Kaat Vanhoutte (21) is terughoudend over haar genderidentiteit: “Je moet altijd op je hoede blijven voor negatieve reacties”

Voor Kaat Vanhoutte (21) verliep het ontdekken van haar seksuele oriëntatie geleidelijk. Vandaag voelt ze geen behoefte om zichzelf een specifiek label op te plakken. Ze vertelt openhartig over haar relatie met Maxime, haar terughoudendheid om haar liefde in het openbaar te tonen en haar visie op LGBTQIA+-representatie in het onderwijs.

Kaat Vanhoutte (21) kwam voor de eerste keer in aanraking met lesbische relaties tijdens haar basketbalstage met het Belgische nationale team: “Daarvoor had ik zelfs nooit gedacht dat dat een optie was.” Inmiddels omschrijft Kaat haar seksuele oriëntatie niet aan de hand van een specifiek label. “Ik voel me doorgaans sterker aangetrokken tot vrouwen dan tot mannen, maar het ene sluit het ander niet uit. Vrouwen geven me een ander, sterker gevoel.”

Dat bewustwordingsproces verliep geleidelijk. “In het vierde middelbaar had ik ruim anderhalf jaar een relatie met een jongen. Toen dat afgelopen was, kwam er in het vijfde middelbaar toevallig een nieuw meisje in de klas, Laure, en realiseerde ik me dat mijn aantrekking tot vrouwen sterker is”, vertelt Kaat. Ze experimenteerden een tijd lang met hun gevoelens. “Uiteindelijk hebben we dat stopgezet omdat Laure zelf erg worstelde met haar genderidentiteit.” Na verloop van tijd kwam Laure naar buiten als transgender en begon hij zijn transitie naar man onder de naam Maxime. “Maxime is nog steeds de ware voor mij”, vertelt Kaat. “Als ik me een toekomst met iemand voorstel, dan is het met Maxime.”

“Op drukke plaatsen, zoals in een stad, zou ik nooit hand in hand lopen met mijn vriendin”

Hoewel Kaat zich altijd comfortabel heeft gevoeld met haar seksuele oriëntatie, bleef ze terughoudend om dit naar de buitenwereld te communiceren: “Je kunt nooit goed inschatten wat iemands reactie zal zijn en je hoort ook steeds verontrustende verhalen. Maar natuurlijk, de tolerante en accepterende verhalen komen niet zo vaak aan het licht.” Daarnaast voelde ze ook geen expliciete behoefte om daarmee naar buiten te treden: “Uiteindelijk hebben mensen daar toch geen zaken mee? Je ziet heteromensen ook niet naar voren komen met hun geaardheid. Dus waarom zou ik dat dan wel moeten doen?” Tot vandaag is ze nog steeds terughoudend: “Ik ben altijd voorzichtig. Op drukke plaatsen, zoals in een stad, zou ik nooit hand in hand lopen met mijn vriendin. Je moet op je hoede blijven voor negatieve reacties.”

Ondanks haar terughoudendheid, reageerde zowel haar beste vriendin, haar vriendengroep als haar ouders positief en accepterend toen ze het hen vertelde. “Mijn papa vertelde dat hij het wel had zien aankomen, aangezien ik als kind ook nooit een ‘meisje-meisje’ was. Ik droeg geen rokjes of kleedjes en ik speelde niet met poppen”, vertelt Kaat. Ze benadrukt daarbij dat kinderlijke voorkeuren niet noodzakelijk iets hoeven te zeggen over iemands seksuele oriëntatie.

Op school ervaarde ze weinig expliciete representatie van LGBTQIA+-thema’s in de lessen of het lesmateriaal. “Af en toe was er een leerkracht die open was over diens persoonlijke leven, maar dat gebeurde telkens op initiatief van de leerkracht zelf”, vertelt de basketbalspeelster.

“Opgelegde quota of geforceerde hervormingen lijken mij niet nodig. De thema’s moeten spontaan en natuurlijk aan bod kunnen komen”

Tegelijkertijd benadrukt Kaat dat representatie voor haar vooral op een natuurlijke manier moet ontstaan. “Meer representatie is zeker welkom, maar het mag er niet vingerdik op liggen. Opgelegde quota of geforceerde hervormingen lijken mij niet nodig. De thema’s moeten spontaan en natuurlijk aan bod kunnen komen.”

Hoewel er in de Gemeenschapsschool Groenhove sterk werd ingezet op antipestcampagnes, was er volgens haar geen specifiek LGBTQIA+-beleid aanwezig. “Er was daar niet veel bewustwording rond, maar ik had ook niet het gevoel dat ik dat miste”, vertelt Kaat. “Waarschijnlijk omdat ik die representatie wel terugvond binnen de sport- en basketbalwereld.”

Hoe inclusief is het Vlaamse onderwijs vandaag? In deze reeks onderzoekt reporter Valentine Vanparys hoe LGBTQIA+-jongeren hun schooltijd beleven, welke uitdagingen middelbare scholen tegenkomen en waar kansen liggen om een veilige en inclusieve leeromgeving te creëren. Acht weken lang brengen we op vrijdag een nieuw verhaal, van persoonlijke getuigenissen tot diepgaande interviews en achtergrondreportages. Lees hier de andere artikels uit de reeks ‘Onderwijs zonder label‘.