Category Archives: Binnenland

Op vijfjarige leeftijd, na de scheiding van zijn ouders, kwam Shadi (37) naar België. Hij liet zijn familie in Rusland achter en ook zijn vader keerde terug naar zijn geboortedorp in Palestina. Het contact met zijn vader stopte. Tot vijf jaar geleden.

Hoe verliep het contact met je vader na de scheiding?

“We hadden geen contact. Na de scheiding heb ik hem nooit meer gezien of gesproken, tot vijf jaar geleden. Mijn doel was altijd om mijn vader terug te vinden, maar mijn moeder wou mij beschermen dus kreeg mijn vader de kans niet om in contact te blijven met mij. Uiteindelijk was het mijn oma die op haar sterfbed tegen mijn moeder zei: ‘Dat moet je in orde brengen.’ Zo kwam ik na lange tijd opnieuw met hem in contact.

Toen ik terug contact had met mijn vader, kwam ik erachter dat ik nog broers en zussen heb in Palestina. Mijn vader is ondertussen hertrouwd. Ik dacht altijd dat ik enig kind was, dus dat was een verrassing. Ik ben blij dat hij na mijn moeder opnieuw geluk vond.”

Heb je je vader al teruggezien?

“Nee, en ik weet niet of dat nog zal gebeuren. Mijn vader heeft geen interesse om in België te wonen. Hij woont natuurlijk al heel lang in Palestina, ondanks de oorlog. Die mensen gaan daar nooit weg. En ik geef hun ook gelijk. Dat is hun thuisland. Als ze weggaan, dan is het verloren. Dan heeft Israël alles.

Ik raad hem ook aan om in Palestina te blijven. Wat gaat hij hier in België doen? In Palestina zijn er door de oorlog altijd dokters nodig, dus het is oké dat hij daar is. Ik ben zelfs trots dat hij daar is. Als het veiliger was, zou ik ook naar Palestina gaan om te helpen maar door de Israëlische ambassade is het onmogelijk om hem te bezoeken.”

In welke mate spelen jouw roots een rol in jouw leven?

“Ze vormen de manier waarop ik denk en een stuk van mijn identiteit. Ik denk na in meerdere talen, en dat beïnvloedt hoe ik naar de wereld kijk.

Mijn vaders familie heeft altijd in Palestina gewoond. Mijn moeder is Russisch en komt van de kant van Oekraïne. Dat is omdat Oekraïne vroeger tot de Sovjet-Unie behoorde. Langs haar kant zijn we dus van Russisch-Oekraïense origine.

Door mijn achtergrond ben ik ook op zoek gegaan naar antwoorden op levensvragen. Dat heeft mij ertoe gebracht om theologie te bestuderen en uiteindelijk mijn eigen spiritualiteit verder te ontwikkelen. Na dertig jaar ben ik zelf moslim geworden. Ik begrijp nu beter waarom bepaalde dingen gebeuren en sta anders in het leven. Het heeft mij echt geholpen om meer richting en betekenis te vinden.”

Hoe kijk jij naar de conflicten in het Midden-Oosten en Oekraïne?

“Voor mij zijn alle conflicten met elkaar verbonden. Het zijn altijd mensen die eronder lijden, en elk conflict is er een te veel. Vaak spelen er grotere belangen mee, zoals macht, geld en politieke invloed, waar je in het nieuws weinig over hoort. Daarom probeer ik verder te kijken dan wat we dagelijks zien en blijf ik kritisch nadenken.

Wat Oekraïne betreft, zie ik vooral hoe gewone mensen het slachtoffer zijn van een conflict dat groter is dan henzelf. Door geopolitieke spanningen heeft die oorlog ook wereldwijde gevolgen, wat het voor mij belangrijk maakt om niet zomaar één kant van het verhaal te volgen.

