Hoe de Marokkaanse bevolking letterlijk plaats moet maken voor het WK voetbal in 2030

Het WK 2030 is nog ver weg, maar Marokko is al volop bezig met zijn voorbereiding. Alleen gaat dat volgens verschillende bewoners ten koste van de lokale bevolking. Zij moeten letterlijk plaats maken voor nieuwe ‘prestigeprojecten’.

Van onze reporter in Casablanca, Marokko.

Wanneer je langs de Marokkaanse kustlijn rijdt in de regio van Casablanca en Rabat valt het je meteen op: langs de weg, aan de kant van de zee, zie je allemaal afgebroken huizen. Het zijn kleine strandhuisjes uit hout of beton, ook wel ‘cabanon’ genoemd. Vaak werden ze illegaal zonder vergunningen gebouwd. De Marokkaanse overheid is al sinds 2024 bezig met het slopen van deze buurten. Ze willen naar eigen zeggen “de buurten moderniseren”. De Standaard schrijft dat zeker 10.000 mensen in Rabat hun huizen hebben moeten verlaten sinds de start van de sloopwerken in 2024.

Wanneer we met de buurtbewoners spreken in de buurt van Casablanca, voelen we duidelijk frustratie en onwetendheid. Youness* is parkeerwachter en woont in de buurt van Aïn Harrouda, een stad zeventien kilometer ten noordoosten van Casablanca. “Het is al even geleden da ze het hier hebben afgebroken”, vertelt hij terwijl hij duidelijk laat merken dat hem onrecht is aangedaan. “Een aantal van deze cabanons zijn vakantiehuizen van rijkere mensen. Zij kwamen hier de zomer doorbrengen.”

“De rijken hebben vaak een tweede woning en hebben geld genoeg. Zij trekken hun plan. Maar waar kunnen wij heen?”

Youness (inwoner Casablanca)

“De mensen die hier alleen hun vakantiehuis hadden, trekken hun plan”, aldus Youness. “Ze hebben vaak een tweede woning en hebben geld genoeg. Voor ons is het heel anders. Waar kunnen wij heen? Wij hebben misschien net als hen geen vergunningen, maar we hebben geen tweede huis.”

Van compensatie is er volgens de mensen die er nog leven weinig te merken. Mensen die geen vergunning hebben, kunnen volgens hen ook niet rekenen op steun. Wie wel kan aantonen dat zijn woning geregistreerd is, krijgt volgens de bewoners een bod dat tot de helft lager kan liggen dan de waarde van hun huidige woning.

De tegenstelling is merkbaar. Hier verliezen mensen hun woningen, terwijl ze iets verderop al met de afwerking van gloednieuwe appartementen bezig zijn. Youness weet alvast dat hij een onzekere toekomst heeft. “Ik kan hier nog even blijven, maar wat ik daarna ga doen, weet ik niet.”

Als ons gesprek eigenlijk al is afgelopen en we elkaar de hand hebben geschud, vraag ik hem nog waarom hij denkt dat dit gebeurt. Ik verwacht een duidelijk antwoord. Dat komt er niet. “Instagram”, zegt hij. “Les photos.”

Ik draai me om. Achter ons staan de nieuwe appartementsgebouwen. Grote borden kondigen ‘woningen te koop’ aan.

*Youness is een schuilnaam.