Cultuur Archives - Stampmedia

De Paris Fashion Week is een plek waar mode en bekende gezichten samenkomen. Reporter Elias Rom ruilde als sportfotograaf de de fietshelm en voetbalschoenen in voor haute couture. Hij geeft je een blik achter de schermen als persfotograaf bij de modeshow van Louis Vuitton aan de voet van het Louvre in Parijs.

Ik besloot om op eigen initiatief naar Parijs te gaan. Louis Vuitton was een goede keuze, want de modeshow trekt heel wat bekende gezichten aan. Bovendien vond het evenement plaats aan het Louvre, waardoor ik er meteen een volledige daguitstap van kon maken.

Wat me meteen opgevallen was, was de opstelling van de fotografen. Fotografen van Getty Images stonden tussen het publiek, vaak op verhoogde trappen om een beter zicht te hebben. Dus als je het slim aanpakt, kan je zelf tussen de pers staan, zonder dat je daar een speciale accreditatie voor nodig hebt. Ik besloot het zelf ook te proberen. Ik nam een kleiner trapje mee en zocht een plaatsje iets verderop. Zo kon ik zelf aan de slag.

Mijn doel was om zoveel mogelijk sterren zo scherp mogelijk te fotograferen. Dat was niet altijd gemakkelijk. Fans hielden hun smartphones voortdurend in de lucht, waardoor ze soms het zicht blokkeerden. Ik moest dus goed opletten en snel reageren om het juiste moment vast te leggen.

Het was een andere uitdaging dan bijvoorbeeld voetbal of wielrennen. Tijdens Paris Fashion Week draait het meer om de celebrities, hun outfits en de manier waarop ze zich voor de camera tonen. Wat me ook opviel, was hoe de celebrities met de fotografen omgingen. Op andere evenementen lijkt het soms alsof bekende mensen liever niet gefotografeerd worden door paparazzi. Bij modeshows voelde dat anders aan. Daar hoort gefotografeerd worden er net bij, want de outfits en de uitstraling van de celebrities staan centraal. Paris Fashion Week voor mij was vooral een kans om een andere kant van fotografie te leren kennen.

Foto’s: © 2026 StampMedia / Elias Rom

De Amerikaans-Pakistaanse auteur Aamna Qureshi, bekend om haar cosy fantasy romans, maakt zich op voor haar internationale boekentoer. In het kader van de ‘Week van het Engelse boek’ komt ze deze week naar Sint-Truiden en Kortrijk waar ze lezers ontmoet en verschillende boekhandels bezoekt. “Lezen helpt om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken.”

“Ik ben ontzettend enthousiast om naar België en Nederland te komen”, vertelt Qureshi enthousiast tijdens ons videogesprek. “Dit is eigenlijk mijn eerste grotere internationale toer. Dat ik voor de ‘Week van het Engelse boek’ als de uitgelichte auteur ben uitgenodigd, is een enorme eer. Ik kijk er vooral naar uit om naar boekhandels te gaan en mijn lezers in het écht te ontmoeten.”

Dat laatste is voor een schrijver die het grootste deel van haar tijd alleen achter haar bureau doorbrengt misschien wel het meest bijzondere aspect van een boekentoer. Schrijven is voor Qureshi in de eerste plaats een solitair beroep. “Als schrijver zit je veel alleen op je kantoor. Je werkt aan je verhaal en hebt relatief weinig interactie met mensen. Tijdens een boekentoer verandert dat volledig. Je ziet mensen die je boeken daadwerkelijk aan het lezen zijn. Dat is een droom die uitkomt.”

Een nieuwsgierige blik op Belgische lezers

Qureshi is ook benieuwd naar de manier waarop lezers in België en Nederland op haar werk zullen reageren. Cultuur kan immers bepalen welke verhalen, personages en thema’s bij een publiek aanslaan. Haar liefde voor bakken speelt daarbij zelfs een onverwachte rol. “Ik wil natuurlijk heel graag wafels en zoetige lekkernijen proeven”, zegt ze lachend. “Ik ben een enorme zoetekauw. België staat bekend om zijn zoetigheden en patisserie, dus ik ben benieuwd of lezers hier misschien extra enthousiast worden over mijn Baby Dragon–reeks.”

