Category Archives: Cultuur
Hoeveel nerds lopen er nu echt rond op het Nerdland festival? Of zijn het geeks? Reporter Ahmad Hardan vroeg het aan de bezoekers in Wachtebeke.
Jongeren kunnen bij StampMedia terecht om te experimenteren met tekst, fotografie, video, audio, … Bekijk hier het resultaat van een video-experiment van Salim Azaimi.
Bulgarije won zaterdag het Eurovisiesongfestival in Wenen. Israël eindigde als tweede, ondanks de kritiek op de deelname van het land. De discussie over muziek, politiek en maatschappelijke verantwoordelijkheid laaide daarmee opnieuw op. Hoe kijken jonge artiesten vandaag zelf naar dat debat? We spraken met de Antwerpse singer-songwriter Joséphine en Jan van de band The Point.
“De EBU probeert een deelname te rechtvaardigen die niet te rechtvaardigen is”
Joséphine (19, singer-songwriter)
Joséphine (19) is singer-songwriter uit Antwerpen. Ze brengt dark pop. “Muziek met diepe bassen, dromerige synthesizers, goede distorted gitaren en enorm veel reverb op de vocals”, beschrijft ze. “Muziek speelt een cruciale rol in het leven. Het laat mensen ontsnappen uit deze woelige wereld.”
“Zelf kijk ik niet meer naar het Songfestival. Dat is geen moeilijke keuze geweest. Het zou me geen enkel plezier bieden te kijken”, aldus Joséphine. “Dat Israël opnieuw een podium krijgt, is onbegrijpelijk. Hun afkeer tegenover de Palestijnen steken ze niet onder stoelen of banken. Dat bleek drie jaar geleden al. Toen maakten ze een nummer met een betekenis waar je grote vraagtekens bij kon plaatsen.”
“Het Songfestival beweert te draaien rond inclusie, empathie en samen zijn. Maar door Israël – dat al meer dan drie jaar een genocide pleegt – een plek te geven in de wedstrijd, gooien ze eigenlijk al die waarden en normen door het raam. Ik vind het moeilijk om het te vergelijken met de onmiddellijke diskwalificatie van Rusland, want ook los daarvan moest Israël al lang uit de wedstrijd zijn gezet. Het toont hoe de EBU (European Broadcasting Union, organisator van de liedjeswedstrijd, red.) een deelname probeert te rechtvaardigen die niet te rechtvaardigen is en daar walg ik van.”
“Dat Israël deelneemt, insinueert dat wij hier als Europa akkoord gaan met wat het land doet in Gaza”
Jan (20, bandlid van The Point)
Jan (20) is lid van de band van tien jonge muzikanten. Jan speelt gitaar. The Point is een band die elkaar in een schoolorkest heeft leren kennen.“Voor ons is muziek maken eerder een hobby. We hebben dus niet de ambitie om ooit zelf op het Songfestival te staan. We vinden het wel een mooi initiatief. Ze zijn erin geslaagd om muziek als een grote groep landen over grenzen heen te vieren. Op deze manier kan muziek verbindend werken en kunnen verschillende culturen met elkaar in contact komen.”
“Het is belangrijk om muziek niet te censureren op basis van de culturele, etnische en politieke standpunten die muziek vertegenwoordigt”, zegt Jan. “Het grote probleem is dat festivals meestal verbonden zijn aan bepaalde landen of organisaties. Zij hebben zelf hun normen en waarden en willen deze weergeven. Zo is het Eurovisiesongfestival onlosmakelijk verbonden met de waarden en normen die wij als Europa uitstralen. Dat Israël deelneemt, insinueert dat wij hier als Europa akkoord gaan met wat Israël doet in Gaza. Daar ligt het probleem.”
“We kunnen niet begrijpen dat mensen meestappen in de hypocrisie van de EBU”, aldus Jan. “Als Rusland niet mag deelnemen, dan vinden we dat Israël zeker geen podium verdient. Een podium is een stem. Dus in het geval van Israël een stem aan genocide.”
Jan: “Het inemen van standpunten wordt meer en meer verwacht van artiesten. Vooral vanwege hun groot bereik en de invloed. Als luisteraar wil je gewoon dat ze dezelfde mening verkondigen. Ook binnen onze band verschillen we waarschijnlijk van mening over politieke zaken. Dat is ook oké. Maar nooit zullen we het toelaten politieke invloed te hebben op onze muziek. Bij ons draait het alleen om het maken van muziek en plezier. Dat zijn dan zero points aan de EBU van The Point.”
