Younes Boukichou, het jong talent van Mons-Hainaut

Younes Boukichou verhuisde al op zijn vierde van Marokko naar België. Achttien jaar later staat hij aan het begin van zijn carrière en verzamelt hij zijn eerste speelminuten op het hoogste niveau bij Union Mons-Hainaut. Hij is de broer van Khalid Boukichou, een van de succesvolste spelers in de Belgische basketbalgeschiedenis.

Naar welke spelers keek je als kind op?

“Om eerlijk te zijn, keek ik niet echt naar iemand op. Ik speel graag basketbal omdat mijn broer het deed en ik wou hetzelfde doen als hij. Daarbuiten had ik geen idool. Ik was natuurlijk wel fan van LeBron James en Stephen Curry, maar ik zag hen niet als idolen.”

Heb je veel van je broer geleerd?

“We spelen niet op dezelfde positie, hij speelt als center, ik als point guard. Hij is wel mijn idool. Ik wou pro worden zoals hij en met geluk en hard werken is het me gelukt. Ik hoop ooit beter te worden dan Khalid, maar dat zal moeilijk zijn.”

Je speelt ook bij de Marokkaanse nationale ploeg. Hoe is het om te spelen van een land waar je niet bent opgegroeid?

“Ik ben echt fier. Ik weet niet goed hoe ik het moet beschrijven. Het is echt een ander gevoel om het tenue van je land aan te trekken. Dat geeft een krachtig gevoel. Wat mijn debuut tegen Senegal nog onvergetelijker maakt, is dat het ook mijn eerste profervaring was. Het was ook de eerste keer dat mijn broer en ik samen speelden. Ik speelde toen ook samen met Ayoub Nouhi, met wie ik ben opgegroeid. Al dit maakte het nog specialer voor mij. Ik heb bij de nationale ploeg al veel goede herinneringen gemaakt. Khalid heeft zowel voor Marokko als België gespeeld. Momenteel ben ik volledig toegewijd aan Marokko, maar als België zou bellen, weet ik niet of ik nee zou zeggen. Je weet nooit wat de toekomst brengt.”

Sport op hoog niveau vraagt veel opoffering. Hoe ervaar jij dit?

“Ik ervaarde wel moeilijkheden hiermee, aangezien ik op mijn veertiende het huis verliet om op internaat te gaan in Jambes bij Namen. Ik zag mijn familie niet veel in die periode. Je gaat veel om met andere jongeren, hier leer je veel van. Ik denk dat je daardoor je persoonlijkheid sneller ontwikkelt. Dit hoort erbij als je professional wil worden. Je moet ermee leren omgaan.”

Waar zie je jezelf over vijf jaar?

“Ik zie mezelf in Frankrijk spelen. Het zou mooi zijn als ik in de tweede, misschien zelfs eerste, klasse kan spelen. Dat zou een droom voor mij zijn. Mijn broer heeft er ook zes jaar lang gespeeld. Het is een hoog niveau en ik zou daar graag willen spelen.”