Bakken en eten zijn terugkerende elementen in haar boeken, net als cafés, bakkerijen, boekhandels en hechte gemeenschappen. Het zijn geen toevallige decorstukken, maar zorgvuldig gekozen elementen waarmee Qureshi werelden tot leven brengt waarin lezers het gevoel krijgen dat ze zelf kunnen rondwandelen. “De cosy elementen zijn heel belangrijk voor mij. Ik woon zelf in een kleine stad in de staat New York. Als auteur vind ik het heerlijk om zulke plekken te creëren.”

“Soms merk ik als lezer dat er ergens een soort gat zit: een verhaal dat ik graag zou willen lezen, maar dat nog niet bestaat. Dan denk ik: misschien moet ik het zelf schrijven”

Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi

Haar verhalen bewegen zich bovendien precies op het snijvlak van haar eigen literaire voorkeuren: romantiek, fantasie en klassieke verhalen. Eén van haar inspiratiebronnen is Jane Austen: zo is haar moderne hervertelling van Emma, If I Loved You Less onder meer beïnvloed door haar liefde voor romantische verhalen en Austen-achtige personages en relaties. “Ik schrijf graag de verhalen die ik zelf zou willen lezen. Soms merk ik als lezer dat er ergens een soort gat zit: een verhaal dat ik graag zou willen lezen, maar dat nog niet bestaat. Dan denk ik: misschien moet ik het zelf schrijven.”

De Baby Dragon-wereld begon voor Qureshi met een eenvoudig, maar onweerstaanbaar uitgangspunt: een café in een kleine stad, bevolkt door draken. “Het begon met een babydrakencafé, in een kleine stad die aanvoelt als een plek waar je zelf naartoe zou kunnen reizen.”

Daarna groeide het universum verder. Ieder boek kreeg zijn eigen romantische dynamiek. Waar het ene verhaal draait om een friends-to-lovers-relatie, wordt het volgende gekleurd door rivaliteit en een enemies-to-lovers-dynamiek. De verhalen beginnen voor Qureshi vaak met een scène of een vraag die haar nieuwsgierig maakt. “Het kan een personage zijn, een situatie of gewoon een vraag waarvan ik denk: dit zou interessant zijn om over te schrijven.”

Een kleiner verhaal, in dezelfde wereld

Voor de ‘Week van het Engelse boek’ brengt Qureshi bovendien een bonusnovelle mee: Baby Dragon Tulip Farm. Het verhaal speelt zich af in hetzelfde universum als Baby Dragon, maar is aanzienlijk korter dan een traditionele roman. Lezers die het Baby Dragon-universum kennen, zullen volgens haar onmiddellijk elementen uit die wereld herkennen. Tegelijkertijd kan de novelle ook een laagdrempelige kennismaking zijn met haar universum.

“Het is bijzonder om te zien dat mensen in landen waar Engels niet de voertaal is, ervoor kiezen om in het Engels te lezen. Taal kan emoties en relaties op zoveel verschillende manieren beschrijven”

Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi

De relatie met haar lezers is intussen veranderd sinds ze haar eerste boeken schreef. Toen stond vooral de vraag centraal hoe ze überhaupt gepubliceerd kon worden. Nu heeft ze een gevestigd publiek, deadlines en een uitgeverij achter zich. “Er is veel meer ruis die ik moet proberen te beheersen. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik het verhaal moet schrijven hoe ik het wil vertellen, in plaats van voortdurend te denken: zullen deze verhalen bij de lezers in de smaak vallen? Zal de uitgeverij hier positief op reageren?”

Dat Qureshi haar verhalen in het Engels schrijft, krijgt tijdens de ‘Week van het Engelse boek’ een extra betekenis. Ze schrijft in een taal die niet alleen in Engelstalige landen wordt gelezen, maar ook ver daarbuiten. “Ik schrijf voornamelijk in het Engels en ik hou enorm van Engelse literatuur. Het is bijzonder om te zien dat mensen in landen waar Engels niet de voertaal is, ervoor kiezen om in het Engels te lezen. Taal kan emoties en relaties op zoveel verschillende manieren beschrijven.”

Geen culturele lessen

Juist daarom ziet ze deze bijzondere week als meer dan een reeks ontmoetingen met lezers. Voor haar kan literatuur een manier zijn om culturele grenzen te overstijgen. “Reizen is sowieso een geweldige manier om je blik te verruimen. Ik reis veel en probeer altijd mijn omgeving in me op te nemen. Dat neem je uiteindelijk ook mee in je verhalen.”