Eén jaar geleden zag Vlaanderen hoe de rustige Alexy Kilozo met de prijzenpot van ‘De Mol’ ging lopen. Sindsdien is de storm rond het vorige seizoen gaan liggen. Met de finale van de huidige editie in het vooruitzicht blikken we terug op zijn avontuur in Thailand.
Heb je nog een goede band met de andere kandidaten?
“Ja, de band is echt absurd goed, eigenlijk. We spreken bijna elke maand nog met de hele groep af. Als er iemand op café gaat, laat die dat weten, dus we zien elkaar echt veel. Dat is heel leuk, want ik had niet verwacht dat we met tien zo’n hechte groep zouden worden.”
Je won een prijzenpot van bijna 28.000 euro. Je zei dat je je medekandidaten ging meenemen op weekend. Is dat al gebeurd.
“Dat is toevallig net gebeurd. Ik had een huisje gehuurd in Gent, deed de boodschappen en betaalde de brunch. Dat was enorm leuk. Altijd als we met tien afspreken, spelen we uiteindelijk spelletjes samen, meestal ‘Secret Hitler’. Dat is zoals ‘Weerwolven’, maar dan nog heftiger. De fascisten spelen tegen de liberalen. Iedereen gaat daar heel hard in op en er wordt geroepen: “Nee, gij zijt een vuile fascist gij!”
Je zei ook dat je naar Zuidoost-Azië ging reizen. Heb je dat al gedaan?
“Dat was initieel mijn plan, maar omdat ‘De Mol’ al in Thailand was, wou ik ergens anders naartoe trekken. Het idee was dan om naar Zuid-Amerika te gaan. Ik ga dat volgend jaar doen, want ik ga mijn masterproef schrijven in Santiago in Chili.”
Dat klinkt spannend! Wat studeer je dan juist?
“Ik combineer een master Ingenieurswetenschappen aan de Universiteit van Antwerpen en een lerarenopleiding aan de Karel De Grote Hogeschool.”
“Ik heb me vier keer moeten inschrijven vooraleer ik mee mocht doen aan ‘De Mol’”
Alexy Kilozo (Winnaar ‘De Mol’ 2025)
Heb je tips voor mensen die willen meedoen aan ‘De Mol’?
“Ik krijg die vraag vaak en vind het moeilijk om tips te geven daarvoor, want ik heb niks speciaals gedaan in mijn ‘molicitatie’. Veel mensen maken een grappige video of ze doen iets gek om op te vallen. Ik denk dat het belangrijkste is om gewoon jezelf te zijn en te laten zien wie je bent. Je moet ook wel geluk hebben, want er proberen veel mensen mee te doen. Mijn advies zou zijn: blijf je inschrijven, want ik heb me ook vier keer moeten inschrijven voor ik mee mocht.”
In eerdere interviews vermeld je dat je van nature rustig bent. Heeft dat je geholpen in het spel?
“Zeker wel. Ik denk dat het me vooral hielp bij de eliminatietesten, want voor we de test moesten invullen, zaten we samen. Iedereen zat dan zijn boekje te blokken en te vergaan van de stress, terwijl ik eigenlijk redelijk rustig was. Ik wist wat in mijn boekje stond en ik dacht dat Sarah de mol was. Zo heb ik altijd mijn test ingevuld, dus ik denk dat mijn rust ervoor heeft gezorgd dat ik minder foutjes maakte.”
Je was de jongste deelnemer. Hoe was die ervaring?
“In het begin was dat wel intimiderend, want ik vond het moeilijk in te schatten of de groep me wel serieus zou nemen. Ik was ook bang dat medekandidaten over mij heen zouden praten als we de teams moesten verdelen, maar eigenlijk viel dat mee. Dat lag ook aan de groep. Het was een heel lieve groep en ze luisterden naar iedereen.”
Je zat vroeger bij de Pleplo, een chirogroep. Heeft de ervaring bij de jeugdbeweging je geholpen tijdens ‘De Mol’?
“Daar had ik eigenlijk nog nooit bij stilgestaan. Misschien wel. Dat waren ook altijd spelletjes in groep, maar dat waren nooit doordenkspelletjes. Het was altijd gewoon één namiddag en de spelletjes waren redelijk simpel. Dat groepsgegeven zat er wel in, maar voor het spel heeft het me niet heel erg geholpen.”
