Cultuur Archives - Pagina 3 van 5

Van Justin Bieber tot een spontaan gezongen metalklassieker: op Sfinks vroegen we festivalgangers naar hun favoriete liedje.

Ook tijdens de zomer van 2026 vind je StampMedia terug op tal van festivals. Daar maken we video- en fotoreportages, podcasts, we schrijven artikels, … Doe gezellig mee!

Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2026.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2025.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2024.
Bekijk: Onze reportages tijdens de festivalzomer van 2023.

Ieder jaar lijkt er een nieuw temperatuurrecord te worden gevestigd. Voor veel Belgen is het puffen in de warmte, en ook festivalorganisatoren zitten met de handen in het haar. Hoe moeten festivals zich wapenen tegen de hitte?

Het festivalseizoen begon dit jaar al met een hittegolf. In de weekenden waarin onder andere Graspop en Werchter Boutique plaatsvonden, stegen de temperaturen ruim boven de dertig graden. Sommige festivals beperkten zich tot kleinere aanpassingen, terwijl andere organisatoren drastisch ingrepen.

Zo werd het optreden van Katy Perry op Werchter Boutique op het laatste moment afgelast vanwege de extreme hitte. Dat was een grote teleurstelling voor de festivalgangers, zeker gezien de hoge ticketprijzen. Volgens de organisatie was die beslissing echter noodzakelijk om de veiligheid van bezoekers en medewerkers te garanderen. De vraag is dan ook hoe festivals zich kunnen voorbereiden op steeds warmere zomers.

De organisatie van Genk On Stage nam dit jaar vlak voor het festival nog extra maatregelen om het publiek te beschermen tegen de hitte. Volgens Karel Kriekemans, schepen van Evenementen in Genk, wordt nu al nagedacht over de toekomst. “De laatste jaren is het tijdens het festival erg warm en droog. Daarom bekijken we of we de maatregelen die we dit jaar in de laatste week voor het festival hebben genomen, volgend jaar al vanaf de opbouw kunnen inzetten.”

Die maatregelen bestonden onder meer uit extra sproeiers, bijkomend EHBO-personeel en informatieschermen die bezoekers opriepen voldoende water te drinken. “We merkten dat mensen beter voorbereid waren op de hitte dan in andere jaren”, zegt Kriekemans.

Toch liet de hitte zich duidelijk voelen. “We zagen vooral ’s middags veel minder bezoekers dan normaal. De zaterdagmiddag werd zelfs volledig geschrapt vanwege de hitte. Voor een gratis festival met een beperkter budget is dat natuurlijk niet ideaal.”

Volgens festivalgangers is er nog ruimte om de hittemaatregelen uit te breiden. Anke, die aanwezig was op Werchter Boutique, vindt dat er te weinig vernevelaars voorzien zijn in verhouding tot het aantal bezoekers. Bovendien staan volgens haar veel van die vernevelaars in de volle zon.

Altijd een hitteplan

Kyara, een andere festivalganger, voegde er ook aan toe dat er lange rijen aan de waterpunten stonden, omdat er te weinig voorzien waren. “Als je met 80.000 bezoekers aan vijf kraantjes moet staan, gaat dat heel lang duren’’, vertelt ze.

Beide festivalgangers vinden daarom dat een hitteplan een vast onderdeel van de festivalorganisatie moet worden. Ook wanneer er geen extreme temperaturen voorspeld zijn, kan het volgens hen geen kwaad om extra schaduw en voldoende drinkwater te voorzien.

Volgens Steven Vermeulen van het Centrum voor Risicoanalyse van Klimaatverandering is er nog niet meteen reden voor paniek, maar hij vindt wel dat festivals in de toekomst manieren moeten zoeken om zich te wapenen tegen de hitte die ook financieel haalbaar zijn.

Zijn voorstel voor kleinere festivals is om te kijken naar een samenwerking tussen verschillende steden om de kosten van de maatregelen te verdelen. Vermeulen stelt daarnaast dat festivals meer moeten zoeken naar permanente oplossingen tegen de hitte. “We zien nu overal een beetje dezelfde maatregelen, en die zijn niet altijd voldoende. Festivals moeten meer kijken naar bijvoorbeeld permanente schaduwplekken die ook stormveilig zijn.”