Voor het conflict Israël-Palestina is het voor mij simpel. Ik kijk op een nuchtere manier naar de oorlog en laat mij niet de mond snoeren door het hele verhaal van antisemitisme. Wij zijn de echte Semieten. De mensen die daar oorspronkelijk woonden, voor 1948, voor 1848, voor 1700 en zelfs voor 1600. Het zijn altijd Palestijnen geweest. Maak je geen illusies. Ik hoop eerlijk gezegd dat Palestina ooit gewoon weer Palestina wordt. Volledig.”

Vanaf 2027 zal de politie tijdens verkeerscontroles ook op ketamine testen. De drug wint al jaren aan populariteit, vooral bij jongeren. Experts waarschuwen dat het onschuldige imago niet strookt met de werkelijkheid: chronisch gebruik kan leiden tot verslaving en ernstige blaasproblemen. “Bij jonge gebruikers kan die schade onomkeerbaar zijn.”

Tot nu toe werd bij verkeerscontroles, naast alcohol, getest op vier drugs: cannabis, cocaïne, heroïne en amfetamines. Cijfers uit 2025 tonen dat in zes procent van de positieve speekselstalen ketamine werd aangetroffen. Experts vermoeden dat het werkelijke aandeel hoger ligt omdat er vroeger niet standaard op ketamine werd getest en dat vaak pas gebeurde na een positieve test op andere drugs.

Op 12 mei 2026 besliste het Federaal Parlement om ketamine op te nemen in lijst van verboden middelen in het verkeer. Rijden onder invloed van ketamine wordt dus strafbaar. Vanaf volgend jaar kan er ook op de drug getest worden achter het stuur. Dat staat in een wetsontwerp van minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke (Les Engagés) dat de Kamer heeft goedgekeurd. Crucke waarschuwt voor de groeiende populariteit bij jongeren en noemt het een zorgwekkende trend in het verkeer.

Populair bij jongeren

Opvallend is het gebruik van ketamine bij jongeren die behoren tot Generatie Z, geboren tussen 1997 en 2012. Die generatie heeft drie keer zoveel kans om in contact te komen met ketamine dan jongeren tien jaar geleden. Toxicoloog en professor Jan Tytgat ziet een stijging. “Als de politie of het parket de drugs in beslag neemt of als er jongeren overlijden, komt dat bij mij terecht. In die situaties kan ik wel zeggen dat ik een trend zie bij jongeren. Er circuleert ook meer ketamine”, zegt Tytgat.

Volgens het Vlaams expertisecentrum Alcohol en Andere Drugs (VAD) kan de stijging deels worden verklaard door de coronapandemie, die een grote impact had op de sociale ontwikkeling van jongeren. Daarnaast is er tegenwoordig sprake van digital overload en schermverslaving, verschijnselen die vroeger minder voorkwamen. Gen Z zou ook meer kampen met een gebrek aan toekomstperspectief. Omdat ketamine relatief goedkoop en toegankelijk is, is het voor jongeren een aantrekkelijke drug.

“Je voelt je helder, maar je bent het niet”

Stan*

“Je zit in een bubbel en bent er gewoon echt niet volledig bij. Je voelt je helder, maar je bent het niet”, zegt Stan*, een jonge twintiger uit Leuven die ervaring heeft met ketamine. Hij is verbaasd dat er pas vanaf 2027 strenger wordt opgetreden tegen ketamine in het verkeer, aangezien de drug al jaren aan een opmars bezig is. “Ik snap dat het onmogelijk is om tijdens een verkeerscontrole op alle drugs te testen, maar ketamine wordt meer gebruikt dan veel mensen denken.”

“Een kaalslag op je levenskwaliteit”

Ketamine is schadelijk voor de blaas bij chronisch gebruik en hoge doseringen. “Bij jongere gebruikers kan deze schade onomkeerbaar zijn”, zegt toxicoloog Tytgat. “Dat is natuurlijk een inbreuk op je levenskwaliteit, veel mensen beseffen dat niet”, waarschuwt hij.

