Sebbe (21) veranderde na twee jaar van studierichting: “Wees niet bang om één stap terug te nemen, om dan drie vooruit te gaan”

Sebbe is 21 jaar en studeert revalidatiewetenschappen en kinesitherapie aan de KU Leuven. Dat was weliswaar niet zijn plan. Na twee jaar Toegepaste Economische Wetenschappen besloot hij een gewaagde sprong te nemen en veranderde hij van studies.

“In het middelbaar deed ik Economie-Moderne talen, waar ik redelijk goede punten haalde. Een logische keuze voor mij was dan om Toegepaste Economische Wetenschappen (TEW), te volgen. Het idee klonk goed: ik kende de basis namelijk al en ik had er vertrouwen in. Revalidatiewetenschappen en kinesitherapie had ik toen ook al in mijn hoofd, maar ik had er toch een beetje schrik voor. Fysica was niet mijn sterkste punt en bewegingswetenschappen hadden we amper gezien in het middelbaar. Dus koos ik voor de safe optie: TEW.”

“Vooraleer ik me inschreef, had ik een positief beeld over TEW: een verdieping van de economie die ik al kende, maar met meer diepgang. Ook bredere vakken zoals Psychologie en Marketing spraken me aan. Het eerste jaar lag dan ook in lijn met mijn verwachtingen. De vakken waren interessant en ik vond het eigenlijk heel leuk.” “Maar het tweede jaar was een ander verhaal. De economische vakken werden steeds wiskundiger met meer abstracte modellen en theorieën die mij eigenlijk niet zo veel interesseerden. Toen kwamen er nog meer wiskundige vakken bij zoals statistiek, terwijl de bredere en leukere vakken wegvielen. Ik wist wel dat stevige wiskunde erbij hoorde, maar dit was me toch te veel van het goede. Mijn positieve beeld over TEW begon langzaam te kantelen.”

“Twee jaar studeren en dan zeggen: ik doe het niet verder. Dat is moeilijk om te accepteren. Tegelijk wist ik ook wel dat doorgaan geen juiste optie meer was”

SEBBE (21)

“Halverwege het tweede semester begon ik me dan af te vragen of ik dit nog wel twee jaar wou verder doen. Het antwoord was simpel: nee. Het was geen plots moment waarop ik dacht: “Ik stop ermee”, maar eerder een gedachte die aan me knaagde doorheen de weken. Iedere les zat ik bij mezelf te denken: ik weet niet of ik dit langer wil doen. Dat was best een confronterend gevoel.”

“De beslissing om van studierichting te veranderen, was niet makkelijk. Het voelde een beetje alsof ik twee jaar van mijn leven zou ‘verspillen’. Dat lijkt misschien een groot woord, maar zo voelde het op dat moment wel aan. Twee jaar studeren en dan zeggen: ik doe het niet verder. Dat is moeilijk om te accepteren. Tegelijk wist ik ook wel dat doorgaan geen juiste optie meer was. Je kunt jezelf dwingen om iets voort te zetten, maar als het je niet gelukkig maakt, heeft volhouden weinig zin.”

“Toen ik dit aan mijn familie voorstelde, reageerde ze eerst sceptisch. Ze wezen me op mijn studiepunten, die op zich voldoende waren, en op het feit dat ik weinig wetenschappelijke achtergrond had voor kinesitherapie. Ze waren bezorgd of ik het wel kon halen. Die bezorgdheid was niet onterecht, maar ik geloofde in mezelf. Uiteindelijk stonden ze open voor mijn beslissing en wilden ze gewoon dat ik deed wat mij gelukkig zou maken en dat betekende heel veel voor mij.”

Opnieuw vrienden maken

“Er was ook nog iets anders dat zwaar op me woog. Al mijn vrienden en medestudenten zouden gewoon verder studeren en zouden twee jaar verder staan dan ik. Ik zou opnieuw moeten beginnen in een nieuwe groep, met mensen die ik niet kende. Jongere mensen, misschien zelfs mensen waar ik niet mee zou kunnen opschieten. Dat was best spannend. Ik wist niet goed hoe ik dat zou ervaren.”

“Toch durfde ik de sprong te nemen. Kinesitherapie was altijd een optie voor mij geweest, dus besloot ik het nu toch te proberen, met twee jaar vertraging. Ik dacht bij mezelf: “Fock it, ik doe het.” Ik wou iets doen dat ik écht zag zitten en als dat niet uitpakt, kan ik nog steeds gaan werken of naar de hogeschool gaan.”

“Vandaag, in mijn tweede jaar kinesitherapie, ben ik tevreden. Zeer tevreden zelfs. Niet alleen met de inhoud van de opleiding, maar ook met de sfeer en de mensen. Ik heb zelfs het gevoel dat de mensen hier veel aangenamer zijn dan in TEW: losser, vriendelijker en warmer. Kinesitherapeut is nu eenmaal een beroep waarbij je heel sociaal moet zijn.”

“Die omweg heeft me juist iets bijgeleerd: over wat ik wil, wat ik niet wil en over de moed die nodig is om belangrijke keuzes te maken”

SEBBE (21)

“Wat me ook hielp, is dat ik er niet alleen voor stond. Veel studenten in mijn jaar zijn van mijn leeftijd of zelfs ouder. Er is dus een mooie mix tussen de verschillende leeftijden. Ik heb me er snel thuisgevoeld en snel nieuwe vrienden gemaakt, dus die bezorgdheid om nieuwe mensen te leren kennen, was nergens voor nodig.”

“Als ik op mijn jaren TEW terugblik, vraag ik me soms af of ik het anders had kunnen aanpakken. Had ik misschien beter eerst voor kinesitherapie gekozen? Had ik beter mijn bachelor afgemaakt en dan pas begonnen aan kinesitherapie? In een ideale wereld waarschijnlijk wel, maar als je naar de bigger picture kijkt, is twee jaar ‘verspillen’ niet meteen het einde van de wereld. Ik heb geen spijt van mijn keuze. Die omweg heeft me juist iets bijgeleerd: over wat ik wil, wat ik niet wil en over de moed die nodig is om belangrijke keuzes te maken.”

“Als je iemand bent die twijfelt aan zijn of haar studierichting, kan ik je vertellen dat je niet bang moet zijn. Je kunt altijd van richting veranderen als je voelt dat het de juiste keuze is. Doe gewoon wat je graag doet en denk ook aan je toekomstige zelf, als hij of zij tevreden zou zijn met de keuze. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik ook. Maar ik kan spreken vanuit ervaring. Wees niet bang om één stap terug te nemen, om dan drie vooruit te gaan.”