“‘Alive Day’ is de dag waarop ik een tweede kans op leven kreeg”

Voor sommigen markeert het de dag waarop ze hadden kunnen sterven. Voor anderen is het een viering van het terugwinnen van hun leven. Hoe dan ook, ‘Alive Day’ is een datum die iemand leven voorgoed heeft veranderd.

‘Alive Day’ markeert het moment waarop iemand aan de dood ontsnapte. Het is de verjaardag van het overleven van een levensbedreigende gebeurtenis: een zware verwonding, een ernstige ziekte of een bijnadoodservaring die iemands leven ingrijpend heeft veranderd.

Waar een verjaardag het begin van het leven viert, erkent een ‘Alive Day’ een soort tweede begin. Het eert het feit dat iemand, tegen alle verwachtingen in, er nog steeds is. Zoals Megan McNamara, een overlevende van een auto-ongeluk, het beschrijft: “Het markeert de dag waarop alles had kunnen eindigen, maar dat niet gebeurde. Het is de dag waarop ik een tweede kans op leven kreeg.”

Voor sommigen is de dag gevuld met dankbaarheid en reflectie. Voor anderen is het ingewikkelder en pijnlijker, en roept het gevoelens van trauma en verlies op.

Militaire oorsprong

De term wordt vooral geassocieerd met militaire veteranen die ernstige verwondingen hebben opgelopen in Vietnamoorlog, de Irakoorlog en de oorlog in Afghanistan. In de loop van de tijd is de betekenis van ‘Alive Day’ verder gegaan dan de militaire oorsprong. Mensen begonnen de term te gebruiken voor de herdenking van hun eigen bijna-doodervaringen: een auto-ongeluk, een hartaanval of een andere levensveranderende gebeurtenis. Het is nu dus zowel een viering van overleven als een moment van beinning en herdenking. Op sociale media wordt de hashtag ‘#AliveDay’ gebruikt door overlevenden wanneer ze hun verhalen over veerkracht te delen.

Voor Erin Hickey, die een dubbele amputatie onderging, heeft haar een persoonlijke betekenis. “Het is meer dan een verjaardag”, legt ze uit. “Het is een herinnering aan het moment waarop mijn leven veranderde en het moment waarop ik ervoor koos om bewust verder te leven.” Dat gevoel van doelgerichtheid gaat vaak gepaard met beloften die in overlevingsmomenten worden gemaakt. Voor Erin was dat een belofte “om de beste moeder te worden die ik kon zijn en eindelijk de stranden te zien waar ik altijd van had gedroomd.”

“’Alive Day’ is de dag waarop mijn leven veranderde en ik ervoor koos om bewust verder te leven” – Erin Hickley

Er is geen ‘juiste’ manier om ‘Alive Day’ te vieren. Sommigen zien het als een privédag van reflectie, terwijl anderen hun tweede kans op leven vieren met familie en vrienden. Er zijn zelfs mensen die ervoor kiezen om de dag helemaal niet te erkennen, vooral als ze het nog moeilijk hebben met de emotionele impact van hun ervaring.

Het leven terugwinnen

‘Alive Day’ gaat niet alleen om herstellen, maar ook om jezelf opnieuw uitvinden na een confrontatie met de dood. “Het gaat niet alleen om overleven,” zegt Megan. “Het gaat erom te beseffen hoe kwetsbaar en mooi het leven werkelijk is, en te leren de kleine dingen te waarderen die ik vroeger vanzelfsprekend vond.” De dag herinnert ons eraan dat leven niet hetzelfde is als alleen maar overleven. Het brengt afsluiting maar kan ook oude wonden openen. In essentie is het een manier om controle terug te nemen over je leven. Erin beschrijft haar ‘Alive Day’ als “een tweede kans, omhuld met dankbaarheid.”

Voor haar betekent dit het leven ten volle leven: “Een leven gevuld met het gelach van mijn zoon, het geluid van golven op plekken waar ik ooit alleen van droomde, en het besef dat er nog zoveel horizonten zijn om te verkennen.”