Die gedachte raakt ook aan een persoonlijker aspect van Qureshi’s schrijverschap. Als Amerikaans auteur met Pakistaanse roots hoopt ze dat haar boeken lezers kennis laten maken met personages en werelden die misschien niet altijd vertrouwd voor hen zijn. “Eén van mijn dromen is altijd geweest dat lezen mensen helpt om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken.”

Ze wijst erop dat veel mensen, zowel in Europa als in de Verenigde Staten, niet noodzakelijk vaak contact hebben met mensen met een Pakistaanse of islamitische achtergrond. Fictie kan dan een eerste kennismaking vormen. Niet door culturele lessen te geven, maar simpelweg door mensen herkenbare menselijke ervaringen te laten delen. “Ik hoop dat lezers mijn personages zien en denken: zij worden verliefd, ze hebben sterke vriendschappen, ze hechten waarde aan hun familie, ze maken fouten en proberen daarvan te leren. Eigenlijk doen ze precies wat iedereen doet.”

“Je kunt zonder een romantische relatie, maar je kunt niet zonder je gemeenschap”

Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi

Ook in haar nieuwe novelle zijn elementen van een Pakistaanse achtergrond verwerkt. De personages worden niet letterlijk als Pakistaans gepresenteerd. Het verhaal speelt zich af in een fantasiewereld. De namen van de personages en het eten dat ze eten verwijzen wel naar die culturele achtergrond. “Als iemand door mijn boeken ontdekt dat mensen uiteindelijk veel meer met elkaar gemeen hebben dan we soms denken, dan zou ik dat geweldig vinden. Zelfs als dat maar bij één procent van mijn lezers gebeurt, heeft mijn boek al iets positiefs bereikt.”

Hoewel Qureshi’s romans zich vaak bewegen rond romantische liefde, weigert ze haar personages daartoe te beperken. Liefdesrelaties vormen slechts één onderdeel van het sociale weefsel waarin haar personages hun leven leiden. “Familie, vriendschappen en de gemeenschap waartoe ze behoren, zijn minstens zo bepalend voor wie ze zijn en hoe ze zich door de wereld bewegen. Je kunt zonder een romantische relatie, maar je kunt niet zonder je gemeenschap”, zegt ze.

Die overtuiging werkt door in haar verhalen, waarin vooral vrouwelijke vriendschappen en familiebanden niet als achtergronddecor dienen, maar een wezenlijk onderdeel vormen van de ontwikkeling van haar personages.

Onder de verschillende verhalen die Qureshi schrijft, ligt daarmee een opvallend consistente gedachte. Dat menselijke verbondenheid niet alleen draait om liefde, maar ook om zorg, solidariteit en de bereidheid er voor een ander te zijn. “Mijn personages krijgen te maken met liefdesverdriet, verlies en andere vormen van tegenslag, maar juist in die kwetsbaarheid wordt duidelijk welke waarde gemeenschap kan hebben. Uiteindelijk komt deze boodschap volgens mij neer op iets ogenschijnlijk eenvoudigs, maar moeilijk vol te houden: wees aardig. Niet alleen voor de mensen om je heen, maar ook voor jezelf.”

Op 15 oktober zal Aamna Qureshi langskomen bij Standaard boekhandel in zowel Sint-Truiden als Kortrijk. Meer info: www.weekvanhetengelseboek.be.

Op 26 september 2026 vierde het De Coninckplein het Maanfeeest, een eeuwenoude Chinese traditie om de oogst te vieren. Reporter Ahmad Hardan ging ter plaatsen om het in beeld vast te leggen.

Foto’s: © 2026 StampMedia / Ahmad Hardan

Mechelen sluit de zomer traditioneel af met het gratis stadsfestival Maanrock. Onze Stamp-reporters vroegen de bezoekers wat ze zo leuk vinden aan Maanrock en wat hun favoriete plek op het festival is.

Journalist: Bridget Ansa
Camera: Ahmad Hardan

Ook tijdens de zomer van 2026 vind je StampMedia terug op tal van festivals. Daar maken we video- en fotoreportages, podcasts, we schrijven artikels, … Doe gezellig mee!

Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2026.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2025.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2024.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2023.

