Hierna hernemen we het begin van de vorige opname, maar gaan we halverwege naar binnen via een andere deur. De deuren openen enkel van binnenuit, maar zijn niet voorzien van een symmetrisch slot, wat betekent dat het altijd de ene deur is die in de andere moet vastklikken (de aandachtige kijker heeft gezien dat de tweede witte deur in het vorige filmpje wél langs beide kanten sluit). Wanneer de verkeerde kant van de dubbele deur als eerste terugvalt, klikt het slot niet vast en kan men ook van buitenaf naar binnen. Wat verderop ziet u dat er met de tweede deur net hetzelfde aan de hand is. Met wat meeval is via deze weg geen hulp nodig van nietsvermoedende passanten uit de andere richting.
In het voorlaatste filmpje vertrekken we vanop Parking T, aan de voet van het Atomium. Via de voetgangersbrug gaan we naar de hoofdingang, daarna wandelen we over de brug boven de lobby op het gelijkvloers. Op deze brug bekijken we de route die we daarna zullen nemen om binnen te komen. Aan het einde van de brug komen we aan de andere ingang naast het Koning Boudewijnstadion en Océade (uit de vorige montages).
Wie het gebouw niet kent onthoudt het best de onderschriften. Deze komen telkens meermaals terug, zo kan u er zich makkelijker op oriënteren. Vanop de brug zien we vijf vrouwelijke bezoekers aan een hoge tafel, niet veel later staan we naast hen. Regelmatige Kinepolis-klanten kunnen de eerste helft van deze opname overslaan.
Als laatste komen we opnieuw binnen via de secundaire ingang langs de kant van het Koning Boudewijnstadion. Bij deze route blijkt overduidelijk geen nood aan hulp van bezoekers die de andere richting uitgaan. Iedere deur staat open en nergens valt een verbodsbord te bespeuren. We lopen in het volle zicht van een aantal camera’s, maar die hadden er evengoed niet kunnen hangen. We raken van buiten op de stoep tot binnen in de zaal op een slordige 2 à 3 minuten. Dat is zelfs sneller dan wie eerst een kaartje zou kopen.