Wat verraste je het meeste aan de productie van ‘De Mol’?
“De grootste verrassing was hoe gigantisch het team is. Dat is niet normaal. Na de eerste opdracht kwamen wij in een chique kamer terecht en zaten we aan een lange tafel. Aan de kant die niet op beeld kwam, stond de hele crew. Dat was absurd. Het was ook één van de eerste momenten dat we op camera kwamen en er stonden zestig crewleden mee te kijken op monitors. Dat was heel indrukwekkend om te zien.”
Heb je dan het gevoel dat je jezelf kan zijn met al die camera’s en al die mensen?
“In het begin was dat wel moeilijk, want ik voelde me heel bekeken. Tijdens de opdrachten ging ik wel heel erg in het spel op en vergat ik dat ook een beetje. We leerden de mensen van de crew ook wel kennen, waardoor dat minder intimiderend werd. We wisten wie er achter de camera stond.”
Is er iets gebeurd achter de schermen dat Sarah extra verdacht maakte?
“Er is niet echt één ding dat superverdacht was, maar we moesten veel wachten. Op die momenten speelden we vaak spelletjes. Er was een avond waar we allemaal samen poker speelden. Daar heb ik echt veel uit geleerd. Het was voor de meesten de eerste keer. Ook voor Sarah, maar ze was al aan het bluffen voor ze de regels kende, terwijl er andere mensen waren die niet echt mee waren met het spel.”
Had je de beroemdheid die ermee gepaard ging, onderschat of overschat?
“Die had ik zwaar onderschat. Ik dacht wel dat mensen mij gingen herkennen op straat, want ik keek ook naar ‘De Mol’ en als ik iemand zie, denk ik ook: “Ah, da’s die van ‘De Mol’”. Ik verwachtte wel niet dat mensen op straat echt om foto’s zouden vragen. Ik was bijvoorbeeld op de Gentse Feesten en Pukkelpop en dat kon echt niet. We konden nergens naartoe, want ik werd altijd tegengehouden door een hoop mensen rondom mij.”
“Wat ik eruit geleerd heb, is dat ik wat meer in mezelf mag geloven. Ik moet er niet altijd van uitgaan dat ik er als eerste uit zal liggen”
Alexy Kilozo (Winnaar ‘De Mol’ 2025)
Hoe ga je er dan mee om als veel mensen een foto komen vragen?
“In het begin voelde het redelijk gek, maar daarna begon dat soms wel lastig te worden en wou ik liever alleen met mijn vrienden naar een feestje wandelen. De keren dat het heel veel mensen waren, heb ik dat moeten ondergaan, maar uiteindelijk was dat ook nog wel leuk. Iedereen was enthousiast over ‘De Mol’ en ze vonden het leuk om mij te zien. Als ik nu op feestjes of café ben met vrienden, dan hebben die wel de instructie om mij twee minuten te laten babbelen met iemand en dan moeten ze mij komen halen. Ik heb ook eens meegemaakt dat ik op de luchthaven op mijn vriendin aan het wachten was en dan kwam er iemand met videochat naar mij. Ze had haar kinderen aan de telefoon en zei: “Kijk, kijk, dat is hij!” Dat was wel gek, maar het hoort erbij en dat wist ook wel.”
Wat heb je geleerd uit de ervaring van ‘De Mol’?
“Toen ik me opnieuw inschreef, dacht ik wel: ‘Ja, oké, ik ga me nog eens inschrijven, maar I don’t wanna get my hopes up.’ Dan mocht ik toch mee, maar ik ging wel zien hoe het uitdraaide. Eén aflevering is ook wel leuk. Zelfs als ik de eerste afvaller ben, is dat ook oké, maar uiteindelijk heb ik toch gewonnen. Wat ik eruit geleerd heb, is dat ik wat meer in mezelf mag geloven. Ik moet er niet altijd van uitgaan dat ik er als eerste uit zal liggen. Ik mag wat meer zelfvertrouwen hebben.”
Heeft je deelname deuren geopend?
“Er zijn mij wel wat dingen aangeboden, zoals een helikoptervlucht of een vijfsterrendiner, maar dat zijn allemaal dingen die me niet echt interesseren. Die dingen heb ik altijd doorgeschoven naar medekandidaten. Ik heb dus wel wat aanbiedingen gekregen, maar ik heb weinig ambitie om meer dan ‘semi-bv’ te worden.”
