© Miette

In dit internettijdperk gebeurt het steeds vaker dat iemand bekend is zonder “Bekende Vlaming” te zijn. De twintigjarige Miette uit Veurne is daar een goed voorbeeld van. Wie actief is op Twitter zag haar naam hoogstwaarschijnlijk al voorbij komen, want daar heeft ze de kaap van vijfduizend volgers al geruime tijd overschreden. Anderen kennen haar door haar foto’s op Instagram, waar ze meer dan vierduizend volgers heeft. Wie schuilt er achter dit veelgevolgde account? Maak kennis met Miette.

© Miette

“Wat vind jij het minst lekkere eten?” Miette begint ons gesprek met een originele vraag aan mij. Een perfecte illustratie van de spontaniteit van de jonge fotografe. “Ik vind het leuk om mensen te overvallen met onverwachte vragen”, lacht Miette. “Als ik in een broodjeszaak sta en niet weet welk broodje ik wil, laat ik de persoon achter de toonbank kiezen. Omdat ze die vraag niet verwachten, zijn ze vaak even in de war en dat vind ik geweldig.”

Miette zonder familienaam

Op sociale media staat de studente bekend als Miette, maar dat is niet wat op haar identiteitskaart staat. Ze doet er alles aan om haar geboortenaam niet te moeten uitspreken en apprecieert het ook dat ik dat niet doe. “Miette is zowel een bijnaam als een artiestennaam. Op carrièrevlak vind ik het enorm belangrijk dat mijn beelden terug te vinden zijn onder Miette en niet onder mijn standaard Vlaamse geboortenaam. Als iemand mij op straat herkent en mijn officiële naam naar me roept, voel ik me daar heel ongemakkelijk bij. Dan voelt het alsof ze weten wie ik ben en op die manier ‘te dichtbij’ komen.”

Toch heeft Miette er geen moeite mee om heel wat over zichzelf te delen op het internet. Alles wat in haar opkomt, gooit ze op Twitter. “Soms tot vervelens toe, dat weet ik, maar ik post dingen vaak met de bedoeling om taboes te doorbreken. Zo heb ik vorig jaar enkele zelfportretten gepost waarop ik huilde. Sommigen vonden dat ik daar aandacht mee zocht, maar ik wilde net laten zien dat het normaal is om te huilen en kwetsbaar te zijn.”

Naast taboedoorbrekend wil Miette ook inclusief zijn op sociale media. Haar platform moet een veilige plaats zijn voor haar volgers. Zo doet ze bijvoorbeeld haar best om trigger warnings toe te voegen aan haar tweets. Die waarschuwen de lezer dat de tweet informatie bevat over onderwerpen die gevoelig kunnen liggen, zoals lichaamsgewicht, seksuele intimidatie of fobieën. “Ik probeer rekening te houden met zoveel mogelijk mensen. Ik zou niet willen dat iemand zich slecht voelt door één van mijn tweets.”

“Volgersaantallen kunnen mij niks schelen. Wat mij wel iets kan schelen is of ik de huur kan betalen aan het einde van de maand”
© Miette

Haat-liefdeverhouding

Met Instagram heeft ze eerder een haat-liefdeverhouding. “Alles is daar zo oppervlakkig. Ik stoor me enorm aan de houding die schreeuwt “Kijk mij, ik heb een mooi leven”. Soms denk ik eraan om mijn accounts te verwijderen, maar dan ziet niemand mijn fotografische werken meer”, vertelt ze. Als fotografe heeft Miette het platform nu eenmaal nodig om de resultaten van haar fotoshoots te laten zien. “Wat ik op Instagram post, heeft een heel commercieel karakter, want je ziet daar letterlijk mijn job afgebeeld. Die foto’s zijn mijn enige vorm van inkomen. Op zich kunnen mijn volgersaantallen mij niks schelen. Wat mij wel iets kan schelen is of ik de huur kan betalen aan het einde van de maand, en daar heb ik sociale media voor nodig.”

