Araya 2 is uitgegeven bij Pelckmans Uitgeverij.
Achtergrond | Voetbal op tv, is dat passé?
Het medialandschap evolueert razendsnel. Waar vroeger het hele gezin samen voor de buis zat, is er nu een overvloed aan schermen met voor ieder wat wils. Netflix, Amazon Prime, Tiktok en podcasts: allemaal concurrenten voor het lineair tv-kijken.
Streaming en sociale media zijn een bedreiging voor het klassieke tv-kijken. De aandachtspanne van de kijker verkort en daar spelen tv-makers tegenwoordig op in. Zo vertelt acteur en producer Matt Damon in ‘The Joe Rogan Podcast’ dat Netflix vraagt aan de producenten om het plot van een serie driemaal uit te leggen. Met als reden dat kijkers tegenwoordig vaak met meer dan één scherm tegelijk bezig zijn.
En ook voor ’s werelds grootste sport is dat een aanpassing. Voetbal op televisie staat onder druk. Sterker nog, afgelopen seizoen kon de Belgische voetbalfan geen wedstrijden of samenvattingen van de Jupiler Pro League, de Belgische voetbalcompetitie, bekijken op een televisiezender. Rechtenhouder DAZN kon niet tot een overeenkomst komen met de telecombedrijven waardoor liefhebbers moesten overschakelen op streaming via de DAZN-app. De rechten zijn inmiddels doorverkocht en het Belgisch voetbal komt dit seizoen terug naar Telenet en Proximus. Het rechtendebacle met DAZN legt wel een probleem bloot: de manier waarop mensen voetbal consumeren, is aan het veranderen.
Snel en veel
Leroy Deltour is content coördinator bij Play Sports en ook hij ziet dat voetballiefhebbers diverser naar voetbal kijken. “We leven sowieso in een highlights-cultuur op dit moment, veel meer dan in een cultuur van live kijken.” Alles moet dus snel gaan voor de kijker. Bij voetbal is dat soms moeilijk, iedere wedstrijd duurt minstens 90 minuten. En iedere wedstrijd loop je het risico dat er weinig of helemaal niets gebeurt.
Maar hoe omkader je die wedstrijden dan? Hoe breng je een wedstrijd het best aan de kijker? De huidige vorm is simpel: een afwisseling tussen de studio met de standaard-analisten, de wedstrijd en eventuele interviews. Maar die vorm is achterhaald, vindt Deltour. “We zijn te verliefd op onze studio. De mensen willen beelden zien van het stadion, de fans en vooral de emoties. Niet opnieuw een voor- of nabespreking met tactische analyses.”
“We posten veel korte highlights van de wedstrijden, niet per se goals, maar ook grappige of gekke situaties die in beeld worden gebracht”
Leroy Deltour (Content coördinator Play Sports)
Om de kijker ook voor de wedstrijd, tijdens de rust en nadien bij de zender te houden, zet Play Sports sterk in op content voor sociale media. Omkadering op een andere manier dus. “We experimenteren met korte shortform-YouTubevideo’s met bekende gezichten die de fans proberen warm te maken voor een topwedstrijd”, aldus Deltour.
“Ook posten we veel korte highlights van de wedstrijden, niet per se goals, maar ook grappige of gekke situaties die in beeld worden gebracht”, vervolgt hij. “We gaan op zoek naar de verhalen.”

“Onlangs brachten we comedian en Galatasaray-fan Erhan Demirci en ex-profdoelman Frank Boeckx, die Liverpool-fan is, samen als co-commentatoren voor de wedstrijd Galatasaray-Liverpool. Traditioneel worden twee co-commentatoren, en dus drie stemmen, als te veel van het goede beschouwd. Maar door hun dynamiek werkte dit toch en kregen we heel wat goede feedback.”
Podcastrevolutie
Waar voetbalfans vroeger afhankelijk waren van krant of televisie om helemaal bij te blijven met de voetbalwereld, schieten er nu podcasts over iedere competitie als paddenstoelen uit de grond. Podcasts zijn een nieuwe manier van voetbalverslaggeving die duidelijk aanslaat.
In Vlaanderen is de bekendste voetbaltalkshow ‘Extra Time’ in 2024 van het scherm verdwenen. Dat kwam deels omdat voetballiefhebbers hun voetbalnieuws uit podcasts als ‘90 Minutes’ haalden. Ook Leroy Deltour maakt deel uit van een voetbalpodcast. In ‘Kick and Rush’ fileert hij samen met Premier League-commentatoren Tim Wielandt en Jelle Tack wekelijks het belangrijkste nieuws over ’s werelds grootste voetbalcompetitie: de Engelse Premier League.
‘Kick and Rush’ begon in juni 2020 bij de herstart van de Premier League na de covidpandemie. “Met ‘Kick and Rush’ hebben we een soort community uitgebouwd in Vlaanderen met allemaal liefhebbers van het Engelse voetbal”, vertelt commentator Tim Wielandt. “Het is veel groter geworden dan ik had verwacht, we gaan sinds vorig jaar zelfs met een honderdtal luisteraars naar Engeland om samen een wedstrijd in de Premier League bij te wonen.”

“Podcasts zijn heel toegankelijk, je kan ze overal luisteren”, voegt hij eraan toe. “In de auto, tijdens het sporten of gewoon thuis. Boven op die toegankelijkheid is het ook informeler dan een talkshow op televisie. Het is veel meer lullen over voetbal, wat het voor de luisteraar of kijker herkenbaar maakt.”
Overaanbod
Meer voetbal betekent meer geld, zo denken de bestuurders van UEFA en FIFA, de Europese en internationale voetbalfederatie. In 2021 werd de Conference League voorgesteld door de UEFA, een derde Europese competitie die meer ploegen de kans geeft om zich te tonen op het Europese toneel. De UEFA introduceerde in het seizoen van 2024-2025 een nieuw format voor de Champions League, de Europa League en de Conference League zodat er meer wedstrijden gespeeld worden.
Ook de FIFA besliste dat tijdens het wereldkampioenschap in de VS, Canada en Mexico voor het eerst 48 deelnemende landen aan de aftrap verschenen, wat opnieuw meer wedstrijden betekent. “Met al die matchen van tegenwoordig heb ik weinig tot geen interesse meer in de Belgische competitie”, vertelt Leroy Deltour.
“Ik ben een grote Zulte Waregem-fan, maar als ik moet kiezen tussen een wedstrijd in de Premier League en Zulte Waregem dat nergens voor speelt, dan is de keuze snel gemaakt”
Leroy Deltour (Content coördinator Play Sports)
Sporteconoom aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam Thomas Peeters gebruikt de term ‘kannibalisering’ waarbij de overvloed aan wedstrijden en de drukke kalender zorgt voor minder interesse in bepaalde competities. Dat betekent dat de eventwaarde van die competities zakt.