De reeks ‘Nieuw Leven’ vertelt verhalen van mensen bij wie het leven plots een andere richting insloeg. Door ziekte, een ongeval of een beperking werden vanzelfsprekende dingen onzeker en moest een nieuwe balans worden gevonden. In interviews en fotoreportages delen zij hun ervaringen over verlies, veerkracht, identiteit en opnieuw thuiskomen in een lichaam en leven dat veranderd is.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Othniel Mbemba over zijn boek ‘Mambweni’: “Het verhaal is volledig fictief, maar de ervaringen zijn wel echt”

Othniel Mbemba (29), artiestennaam Othi Berry, is een Antwerpse auteur van Congolese afkomst. In zijn nieuwste boek Mambweni schetst hij hoe drastisch het leven van een migrant kan veranderen wanneer die de moeilijke beslissing neemt om zijn thuisland te verlaten op zoek naar een betere toekomst.

Hoe autobiografisch is het boek Mambweni?

“Het boek is niet autobiografisch. Met het verhaal geef ik wel een stem aan migranten. Het hoofdpersonage en het verhaal is volledig fictief, maar de ervaringen zijn wel echt. Mensen kunnen zich er dus wel in herkennen of iemand kennen die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt.”

Wat betekent het combineren van verschillende schrijfvormen in één boek voor jou?

“Drie delen vormen de structuur van de roman: het begin van het verhaal van het hoofdpersonage, zijn reis op de boot en uiteindelijk de brieven die hij schrijft aan zijn familie en vrienden. In dat laatste deel komt ook mijn poëtische kant naar boven. Ik schrijf veel poëzie, maar ik wilde niet puur een poëziebundel maken. Met die brieven kon ik toch die emotionele en reflectieve kant in het verhaal verwerken.”

Hoelang heb je aan dit boek gewerkt?

“Het schrijfproces heeft mij ongeveer vier jaar gekost. Ik moest goed nadenken over hoe ik het verhaal wilde vertellen en wat ik mensen uiteindelijk wilde meegeven. Daarnaast heb ik mij ook goed ingelezen over migratie.”

Je publiceert jouw boeken zelf. Waarom koos je daarvoor?

“Toen ik begon met schrijven, wilde ik vooral vrijheid. Als beginnende artiest weet je nog niet altijd wat je precies wil doen. Via Amazon kan je alles zelf publiceren. Dat heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat je volledige creatieve vrijheid hebt. Het nadeel is dat je ook alles alleen moet doen: de eindredactie, lezingen voorstellen, enzovoort.”

Hoe dichtbij liggen de thema’s van het boek bij jou persoonlijk?

“Ze liggen vrij dichtbij, ook al is het niet mijn verhaal. Ik kom zelf uit Congo, maar was nog heel jong toen ik naar hier kwam. Ik ken wel veel verhalen van mensen die hun land hebben verlaten om naar Europa te komen.”

“Met dit boek wou ik vooral een eerbetoon brengen aan mensen die zo’n reis maken. Ik heb hun moed altijd bewonderd”

Othniel Mbemba

“Ik heb altijd veel respect gehad voor mensen die zo’n beslissing op latere leeftijd nemen. Ze laten een leven achter: familie, vrienden en soms zelfs hun kinderen. Dat is geen kleine stap.”

Waarom voelde je dat je dit verhaal moest vertellen?

“Met dit boek wou ik vooral een eerbetoon brengen aan mensen die zo’n reis maken. Ik heb hun moed altijd bewonderd. We denken soms dat migreren gewoon van het ene land naar het andere gaan is. Dat is niet waar. Mensen laten een volledig leven achter. Dat wilde ik zichtbaar maken.”

In het boek wordt Europa soms als een droom of illusie gezien. Waarom?

“In veel landen wordt Europa gezien als een plek waar het automatisch beter zal gaan. Mensen denken vaak: als ik daar geraak, komt alles goed. Dat is natuurlijk niet altijd zo. Het is een soort idee dat we hebben, dat het gras groener is aan de andere kant.”