Podcaster, mediafiguur en oprichter van mediahuis ‘Deklat Binnen’ Evert Winkelmans staat bekend om zijn uitgesproken mening over voetbalmedia. Volgens hem loopt de klassieke voetbalverslaggeving achter op de realiteit. Hij kijkt uit naar een toekomst met entertainment, persoonlijkheden en communities. “Je kan niet blijven doen alsof een klassieke studio met een paar analisten genoeg is.”

Je volgt voetbalmedia al jaren van dichtbij. Hoe kijk je vandaag naar de Vlaamse voetbalomkadering?

Evert Winkelmans: “We hangen nog altijd te veel vast aan oude gewoontes. Er zijn programma’s die de laatste vijftien jaar nauwelijks veranderd zijn. We leven ondertussen in een andere wereld. Mensen kijken anders, consumeren anders en hebben veel meer keuze. Dan kun je niet blijven doen alsof een klassieke studio met een paar analisten genoeg is.”

Zie je voorbeelden van programma’s die het wel goed aanpakken?

“De donderdagavondstudio van Play vind ik momenteel de aangenaamste voetbalomkadering om naar te kijken. Dat zit deels in talent, maar ook in durf. Met Carl Dircksens als presentator krijg je automatisch meer humor en luchtigheid. Tegelijk combineer je dat met iemand als Hein Vanhaezebrouck, aan wiens kennis niemand twijfelt. Je voelt ook dat die mensen een klik hebben opgebouwd. Daardoor durven ze verder gaan. Die sfeer is losser. Anything can happen. Dat is het gevoel dat je als kijker wil hebben.”

Waar ontbreekt het vandaag vaak aan?

“Aan persoonlijkheid. Aan entertainment. Aan verhalen. Kijk naar wat buitenlandse zenders doen. Daar bouwen ze merken uit rond hun gezichten. Expertise wordt gekoppeld aan amusement. Ik heb het gevoel dat de Vlaamse sportjournalistiek nog altijd stiefmoederlijk wordt behandeld, waardoor niemand eens zot durft te doen. Veel mensen zijn gewend geraakt aan wat ze al jaren doen.”

“Het Belgisch voetbal heeft nog nooit zoveel waarde, passie en liefde verloren als vandaag. Daar gaan binnen vijf of tien jaar studies over gemaakt worden”

Evert Winkelmans (Oprichter ‘Deklat binnen’
en host podcast MIDMID

Je bent ook erg kritisch voor de huidige situatie van het Belgische voetbal op televisie.

“Het is een schande. Echt waar. De manier waarop het Belgisch voetbal vandaag wordt gebracht is een dieptepunt. Er is geen samenvattingsprogramma meer op televisie. De huidige rechtenhouder is het seizoen gestart zonder de middelen om een degelijke omkadering te voorzien. Alles wat mensen warm maakt voor een competitie is weggehaald. Dit dieptepunt heeft wel een voordeel: het geeft veel groeimarge. Jonge sportjournalisten kunnen een frisse wind brengen.”

Heeft dat volgens jou gevolgen voor de populariteit van het Belgische voetbal?

“Absoluut. We zagen afgelopen seizoen hoeveel impact dat had. Het Belgisch voetbal heeft nog nooit zoveel waarde, passie en liefde verloren als vandaag. Daar gaan binnen vijf of tien jaar studies over gemaakt worden. Daar ben ik honderd procent zeker van. Onze competitie is heel wat fans verloren aan de Champions League en de Premier League. Dat heeft alles te maken met hoe je een voetbalproduct in de markt zet.”

“Minder studio, meer sfeer. Meer supporters, meer verhalen en meer humor. Voetbal draait om emotie. Laat dat dan ook zien”

Evert Winkelmans

Nochtans wordt vaak gezegd dat voetbal zelf nog altijd populairder wordt.

“Dat klopt ook. Er werd wereldwijd nog nooit zoveel voetbal geconsumeerd als vandaag. De economie rond voetbal groeit nog altijd. Dus het argument dat voetbal in het algemeen achteruitgaat, klopt niet. Het probleem is dat wij in België niet goed bezig zijn. Dat moeten we durven toegeven.”

Podcasts lijken intussen net aan populariteit te winnen. Verrast dat jou?

“Nee. Toen wij met ‘MIDMID’ begonnen, luisterden er amper mensen. We zijn begonnen met dertig luisteraars. De eerste afleveringen waren verschrikkelijk slecht. Maar we begonnen ermee op het juiste moment. In Vlaanderen was er bijna niets. Podcasts zijn toegankelijk, persoonlijk en bouwen een community op. Dat is een groot verschil met klassieke televisie.”