“Omdat de FIFA de kalender als eerste bepaalt en niet moet opdraaien voor de kosten die extra wedstrijden en competities met zich meebrengen, is dat voor hen een positieve zaak, iets waar de clubs minder tevreden mee zijn.” Dat vertelt Peeters onlangs in een interview met ‘De wereld van vandaag’ op Radio 1.
Maar wat betekent dat overaanbod voor de fans? Uit onderzoek van Peeters en zijn collega’s blijkt dat de hardcore fans meer consumeren, maar de casual fans eerder gaan selecteren welke wedstrijden of competities ze volgen. Anderzijds daalt de waarde per wedstrijd aanzienlijk. Leroy Deltour bevestigt dat: “Ik ben een grote Zulte Waregem-fan, maar als ik moet kiezen tussen een wedstrijd in de Premier League en Zulte Waregem dat nergens voor speelt, dan is de keuze snel gemaakt.”
Hoop
Met de opkomst van sportmediafiguren als podcasters Gilles Mbiye-Beya, Brian Soares Duarte of Bennozelaar wordt er tegenwoordig jeugdigere content gemaakt voor een diverser publiek. Mbiye-Beya is een voetbaldier met Congolese roots. “Wij leven enorm mee met de Africa Cup”, zegt hij. “Die spreekt een doelgroep aan die nauwelijks wordt bereikt door de grote sportmedia. Daar wilden wij verandering in brengen.”
Mbiye-Beya brachten tijdens de AFCON van afgelopen december en januari dagelijkse podcasts. Met ‘Ballieman’ van Friends of Sports hadden ze de afgelopen twee seizoenen elke zondagavond een live-uitzending op YouTube.

Ook op de overvloed aan wedstrijden wordt ingespeeld, zo schakelen rechtenhouders over op zogenaamde multilive-uitzendingen. Daar schakelen ze met enkele presentatoren van wedstrijd naar wedstrijd om alle highlights aan te bieden. Voorbeelden hiervan zijn ‘Eurotrip’, ‘Trip and Rush’ en op slotspeeldagen van de competitie past men dit format ook toe.
“We hadden bij Play Sports de rechten voor de Conference League waar in de eerste fase van de competitie niemand naar kijkt. Daardoor konden we experimenteren met ‘Eurotrip’ waar we alle matchen tegelijk probeerden te omkaderen”, blikt Leroy Deltour terug. “Dat zorgde voor heel wat chaos en grappige momenten. Het was nog niet echt een succes, maar we hebben er wel van geleerd.”
De VRT zet met Sporza volop in op verjonging. Het lanceerde een rebrand vlak voor de sportzomer waarin ze aankondigde wat hun plannen zijn voor het komende WK. Met de ‘Sporza supporterszetel’ trokken comedian Mohsin Abbas en radiopresentatrice Dorianne Aussems door Vlaanderen van fandorp naar fandorp. Radiomaker Hakim Chatar en rapper Yung Mavu zorgden voor watchalongs waar je tijdens de nachtwedstrijden interactief en digitaal kon volgen.
Christina Araya De Witte brengt beeldroman ‘Araya 2’ uit: “Ieder verhaal is belangrijk om te vertellen”
In haar tweede graphic novel ‘Araya 2’ heeft illustrator en auteur Christina De Witte het over het universele gevoel van thuiskomen. “Nu teken en schrijf ik vooral uit mezelf, uit mijn eigen naam. En ik ben heel blij.”
“Ik heb voor mijn nieuwe leven een hoge prijs betaald, namelijk mijn oude leven.” Het is een zin die blijft hangen in je hoofd. Niet omdat hij dramatisch klinkt, maar omdat hij net zo eerlijk is. Coming-outverhalen volgen vaak een vast script met een vast einde, maar illustrator en auteur Christina Araya De Witte vertelt over het proces in zijn geheel: de twijfel, het verlies en het gevoel dat je afscheid moet nemen van een versie van jezelf die eigenlijk nooit echt volledig klopte.
Dat persoonlijke proces vloeit ook als een rode draad door ‘Araya 2’, het vervolg op haar eerdere graphic novel ‘Araya’. Tussen de pagina’s en illustraties die de prille liefde van Araya en Mariko vertellen, staat zoveel meer: de vragen over identiteit, familie, cultuur en wat je thuis voelen nu eigenlijk echt betekent.
Nog voor de grotere thema’s naar voren komen, valt vooral de stem van Christina op. Een gemakkelijke afwisseling tussen droge humor, serieuze onderwerpen en herkenbare dialogen. Popcultuurreferenties, opmerkingen en grappige oneliners zorgen ervoor dat het verhaal vlot leest zonder de belangrijke scènes te ondermijnen.
Popcultuurreferenties, opmerkingen en grappige oneliners zorgen ervoor dat het verhaal vlot leest zonder de belangrijke scènes te ondermijnen


© El Mahdi Ayoud
De tekenstijl en lay-out volgen dezelfde vibe, drukkere pagina’s bij woelige momenten, maar ook rustigere pagina’s bij kalmere momenten. De illustraties nemen je mee in het dagelijkse leven van Araya, waarin niet alles een dramatische scène hoeft te zijn.
Daar horen ook kleine dingen bij zoals een koffie drinken met vrienden of iets uit de koelkast nemen bij haar grootouders. Die gewone momenten krijgen evenveel ruimte als de grotere emotionele gebeurtenissen. Christina omschrijft die keuzes ook tijdens ons gesprek in haar koffiebar Kornél in Berchem: “Er gebeurt niks zot, maar het is vooral een innerlijke strijd. Die innerlijke strijd is niet constant.”
“Ik vind het belangrijk dat je niet per se die achtergrond van een gemengde identiteit of queerness nodig hebt om Araya’s verhaal te lezen”, vertelt De Witte. “Wat voor iedereen universeel belangrijk is, is dat gevoel van thuis zijn. Dat is een zoektocht die wij allemaal hebben.”
Die zoektocht begon voor Christina al lang voor ‘Araya 2’. Ze legt uit hoe ze bij het begin van haar eerste graphic novel, ‘Araya’, nog geen idee had welke richting ze uit wilde. “Ik wou een verhaal maken over mijn gemengde identiteit, maar dat verhaal is al zo vaak verteld. Wat maakt het van mij dan zo anders?” legt ze uit. “Conclusie? Ieder verhaal is belangrijk om te vertellen.”
“Elk personage heeft een stukje van mij. Dat kan bijna niet anders”
Christina Araya De Witte
Waar ‘Araya’ ontstond vanuit verwarring, schreef Christina ‘Araya 2’ vanuit een heel andere plek. Het is dan ook niet toevallig dat ze beschrijft hoe dit boek het allerdichtst bij zichzelf staat. Tijdens het gesprek wordt het snel duidelijk dat de evolutie van Araya en die van Christina moeilijk los van elkaar te zien zijn. Hoewel het verhaal fictie is, groeide het mee met haar eigen leven. “Elk personage heeft een stukje van mij. Dat kan bijna niet anders”, vertelt Christina.