Uroloog Marie-Elise Henckes van het UZ Leuven ziet de laatste jaren steeds meer jonge patiënten met blaasproblemen door ketaminegebruik. “Ketamine is hip en trending, dat mag niet de bedoeling zijn. Het kan leiden tot een schrompelblaas. Dan moeten mensen om de tien of twintig minuten gaan plassen, zowel ’s nachts als overdag, omdat de blaas niet meer de capaciteit heeft om urine op te houden. Dat is zeer pijnlijk en kan zelfs heel schadelijk zijn”, waarschuwt ze.

De stijging in het ketaminegebruik blijkt ook uit het rioolwater. Volgens Maarten Degreef, dokter en drugsexpert bij Sciensano, is er elf keer meer ketamine gevonden in het rioolwater van Antwerpen en Brussel in vergelijking met tien jaar geleden. Dat beeld wordt bovendien ondersteund door grootschalige bevolkingsonderzoeken, waaruit blijkt dat het percentage Belgen dat wel eens ketamine gebruikt de afgelopen jaren is toegenomen van 0,4 procent in 2018 naar 0,6 procent in 2024. Daarnaast is het aandeel verslavingsproblemen gerelateerd aan ketamine verdrievoudigd, van één naar drie procent.

Heb je vragen over drugs of maak je je zorgen over je eigen gebruik of dat van iemand anders? Neem contact op met de Druglijn via druglijn.be of 078 15 10 20 voor informatie, advies en ondersteuning.

*Om de identiteit van de getuige te beschermen, wordt in dit artikel de schuilnaam Stan gebruikt.

In Antwerpen werden vandaag overleden straatbewoners herdacht tijdens de jaarlijkse Straatdodenherdenking. Op en rond het Maagdenhuis en het Hendrik Conscienceplein kwamen organisaties, kunstenaars, (ex-)daklozen en sympathisanten samen voor een ceremonie, stoet en artistieke performances. Het initiatief wil niet alleen herdenken, maar ook aandacht vragen voor de harde realiteit van dak- en thuisloosheid in de stad. “Er sterven in deze stad nog te veel mensen aan een lastig leven.”

Vandaag stond Antwerpen in het teken van troost, erkenning en verbondheid. 49 thuislozen die het voorbije jaar stierven na een leven op straat werden  herdacht tijdens de jaarlijkse Straatdodenherdenking, een initiatief van Straatoverleg Antwerpen.

De herdenking startte op de binnenkoer van het Maagdenhuis, waarna een stoet door de stad trok richting het Hendrik Conscienceplein. Daar brachten muzikanten en performers van onder meer Tutti Fratelli een ingetogen eerbetoon. Nadien keerde de groep terug voor een slotmoment met muziek en ontmoeting.

Volgens Niek Everts, organisator en pastoraal werker bij ’t Vlot, een onthaalplek voor dak- en thuislozen, is de herdenking in de eerste plaats een moment van verbinding. “We hebben samen met kunstenaars hard gewerkt om er een verbindend gebeuren van te maken. We willen troost bieden, zorgen voor elkaar en verbinding creëren met de rouwenden.” Tegelijkertijd is het initiatief ook een aanklacht.  “Er sterven in deze stad nog te veel mensen aan een lastig leven.”

Everts benadrukt dat de groep die herdacht wordt divers is. “Sommigen zijn gestorven op straat, anderen in de nachtopvang, een ziekenhuis of bij vrienden. Sommigen waren nog dakloos, anderen hadden dat leven achter zich. Maar het zijn allemaal mensen die een bijzonder kwetsbaar bestaan hebben gekend.” Tijdens de herdenking worden de namen van 49 overledenen genoemd, om hen opnieuw zichtbaar te maken.

