Jongeren over zakgeld
De stem van jongerenDe reis van standvastigheid – Van Gaza naar hoop: het verhaal van Moheeb (21)
In een wereld vol oorlogen en ontworteling worden grootse verhalen niet geboren uit luxe, maar uit pijn, uit het puin, uit een onverzadigbaar verlangen en een droom die weigert te sterven. Dit is het verhaal van een Palestijnse jongeman uit Gaza, genaamd Moheeb, die zijn land in zijn hart droeg en het in zijn lichaam achterliet — maar bleef doorgaan, ondanks alle muren.
Ik werd geboren op 26 oktober 2005 in de stad Khan Younis, één van de steden in Gaza die omsingeld is door blokkades en gesmoord wordt door oorlog, maar weigert te breken of zich over te geven.
In deze kleine stad groeide ik op in VN-vluchtelingenscholen, waar ik leerde wat geduld en veerkracht werkelijk betekenen, en hoe een mens kan opgroeien ondanks zware omstandigheden.
Mijn jeugd was niet als die van andere kinderen. Mijn vader was tien jaar afwezig wegens werk, dus ik groeide op met afwezigheid, met dromen, en met stille weerstand als levenshouding.
Elke mogelijke hoek
Ik was niet alleen een leerling, maar ook een werker: ik werkte in meubelstoffering, bouw, loodgieterij, elektriciteit en de verkoop van telefoons. Ik leerde het leven vanuit elke mogelijke hoek.
Op 7 oktober 2023 veranderde alles. De oorlog in Gaza barstte los. Ik moest samen met mijn familie vluchten naar een klein appartement, waar drie gezinnen onder één dak leefden. Het was niet zomaar een verhuizing – het was het begin van een lange reis over continenten heen, een reis vol pijn en het zoeken naar veiligheid.
Ondanks alles droeg ik twee talen in mij: de taal van het lijden die mij gevormd heeft, en de taal van hoop die mij voortstuwt
Op 31 december 2023 begon mijn grote reis: van Gaza naar Egypte, daarna Turkije, vervolgens Griekenland. Daar, in de koude straten van Mytilene werd ik geconfronteerd met de winter, discriminatie en zelfs slapeloze nachten op straat. Maar ik gaf niet op. Mijn vastberadenheid groeide met elke dag.
Na Griekenland verhuisde ik naar Nederland, en daarna naar België, waar ik mij uiteindelijk vestigde. In een nieuw land, met een nieuwe taal, begon ik Nederlands te leren en bouwde ik aan een beter leven.
Ondanks alles droeg ik twee talen in mij: de taal van het lijden die mij gevormd heeft, en de taal van hoop die mij voortstuwt.
Mijn verhaal gaat niet alleen over vluchten of overleven, maar over kracht en doorzettingsvermogen. Over een jongeman die weigerde een slachtoffer te zijn van omstandigheden, en in plaats daarvan van pijn een pad maakte naar hoop, en van beproeving een verhaal van overwinning.