In ‘Araya 2’ volgen we opnieuw Araya en Mariko, die steeds dichter naar elkaar toegroeien. Ook komt Araya’s reis van Thailand naar België dichterbij en daarbij dus ook het afscheid nemen van haar nieuwe vrienden, van Mariko, en misschien ook een stukje van de persoon die ze in Thailand geworden is.
Dat gevoel van tussen twee werelden staan, speelt een grote rol in het verhaal. Araya stelt zichzelf veel vragen over waar ze thuishoort en wat een plek nu echt tot een thuis maakt. Vragen die buiten de grenzen van het boek herkenbaar zijn. “Wat maakt een thuis een thuis? Ik voel me overal een klein beetje thuis. Is dat een huis? Een persoon? Een gevoel? Is dat binnen jezelf? All of the above?” vertelt Christina.
Christina stond jarenlang bekend als ‘Chrostin’, maar ook daar komt verandering in. In een Instagrampost in de aanloop naar de release van ‘Araya 2’ maakte ze duidelijk dat ze ervoor kiest om verder te gaan onder haar eigen naam: Christina Araya De Witte. “Het is niet dat Chrostin dood is of zo. Ik affilieer die naam heel vaak met mijn cartoon-era”, beschrijft ze. “Maar nu teken en schrijf ik vooral uit mezelf, uit mijn eigen naam. En ik ben heel blij.”
De illustrator maakte ook de keuze om ook haar tweede naam, Araya, toe te voegen op de cover van haar boeken. “Dat is mijn volledige naam. Ja, ik ben van beide evenveel. Evenveel Christina als Araya”, legt ze uit. Het is geen afscheid van Chrostin, maar eerder een volgende stap binnen dezelfde persoonlijke evolutie die als rode draad door haar verhaal loopt.
Uiteindelijk gaat ‘Araya 2’ niet alleen over prille liefde en jezelf vinden, maar over iets veel universeler. Het is geen verhaal waarin alle antwoorden klaarliggen en alles zichzelf wel uitwijst. Het is een verhaal waarin twijfel, verandering, liefde, vriendschap, familie en persoonlijke groei naast elkaar mogen en kunnen bestaan. En net daardoor voelt het zo herkenbaar. Zoals Christina zelf zegt: “De zoektocht naar een thuis en naar jezelf is iets wat we allemaal delen.”
Yagmur Aslan (21) verhuisde op haar zestiende van Turkije naar België: “In het begin begreep ik bijna niks van de taal, nu studeer ik in het Nederlands”
Yagmur verhuisde op haar zestiende van Turkije naar België. Ze sprak geen Nederlands en moest hier een nieuw leven beginnen. Inmiddels studeert ze Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel, en jawel, in het Nederlands. Maar dat ging niet zonder moeilijkheden.
“Ik sprak Turks, Koerdisch en Engels, maar Nederlands kon ik helemaal niet. Toch moest ik het snel leren om naar school te gaan en mijn leven hier op te bouwen. In België begon ik in een onthaalklas OKAN. Dat is een klas voor jongeren die nog geen Nederlands spreken. Daarna ging ik verder naar het secundair onderwijs om mijn diploma te behalen. Studeren bleek hier wel anders dan in Turkije. Daar zijn examens vaak multiple choice. In België moet je veel zelf schrijven en uitleggen. Daar voelde ik me niet comfortabel bij.”
“Vooral schrijven en grammatica vond ik moeilijk. Ik heb vaak gedacht dat het nooit zou lukken om het Nederlands deftig onder de knie te krijgen. Ik dacht dat een paar jaar langer in België geen verschil zou maken. Maar je leert jezelf beter kennen en ontwikkelen. En je wordt een betere versie van jezelf.”
“In het Turks ben ik spontaner. Ik maak veel grapjes en gebruik veel inside jokes. Als ik Nederlands spreek, ben ik veel serieuzer en academischer. Het hangt dus af met wie ik ben. Dat voelt soms vreemd, maar het hoort er gewoon bij. Toch voelt België ondertussen steeds meer als een thuis voor mij. Ik heb in die jaren de motivatie gekregen om door te gaan. Veel mensen vragen hoe ik zo snel Nederlands heb geleerd. Mijn antwoord daarop is heel simpel: De motivatie is eigenlijk dat je moet. Als het van moeten is, ga je het ook doen.”
“In het Turks ben ik spontaner. Ik maak veel grapjes en gebruik veel inside jokes. Als ik Nederlands spreek, ben ik veel serieuzer en academischer”
Yagmur Aslan (21)
“Ik heb de taal dagelijks nodig. Als ik naar de dokter of het gemeentehuis ga, moet ik de taal kunnen spreken. Mijn studies zijn in het Nederlands. Zelfs thuis help ik mijn ouders met vertalen, aangezien zij geen Nederlands spreken. Ik krijg veel steun van mensen rondom mij. Vooral mijn kamergenoot in Brussel, waar ik woon, helpt mij regelmatig. Als ik een taak heb geschreven, vraag ik haar om te kijken of alles klopt. Ook al spreek ik nu Nederlands, toch maak ik nog steeds fouten.”
“Tijdens mijn studies kreeg ik ook momenten die mij een extra boost gaven. Zo had ik eens een gesprek met een docent over mijn examen. Ik vertelde dat ik nog maar vier jaar in België woonde. Zij was onder de indruk en zei dat ik de taal al goed spreek. Dat gaf mij meer zelfvertrouwen, en vooral de hoop om nooit op te geven.”
“Als ik nu terugkijk op mijn journey, is er één ding waar ik het meest trots op ben: ik heb nooit opgegeven. Altijd heb ik geprobeerd verder te gaan en een oplossing te vinden voor problemen. Voor mij bestaat het onmogelijke niet, zeker niet als je iets heel graag wil. Ik zal dus nooit ‘impossible’ als mindset hebben.”
“Je twijfelt soms, je maakt fouten en je voelt je niet altijd op je gemak. Maar ik heb geleerd dat fouten maken niet betekent dat je moet stoppen“
Yagmur Aslan (21)
“Als je een nieuwe taal leert, moet je accepteren dat je nooit native speaker zal zijn. Ik vergeleek mezelf vroeger constant met anderen. Dat maakte mij nog onzekerder, tot een goede vriendin van mij iets belangrijks zei. Ze vertelde mij dat de mensen die hier geboren worden nooit native Turks gaan zijn en ik nooit native Belg, ook al spreken we wel elkaars taal. Mijn manier van denken veranderde. Ik was eerst bezig met wat ik nog niet kon, terwijl ik eigenlijk al heel veel had geleerd. Sindsdien probeer ik gewoon mijn best te blijven doen.”