Hard en hart

Veel van de aanwezigen hebben een persoonlijke band met het thema. Nordine, die zelf dakloos is geweest, ervaart de dag “dubbel”. “Het is hard, met een ‘d’ en een ‘t’. Hard, omdat er veel op mij afkomt. Ik ben zelf dakloos geweest, die herinneringen komen vandaag allemaal terug. En ‘hart’, omdat ik hier omringd ben door zoveel mensen die denken aan degenen die vaak vergeten worden.”

Nordine verloor vorige maand een vriend die thuisloos was. “Ja. Hoe voelt dat? Moeilijk. Hij was recent nog bij mij thuis blijven slapen. Tien dagen later kreeg ik te horen dat zijn lichaam gevonden was in het Asiadok in Antwerpen. Zijn jas ligt nog steeds bij mij.”

“Afgelopen jaar stierven 49 mensen. Als iedereen één of twee belangrijke mensen in zijn leven heeft, kun je niet simpelweg tellen hoeveel mensen daardoor geraakt worden. Verbinding is daarom belangrijk”

Nordine

Vandaag aanwezig zijn is voor hem een uitlaatklep. “Het is een manier om mijn gevoelens te uiten, zowel de positieve als de negatieve: boosheid, verdriet en tevredenheid. Anders blijft het knagen in mijn hoofd en hart.”

De herdenking draait voor Nordine vooral om verbondenheid. “Er zijn 49 mensen gestorven het voorbije jaar. Als iedereen één of twee belangrijke mensen in zijn leven heeft, kun je niet simpelweg tellen hoeveel mensen daardoor geraakt worden. Verbinding is daarom belangrijk.”

Ook Anna staat hier vandaag om dierbaren te herdenken. “Ik heb de voorbije tien jaar veel mensen verloren, door ziekte maar ook door dakloosheid. Ik ben zelf acht jaar dakloos geweest, dus ik weet waarover ik spreek.”

“Veel aanwezigen zitten of zaten in hetzelfde schuitje. Ze zijn dakloos geweest of ze zoeken nog een plek”

Anna

Anna is één van de dansers die zorgt voor een performance op het evenement. “We willen met de performance respect tonen voor de overledenen en spreken voor wie er niet meer is. We hebben zes weken geoefend. Dat vraagt discipline, maar we zijn heel verbonden met elkaar.”

De verbondenheid onder de deelnemers is voor haar ook heel voelbaar. “Veel aanwezigen zitten of zaten in hetzelfde schuitje. Ze zijn dakloos geweest of ze zoeken nog een plek. Ik ben een van de gelukkigen, ik heb een appartement. Maar ik ben niet vergeten hoe het is om buiten onder de blote hemel te slapen.”

Foto’s: © 2026 StampMedia / Floris Cornips

Hoeveel nerds lopen er nu echt rond op het Nerdland festival? Of zijn het geeks? Reporter Ahmad Hardan vroeg het aan de bezoekers in Wachtebeke.

Op maandag 25 mei ging onze reporter Ahmad Hardan naar het Nerdland Festival in Wachtebeke. Het festival viert zijn vijfjarig bestaan met allerlei lezingen, interactieve spellen en tastbare ervaringen gegrond in de wereld van de wetenschap. Ondanks het snikhete weer wist Ahmad enkele momenten van de bezoekers van alle leeftijden vast te leggen.

© 2026 StampMedia / Ahmad Hardan

Na de zaak rond Sanda Dia, waarvan het proces eindigde op 26 mei 2023, klonk één begrip luider dan ooit in het publieke debat: klassenjustitie. Het woord dook op tijdens protesten, ging viraal op sociale media en werd uitvoerig besproken in opiniestukken. Voor velen leek het alsof justitie niet voor iedereen op dezelfde manier werkt. Het vertrouwen in het Belgische rechtssysteem kreeg opnieuw een deuk. Toch blijft een cruciale vraag onbeantwoord: waarom wordt klassenjustitie in België nauwelijks structureel onderzocht?

