Eerst en vooral: ik veralgemeen niet. Mannen zijn geen onmensen. Niet alle mannen hebben dit soort gedrag, maar een kleine minderheid. Helaas is het die minderheid die de toon zet voor vele vrouwen onder ons.
Mijn eerste ervaring met zulke voorvallen begon vrij jong. We gingen met een groepje naar Walibi, waar het waterpark Aqualibi ons al snel aanzette om te gaan zwemmen. We toverden onzelf om tot jonge meisjes in bikini. De glijbaan was een wilde attractie en besloten er dan ook meteen op te gaan. Plots kwamen daar enkele jongens onze rust verstoren, ze pakten ons langs alle kanten vast en slaagden er zelfs in tussen mijn benen (ter hoogte van mijn venusheuvel) mijn broekje vast te pakken en eraan te trekken. Ik was ocharme 14 jaar en wist niet hoe te reageren. Al snel komt de schaamte en zwijg je maar.
De schaamte duurde lang. Veel te lang. Tot ik een grote mond kreeg, en begon te beseffen hoe vaak me dit eigenlijk overkwam. Het zijn geen complimenten mannen, integendeel: je kruipt er van in elkaar. Toen ik twee jaar terug naar de Gentse Feesten wou op een zonnige dag, zwierde ik een dieprode kleur op mijn lippen. Ik werd in één straat vijf keer nageroepen terwijl iedereen keek en niemand iets deed.
Het is die ongewilde aandacht die ik niet moet hebben. Ik vraag niet om nageroepen te worden, ik wil mijzelf gewoon goed voelen. Waar in het begin van de straat mijn zelfvertrouwen nog goed zat, was dat aan het einde van de straat helemaal gekelderd en liep ik in elkaar gebogen verder. Ik kies niet om in de spotlights te staan.