“Nederlands spreken, leverde ook grappige momenten op. Tijdens mijn eerste les hoorde ik een leerkracht zeggen: “Goeiemorgen allemaal!” Ik kende het woord ‘allemaal’ niet. Pas een paar dagen later vroeg ik aan een vriendin wat het betekende. Ook typische uitdrukkingen of reacties vond ik vreemd. Een voorbeeld is ‘foei foei foei’ . De eerste keer dat iemand dat zei, dacht ik dat die boos was. Nu gebruik ik die reactie zelf ook!”
“Verhuizen naar een nieuw land zonder de taal te spreken, is niet gemakkelijk. Je twijfelt soms, je maakt fouten en je voelt je niet altijd op je gemak. Maar ik heb geleerd dat fouten maken niet betekent dat je moet stoppen. Praat er altijd over met iemand die je vertrouwt en onthoud dat je er zal komen. Zolang je blijft proberen, kom je altijd vooruit.”
Evert Winkelmans: “De manier waarop het Belgisch voetbal vandaag wordt gebracht, is een dieptepunt”
Podcaster, mediafiguur en oprichter van mediahuis ‘Deklat Binnen’ Evert Winkelmans staat bekend om zijn uitgesproken mening over voetbalmedia. Volgens hem loopt de klassieke voetbalverslaggeving achter op de realiteit. Hij kijkt uit naar een toekomst met entertainment, persoonlijkheden en communities. “Je kan niet blijven doen alsof een klassieke studio met een paar analisten genoeg is.”
Je volgt voetbalmedia al jaren van dichtbij. Hoe kijk je vandaag naar de Vlaamse voetbalomkadering?
Evert Winkelmans: “We hangen nog altijd te veel vast aan oude gewoontes. Er zijn programma’s die de laatste vijftien jaar nauwelijks veranderd zijn. We leven ondertussen in een andere wereld. Mensen kijken anders, consumeren anders en hebben veel meer keuze. Dan kun je niet blijven doen alsof een klassieke studio met een paar analisten genoeg is.”
Zie je voorbeelden van programma’s die het wel goed aanpakken?
“De donderdagavondstudio van Play vind ik momenteel de aangenaamste voetbalomkadering om naar te kijken. Dat zit deels in talent, maar ook in durf. Met Carl Dircksens als presentator krijg je automatisch meer humor en luchtigheid. Tegelijk combineer je dat met iemand als Hein Vanhaezebrouck, aan wiens kennis niemand twijfelt. Je voelt ook dat die mensen een klik hebben opgebouwd. Daardoor durven ze verder gaan. Die sfeer is losser. Anything can happen. Dat is het gevoel dat je als kijker wil hebben.”
Waar ontbreekt het vandaag vaak aan?
“Aan persoonlijkheid. Aan entertainment. Aan verhalen. Kijk naar wat buitenlandse zenders doen. Daar bouwen ze merken uit rond hun gezichten. Expertise wordt gekoppeld aan amusement. Ik heb het gevoel dat de Vlaamse sportjournalistiek nog altijd stiefmoederlijk wordt behandeld, waardoor niemand eens zot durft te doen. Veel mensen zijn gewend geraakt aan wat ze al jaren doen.”
“Het Belgisch voetbal heeft nog nooit zoveel waarde, passie en liefde verloren als vandaag. Daar gaan binnen vijf of tien jaar studies over gemaakt worden”
Evert Winkelmans (Oprichter ‘Deklat binnen’
en host podcast MIDMID
Je bent ook erg kritisch voor de huidige situatie van het Belgische voetbal op televisie.
“Het is een schande. Echt waar. De manier waarop het Belgisch voetbal vandaag wordt gebracht is een dieptepunt. Er is geen samenvattingsprogramma meer op televisie. De huidige rechtenhouder is het seizoen gestart zonder de middelen om een degelijke omkadering te voorzien. Alles wat mensen warm maakt voor een competitie is weggehaald. Dit dieptepunt heeft wel een voordeel: het geeft veel groeimarge. Jonge sportjournalisten kunnen een frisse wind brengen.”
Heeft dat volgens jou gevolgen voor de populariteit van het Belgische voetbal?
“Absoluut. We zagen afgelopen seizoen hoeveel impact dat had. Het Belgisch voetbal heeft nog nooit zoveel waarde, passie en liefde verloren als vandaag. Daar gaan binnen vijf of tien jaar studies over gemaakt worden. Daar ben ik honderd procent zeker van. Onze competitie is heel wat fans verloren aan de Champions League en de Premier League. Dat heeft alles te maken met hoe je een voetbalproduct in de markt zet.”
“Minder studio, meer sfeer. Meer supporters, meer verhalen en meer humor. Voetbal draait om emotie. Laat dat dan ook zien”
Evert Winkelmans
Nochtans wordt vaak gezegd dat voetbal zelf nog altijd populairder wordt.
“Dat klopt ook. Er werd wereldwijd nog nooit zoveel voetbal geconsumeerd als vandaag. De economie rond voetbal groeit nog altijd. Dus het argument dat voetbal in het algemeen achteruitgaat, klopt niet. Het probleem is dat wij in België niet goed bezig zijn. Dat moeten we durven toegeven.”
Podcasts lijken intussen net aan populariteit te winnen. Verrast dat jou?
“Nee. Toen wij met ‘MIDMID’ begonnen, luisterden er amper mensen. We zijn begonnen met dertig luisteraars. De eerste afleveringen waren verschrikkelijk slecht. Maar we begonnen ermee op het juiste moment. In Vlaanderen was er bijna niets. Podcasts zijn toegankelijk, persoonlijk en bouwen een community op. Dat is een groot verschil met klassieke televisie.”
Is dat ook de reden waarom programma’s als Extra Time verdwenen zijn?
“Voor een stuk wel. Ik heb jarenlang aan ‘Extra Time’ meegewerkt en ik heb die kijkcijfers jaar na jaar zien zakken. Het succes van podcasts zoals ‘90 Minutes’ bewijst net dat er wel degelijk een publiek was voor voetbalpraat. Dat betekent dat er inhoudelijk fouten zijn gemaakt. ‘Extra Time’ was een enorm sterk merk, maar men heeft te weinig willen veranderen.”
“Er moet veel meer lef zijn in de voetbalomkadering van de media vandaag. Minder studio, meer sfeer. Meer supporters, meer verhalen en meer humor. Je moet meer doen dan een tafel met drie analisten neerzetten. Voetbal draait om emotie. Laat dat dan ook zien.”
Recensie | Met ‘The Odyssey’ bevestigt Christopher Nolan waarom hij een patroonheilige van de cinematografie is (★★★★★)
Zal ‘The Odyssey’ de boeken in gaan als een absolute filmklassieker en zo even legendarisch worden als het werk waarop het is gebaseerd? Reporter Ege Tokman wikt en weegt het nieuwe werk van Christopher Nolan. “Het eeuwenoude epos van de Grieken vertaalt en interpreteert hij op verbazend kritische wijze naar de hedendaagse wereld.”