Heb je dit seizoen ook naar ‘De Mol’ gekeken?
“Absoluut! Mensen vinden dat altijd grappig, maar ik heb het gevoel dat ik een seizoen heb gemist. Ik wist al wat er ging gebeuren en wie de mol was. Vorig jaar zat ik in de zetel tussen mijn familie gewoon te wachten tot er iets ging gebeuren. Ik ben echt blij dat ik opnieuw een seizoen op tv kan zien en verrast kan worden door de proeven en wendingen.”
De finale van ‘De Mol’ wordt zondag 17 mei ive uitgezonden op Play en in Kinepolis Antwerpen.
Alexia Dhertoge, beter bekend onder haar artiestennaam Alice Mae, won begin 2025 De Nieuwe Lichting, een muziekwedstrijd van Studio Brussel. “Dit jaar was de eerste keer in mijn volwassen leven dat ik de Nieuwe Lichting volgde als fan, niet om mezelf in te schrijven.”
In 2025 won Alexia Dhertoge onder haar artiestennaam Alice Mae de Nieuwe Lichting, een muziekwedstrijd van Studio Brussel. “Dit jaar was de eerste keer in mijn volwassen leven dat ik de Nieuwe Lichting volgde als fan, niet om mezelf in te schrijven”, zegt ze. Haar overwinning was het resultaat van hard werken en niet opgeven. Dat klinkt natuurlijk cliché, maar het is wel zo. Goede muziek valt niet zomaar uit de lucht en dat beseft Alexia ook. Ze weet een balans te vinden tussen haar dromen en de realiteit. “Als artiest moet je wel een beetje durven dromen. Mijn droom is om op de mainstage van Rock Werchter te staan. Maar ik ben ook een realist. Rock Werchter gaat morgen niet bellen en vragen: ‘Hé, wil je op de mainstage staan?’ Je moet er wel voor werken.”
Muziek als leidraad
Lang voor ze zelf nummers begon te schrijven, was Alexia al bezig met muziek. Al snel hadden haar ouders door dat ze daar iets mee wou doen. Ze begon dan ook op zevenjarige leeftijd met de muziekschool. Daar deed ze zang en later ook piano. “Ik herinner me dat ik als kind zong over alles wat ik deed. Dan maakte ik liedjes over ik die met mijn poppen speelde”, vertelt Alice Mae lachend. “Ik kan me eigenlijk geen periode herinneren in mijn leven dat ik niet met muziek bezig was. Muziek is een heel universele taal. Je kan elkaar begrijpen, ook al kom je uit een totaal andere leefwereld.”
“Toen ik zeventien of achttien jaar was, ben ik zelf nummers beginnen te schrijven. Ik wou dat niet onder mijn eigen naam doen om de simpele reden dat ik Alexia slecht vind klinken, zeker in het Engels. Zo is Alice Mae ontstaan. Dat is nu tien jaar geleden”, vertelt ze.
“Het is zonder toeters en bellen. We staan daar ook gewoon in jeans en sneakers”
– Alice Mae
De sound van haar muziek is erg jaren ‘90 en 2000. Ze ziet het als no-nonsens rock. “Wij willen gewoon dat het rockt. Het moet niet veel meer zijn dan dat. Het is zonder toeters en bellen. We staan daar ook gewoon in jeans en sneakers.”
Goesting overstemt stress
Al van haar veertiende staat Alexia op een podium. Keer op keer stapt ze kalm en ontspannen het podium op. Ze ervaart weinig stress voor en tijdens optredens. Voor een volle wei van Crammerock, een Belgisch festival in Stekene, zal ze niet op trillende benen het podium betreden, maar wel met veel goesting. “Raar hè? Soms denk ik dat ik krankzinnig ben omdat ik zo weinig stress ervaar. Maar in mijn hoofd zeg ik gewoon: ‘nice, cool, we gaan ons amuseren.’ Mijn vader kwam deze zomer elke keer kijken. Meestal heeft hij samen met mijn vrienden stress in mijn plaats”, vertelt ze.
“Ik vind het belangrijk om in alles plezier te hebben. Aan de andere kant moet het ook goed zijn” – Alice Mae
Ze beschrijft zichzelf dan ook als nonchalant en perfectionistisch tegelijk. Alice Mae: “Nonchalant in de zin dat je de dingen niet altijd super serieus moet nemen. Ik vind het belangrijk om in alles plezier te hebben. Aan de andere kant moet het ook goed zijn.”