Het proces rond Sanda Dia, waarover de rechter zich op 26 mei 2023 uitsprak, draait om de dood van de twintigjarige student in december 2018 na een fatale ontgroening van studentenclub Reuzegom. Tijdens die ontgroening werd Dia onderworpen aan extreme en vernederende opdrachten, waaronder het drinken van grote hoeveelheden alcohol en visolie en langdurige blootstelling aan ijskoud water. Zijn gezondheidstoestand verslechterde ernstig, maar hulp kwam pas laattijdig. Na afloop van de ontgroening werd hij in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis, waar hij later overleed aan de gevolgen van onder andere onderkoeling en orgaanfalen. De uiteindelijke straffen, zonder effectieve celstraffen, leidden tot brede verontwaardiging. Al snel verschoof de discussie van de feiten naar de context: de betrokken studenten kwamen uit welgestelde milieus met sterke netwerken, wat bij velen het gevoel voedde dat sociale status mogelijk een rol speelde in de afhandeling van de zaak.

Zo kwam het debat over klassenjustitie in een stroomversnelling. Dat begrip verwijst naar de overtuiging dat mensen met meer middelen en invloed voordelen genieten binnen het rechtssysteem, bijvoorbeeld via betere juridische bijstand of mildere straffen. Of dat in deze zaak effectief zo was, is nooit bewezen, maar het wantrouwen bij een groot deel van het Vlaamse publiek was duidelijk en hardnekkig.

Binnen de juridische wereld klinken gemengde geluiden. Advocaat Gautier De Wachter van advocatenkantoor Dewa Law ziet weinig impact op de praktijk: “Ik heb niet echt gemerkt dat dat veel invloed heeft gehad. Ik kan geen voorbeelden geven waar de filosofie van rechtbanken veranderd is.” Strafpleiter Titus Reign Ntekedi ziet wel een effect, maar vooral in de sfeer rond justitie: “Wanneer een zaak veel media-aandacht krijgt, speelt dat mee in het hoofd van juristen.” Tegelijk wijst hij op de kloof tussen publieke opinie en juridische realiteit, waarin procedures en bewijzen doorslaggevend blijven.

Systeemkritiek

Advocaat Gautier De Wachter begrijpt dat voorzichtigheid nodig is. “We moeten oppassen met grote conclusies op basis van individuele zaken. Dossiers met veel media-aandacht leiden vaak tot snelle en veralgemeende oordelen.” Toch klinkt er kritiek vanuit de maatschappij dat België achterop hinkt in vergelijking met landen zoals Nederland. Het debat over klassenjustitie wordt al jaren gevoerd, maar grootschalig en objectief onderzoek ontbreekt nog steeds.

“Een pro-deozaak creëert klassenjustitie. Mensen die betalen, worden anders behandeld, ook door hun advocaat”

Strafpleiter Titus Reign Ntekedi

Volgens Ntekedi zijn er wel degelijk structurele elementen die ongelijkheid kunnen versterken. Hij wijst onder meer op het systeem van pro-deobijstand. “Een pro-deozaak creëert in principe klassenjustitie”, zegt hij. Het probleem zit volgens hem in de vergoeding. “Hoe kan ik een dossier grondig behandelen als ik niet betaald word en niet genoeg tijd krijg om de zaak volledig te bestuderen?” Daardoor ontstaat er volgens hem een verschil tussen wie een advocaat uitgebreid kan betalen en wie afhankelijk is van gratis juridische bijstand. “Mensen die betalen worden anders behandeld, ook door hun advocaat.”

Volgens Ntekedi gaat het daarbij niet om slechte intenties. “Het is geen kwestie van wil. Het is een gevolg van hoe het systeem werkt. Geld en justitie zijn nu eenmaal met elkaar verbonden.”