Christopher Nolan keert na een driejarige afwezigheid terug naar de cinemazalen met een epiek van net geen drie uur. Na op miraculeuze wijze ‘Oppenheimer’, een soort half-levensverhaal, half-courtroomdrama over de ontwikkeling van de atoombom, omgetoverd te hebben tot een monster-troef van cinematografie, ontwierp en wierp Nolan zijn eigen kernwapen met ‘The Odyssey’. En die paddenstoelwolk kan je alleen in zijn volledigheid over je heen laten gaan met een IMAX 70mm-reuzenscherm. Kinepolis Brussel is de enige bioscoop in België, en bij uitbreiding in de hele Benelux, die zo’n scherm heeft.
Nolan smeedt een praktisch perfecte filmervaring vanuit bronmateriaal dat op zijn minst als niet vanzelfsprekend bestempeld kan worden. Het eeuwenoude epos van de Grieken vertaalt en interpreteert Nolan op verbazend kritische wijze naar de hedendaagse wereld. Hij gooit weer, net zoals hij dat deed met ‘Oppenheimer’ in 2023, met bakken kritiek naar de oorlogssfeer waar we als mensheid in vastgeketend blijken te zitten.
Een tienjarige oorlog aan de stadsmuren en kusten van Troje wordt gevolgd door een tienjarige terugtocht naar Ithaka, het konikrijk van Odysseus, gespeeld door een oppermachtige Matt Damon in wat wellicht het opus magnum van zijn carrière zal worden. Nolan speelt met verschillende lezingen van de tocht van Odysseus, maar vooral lijkt het een uiting van schuld te zijn voor de jarenlange oorlog. Nolan verwijst ook naar de tocht als een manifestatie van de trauma’s van Odysseus en zijn manschappen.
Zijn typische speelsheid met tijd als concept is bij deze eenduidiger en makkelijker te begrijpen dan bij pakweg ‘Inception’, ‘Interstellar’ of ‘Dunkirk’
Wat vooral opvalt is dat de film, in vergelijking met de rest van zijn werken, minder stilistisch à la Nolan voelt. De ‘Je ne sais quoi’ helderheid en onwaarschijnlijke cameratechniek die we van de meesterregisseur gewend zijn, zijn nog steeds aanwezig. Zijn typische speelsheid met tijd als concept is bij deze eenduidiger en makkelijker te begrijpen dan bij pakweg ‘Inception’, ‘Interstellar’ of ‘Dunkirk’. Het verhaal van de tocht speelt zich dan ook retrospectief af in de herinneringen van Odysseus.
Christopher Nolan vertaalt de mythische magie van het verhaal in gruwelijk realisme, en zonder veel details weg te geven, kan er gezegd worden dat zijn cycloop hier het eerste en beste voorbeeld van is. Bij veel films verlaten we de zaal met aspecten die we zou durven wijzigen om de ervaring te verbeteren. Bij deze was alles naar wens, goed gedoseerd met heel misschien een vechtscène tegen het einde die een vijftal minuten te lang duurde, maar dat is dan een luxe die de film ten volle verdient.
Nolan bewijst op een scherm van 16 meter hoog nogmaals waarom hij een patroonheilige van de cinematografie is. Hij behoort tot een zeldzame klasse verhalenmakers waarvan we ons de namen binnen drieduizend jaar nog zullen herinneren. Homeros en Nolan zullen in het jaar 5000 in hetzelfde opzicht herinnerd worden, en wie weet herinterpreteert een regisseur in de toekomst ‘Interstellar’ op een scherm van 160 meter.
Deze recensie verscheen eerder bij Schamper, het officiële studentenblad van de Universiteit Gent.
Een logistieke nachtmerrie tijdens Sfinks verandert in het toonbeeld van de veerkracht
Op het Sfinksfestival in Boechout kon je afgelopen zaterdag genieten van de energieke set van de Beninse groep Assia Brass Benin. Toch leek het lang een onmogelijke opdracht te worden voor Sfinks om dit voor elkaar te krijgen. Door een strak tourschema was er geen tijd meer om een hotelovernachting te regelen, waardoor de muzikanten noodgedwongen op het festivalterrein moesten overnachten.
Jos en Myriem, een getrouwd koppel van in de zeventig, zijn verantwoordelijk voor het onthaal van de artiesten op het Sfinksfestival. Vol enthousiasme vertellen ze over hoe hun logistieke nachtmerrie veranderde in het toonbeeld van de veerkracht binnen hun vrijwilligersteam: “Assia Brass Benin kwam hier rond drie uur, half vier ’s nachts toe”, vertelt Jos. “Omdat ze om elf uur al een linecheck hadden, had het geen zin meer om ze nog naar een hotel te sturen. We besloten hen hier op het festival te ontvangen, maar we waren daar eigenlijk niet op voorbereid. We hadden loges, maar geen bedden of ontbijt.”
Binnen amper 24 uur werd alles geregeld. Het Rode Kruis leverde veldbedden en dekens, terwijl de organisatie zorgde voor eten en drinken. Ook de vrijwilligers staken spontaan een handje toe. “Op zo’n moment springt iedereen bij”, zegt Myriam. “Hosts boden stoelen en tafeltjes van thuis aan. Een half uur eerder denk je nog: ‘Hoe gaan we dit oplossen?’ En plots komt alles samen. Dat is heerlijk.”
Niets te kort gekomen
Ook de muzikanten van Assia Brass kijken tevreden terug op hun onverwachte overnachting. De groep reisde met de bus vanuit Parijs, waar ze eerder nog een optreden hadden. “Het was een noodoplossing, maar als we niet hadden kunnen slapen, hadden we vandaag niet op het podium kunnen staan”, vertelt één van de bandleden. De artiesten benadrukken dat ze niets tekortkomen. “We kregen dekens, lekker eten, een ontbijt en hebben goed geslapen. We zijn fris wakker geworden en alles is goed verlopen.”
Ondanks de aanvankelijke stress tonen de muzikanten veel begrip voor de situatie. “Op tournee loopt niet altijd alles volgens plan. Daarom wil ik de organisatoren bedanken dat ze zo snel een slaapplaats voor ons hebben geregeld. Dat waarderen we enorm.” Ook over de sfeer achter de schermen zijn ze bijzonder enthousiast. “De technici waren vriendelijk, iedereen was zo aardig.”
Eerste optreden in België
Voor Assia Brass betekende het optreden bovendien een primeur. “Dit is ons eerste optreden in België”, vertelt de groep. “Wij hopen zeker terug te komen. Of dat nu op Sfinks of een ander Belgisch festival is.” Met een glimlach voegen ze eraan toe dat België hen alvast positief heeft verrast. “Er is een geweldig publiek, en er zijn knappe jongens en mooie meisjes”, zeggen ze met een knipoog.
