De reis van standvastigheid – Van Gaza naar hoop: het verhaal van Moheeb (21)

In een wereld vol oorlogen en ontworteling worden grootse verhalen niet geboren uit luxe, maar uit pijn, uit het puin, uit een onverzadigbaar verlangen en een droom die weigert te sterven. Dit is het verhaal van een Palestijnse jongeman uit Gaza, genaamd Moheeb, die zijn land in zijn hart droeg en het in zijn lichaam achterliet — maar bleef doorgaan, ondanks alle muren.

Moheeb werd geboren op 26 oktober 2005 in de stad Khan Younis, één van de steden in Gaza die omsingeld is door blokkades en gesmoord wordt door oorlog, maar weigert te breken of zich over te geven.

In deze kleine stad groeide Moheeb op in VN vluchtelingenscholen, waar hij leerde wat geduld en veerkracht werkelijk betekenen, en hoe een mens kan opgroeien ondanks zware omstandigheden.

Zijn jeugd was niet als die van andere kinderen. Zijn vader was tien jaar afwezig wegens werk, dus Moheeb groeide op met afwezigheid, met dromen, en met stille weerstand als levenshouding.

Elke mogelijke hoek

Hij was niet alleen een leerling, maar ook een werker: hij werkte in meubelstoffering, bouw, loodgieterij, elektriciteit en de verkoop van telefoons. Hij leerde het leven vanuit elke mogelijke hoek.

Op 7 oktober 2023 veranderde alles. De oorlog in Gaza barstte los. Moheeb moest samen met zijn familie vluchten naar een klein appartement, waar drie gezinnen onder één dak leefden. Het was niet zomaar een verhuizing – het was het begin van een lange reis over continenten heen, een reis vol pijn en het zoeken naar veiligheid.

Ondanks alles droeg Moheeb twee talen in zich: de taal van het lijden die hem gevormd heeft, en de taal van hoop die hem voortstuwt

Op 31 december 2023 begon zijn grote reis: van Gaza naar Egypte, daarna Turkije, vervolgens Griekenland. Daar, in de koude straten van Mytilene werd hij geconfronteerd met de winter, discriminatie en zelfs slapeloze nachten op straat. Maar hij gaf niet op – zijn vastberadenheid groeide met elke dag. 

Na Griekenland verhuisde hij naar Nederland, en daarna naar België, waar hij zich uiteindelijk vestigde. In een nieuw land, met een nieuwe taal, begon Moheeb Nederlands te leren en bouwde hij aan een beter leven.

Ondanks alles droeg hij twee talen in zich: de taal van het lijden die hem gevormd heeft, en de taal van hoop die hem voortstuwt.

Zijn verhaal gaat niet alleen over vluchten of overleven, maar over kracht en doorzettingsvermogen. Een jongeman die weigerde een slachtoffer te zijn van omstandigheden, en in plaats daarvan van pijn een pad maakte naar hoop, en van beproeving een verhaal van overwinning.