Is dat ook de reden waarom programma’s als Extra Time verdwenen zijn?

“Voor een stuk wel. Ik heb jarenlang aan ‘Extra Time’ meegewerkt en ik heb die kijkcijfers jaar na jaar zien zakken. Het succes van podcasts zoals ‘90 Minutes’ bewijst net dat er wel degelijk een publiek was voor voetbalpraat. Dat betekent dat er inhoudelijk fouten zijn gemaakt. ‘Extra Time’ was een enorm sterk merk, maar men heeft te weinig willen veranderen.”

“Er moet veel meer lef zijn in de voetbalomkadering van de media vandaag. Minder studio, meer sfeer. Meer supporters, meer verhalen en meer humor. Je moet meer doen dan een tafel met drie analisten neerzetten. Voetbal draait om emotie. Laat dat dan ook zien.”

Zal ‘The Odyssey’ de boeken in gaan als een absolute filmklassieker en zo even legendarisch worden als het werk waarop het is gebaseerd? Reporter Ege Tokman wikt en weegt het nieuwe werk van Christopher Nolan. “Het eeuwenoude epos van de Grieken vertaalt en interpreteert hij op verbazend kritische wijze naar de hedendaagse wereld.”

Christopher Nolan keert na een driejarige afwezigheid terug naar de cinemazalen met een epiek van net geen drie uur. Na op miraculeuze wijze ‘Oppenheimer’, een soort half-levensverhaal, half-courtroomdrama over de ontwikkeling van de atoombom, omgetoverd te hebben tot een monster-troef van cinematografie, ontwierp en wierp Nolan zijn eigen kernwapen met ‘The Odyssey’. En die paddenstoelwolk kan je alleen in zijn volledigheid over je heen laten gaan met een IMAX 70mm-reuzenscherm. Kinepolis Brussel is de enige bioscoop in België, en bij uitbreiding in de hele Benelux, die zo’n scherm heeft.

Nolan smeedt een praktisch perfecte filmervaring vanuit bronmateriaal dat op zijn minst als niet vanzelfsprekend bestempeld kan worden. Het eeuwenoude epos van de Grieken vertaalt en interpreteert Nolan op verbazend kritische wijze naar de hedendaagse wereld. Hij gooit weer, net zoals hij dat deed met ‘Oppenheimer’ in 2023, met bakken kritiek naar de oorlogssfeer waar we als mensheid in vastgeketend blijken te zitten.

Een tienjarige oorlog aan de stadsmuren en kusten van Troje wordt gevolgd door een tienjarige terugtocht naar Ithaka, het konikrijk van Odysseus, gespeeld door een oppermachtige Matt Damon in wat wellicht het opus magnum van zijn carrière zal worden. Nolan speelt met verschillende lezingen van de tocht van Odysseus, maar vooral lijkt het een uiting van schuld te zijn voor de jarenlange oorlog. Nolan verwijst ook naar de tocht als een manifestatie van de trauma’s van Odysseus en zijn manschappen.

Zijn typische speelsheid met tijd als concept is bij deze eenduidiger en makkelijker te begrijpen dan bij pakweg ‘Inception’, ‘Interstellar’ of ‘Dunkirk’

Wat vooral opvalt is dat de film, in vergelijking met de rest van zijn werken, minder stilistisch à la Nolan voelt. De ‘Je ne sais quoi’ helderheid en onwaarschijnlijke cameratechniek die we van de meesterregisseur gewend zijn, zijn nog steeds aanwezig. Zijn typische speelsheid met tijd als concept is bij deze eenduidiger en makkelijker te begrijpen dan bij pakweg ‘Inception’, ‘Interstellar’ of ‘Dunkirk’. Het verhaal van de tocht speelt zich dan ook retrospectief af in de herinneringen van Odysseus.

Christopher Nolan vertaalt de mythische magie van het verhaal in gruwelijk realisme, en zonder veel details weg te geven, kan er gezegd worden dat zijn cycloop hier het eerste en beste voorbeeld van is. Bij veel films verlaten we de zaal met aspecten die we zou durven wijzigen om de ervaring te verbeteren. Bij deze was alles naar wens, goed gedoseerd met heel misschien een vechtscène tegen het einde die een vijftal minuten te lang duurde, maar dat is dan een luxe die de film ten volle verdient.