Ontbrekend onderzoek

Toch blijft de vraag waarom België nauwelijks onderzoekt of sociale klasse daadwerkelijk een rol speelt binnen justitie. In Nederland gebeurt dat wel. Daar voert het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum van het ministerie van Justitie regelmatig studies uit naar ongelijkheid in het rechtssysteem. Daarbij wordt onder meer gekeken naar inkomen, opleidingsniveau en sociale afkomst.

In België bestaat een dergelijk structureel onderzoek voorlopig niet. De Hoge Raad voor de Justitie erkent wel dat het thema meer aandacht krijgt. Volgens de Raad hangt het vertrouwen van burgers in justitie af van verschillende factoren. “Een rechter moet alle elementen in een zaak kunnen identificeren en zich bewust zijn van de signalen die hij uitstuurt naar de rechtzoekende.”

Hoewel concreet onderzoek beperkt blijft, lijkt daar verandering in te komen. De Hoge Raad werkt mee aan een wetenschappelijke studie van de Universiteit Antwerpen, UHasselt en KU Leuven. Die studie moet nagaan of er binnen de rechtspraak sprake is van vooroordelen. Onderzoekers bekijken of bepaalde kenmerken van betrokkenen of rechters een invloed hebben op beslissingen. Ook de Justitiebarometer, een grootschalige bevraging naar het vertrouwen in justitie, hield in 2024 voor het eerst rekening met socio-economische achtergrond. Daarnaast organiseerde de Hoge Raad in oktober 2023 een studiedag over klassenjustitie. Nationale en internationale experten uit journalistiek en wetenschap gingen er in gesprek over het thema. Binnen de werkgroep Diversiteit worden bovendien nieuwe initiatieven voorbereid, al zijn concrete plannen nog niet bekend.

Een eenvoudige routinecontrole bracht een opvallende fraudezaak aan het licht. Een 24-jarige Nederlander heeft een 86-jarige vrouw voor 10.000 euro opgelicht met paysafecards, een betaalmiddel dat steeds vaker opduikt in fraudedossiers. “Zodra die codes zijn doorgestuurd, kunnen criminelen het geld onmiddellijk gebruiken of verder doorverkopen, waardoor het erg moeilijk wordt om het bedrag nog te recupereren.”

De term paysafecards duikt vaak op in frauderechtszaken. Ook gisteren was dat het geval. In het Vlinderpaleis in Antwerpen stond A.S., een Nederlander geboren in 2004, terecht voor de oplichting van een 86-jarige vrouw voor 10.000 euro via paysafecards. Voor deze feiten zat hij zes maanden in voorarrest. De man liep, samen met een andere beklaagde die de rechtszaak niet bijwoonde, tegen de lamp bij een routinecontrole door de politie. Bij die controle vonden de agenten duizenden euro’s in cash, vier paysafecards en drie kaartlezers. De twee werden opgepakt en verhoord. Het vonnis van de rechter volgt op 16 juni.

Telefonische oplichting

Een paysafecard is een prepaid betaalkaart waarmee je online kunt betalen zonder een bankrekening of kredietkaart. Je koopt een paysafecard in een winkel of online. Daarop staat een unieke code of PIN. Met die code kan je betalingen uitvoeren op websites die paysafecard accepteren. Die kaarten zijn verkrijgbaar in tankstations en eventueel in bepaalde bel- en krantenwinkels.

“Fraude met paysafecards is zeker geen nieuw fenomeen”, zegt advocaat Mohamed El Manouti van advocatenkantoor SUE. Er zijn twee manieren om fraude te plegen via paysafecards. “Bij de eerste vorm worden slachtoffer telkens opgebeld door buitenlandse nummers. Wanneer ze dan opnemen, wordt er onmiddellijk weer opgehangen. Vervolgens worden ze gebeld door iemand die zich voordoet als medewerker van een advocatenkantoor met de mededeling dat de Belgische staat een rechtszaak tegen telefonische overlast hebben gewonnen en recht hebben op een grote som geld”, voegt El Manouti toe.