Miette organiseert fotoshoots tegen een bepaald tarief bij wijze van studentenjob. “Vaak krijg ik de vraag waarom iemand een shoot zou boeken. Waarom zou je foto’s van jezelf willen? Heel kort samengevat; omdat dat goed is voor je zelfbeeld. Sommige van mijn modellen beginnen heel onzeker aan een shoot. Hen gaandeweg zien openbloeien maakt mij supertrots als fotograaf.”

Fotograaf of kunstenaar?

Sinds dit academiejaar is Miette fotoredacteur bij Veto, het onafhankelijk studentenblad voor studenten van de KU Leuven. “In de middelbare school zei ik dat ik op een bepaald punt in mijn carrière voor een magazine wilde werken. Nu ik voor Veto werk, is dat dus het geval. Ik heb al geweldige kansen gekregen daar. In september mocht ik bijvoorbeeld foto’s maken van viroloog Marc Van Ranst. Wie er nog op mijn verlanglijstje staat? Radio- en televisiemaakster Flo Windey, zonder twijfel. Ik vind haar geweldig, dus ik hoop ooit de kans te krijgen om haar te fotograferen. Al mag Beyoncé natuurlijk ook altijd voor mijn lens komen staan.”

“Iemand die danst is toch een danser? Waarom zou jij geen fotograaf zijn als je wel actief foto’s neemt?”
© Miette

”Af en toe krijg ik berichten van mensen die regelmatig foto’s nemen, maar zichzelf nog geen fotograaf durven te noemen. Waarom niet? Iemand die danst is toch een danser? Iemand die regelmatig brood bakt is in principe toch een bakker? Je hoeft daar zelfs geen bakkerij voor te hebben. Dus waarom zou jij geen fotograaf zijn als je wel actief foto’s neemt?”

Hoewel Miette fotografie studeert aan Sint-Lukas in Brussel, ziet ze zichzelf niet enkel als fotografe. “Simpel gezegd: ik ben fotograaf omdat ik plaatjes op Instagram post en daarvoor betaald word. Aan de andere kant ben ik een kunstenaar omdat ik workshops geef en tijdens mijn uitleg op tafel ga staan. Het kunstenaarschap zit meer in de handelingen die ik elke dag doe. Ook in het vragen aan de vrouw in de broodjeszaak welk broodje zij zou kiezen”, voegt ze lachend toe.

Belang van kunst

“Vrienden van mij spotten soms met kunstenaars. Ze leggen een lepel op tafel en zeggen dan dat ze kunst hebben gemaakt. Daaruit blijkt dat zij duidelijk niet weten wat kunst is”, zegt Miette gefrustreerd. “Het zit zo hard in onze samenleving ingebakken dat kunstenaars en artiesten geen echte job hebben, dat ze het zelf nog gaan geloven ook. Sociale en culturele aspecten van de maatschappij worden te vaak achterwege gelaten. De economie is prioriteit. Ik hoop dat mensen door de coronacrisis beseffen dat ze niet zonder kunst en cultuur kunnen.”

Als ze aan de toekomst denkt, wil Miette graag op haar eigen manier iets betekenen voor de kunstwereld. “Mijn ultieme doel is kunst toegankelijker maken, zeker voor wie daar niet veel mee in aanraking komt. Het liefst van al wil ik een gebouw opkopen en het inrichten als één groot kunstatelier. Een tentoonstellingsgalerij op de benedenverdieping, een donkere kamer voor fotografen, een atelier voor pottenbakkers, een lokaal met printers en zeefdrukmachines, noem maar op. Iedereen kan daar dan naartoe komen om kunst te leren maken. Daar heb ik natuurlijk een behoorlijk budget voor nodig, dus ik zal eerst nog wat fotoshoots moeten organiseren”, besluit ze met een knipoog.


Dit artikel werd gepubliceerd door Krant Van West-Vlaanderen op 18/02/2021.

vorige volgende