Nolan bewijst op een scherm van 16 meter hoog nogmaals waarom hij een patroonheilige van de cinematografie is. Hij behoort tot een zeldzame klasse verhalenmakers waarvan we ons de namen binnen drieduizend jaar nog zullen herinneren. Homeros en Nolan zullen in het jaar 5000 in hetzelfde opzicht herinnerd worden, en wie weet herinterpreteert een regisseur in de toekomst ‘Interstellar’ op een scherm van 160 meter.

Deze recensie verscheen eerder bij Schamper, het officiële studentenblad van de Universiteit Gent.

Al vijftig jaar brengt het festival Sfinks mensen, muziek en culturen samen in Boechout. Wat ooit begon als een kleinschalig festival is uitgegroeid tot een vaste waarde, waar ontmoeting centraal staat. Dankzij de gratis toegang, de aandacht voor toegankelijkheid en de focus op respect en verbondenheid wil het festival een plek zijn waar iedereen zich welkom voelt.

Wie graag nieuwe smaken ontdekt, zit hier goed. Van gerechten die je misschien al kent tot keukens waar je nog nooit mee in aanraking bent gekomen: verschillende culturen komen hier samen op één plek.

Naast de concerten valt er ook heel wat te beleven. Op het festival is er randanimatie, zijn er verschillende ontmoetingsplekken en vind je een uitgebreid aanbod aan eetkraampjes uit alle hoeken van de wereld.

INCLUSIEF, MUZIEK, DUURZAAM

Sfinks zet ook in op gelijkheid en een veilige festivalsfeer. Het festival werkt al jaren aan een evenwichtige vertegenwoordiging in de line-up en sluit aan bij het internationale initiatief Keychange, dat gelijke kansen in de muzieksector promoot. Daarnaast zijn er opgeleide medewerkers aanwezig die aanspreekpunt zijn bij meldingen van grensoverschrijdend gedrag.

Sfinks Mixed in Boechout. © Sedra Al-Qudah

© 2026 StampMedia / Sedra Al-Qudah, Menno Lambreghts, Abdul Masih Alkak, Ahmad Hardan, Seppe Desutter

Op het Sfinksfestival in Boechout kon je afgelopen zaterdag genieten van de energieke set van de Beninse groep Assia Brass Benin. Toch leek het lang een onmogelijke opdracht te worden voor Sfinks om dit voor elkaar te krijgen. Door een strak tourschema was er geen tijd meer om een hotelovernachting te regelen, waardoor de muzikanten noodgedwongen op het festivalterrein moesten overnachten.

Jos en Myriem, een getrouwd koppel van in de zeventig, zijn verantwoordelijk voor het onthaal van de artiesten op het Sfinksfestival. Vol enthousiasme vertellen ze over hoe hun logistieke nachtmerrie veranderde in het toonbeeld van de veerkracht binnen hun vrijwilligersteam: “Assia Brass Benin kwam hier rond drie uur, half vier ’s nachts toe”, vertelt Jos. “Omdat ze om elf uur al een linecheck hadden, had het geen zin meer om ze nog naar een hotel te sturen. We besloten hen hier op het festival te ontvangen, maar we waren daar eigenlijk niet op voorbereid. We hadden loges, maar geen bedden of ontbijt.”

Binnen amper 24 uur werd alles geregeld. Het Rode Kruis leverde veldbedden en dekens, terwijl de organisatie zorgde voor eten en drinken. Ook de vrijwilligers staken spontaan een handje toe. “Op zo’n moment springt iedereen bij”, zegt Myriam. “Hosts boden stoelen en tafeltjes van thuis aan. Een half uur eerder denk je nog: ‘Hoe gaan we dit oplossen?’ En plots komt alles samen. Dat is heerlijk.”

Niets te kort gekomen

Ook de muzikanten van Assia Brass kijken tevreden terug op hun onverwachte overnachting. De groep reisde met de bus vanuit Parijs, waar ze eerder nog een optreden hadden. “Het was een noodoplossing, maar als we niet hadden kunnen slapen, hadden we vandaag niet op het podium kunnen staan”, vertelt één van de bandleden. De artiesten benadrukken dat ze niets tekortkomen. “We kregen dekens, lekker eten, een ontbijt en hebben goed geslapen. We zijn fris wakker geworden en alles is goed verlopen.”