“Fraude met paysafecards is zeker geen nieuw fenomeen”

Mohamed El Manouti (Advocaat advocatenkantoor SUE)

Voor ze dat bedrag ontvangen, moeten de slachtoffers advocatenkosten betalen. Dit kunnen ze doen door paysafecards te kopen en dan de codes door te sturen naar de oplichters, zodat zij die kunnen gebruiken. “Zodra die codes zijn doorgestuurd, kunnen criminelen het geld onmiddellijk gebruiken of verder doorverkopen, waardoor het erg moeilijk wordt om het bedrag nog te recupereren”, zegt El Manouti.

Er is ook nog een andere manier van fraude met paysafecards. Wat advocate Katrien Peysmans-De Ryck van advocatenkantoor MPDR vaak merkt, is dat er vaak eerst een bankkaart ontvreemd wordt. Vaak gaat het om fraude waarbij oudere slachtoffers worden geviseerd.

“Ouderen zijn vaak het doelwit.” Oplichters bellen ouderen op in naam van Card Stop. Ze beweren dat de bankkaart kapot is, vragen de pincode en komen de kaart vervolgens aan huis ophalen om die te ‘vernietigen’. “Nadat de bankkaart ontvreemd is, wordt er een paysafecards aangeschaft. Met deze kaarten kan dan anoniem betaald worden. Het is een soort waardebon of betaalmiddel waarmee er anoniem betaald kan worden.”

Onderneem zelf actie

Tegenwoordig worden veel mensen, vooral ouderen, telefonisch opgelicht. “Mensen komen meestal pas te laat tot het besef dat ze zijn opgelicht. Vaak is dat pas vanaf het moment dat er geld van hun rekening is gegaan”, zegt advocaat Peysmans-De Ryck. Volgens haar is het van belang dat ze Cardstop bellen vanaf het moment dat ze beseffen dat ze opgelicht zijn. Zo kan er geen geld van hun rekening worden overgezet of kunnen er geen Paysafecards worden aangekocht.

“Banken zouden mensen actiever moeten waarschuwen”

Katrien Peysmans-De Ryck (Advocaat MDPR)

“Het is ook belangrijk dat mensen nooit hun bankkaart aan iemand geven. Ook wanneer iemand hen opbelt met de boodschap dat er een probleem is met de betaalkaart en vraagt om de kaart mee te geven voor vernietiging, mogen ze dat nooit doen”, aldus Katrien Peysmans-De Ryck. Ze benadrukt dat dit niet de gebruikelijke gang van zaken is en dat het daar vaak fout loopt. Daarnaast zegt de advocaat dat er meestal oudere slachtoffers worden uitgekozen. “Zij zijn zich meestal niet bewust van het risico. Ik zie echt een patroon in dat soort dossiers.” Volgens haar hebben de banken hierin ook een verantwoordelijkheid. “Ze zouden mensen actiever moeten waarschuwen.” Vaak worden er op deze manier honderden of zelfs duizenden euro’s gestolen door oplichters.

De drie grote vakbonden ACV, ABVV en ACLVB, kwamen gisteren samen voor de nationale betoging in Brussel. 40.000 mensen uit verschillende sectoren liepen van het Noordstation naar het Zuidstation om te pleiten voor een socialer beleid. “We willen meer waardering van de regering.”

Jacques (62) woont al dertig jaar in Sint-Gillis en vertelt dat hij vandaag op straat komt, niet voor één kleur, maar om de gezamenlijke boodschap van alle vakbonden te steunen. Hij draagt daarom ook de kleuren van de ACV, ABVV en ACLVB: groen, rood en blauw.

De vakbonden staakten samen tegen het beleid en de maatregelen van de regering-De Wever om verschillende redenen. Olivier Remy, woordvoerder van ACV Puls, legt uit: “Mensen uit verschillende sectoren zijn hier omdat ze meer waardering willen van de regering. Iedereen moet langer werken, maar het wordt de mensen niet makkelijker gemaakt om dat vol te houden. Daarnaast is de druk op werknemers groot, waardoor velen langdurig ziek worden.” 