Nona Van Braeckel is radio-dj bij muziekzender Studio Brussel en bouwt sinds kort haar eigen muzikale dj-sets. Op 20 augustus liet ze die los in de Boiler van Pukkelpop. Onze Stamp-reporters spraken haar in het reuzenrad op de festivalweide.

Journalist: Loes Van Looke
Camera: Mauro Claessens

Artiesten hebben een podium, maar sommigen gebruiken dat voor meer dan muziek alleen. Olivia Rodrigo (23) zet haar bekendheid, muziek en netwerk in om aandacht te vragen voor maatschappelijke kwesties en andere vrouwen een podium te geven. Deze zomer bracht ze met Daisy Chain Fields vrouwelijke artiesten en duizenden bezoekers samen voor een festival dat twintig miljoen dollar opleverde voor vrouwen en meisjes. Hoe gebruikt Rodrigo haar platform om op te komen voor vrouwenrechten?

Artiesten bereiken met hun muziek miljoenen mensen. Voor sommige fans is het belangrijk dat muziek blijft hangen, terwijl voor anderen juist de kracht van de songteksten of de stem centraal staat. Wat minstens zo belangrijk is: de invloed die een artiest heeft op haar publiek. Juist daardoor kunnen ze een verschil maken, gesprekken op gang zetten en een voorbeeld zijn voor hun publiek. Daardoor kan een artiest meer zijn dan iemand die muziek maakt: iemand die zijn, haar of hun stem gebruikt voor iets dat groter is dan zichzelf.

Van woorden naar daden

Olivia Rodrigo begrijpt dat maar al te goed. Door zich meermaals uit te spreken over maatschappelijke kwesties, zoals het optreden van ICE, de beperkte toegang tot gezondheidszorg in de Verenigde Staten en de genocide in Gaza, liet Rodrigo zien dat ze haar invloed als artiest niet onbenut laat. Deze zomer bewees ze ook nog eens dat ze bereid is om meer te doen dan zich enkel uit te spreken. Ze zette haar opgebouwde netwerk binnen de muziekindustrie en haar grote publiek in voor een initiatief waarmee ze niet alleen daadwerkelijk actie ondernam, maar ook geschiedenis schreef. Want naast het creëren van haar derde album, You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love, hield Rodrigo zich ook bezig met het organiseren van Daisy Chain Fields – een festival in Irvine, Californië op 29 augustus – met uitsluitend vrouwelijke artiesten die allemaal persoonlijk door Rodrigo werden opgebeld en kosteloos kwamen optreden.

Zo’n 45.000 bezoekers konden genieten van optredens van onder meer Doechii, Chappell Roan, Stevie Nicks, Alanis Morissette en Olivia Rodrigo zelf. Ze gebruikte dus niet alleen haar eigen bekendheid, maar bracht ook andere artiesten en tienduizenden bezoekers samen. Daardoor werd haar invloed groter dan wat ze als individuele artiest had kunnen bereiken. Het festival bracht dan ook maar liefst tien miljoen dollar op en later maakte filantroop Melinda French Gates nog bekend het ingezamelde bedrag te verdubbelen. Rodrigo zette daarmee de eerste stap in een initiatief dat uiteindelijk twintig miljoen dollar voor vrouwen en meisjes opleverde. De volledige opbrengst wordt gedoneerd aan tien organisaties die zich inzetten voor de rechten en het welzijn van vrouwen en meisjes, waaronder de Black Mamas Matter Alliance en het National Women’s Law Center. Het gaat om organisaties die zich onder meer inzetten voor het terugdringen van moedersterfte, gendergelijkheid, het bestrijden van huiselijk en gendergerelateerd geweld en het verbeteren van ondersteuning rond bevallingen. Daisy Chain Fieldswerd een opvallend succes waarvan al een tweede editie werd aangekondigd.

Van inspiratie naar werkelijkheid

Maar voordat Olivia Rodrigo zelf anderen kon inspireren om bij te dragen aan de samenleving, werd ook zij eerst door iemand anders geïnspireerd. Het festival Lilith Fairvan Sarah McLachlan vormde namelijk een belangrijke inspiratiebron. Het festival, dat in de jaren 90 uitsluitend vrouwelijke artiesten een podium bood, was een baanbrekend initiatief in een muziekindustrie waarin vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd zijn. Decennia later vertaalde Rodrigo datzelfde idee naar haar eigen generatie: ze bracht vrouwelijke artiesten samen en wilde hun gezamenlijke stem gebruiken om aandacht te vragen voor grotere maatschappelijke doelen. Zelfs de naam Daisy Chain Fields draagt die boodschap: een bloemenkrans (daisy chain) staat als symbool voor individuen die samen iets groters en sterkers vormen. Elke bloem of schakel staat op zichzelf, maar samen ontstaat er een geheel. Zo zie je maar dat Rodrigo haar gevoel voor poëzie niet alleen in haar liedjes kwijt kan.