Ondanks de aanvankelijke stress tonen de muzikanten veel begrip voor de situatie. “Op tournee loopt niet altijd alles volgens plan. Daarom wil ik de organisatoren bedanken dat ze zo snel een slaapplaats voor ons hebben geregeld. Dat waarderen we enorm.” Ook over de sfeer achter de schermen zijn ze bijzonder enthousiast. “De technici waren vriendelijk, iedereen was zo aardig.”

Eerste optreden in België

Voor Assia Brass betekende het optreden bovendien een primeur. “Dit is ons eerste optreden in België”, vertelt de groep. “Wij hopen zeker terug te komen. Of dat nu op Sfinks of een ander Belgisch festival is.” Met een glimlach voegen ze eraan toe dat België hen alvast positief heeft verrast. “Er is een geweldig publiek, en er zijn knappe jongens en mooie meisjes”, zeggen ze met een knipoog.

Na een welverdiende nachtrust stond de band klaar om het festival publiek te trakteren op een energiek optreden. Hun uitgebreide repertoire zorgde ervoor dat het publiek kon genieten van een gevarieerde show. Voor de muzikanten was één ding duidelijk: door de onverwachte omstandigheden werd hun eerste kennismaking met België eentje die ze niet snel zullen vergeten.”

Op de festivalweide in Boechout lopen peuters met geschminkte gezichten naast grootouders op klapstoeltjes, terwijl jongeren zich voorbereiden op de avondconcerten. Die unieke mix van generaties is precies wat bezoekers jaar na jaar doet terugkeren. Voor veel bezoekers is Sfinks meer dan een muziekfestival. Het is een vaste traditie geworden die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Voor een gezin uit Boechout is Sfinks bijna vanzelfsprekend. De ouders kwamen er vroeger zelf al en nemen nu hun eigen kinderen mee. “Wij gaan eigenlijk bijna nooit naar festivals met de kinderen, behalve hier”, vertelt de moeder. “Onze kinderen kunnen zich uitleven op de springkastelen en de speelzones. Dat maakt het heel fijn.”

Dat het festival gratis is, speelt daarbij een grote rol. “Als het niet gratis zou zijn, weet ik niet of we zouden komen. Zo is het veel toegankelijker voor gezinnen.” Ook merkt ze dat het festival doorheen de jaren sterker is gaan inzetten op kinderen. “Het voelt echt alsof er vandaag voor iedereen iets te doen is.”

Van ouders naar grootouders

Voor Cynthia Jansen is Sfinks al veertig jaar een vaste afspraak. Waar ze vroeger met haar eigen kinderen naar het festival kwam, wandelt ze vandaag rond met haar dochters en kleinkinderen. “Onze kinderen zijn hier eigenlijk mee opgegroeid. Ze kwamen met vriendjes en vriendinnetjes en nu zie ik hetzelfde gebeuren met mijn kleinkinderen.” Ze herinnert zich hoe haar kinderen vroeger alleen over de festivalweide mochten rondlopen. “Vanaf zeven of acht jaar stuurden we hen gewoon op pad. We wisten dat er hier niets zou gebeuren. Dat vertrouwen hadden we.”

“Vroeger bleven we tot de vogeltjes floten. Nu ben ik degene die op de kleinkinderen let, zodat mijn kinderen later misschien nog eens kunnen terugkomen”

Cynthia jansen (bezoeker sfinks)

Volgens haar is Sfinks nooit een kinderfestival of een festival alleen voor volwassenen geweest. “Het is echt een familiefestival. Overal zie je volwassenen meedoen met de kinderen en omgekeerd. Alle generaties lopen hier samen rond.” Nu beleeft ze het festival op een andere manier. “Vroeger bleven we tot de vogeltjes floten. Nu ben ik degene die op de kleinkinderen let, zodat mijn kinderen later misschien nog eens kunnen terugkomen.”

Ook Olivia bewaart warme herinneringen aan Sfinks. Zo’n twintig tot vijfentwintig jaar geleden kampeerde ze er regelmatig met vrienden. Later kwam ze terug met haar eigen kinderen, en vandaag bezoekt ze het festival opnieuw, samen met haar dochter. “Ik zie eigenlijk geen enorme verschillen”, vertelt ze. “De sfeer is hetzelfde gebleven. Het voelt nog altijd heel toegankelijk.”