“De druk op werknemers is groot, waardoor velen langdurig ziek worden”

Olivier Remy (woordvoerder ACV Puls)

Waar Jacques vooral bang voor is, is dat mensen die langdurig ziek zijn of tijdelijk werkloos zijn tussen twee jobs, langer moeten werken. Bijgevolg zouden ze minder verdienen. Volgens Jacques gaat het om “tot wel driehonderd euro per maand”. Voor mannen zoals ik is dat veel geld.” Na een loopbaan van 42 jaar zou hij normaal gezien al met pensioen kunnen gaan, maar door de nieuwe maatregelen van de regering-De Wever zal hij nog zo’n vijf jaar moeten werken.

Zesde protest

 “Het is de zesde keer in ongeveer anderhalf jaar dat er protest wordt gevoerd voor een andere wereld”, gaat Remy verder. Of de acties ook echt effect zullen hebben op het beleid, blijft volgens hem een raadsel. “Dat is een moeilijke vraag, maar niets doen omdat je niet zeker bent dat het op korte of middellange termijn effect zal hebben, is ook geen optie.”

“We hopen dat er op middellange termijn echt een ander beleid komt”

Olivier Remy (woordvoerder ACV Puls)

Volgens Remy is het belangrijk dat mensen zich blijven uitspreken en organiseren. “Je moet blijven opkomen, je stem laten horen, samenwerken en je verenigen.” Hij wijst erop dat eerdere acties al kleine veranderingen hebben opgeleverd. “Voor de betrokken mensen is dat echt belangrijk.” Toch blijft de ambitie groter. “We hopen dat er op middellange termijn echt een ander beleid komt”, besluit Remy.

Gemengde gevoelens

De staking is vreedzaam verlopen. Of Jacques vooral staakte voor een extra verlofdag, blijft onduidelijk. Zelf is hij niet erg positief over de betogingen vandaag en verwacht hij niet veel effect. “Ze gaan niet veel veranderen deze week. De maatregelen van De Wever zullen toch worden doorgeduwd, of we hier nu betogen of niet. Er zit wat sleet op de betogingen. Het is ook al de zesde betoging.” Hij hoopt toch dat de stemming van het federaal parlement van deze week verband houdt met de betogingen van vandaag.

“De maatregelen van De Wever zullen toch worden doorgeduwd, of we hier nu betogen of niet”

Jacques (betoger)

Jérémy (44), vertegenwoordiger van het socialistische ABVV, is positiever. Zijn stakingsdag bracht hij door op café. Hoewel hij niet deelnam aan de betoging, is zijn boodschap wel duidelijk: “Fuck N-VA!”

Reporter Britt Poelmans verdiepte zich in de nationale weerbaarheidscampagne ‘Samen voorbereid’ dat het Nationaal crisiscentrum onlangs lanceerde.

Met de campagne wil het Crisiscentrum burgers voorbereiden op eventuele noodsituaties. De focus van de campagne ligt voornamelijk op wat burgers zelf kunnen doen. Het centrum beveelt onder andere aan een noodpakket thuis samen te stellen.

Passanten en buurtbewoners in de Antwerpse Lamorinièrestraat richtten vrijdagnamiddag hun blik naar omhoog. Niet naar de blauwe lucht, maar naar vallende bakstenen. Die bleken afkomstig te zijn van een schoorsteen. De brandweer rukte uit om de schoorsteen te onderzoeken en ervoor te zorgen dat de situatie weer veilig werd. Het tafereel lokte veel nieuwsgierigen. Niemand raakte gewond. Roevi Aisenthal was reporter ter plaatse.

© 2026 StampMedia / Roevi Aisenthal