Na een welverdiende nachtrust stond de band klaar om het festival publiek te trakteren op een energiek optreden. Hun uitgebreide repertoire zorgde ervoor dat het publiek kon genieten van een gevarieerde show. Voor de muzikanten was één ding duidelijk: door de onverwachte omstandigheden werd hun eerste kennismaking met België eentje die ze niet snel zullen vergeten.”
Ook tijdens de zomer van 2026 vind je StampMedia terug op tal van festivals. Daar maken we video- en fotoreportages, podcasts, we schrijven artikels, … Doe gezellig mee!
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2026.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2025.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2024.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2023.
Clarysse (23): “Stoppen met studeren was geen falen. Het was het eerlijkste wat ik voor mezelf kon doen”
Clarysse studeerde drie jaar aan de universiteit: eerst rechten, dan handelsingenieur. Telkens voelde ze dat het niet klopte. Op 22-jarige leeftijd nam ze een beslissing die velen haar zouden afraden: ze stopte. Vandaag werkt ze als manager bij Ici Paris XL en kijkt ze zonder spijt terug. Dit is haar verhaal.
“Ik was twintig jaar oud toen ik voor het eerst dacht: ‘Dit klopt niet.’ Ik zat in een hoorcollege Rechten, omringd door mensen die leken te weten waarom ze daar waren. Ik eigenlijk niet. Maar ik bleef zitten. Want stoppen, dat deed je niet. Dat was falen.”
“Ik had Rechten gekozen omdat het op papier logisch klonk. Analytisch denken, redeneren, prestige. Twee jaar lang heb ik mezelf wijsgemaakt dat het gevoel zou verdwijnen: dat gevoel dat ik ergens naartoe bewoog zonder te weten waarheen. Na mijn tweede jaar besloot ik van richting te veranderen. Misschien was het de studie, dacht ik, niet de universiteit zelf. Dus waagde ik mijn kans bij Handelsingenieur.”
Onverwachte reacties
“Ook dat jaar heb ik vol doorgezet. En ook dat jaar voelde ik hetzelfde: ik deed het voor iets van buiten mezelf. Voor verwachtingen, voor het beeld dat ik van mezelf had opgebouwd. Een diploma, dat was het doel. Alles wat daarna zou komen, dat zag ik later wel. Maar in juni 2025, op mijn 22ste, nam ik een beslissing die me meer moeite kostte dan gelijk welk examen: ik stopte. Definitief. Geen herexamens, geen nieuwe richting, geen uitstellen. Ik schrijf me uit.”
“De reacties waren anders dan ik had verwacht. Mijn vrienden toonden meteen begrip: ze zagen al langer dat ik niet gelukkig was, en ze wisten dat werken de betere optie was. Ook mijn mama stond, na lange gesprekken te hebben, achter mijn beslissing, en dat betekende meer dan ik kan zeggen.”
“De stap naar de arbeidsmarkt was geen zet uit wanhoop, maar uit verantwoordelijkheidsgevoel”
Clarysse (23)
“Maar er waren ook praktische realiteiten. Zonder studentenstatus zou mijn mama geen kinderbijslag meer ontvangen, wat betekende dat ik voor mijn eigen appartement en kosten zou moeten zorgen. Dat was misschien wel de grootste drijfveer om écht de stap te zetten naar de arbeidsmarkt. Niet uit wanhoop, maar uit verantwoordelijkheidsgevoel.”
“Wat volgde, was een periode van zoeken. Niet dramatisch of verloren, gewoon eerlijk zoeken. Ik begon na te denken over wat mij écht boeit en waarmee ik me graag mee bezig hou. Ik dacht eigenlijk te veel na, want het antwoord lag veel dichter bij huis dan ik me kon voorstellen. Schoonheid, verzorging, mensen blij maken met iets tastbaars: dat had me al jaren geboeid, lang voor ik ook maar één wetboek had opengeslagen.”
Sterkste troef
“Zo kwam ik terecht bij Ici Paris XL. Eerst als medewerker, maar al snel bleek dat ik er helemaal in opging. Ik leerde iedere dag iets nieuws: over producten, over klanten, over hoe je een team aanstuurt. En die passie die ik jarenlang als ‘onbelangrijk’ had gelabeld, die bleek de sterkste troef die ik had. Vandaag ben ik manager, en ik ga iedere dag met het grootste plezier naar mijn werk. Dat klinkt als een cliché, maar voor iemand die jarenlang tegen zichzelf heeft gevochten om ergens te passen, is dat bijna een wonder.”
“Sommige collega’s waarschuwden me wel: ‘Pas op, als je eenmaal begint te werken, wil je misschien nooit meer studeren.’ Ik luisterde, maar ik sloot de deur niet. Avondlessen, een hogeschool, een universiteit: die opties liggen open. Wat ze zeggen, neem ik mee, maar ik ken mezelf: als ik in de toekomst wil studeren, weet ik dat ik het doorzettingsvermogen heb om er honderd procent voor te gaan, in welke vorm dat ook mag zijn. Maar voor nu is werken de juiste keuze.”
Vijftig jaar Sfinks door de ogen van de bezoekers: “Hier komt de hele familie samen”
Op de festivalweide in Boechout lopen peuters met geschminkte gezichten naast grootouders op klapstoeltjes, terwijl jongeren zich voorbereiden op de avondconcerten. Die unieke mix van generaties is precies wat bezoekers jaar na jaar doet terugkeren. Voor veel bezoekers is Sfinks meer dan een muziekfestival. Het is een vaste traditie geworden die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Voor een gezin uit Boechout is Sfinks bijna vanzelfsprekend. De ouders kwamen er vroeger zelf al en nemen nu hun eigen kinderen mee. “Wij gaan eigenlijk bijna nooit naar festivals met de kinderen, behalve hier”, vertelt de moeder. “Onze kinderen kunnen zich uitleven op de springkastelen en de speelzones. Dat maakt het heel fijn.”
Dat het festival gratis is, speelt daarbij een grote rol. “Als het niet gratis zou zijn, weet ik niet of we zouden komen. Zo is het veel toegankelijker voor gezinnen.” Ook merkt ze dat het festival doorheen de jaren sterker is gaan inzetten op kinderen. “Het voelt echt alsof er vandaag voor iedereen iets te doen is.”
Van ouders naar grootouders
Voor Cynthia Jansen is Sfinks al veertig jaar een vaste afspraak. Waar ze vroeger met haar eigen kinderen naar het festival kwam, wandelt ze vandaag rond met haar dochters en kleinkinderen. “Onze kinderen zijn hier eigenlijk mee opgegroeid. Ze kwamen met vriendjes en vriendinnetjes en nu zie ik hetzelfde gebeuren met mijn kleinkinderen.” Ze herinnert zich hoe haar kinderen vroeger alleen over de festivalweide mochten rondlopen. “Vanaf zeven of acht jaar stuurden we hen gewoon op pad. We wisten dat er hier niets zou gebeuren. Dat vertrouwen hadden we.”