Geitenwollensok

Ook jongere bezoekers merken dat Sfinks meer is dan een festival waar je alleen voor de optredens komt. Anton, die sinds zijn tienerjaren af en toe naar Sfinks komt, zag het festival veranderen. “Vroeger had het een beetje een geitenwollensokken-imago. Nu is het veel toegankelijker geworden.”

“Sfinks had het een beetje een geitenwollensokken-imago. Nu zijn er meer mensen gekomen die niet speciaal voor wereldmuziek komen, maar wel voor de sfeer, de marktjes en het hele gebeuren”

Anton (bezoeker sfinks)

Volgens hem heeft de overstap naar een gratis festival daarbij geholpen. “Er zijn meer mensen gekomen die misschien niet speciaal voor wereldmuziek komen, maar wel voor de sfeer, de marktjes en het hele gebeuren.” Zijn vriendin Aisha vindt vooral de vrijblijvendheid een groot voordeel. “Dat het gratis is, maakt dat je gewoon kunt komen en gaan wanneer je wilt. Je voelt geen druk om de hele dag te blijven.”

Ook voor Michael, die voor de derde keer aanwezig is, draait Sfinks om veel meer dan muziek. “De energie, de verschillende culturen en het contact met mensen maken het speciaal. Je leert hier nieuwe mensen kennen en het voelt echt een community.”

Isabel en Marijke komen al ongeveer tien jaar naar Sfinks. Zij merken vooral hoe goed de organisatie is uitgebouwd. “Er zijn veel sanitaire blokken, veel vrijwilligers en iedereen is vriendelijk. Dat maakt de sfeer heel laagdrempelig.” Ze zien ook hoe gezinnen hun eigen manier vinden om het festival te beleven. “Overdag komen we met de kinderen voor het kinderdorp, de workshops en de activiteiten. ’s Avonds keren we soms nog eens terug met vriendinnen voor een optreden.”

Tijdens de vijftigste editie wordt niet alleen teruggeblikt op een halve eeuw geschiedenis, maar ook op de mensen die Sfinks jaar na jaar mee vormgeven, zoals de vele vrijwilligers en de legendarische DJ Papa Mojito. Zij delen hun verhaal met reporters Fatima Noori en Mauro Putnam.

Wat in de jaren zeventig begon als een kleinschalig folkfestival, is uitgegroeid tot één van de bekendste wereldmuziekfestivals van België. Sfinks ontstond vanuit het idee om mensen kennis te laten maken met muziek en culturen van over de hele wereld. Doorheen de jaren evolueerde het festival van een betalend wereldmuziekevenement naar een gratis festival waar ontmoeting, diversiteit en gastvrijheid centraal staan.

Voor vrijwilligers Myriam Lombaert en haar partner Jos is Sfinks al meer dan dertig jaar een vaste afspraak. Myriam begon als host voor internationale artiesten en hielp dankzij haar kennis van het Portugees met de communicatie tussen Braziliaanse muzikanten en de organisatie. Later verhuisde ze samen met Jos naar de persdienst, waar ze journalisten ondersteunden met informatie over artiesten en interviews. Vandaag verzorgen ze het artiestenonthaal.

Gastvrijheid

Hoewel hun taken door de digitalisering sterk veranderden, bleef de sfeer volgens hen hetzelfde. “Voor mij is Sfinks een feest”, vertelt Myriam. “Ik kijk er elk jaar naar uit. De vrijwilligers lijken één grote familie en daardoor voelt het aan als één groot familiefeest.”

Die warme sfeer is volgens hen altijd de rode draad geweest. Jos noemt gastvrijheid zelfs de grootste kracht van het festival. “Gastvrijheid naar het publiek, naar de artiesten, maar ook naar de medewerkers. Dat ontstaat heel organisch. Er is geen tijd voor teambuildings en dat soort zaken, maar toch groeit er een sterke band tussen iedereen.”

“Toen het festival gratis werd, zagen we plots veel meer diversiteit”

Myriam Lombaert (vrijwilliger sfinks)

Het Sfinksfestival veranderde de laatste decennia sterk. De grootste ommezwaai kwam er toen het festival gratis werd. Dat zorgde voor een veel breder publiek. Waar vroeger vooral liefhebbers van wereldmuziek kwamen, vinden vandaag ook gezinnen, jongeren en bezoekers met uiteenlopende culturele achtergronden hun weg naar de festivalweide. “Toen het festival gratis werd, zagen we plots veel meer diversiteit”, vertelt Myriam. “Mensen met verschillende nationaliteiten en culturen komen hier samen en dat is fantastisch.”

