Tussen Palestina en Rusland: scheiding trok Shadi weg van zijn thuisland

Op vijfjarige leeftijd, na de scheiding van zijn ouders, kwam Shadi (37) naar België. Hij liet zijn familie in Rusland achter en ook zijn vader keerde terug naar zijn geboortedorp in Palestina. Het contact met zijn vader stopte. Tot vijf jaar geleden.

Hoe verliep het contact met je vader na de scheiding?

“We hadden geen contact. Na de scheiding heb ik hem nooit meer gezien of gesproken, tot vijf jaar geleden. Mijn doel was altijd om mijn vader terug te vinden, maar mijn moeder wou mij beschermen dus kreeg mijn vader de kans niet om in contact te blijven met mij. Uiteindelijk was het mijn oma die op haar sterfbed tegen mijn moeder zei: ‘Dat moet je in orde brengen.’ Zo kwam ik na lange tijd opnieuw met hem in contact.

Toen ik terug contact had met mijn vader, kwam ik erachter dat ik nog broers en zussen heb in Palestina. Mijn vader is ondertussen hertrouwd. Ik dacht altijd dat ik enig kind was, dus dat was een verrassing. Ik ben blij dat hij na mijn moeder opnieuw geluk vond.”

Heb je je vader al teruggezien?

“Nee, en ik weet niet of dat nog zal gebeuren. Mijn vader heeft geen interesse om in België te wonen. Hij woont natuurlijk al heel lang in Palestina, ondanks de oorlog. Die mensen gaan daar nooit weg. En ik geef hun ook gelijk. Dat is hun thuisland. Als ze weggaan, dan is het verloren. Dan heeft Israël alles.

Ik raad hem ook aan om in Palestina te blijven. Wat gaat hij hier in België doen? In Palestina zijn er door de oorlog altijd dokters nodig, dus het is oké dat hij daar is. Ik ben zelfs trots dat hij daar is. Als het veiliger was, zou ik ook naar Palestina gaan om te helpen maar door de Israëlische ambassade is het onmogelijk om hem te bezoeken.”

In welke mate spelen jouw roots een rol in jouw leven?

“Ze vormen de manier waarop ik denk en een stuk van mijn identiteit. Ik denk na in meerdere talen, en dat beïnvloedt hoe ik naar de wereld kijk.

Mijn vaders familie heeft altijd in Palestina gewoond. Mijn moeder is Russisch en komt van de kant van Oekraïne. Dat is omdat Oekraïne vroeger tot de Sovjet-Unie behoorde. Langs haar kant zijn we dus van Russisch-Oekraïense origine.

Door mijn achtergrond ben ik ook op zoek gegaan naar antwoorden op levensvragen. Dat heeft mij ertoe gebracht om theologie te bestuderen en uiteindelijk mijn eigen spiritualiteit verder te ontwikkelen. Na dertig jaar ben ik zelf moslim geworden. Ik begrijp nu beter waarom bepaalde dingen gebeuren en sta anders in het leven. Het heeft mij echt geholpen om meer richting en betekenis te vinden.”

Hoe kijk jij naar de conflicten in het Midden-Oosten en Oekraïne?

“Voor mij zijn alle conflicten met elkaar verbonden. Het zijn altijd mensen die eronder lijden, en elk conflict is er een te veel. Vaak spelen er grotere belangen mee, zoals macht, geld en politieke invloed, waar je in het nieuws weinig over hoort. Daarom probeer ik verder te kijken dan wat we dagelijks zien en blijf ik kritisch nadenken.

Wat Oekraïne betreft, zie ik vooral hoe gewone mensen het slachtoffer zijn van een conflict dat groter is dan henzelf. Door geopolitieke spanningen heeft die oorlog ook wereldwijde gevolgen, wat het voor mij belangrijk maakt om niet zomaar één kant van het verhaal te volgen.

Voor het conflict Israël-Palestina is het voor mij simpel. Ik kijk op een nuchtere manier naar de oorlog en laat mij niet de mond snoeren door het hele verhaal van antisemitisme. Wij zijn de echte Semieten. De mensen die daar oorspronkelijk woonden, voor 1948, voor 1848, voor 1700 en zelfs voor 1600. Het zijn altijd Palestijnen geweest. Maak je geen illusies. Ik hoop eerlijk gezegd dat Palestina ooit gewoon weer Palestina wordt. Volledig.”