“Vroeger bleven we tot de vogeltjes floten. Nu ben ik degene die op de kleinkinderen let, zodat mijn kinderen later misschien nog eens kunnen terugkomen”
Cynthia jansen (bezoeker sfinks)
Volgens haar is Sfinks nooit een kinderfestival of een festival alleen voor volwassenen geweest. “Het is echt een familiefestival. Overal zie je volwassenen meedoen met de kinderen en omgekeerd. Alle generaties lopen hier samen rond.” Nu beleeft ze het festival op een andere manier. “Vroeger bleven we tot de vogeltjes floten. Nu ben ik degene die op de kleinkinderen let, zodat mijn kinderen later misschien nog eens kunnen terugkomen.”
Ook Olivia bewaart warme herinneringen aan Sfinks. Zo’n twintig tot vijfentwintig jaar geleden kampeerde ze er regelmatig met vrienden. Later kwam ze terug met haar eigen kinderen, en vandaag bezoekt ze het festival opnieuw, samen met haar dochter. “Ik zie eigenlijk geen enorme verschillen”, vertelt ze. “De sfeer is hetzelfde gebleven. Het voelt nog altijd heel toegankelijk.”
Geitenwollensok
Ook jongere bezoekers merken dat Sfinks meer is dan een festival waar je alleen voor de optredens komt. Anton, die sinds zijn tienerjaren af en toe naar Sfinks komt, zag het festival veranderen. “Vroeger had het een beetje een geitenwollensokken-imago. Nu is het veel toegankelijker geworden.”
“Sfinks had het een beetje een geitenwollensokken-imago. Nu zijn er meer mensen gekomen die niet speciaal voor wereldmuziek komen, maar wel voor de sfeer, de marktjes en het hele gebeuren”
Anton (bezoeker sfinks)
Volgens hem heeft de overstap naar een gratis festival daarbij geholpen. “Er zijn meer mensen gekomen die misschien niet speciaal voor wereldmuziek komen, maar wel voor de sfeer, de marktjes en het hele gebeuren.” Zijn vriendin Aisha vindt vooral de vrijblijvendheid een groot voordeel. “Dat het gratis is, maakt dat je gewoon kunt komen en gaan wanneer je wilt. Je voelt geen druk om de hele dag te blijven.”
Ook voor Michael, die voor de derde keer aanwezig is, draait Sfinks om veel meer dan muziek. “De energie, de verschillende culturen en het contact met mensen maken het speciaal. Je leert hier nieuwe mensen kennen en het voelt echt een community.”
Isabel en Marijke komen al ongeveer tien jaar naar Sfinks. Zij merken vooral hoe goed de organisatie is uitgebouwd. “Er zijn veel sanitaire blokken, veel vrijwilligers en iedereen is vriendelijk. Dat maakt de sfeer heel laagdrempelig.” Ze zien ook hoe gezinnen hun eigen manier vinden om het festival te beleven. “Overdag komen we met de kinderen voor het kinderdorp, de workshops en de activiteiten. ’s Avonds keren we soms nog eens terug met vriendinnen voor een optreden.”
Ook tijdens de zomer van 2026 vind je StampMedia terug op tal van festivals. Daar maken we video- en fotoreportages, podcasts, we schrijven artikels, … Doe gezellig mee!
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2026.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2025.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2024.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2023.
Maak kennis met het nieuwe Tiktokteam van StampMedia: “Nieuws op Tiktok is behapbaarder”
We are live! Al sinds april zit een groepje Stamp-jongeren ijverig achter de schermen te werken aan een vernieuwde Tiktokpagina. En nu is het zo ver: de lancering! Leer hier het Tiktokteam beter kennen.
Wie het Tiktokaccount van StampMedia al volgt, zag de voorbije dagen enkele nieuwe gezichten opduiken in de content, die ook in een nieuw jasje steekt. “StampMedia begeleidt jongeren die nieuws en media willen maken. De socials, waaronder onze Tiktok, deden de Stamp-medewerkers nog grotendeels zelf”, zegt hoofdredacteur Anouk Torbeyns. “Dat terwijl nieuws op socials en Tiktok zo belangrijk is geworden. Hoog tijd dus dat we ook daar jongeren zelf het heft in eigen handen laten nemen.”
Torbeyns: “Margot Vervloessem en Emily Walter van ‘team educatie’ brachten vier talentvolle Stamp-jongeren bij elkaar. Tijdens de zomer experimenteren ze volop met een nieuwe huisstijl, formats en nieuws op maat van Tiktok. So far so good, want wat we al te zien kregen als teaser, zag er beloftevol uit.”
“Met StampMedia moeten we meer inzetten op Tiktok en vertical content. En dat gaan we dus doen”
Voor de vier jongeren is het duidelijk: “Nieuws op Tiktok is veel behapbaarder. Met StampMedia moeten we dan ook meer inzetten op Tiktok en vertical content. En dat gaan we dus doen.” Maar wie zijn nu eigenlijk de jongeren achter de Tiktokpagina? Ontmoet ze hier!
Henry Afrane (20)

Henry zit vol energie. Hij deed begin 2026 stage bij StampMedia en maakte daar duidelijk indruk. Hij staat met veel plezier voor de camera en kijkt ernaar uit om het nieuws op jongerenmaat te brengen.
Volgens zijn vrienden is Henry een praatvogel en is hij heel energiek. Hij volgt het liefst showbizznieuws en heeft het minder voor breaking news. Geef hem maar achtergrondverhalen, liefst nog verhalen met een plottwist. Weetje: Henry is een echte nachtegaal die zingt in een gospelkoor.
Amke Dockx (23)
Amke is een echte spring-in-’t-veld. Ze is één van de makers van de podcast (On)zichtbaar die wordt gemaakt bij StampMedia en al verschillende seizoenen loopt. In de podcast maakt Amke onderwerpen over mentaal welzijn bespreekbaar. Haar passie is dan ook content maken.
Amke is volgens vrienden goedlachs en enthousiast. Ze zegt dat ze vooral positief nieuws wil volgen. Ze heeft een voorkeur voor breaking news, want ze is graag als eerste op de hoogte. Fun fact: Amke is een grote fan van Pommelien Thijs.

Inaya Van Esbroeck (21)

Inaya is pas afgestudeerd als journalist, mede dankzij een sterke stage bij Stamp. Ze is vooral graag bezig met onderzoeksjournalistiek en human interest.
‘Ambitieus’ en ‘chaotisch’ zijn twee woorden die oppoppen als haar vrienden aan Inaya denken. Als aspirant-onderzoeksjournalist heeft ze een voorliefde voor dat genre. Ook voor haar liever achtergrondverhalen, want “dan begrijp je echt met wat je bezig bent.” Daarnaast wordt ze gelukkig van tv-avondjes, Marokkaanse muntthee en goede (Vlaamse) memes.