Familie speelt een grote rol in het verhaal. Waarom vond je dat zo belangrijk?

“Veel mensen maken zo’n beslissing niet voor zichzelf, maar voor hun familie. Ze willen een beter leven voor hun kinderen of hun partner. Het is wel een paradox als ze hen moeten achterlaten om dat te bereiken. Het hoofdpersonage laat zijn familie fysiek achter, maar hij draagt hen wel altijd mee in zijn gedachten. Zij zijn de reden waarom hij blijft doorgaan.”

“Iedereen heeft in het leven een moment waarop hij of zij een grote sprong waagt om een doel te bereiken”

Othniel Mbemba

Vind je dat verhalen over Afrikaanse migratie te weinig worden verteld?

“Ja, vaak wel. Er wordt nogal snel afgevraagd waarom mensen hier komen en minder vaak wat hun verhaal is. Verhalen achter migratie gaan vaak over het vluchten omdat hun leven in gevaar is of omdat ze geen toekomst zien in hun land. Ik wilde met dit boek tonen dat er altijd een verhaal achter zit.”

Wat symboliseert het reizen met een boot in het verhaal?

“De boot kan je zien als een metafoor voor dromen. Sommige mensen zijn bereid om alles te riskeren om hun droom te bereiken. Voor het hoofdpersonage betekent dat letterlijk een boot nemen en zijn land verlaten. Iedereen heeft in het leven een moment waarop hij of zij een grote sprong waagt om een doel te bereiken.”

Wat hoopt u dat lezers meenemen uit het boek?

“Ik hoop dat mensen meer proberen te begrijpen waarom anderen migreren. In plaats van meteen te oordelen, kunnen we misschien eerst luisteren naar elkaars verhaal.”

Op welke manier heeft het schrijven van dit boek je ook iets geleerd over jezelf?

“Tijdens het schrijven stel je jezelf ook vragen over identiteit. Wie ben ik? Wat wil ik doen met mijn leven? Het hoofdpersonage zoekt ook naar zijn plek in de wereld. Dat herken ik. Ik denk dat veel mensen die zoektocht hebben.”

Iana Roelen over rouw: “Rouwen is een levenslang proces”

Wat als je vroeger online niet de representatie vond waar je naar op zoek was? Dan word je toch gewoon zelf het rolmodel waar je jongere ik nood aan had? Iana Roelen verloor tien jaar geleden als kind haar papa, die ook haar beste vriend was. Het was een onzekere periode vol vraagtekens.

Nu zijn we tien jaar later, en deelt Iana op Tiktok en Instagram wat rouwen voor haar inhoudt, omdat daar bij jongeren nog niet genoeg over wordt gepraat. Rouwen is niet alleen een donkere periode in jouw leven waarin je iemand probeert los te laten, zoals in de films soms wordt getoond.

Rouwen is iets heel persoonlijks en voor iedereen anders. Want wat als je iemand niet wil loslaten? Is het niet ook oké om iemand wel nog bij jou te houden, ook na een overlijden? Kan je niet gewoon mensen in die situatie anders vasthouden?

Iana laat in deze aflevering op eenmooie manier zien dat rouwen altijd een plaatsje kan krijgen in iemands leven, en dat dat helemaal niks slechts hoeft te zijn. Ze leert ons hoe rouwen ook heel mooi kan zijn.

Amke Dockx, Lara Vrancken, Noor Vanhove, Merle Van den Heuvel, Lieze Steels – en met Lara Bosmans in hun hart – hebben samen één doel: zichtbaar maken wat nog onzichtbaar is. In hun podcast duiken ze in alles wat jongeren raakt – van mentale gezondheid en seksualiteit tot eenzaamheid en pesten. Geïnspireerd door hun eigen ervaringen, en met boeiende gasten, brengen ze onderwerpen die niet vaak genoeg besproken worden aan bod en doorbreken ze zo taboes.

Dit artikel gratis overnemen op je website?