Naast haar muziek werkt Alexia fulltime als jeugdhuisondersteuner in Geraardsbergen. Ze doet dat met passie. Daar kan ze focussen op de jongeren en even afstand nemen van Alice Mae. Ooit ziet ze het wel zitten om fulltime muziek te maken, maar ze vindt het belangrijk om naast Alice Mae nog iets anders te doen. “Als ik altijd als Alice Mae zou werken, zou het voor mij voelen alsof ik de hele tijd met mezelf bezig ben. Dat voelt raar”, vertelt ze. “Als ik fulltime muzikant zou zijn, zou ik vrijwilliger worden in een dierenasiel om afwisseling te hebben.”
Volwassen zijn
Waar je Alice Mae ziet, zie je de club of messed up grown ups. Dat is ooit ontstaan uit de lyrics van een nummer, maar nu uitgegroeid tot een groep waarin fans zich kunnen herkennen. Alice Mae: “De club of messed up grown ups is het type volwassene dat het wel belangrijk vindt om het leven te grijpen. Het type mensen dat naar festivals gaat en al eens een pint te veel drinkt en op dat moment niet wil bezig zijn met hoe het belastingsysteem in elkaar zit. Het volwassen zijn lijkt soms voor de hand liggend, terwijl dat niet het geval is.”
De club of messed up grown ups is het type volwassene dat het wel belangrijk vindt om het leven te grijpen. Het type mensen dat naar festivals gaat en al eens een pint te veel drinkt en op dat moment niet wil bezig zijn met hoe het belastingsysteem in elkaar zit” – Alice Mae
Veel van haar muziek slaat ook terug op dat volwassen zijn. Of zoals ze het zelf beschrijft: “Langs de ene kant weet je niet wat je moet doen, maar aan de andere kant denk je ook: ‘fuck it’, we doen het op onze eigen manier.” In haar teksten probeert ze dat te vatten.
Een blik op de toekomst
Het komende jaar staan er nog heel wat optredens op de planning voor Alice Mae. In het najaar komt haar debuutplaat eraan. “Het gekke is, aan een debuutplaat schrijf je al je hele leven. Er zitten nummers bij die vier jaar geleden geschreven zijn, andere drie maanden geleden. Dus dat is wel een interessante mix.”
Ze kijkt op naar carrières van bands zoals Clouseau, die al veertig jaar bestaan. “Mijn droom is om binnen twintig jaar met de band in een tourbus te zitten ergens in Europa en te kunnen zeggen: ‘Amai, de Nieuwe Lichting is al twintig jaar geleden.’”
Diede van den Heuvel (25) staat binnenkort weer op het podium. Met een blonde pruik en een nieuwe kans om haar zangtalent te bewijzen, verovert ze opnieuw een plek als ster na haar deelname aan ‘K2 zoekt K3’. Deze keer doet ze dat echter niet om de blonde van K3 te worden, maar om het personage van Doornroosje te vertolken in de nieuwe Studio 100-musical.
Geschreven door Nadia Dahchouri & Marie Meheus
Terwijl ze op een doodgewone werkdag op de kinderopvang staat, trilt haar telefoon. Een Belgisch nummer. Voor ze het wist biedt Studio 100 haar de prestigieuze rol van Doornroosje aan voor de opkomende musical. “Ik was echt extreem verrast”, bekent Diede van den Heuvel, die haar jeugddroom nu kan waarmaken.
Het aanbod komt naar eigen zeggen totaal onverwacht. “Ik zag een Belgisch nummer, maar dacht er niet veel van. Toen werd meteen duidelijk waar het telefoontje van kwam” zegt ze. Opvallend is dat ze geen auditie moest doen voor de rol. Volgens haar heeft haar deelname aan ‘K2 zoekt K3’ daar een belangrijke rol in gespeeld. “Studio 100 zou me niet kennen als ik niet meedeed aan dat programma. Ik weet zeker dat dat invloed heeft gehad.”
Voor Diede is de rol meer dan alleen een nieuwe kans in haar carrière: het is pure nostalgie. “Ik heb de musical van kleins af aan kunnen zien. Ik herinner me nog dat ik als klein meisje voor de tv vol bewondering naar de musical keek. Het is zo gaaf dat ik nu zelf de hoofdrol mag spelen”.