Tegelijk betekende het verdwijnen van een groot deel van de subsidies dat de programmatie zich moest aanpassen. Volgens Jos werden sommige grote internationale namen moeilijker betaalbaar, maar bleef de essentie van Sfinks overeind. “Er moesten keuzes gemaakt worden, maar de openheid en de gastvrijheid zijn altijd gebleven.”

Wereldmuziek

Ook de uitbreiding met nieuwe podia, zoals de Urban, toont hoe het festival mee evolueerde met zijn publiek. Daarnaast kwam er ook een uitgebreide ‘kidszone’ waarin de kleintjes urenlang plezier kunnen hebben in onder andere speeltuinen en op springkastelen. Daarnaast zijn er voor de kinderen ook workshops als djembé spelen of knutselen.

Toch blijft wereldmuziek het kloppende hart van Sfinks, met artiesten uit alle hoeken van de wereld. Die liefde voor wereldmuziek deelt ook Arnold, beter bekend als DJ Papa Mojito. Sinds 2013 draait hij op het festival, al begon zijn verhaal eerder als vrijwilliger. Toen Sfinks nog betalend was, raapte hij bekertjes op om een gratis festivalticket te verdienen. Zo zag hij artiesten als Goran Bregović en Cesária Évora optreden, muziek die vandaag nog steeds deel uitmaakt van zijn DJ-sets.

“In Cuba, Senegal of Turkije vroeg ik aan chauffeurs om een cassette met hun favoriete muziek. Die verzameling speel ik vandaag nog altijd”

DJ PAPA MOJITO

Zijn carrière als DJ ontstond toevallig. Op vraag van zijn zoon draaide hij muziek tijdens een oudejaarsfeest. Omdat hij bekend stond om zijn mojito’s kreeg hij de bijnaam ‘Papa Mojito’. Via een klein festivalletje werd hij opgemerkt door iemand van Sfinks, die hem uitnodigde om met zijn opvallende bakfiets vol draaitafels naar Boechout te komen.

Sindsdien brengt hij een mix van wereldmuziek die hij tijdens zijn reizen verzamelde. “In Cuba, Senegal of Turkije vroeg ik aan chauffeurs om een cassette met hun favoriete muziek. Die verzameling speel ik vandaag nog altijd. Het mooie is dat zowel jong als oud ervan geniet.”

Afscheid

Zo werd Papa Mojito de laatste jaren een echte held op Sfinks. Hij wordt aan de lopende band benaderd door fans die om foto’s vragen. Eén weekend per jaar lijkt Arnold te veranderen in een echte wereldster.

Na meer dan tien jaar achter de draaitafels wordt deze editie zijn laatste als artiest. Toch neemt hij geen afscheid van Sfinks. “Volgend jaar draai ik niet meer, maar ik ga hier wel vier dagen rondwandelen.”

Net als Myriam en Jos denkt Arnold met veel warmte terug aan één bijzonder moment. Het legendarische concert van Goran Bregović, toen hevige regen de festivalweide veranderde in een modderpoel. “Iedereen stond met zijn laarzen in de modder, maar niemand trok zich daar iets van aan. Twee uur lang bleef iedereen dansen en feesten zonder zich ook maar een seconde te storen.”

Het Luikse muziekfestival Les Ardentes bestaat 20 jaar. De jubileumeditie stond met onder meer Black Eyed Peas, Carti en Future als vanouds in het teken van rap en hiphop. In twintig jaar tijd omarmde het festival steeds meer ook andere genres, zoals techno, hard dance, afro. Yara Johri bracht enkele artiesten tijdens hun act in beeld.

BLACK EYED PEAS

CARTI

FUTURE

SOMYKE

Wat betekenen de Gentse feesten voor de mensen die ze beleven? Denken de locals: “Hoe meer zielen, hoe meer vreugde” of was het toch beter in de goede, oude tijd?

StampMedia stuurde reporters Ahmad Hardan en Nikki De Laurier erop uit om het te vragen aan zowel locals als toeristen. Hun antwoorden tonen hoe verschillend, en soms verrassend gelijkaardig, die perspectieven zijn.

Category Archives: Cultuur