Olivia Rodrigo bracht vrouwelijke artiesten samen en wilde hun gezamenlijke stem gebruiken om aandacht te vragen voor grotere maatschappelijke doelen. Zelfs de naam Daisy Chain Fieldsdraagt die boodschap

Aan die poëtische symboliek koppelde ze ook een beeld: meisjes die onder een boom samen bloemenkransen of vriendschapsarmbandjes maken en elkaar steunen. Het mooie is dat ze haar idee ook tot werkelijkheid bracht. Aan de ingang van het festival werd een kunstinstallatie gezet van een Wish Tree, waar mensen hun wensen kwijt konden. Het ontgaat niemand dat Rodrigo aan zo goed als alles heeft gedacht bij het opzetten van dit project. Naast het plaatsen van de wensenboom, bracht ze vooraf ook het lijflied van het festival uit, ‘Serena Joy’. Het nummer, geïnspireerd door het gelijknamige personage uit Margaret Atwoods The Handmaid’s Tale, gaat over wegkijken van maatschappelijke problemen en de gevolgen daarvan. Rodrigo stelt daarmee niet alleen de vraag wat er gebeurt wanneer mensen hun ogen sluiten voor onrecht, maar benadrukt ook hoe belangrijk het is om je stem te gebruiken voordat het te laat is. Bovendien zette ze alle namen van de vrouwelijke artiesten in dezelfde lettergrootte op het affiche, om elke artiest dezelfde waardering te geven. Op het festival viel vervolgens alles op zijn plaats: de acts van de artiesten overlapten niet, waardoor bezoekers geen enkele act hoefden te missen, ‘Serena Joy’werd live gespeeld en mensen hingen al hun dromen en wensen op aan de boom.

Rodrigo vertelde later op sociale media dat ze de wensen samen met haar vrienden las. Daarbij viel haar op dat achter iedere wens een hoop of droom schuilging. Ondanks de negatieve ontwikkelingen in de maatschappij en de politiek, bleek er tussen al die briefjes vooral veel hoop te zitten. Rodrigo liet daarmee zien dat iedereen, hoe groot of klein de bijdrage ook is, een verschil kan maken. “We are so much more alike than we’re different. And how deep down, we all just want to help each other and make the world a better place”, schreef ze onder een post op Instagram. En daarmee wordt duidelijk dat Rodrigo meer is dan een zangeres.

De festivalzomer loopt stilaan ten einde. Wie al reikhalzend uitkijkt naar de festivals van 2027, kan ook de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten overwegen. Reporter Bridget Ansa vraagt twee bezoekers van het festival wat de Antilliaanse Feesten zo bijzonder maakt. Snuif nog meer sfeer op met de foto’s van reporter Menno Lambreghts.

Journalist: Bridget Ansa
Camera: Christina Appiah-Kubi

Reporter Menno Lambreghts trok dit jaar voor het eerst naar Pukkelpop, meteen als festivalreporter. Met zijn camera ging hij op ontdekking op de tweede festivaldag. Vanop het terrein tot in het reuzenrad legde hij de sfeer, de opvallendste taferelen en het muzikale talent vast. Bekijk hieronder zijn fotoreportage en lees zijn verslag.

Mijn eerste keer Pukkelpop. Zoveel blije, uitbundige mensen. Bekend en onbekend. Van een vliegend skateboard tot een groep verkleed als Romeinen. Het was er allemaal. Vanop het reuzenrad was het uitzicht op de weide prachtig. De mensen leken wel kleine insecten. Ze bewogen als golven van links naar rechts en van rechts naar links. Plezier was rijkelijk aanwezig op het festivalterrein. Net als muzikaal talent. Van beginnend artiest tot gevestigde waarden. Het was er allemaal. Tien op tien voor mijn eerste ervaring op Pukkelpop tijdens de tweede dag van het festival.