plek waar je jezelf kan zijn en waar je kansen krijgt. België werd voor mij zo’n plek, ondanks de moeilijke start. Geloof in jezelf. Iedereen heeft zijn eigen tempo. Mijn verhaal toont dat een nieuw thuis niet alleen uitdagingen brengt, maar ook kansen biedt. Met doorzettingsvermogen en overtuiging bouw je stap voor stap aan je toekomst.”