Dries Basraoui (18)
Dries is de jongste van het nieuwe Tiktokteam. Zijn droom is om als buitenland- en oorlogsjournalist verslag uit te brengen vanuit conflictgebieden. Hij zette zijn eerste stappen in de journalistiek met DBNWS, een lokaal nieuwsplatform voor jongeren, en als jongerenreporter bij StampMedia. De volgende stap is de opleiding Journalistiek die hij vanaf september zal volgen in Brussel.
Zijn vrienden beschrijven hem als gepassioneerd en gedreven. Het liefst van al volgt hij buitenlandnieuws en heeft hij een voorkeur voor breaking news, maar wel altijd met de nodige duiding.

Volg Dries, Amke, Henry en Inaya op het Tiktokkanaal van StampMedia.
Vijftig jaar Sfinks: een festival dat blijft verbinden
Tijdens de vijftigste editie wordt niet alleen teruggeblikt op een halve eeuw geschiedenis, maar ook op de mensen die Sfinks jaar na jaar mee vormgeven, zoals de vele vrijwilligers en de legendarische DJ Papa Mojito. Zij delen hun verhaal met reporters Fatima Noori en Mauro Putnam.

Wat in de jaren zeventig begon als een kleinschalig folkfestival, is uitgegroeid tot één van de bekendste wereldmuziekfestivals van België. Sfinks ontstond vanuit het idee om mensen kennis te laten maken met muziek en culturen van over de hele wereld. Doorheen de jaren evolueerde het festival van een betalend wereldmuziekevenement naar een gratis festival waar ontmoeting, diversiteit en gastvrijheid centraal staan.
Voor vrijwilligers Myriam Lombaert en haar partner Jos is Sfinks al meer dan dertig jaar een vaste afspraak. Myriam begon als host voor internationale artiesten en hielp dankzij haar kennis van het Portugees met de communicatie tussen Braziliaanse muzikanten en de organisatie. Later verhuisde ze samen met Jos naar de persdienst, waar ze journalisten ondersteunden met informatie over artiesten en interviews. Vandaag verzorgen ze het artiestenonthaal.
Gastvrijheid
Hoewel hun taken door de digitalisering sterk veranderden, bleef de sfeer volgens hen hetzelfde. “Voor mij is Sfinks een feest”, vertelt Myriam. “Ik kijk er elk jaar naar uit. De vrijwilligers lijken één grote familie en daardoor voelt het aan als één groot familiefeest.”
Die warme sfeer is volgens hen altijd de rode draad geweest. Jos noemt gastvrijheid zelfs de grootste kracht van het festival. “Gastvrijheid naar het publiek, naar de artiesten, maar ook naar de medewerkers. Dat ontstaat heel organisch. Er is geen tijd voor teambuildings en dat soort zaken, maar toch groeit er een sterke band tussen iedereen.”
“Toen het festival gratis werd, zagen we plots veel meer diversiteit”
Myriam Lombaert (vrijwilliger sfinks)
Het Sfinksfestival veranderde de laatste decennia sterk. De grootste ommezwaai kwam er toen het festival gratis werd. Dat zorgde voor een veel breder publiek. Waar vroeger vooral liefhebbers van wereldmuziek kwamen, vinden vandaag ook gezinnen, jongeren en bezoekers met uiteenlopende culturele achtergronden hun weg naar de festivalweide. “Toen het festival gratis werd, zagen we plots veel meer diversiteit”, vertelt Myriam. “Mensen met verschillende nationaliteiten en culturen komen hier samen en dat is fantastisch.”
Tegelijk betekende het verdwijnen van een groot deel van de subsidies dat de programmatie zich moest aanpassen. Volgens Jos werden sommige grote internationale namen moeilijker betaalbaar, maar bleef de essentie van Sfinks overeind. “Er moesten keuzes gemaakt worden, maar de openheid en de gastvrijheid zijn altijd gebleven.”

Wereldmuziek
Ook de uitbreiding met nieuwe podia, zoals de Urban, toont hoe het festival mee evolueerde met zijn publiek. Daarnaast kwam er ook een uitgebreide ‘kidszone’ waarin de kleintjes urenlang plezier kunnen hebben in onder andere speeltuinen en op springkastelen. Daarnaast zijn er voor de kinderen ook workshops als djembé spelen of knutselen.
Toch blijft wereldmuziek het kloppende hart van Sfinks, met artiesten uit alle hoeken van de wereld. Die liefde voor wereldmuziek deelt ook Arnold, beter bekend als DJ Papa Mojito. Sinds 2013 draait hij op het festival, al begon zijn verhaal eerder als vrijwilliger. Toen Sfinks nog betalend was, raapte hij bekertjes op om een gratis festivalticket te verdienen. Zo zag hij artiesten als Goran Bregović en Cesária Évora optreden, muziek die vandaag nog steeds deel uitmaakt van zijn DJ-sets.

“In Cuba, Senegal of Turkije vroeg ik aan chauffeurs om een cassette met hun favoriete muziek. Die verzameling speel ik vandaag nog altijd”
DJ PAPA MOJITO
Zijn carrière als DJ ontstond toevallig. Op vraag van zijn zoon draaide hij muziek tijdens een oudejaarsfeest. Omdat hij bekend stond om zijn mojito’s kreeg hij de bijnaam ‘Papa Mojito’. Via een klein festivalletje werd hij opgemerkt door iemand van Sfinks, die hem uitnodigde om met zijn opvallende bakfiets vol draaitafels naar Boechout te komen.
Sindsdien brengt hij een mix van wereldmuziek die hij tijdens zijn reizen verzamelde. “In Cuba, Senegal of Turkije vroeg ik aan chauffeurs om een cassette met hun favoriete muziek. Die verzameling speel ik vandaag nog altijd. Het mooie is dat zowel jong als oud ervan geniet.”
Afscheid
Zo werd Papa Mojito de laatste jaren een echte held op Sfinks. Hij wordt aan de lopende band benaderd door fans die om foto’s vragen. Eén weekend per jaar lijkt Arnold te veranderen in een echte wereldster.
Na meer dan tien jaar achter de draaitafels wordt deze editie zijn laatste als artiest. Toch neemt hij geen afscheid van Sfinks. “Volgend jaar draai ik niet meer, maar ik ga hier wel vier dagen rondwandelen.”
Net als Myriam en Jos denkt Arnold met veel warmte terug aan één bijzonder moment. Het legendarische concert van Goran Bregović, toen hevige regen de festivalweide veranderde in een modderpoel. “Iedereen stond met zijn laarzen in de modder, maar niemand trok zich daar iets van aan. Twee uur lang bleef iedereen dansen en feesten zonder zich ook maar een seconde te storen.”

Ook tijdens de zomer van 2026 vind je StampMedia terug op tal van festivals. Daar maken we video- en fotoreportages, podcasts, we schrijven artikels, … Doe gezellig mee!
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2026.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2025.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2024.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2023.