Experimenteren met fotografie: De bibliotheek
De stem van jongeren
Meer lezen
Open brief aan Geert Bourgeois, Vlaams minister van Inburgering
- Iemand psychisch of lichamelijk pijn doen, ook uw partner of uw kinderen, is verboden.
Minister Bourgeois, u weet zelf toch ook, dat geweld niet inherent is aan een bepaalde bevolking. Criminelen (geweldplegers, dieven, oplichters, noem maar op) vindt men overal. Waarom dan de Marokkaanse bevolking viseren? Ik denk dat er onder de Belgen ook genoeg mensen zijn die deze universele gedragscode niet naleven. Waarom stuurt u hen geen brochure? Om het specifiek te hebben over partnergeweld zijn er ook gevallen bekend hier in Vlaanderen. Kijk maar naar de zaak waar een vrouw bijtend zuur in het gezicht heeft gekregen van haar ex-minnaar. Deze vrouw is nu voor het leven verminkt. Een afschuwelijke zaak lijkt mij, en geen Marokkaan die er iets aan bijgedragen heeft. Moest u wat meer weten over de Marokkaanse cultuur, over de islam, dan zou u weten dat vrouwen wel degelijk gerespecteerd worden en dat ook bij ons geweld niet wordt getolereerd. Marokko en België zouden dus best bondgenoten kunnen zijn in het bestrijden van geweld en dit niet enkel op nationaal niveau. - Een godsdienst aan anderen opleggen, mag niet.
Een godsdienst aan anderen opleggen is zeker niet aanvaardbaar maar als persoon of regering vanuit een gevoel van superioriteit zeggen dat wat de andere partij gelooft fout is en die persoon zeggen hoe hij of zij zijn geloof moet beleven is ook niet aanvaardbaar. Het is niet omdat u de levenswijze en geloof van een persoon niet deelt, dat u die daarom niet moet respecteren. Dit geldt voor zowel Marokkanen als Belgen. - Om u thuis te voelen in uw nieuwe omgeving is het aangewezen om kennis te maken met uw buren.
In Marokko bestaat het fenomeen ‘buren’ niet eens. Iedereen beschouwt elkaar als familie. Om een concreet voorbeeld te geven: Kinderen spreken moeders van vrienden en vriendinnen aan als ‘khalti’ (tante). In België brengen Marokkanen tijdens het Suikerfeest vaak koekjes naar hun Belgische buren. Als u eerlijk bent, weet u dat de Belg, die gesteld is op zijn privacy, ook asociaal uit te hoek kan komen. - Mensen gaan niet zomaar bij elkaar op bezoek. Ze maken meestal eerst een afspraak. Ze zijn gesteld op hun privacy.
Je kan inderdaad niet zomaar bij iedereen langsgaan wanneer het voor uzelf past. Hierin geef ik u gelijk. Hoe iemand zijn bezoeken regelt naar familie en vrienden daar heeft u niemand de les in te spellen. Op bezoek gaan bij je familie gebeurt niet op basis van een afspraak. Ik hoop voor u dat u altijd welkom bent bij uw ouders en andere familieleden. Hier had u volgens mij een genuanceerder beeld kunnen geven, bijvoorbeeld concrete voorbeelden van de mensen waarbij een afspraak gemaakt dient te worden. - Het gebeurt niet vaak dat getrouwde zonen of dochters inwonen bij hun ouders of schoonouders. Koppels proberen zo snel mogelijk als gezin alleen te gaan wonen.
Volgens mij zijn er ook binnen de Belgische bevolking getrouwde kinderen die nog bij hun ouders wonen. Moest dit echter toch een typisch Marokkaans gebruik zijn, wat heeft u daar dan over te zeggen. Iedereen regelt volgens mij toch nog altijd zijn levenssituatie zoals hij of zij het zelf wil. Het belangrijkste lijkt mij dat alle partijen binnen het gezin hiermee akkoord gaan. Verder wil ik opmerken dat in de Marokkaanse cultuur het de gewoonte is dat de kinderen voor de ouders zorgen, wanneer deze hier niet meer zelf toe in staat zijn. Dit zou u kunnen beschouwen als een vorm van respect, als dank voor de jaren goede zorgen die zij van hun ouders hebben gekregen. De ouderen worden inderdaad niet gauw in een rusthuis geplaatst. Als iemand de zorg voor hun ouders op zich wil nemen, wat een heel mooi en respectabel gebaar is, waarom zou u dit dan afschilderen als iets negatiefs?