Opinie | “De VS kennen een streng migratiebeleid, behalve als je een vriend van Trump bent”

Braziliaans presidentskandidaat Flavio Bolsonaro is gearriveerd in de Verenigde Staten nadat hij na zijn verkiezingsnederlaag vluchtte voor vervolging. President Trump, die van een streng migratiebeleid één van zijn belangrijkste strijdpunten heeft gemaakt, ontving hem met open armen. “Wanneer de regering zo nadrukkelijk inzet op strikte handhaving”, schrijft Pablo Verhaeghe, “mag ze ook uitleggen waarom bepaalde mensen wel op haar gastvrijheid kunnen rekenen.”

De Braziliaanse bevolking koos afgelopen weekend voor democratie. Lula da Silva werd door het volk opnieuw tot president gekroond, en dat tegen alle verwachtingen in. Tegenstander Flavio Bolsonaro, zoon van ex-president Jaïr Bolsonaro, moest daarmee zijn ambities opbergen.

Wie ook zijn Braziliaanse ambities moest opbergen, was de Amerikaanse president Donald Trump. Nog een extreemrechtse president in Latijns-Amerika was ongetwijfeld een Brazilian dream. Bolsonaro vertrok dan maar na zijn verlies om zijn American dream waar te maken.

Vrees voor vervolging

En dus vertrok hij naar de Verenigde Staten. Dat terwijl hij van het Braziliaanse Hooggerechtshof een uitreisverbod had gekregen en zijn paspoort moest inleveren. Zelf beweerde hij nochtans geen plannen te hebben om Brazilië te verlaten. Toch vertrok hij uit vrees voor vervolging in verband met witwasbeschuldigingen.

Gelukkig heeft hij in de Verenigde Staten nog vrienden zitten. Trump liet immers verstaan dat Bolsonaro en zijn familie welkom zijn en dat hun visa klaarligt. De president die zijn politieke carrière bouwde op het sluiten van grenzen, blijkt zo plots bijzonder gastvrij wanneer de juiste persoon aan de deur staat.

“De president die zijn politieke carrière bouwde op het sluiten van grenzen, blijkt zo plots bijzonder gastvrij wanneer de juiste persoon aan de deur staat”

Pablo Verhaeghe

Bolsonaro is nochtans de verpersoonlijking van alles waar de Trump-administratie tegen is. Een vreemdeling die het land binnenkomt, terwijl hij in zijn thuisland met justitie in aanraking dreigt te komen. Trump zegt het uitschot uit andere landen te willen tegenhouden en oppakken. De definitie van ‘uitschot’ blijkt dan toch flexibeler dan gedacht. Want wie niet in de smaak valt van de president, kan maar beter zijn koffers pakken. Wie bevriend is met de president, krijgt blijkbaar een visum, ongeacht het profiel.

Keniaanse verpleegkundige

Eén van de velen die niet over die luxe beschikken, is Maureen Wanjirru Ngure. De Keniaanse verpleegkundige en moeder van twee kinderen werkte en woonde bijna twintig jaar in Californië. Op 22 september werd ze door ICE, de Amerikaanse immigratiedienst, naar Kenia gedeporteerd nadat ze in augustus tijdens een afspraak bij de immigratiedienst was opgepakt. Ze had geen strafblad en werkte als verpleegkundige. Tijdens de coronapandemie hielp ze zelfs bij de test- en vaccinatieprogramma’s in haar regio.

Het verhaal van Maureen staat zo in schril contrast met de manier waarop Washington zich opstelt tegenover Bolsonaro. Hoeveel waarde hecht de regering aan iemands bijdrage aan de samenleving, aan de naleving van regels of aan de individuele omstandigheden?

Trump heeft van een streng migratiebeleid één van zijn belangrijkste politieke strijdpunten gemaakt. Daarbij wordt vaak de indruk gewekt dat wie zich aan de regels houdt weinig te vrezen heeft, terwijl wie ze overtreedt het land moet verlaten. Maar wanneer de regering zo nadrukkelijk inzet op strikte handhaving, mag ze ook uitleggen waarom bepaalde mensen wel op haar gastvrijheid kunnen rekenen.

De boodschap is duidelijk: wees niet zoals Maureen. Jarenlang bijdragen aan de samenleving volstaat blijkbaar niet. Je kan beter Bolsonaro zijn en de juiste vrienden hebben.

God bless America.