Voor de repetities bereidde ze zich voor met allerlei bescheiden gewoontes: “Ik zorg dat ik altijd goed de tekst ken en goed voor m’n stem zorg, want die is nogal gevoelig.” Diede kijkt uit naar diverse scènes, al blijft het zingen voor haar het hoogtepunt. “Vooral het nummer ‘Morgen gaan we trouwen’ vind ik geweldig om te zingen. Dat ken ik ook het best omdat ik dat ook al gerepeteerd heb voor het persmoment”, vertelt ze enthousiast.
Een roos in bloei
Hoewel ze al aan meerdere projecten heeft gewerkt, waaronder een concerttournee van K3 en haar eigen Sinterklaasliedjes, blijft het gevoel dat ze zichzelf moet bewijzen bestaan. “Ik vind het vooral nu heel spannend”, geeft ze meteen toe. “Ik ga nu in een musical spelen – wat ik nog nooit heb gedaan – terwijl ik omringd ben door vele professionals.” Juist omdat ze zichzelf al eerder heeft bewezen, zouden de verwachtingen van de fans hoog kunnen liggen, wat haar meer zenuwen bezorgt.
“Fans zijn altijd superlief. Ik krijg weinig tot geen haat”
De laatste keer met zulke stress was in 2022 toen ze Hanne Verbruggen (32) mocht vervangen tijdens de K3-concerttournee ‘Kom erbij!’ Ze wilde ook de indruk vermijden Hannes plaats in K3 in te pikken, maar die angst bleek meteen overbodig. “Fans zijn altijd superlief. Ik krijg weinig tot geen haat.” De weinige negatieve reacties die ze krijgt, neemt ze niet meer ter harte. Dat heeft ze afgeleerd bij haar avontuur met K2 zoekt K3. Verder heeft ze ook geen spijt van eerdere keuzes in haar carrière. “Ik heb eigenlijk geen gekke dingen gedaan”, zegt ze lachend.
Meer dan een entertainer
Typerend aan van den Heuvel is dat ze bewuste keuzes voor zichzelf maakt, zonder al te veel invloed van anderen. Ze laat projecten op zich afkomen zonder zorgen over wat er daarna gebeurt. “Ik leef meer in het nu en daarna zie ik wel. Omdat ik vroeger zo veel verwachtte, viel het een beetje tegen en nu ik niets verwacht, heb ik gewoon kei veel zin in het avontuur.” De entertainmentindustrie biedt nooit zekerheden, dus in plaats van zich zorgen te maken, geniet ze van elk moment en waardeert ze alle kansen die ze krijgt.
Dat betekent ook dat ze altijd klaarstaat voor het onzekere. Zo wist ze in 2022 aanvankelijk niet wanneer ze precies de plaats van Hanne zou overnemen tijdens de zwangerschap van het K3’tje, waardoor ze voortdurend voorbereid moest zijn. Daardoor moest Diede voortdurend stand-by staan. Dat was voor haar heel spannend.
“Ik ben eerder een rustig persoon en sta meer op de achtergrond. Ik denk dat de volwassen showbizz ook harder is en ik daar niet helemaal zou passen”
“Ik kende het wel, maar had nog niet geoefend met Marte en Julia.” Uiteindelijk kreeg ze één tot twee weken op voorhand te horen wanneer ze op moest en moest ze dus niet uit het niets het podium op. Gelukkig verliep alles uiteindelijk zonder problemen. “Het was echt een rollercoaster van een aantal weken. Uiteindelijk stond ik op het podium en was het supergaaf. Ik vond het ook heel erg toen het klaar was.”
Voor de juiste oren
Met een doelgroep die voornamelijk uit kinderen bestaat, krijgt van den Heuvel opnieuw een carrièremogelijkheid bij haar gewenste doelpubliek. Zelf werkt ze drie dagen per week in een kinderopvang omdat ze kinderen leuk vindt. Ze probeerde een tijdje haar muziek te richten op een ouder publiek, maar dat bleek niet haar ding. “Een ouder publiek zou ik ook leuk vinden, maar dan kijk ik toch naar mezelf en denk ik: ‘Ja Diede, ik denk dat je toch beter past in het wereldje met de kinderen’.”
“Ik ben eerder een rustig persoon en sta meer op de achtergrond. Ik denk dat de volwassen showbizz ook harder is en ik daar niet helemaal zou passen.” Mocht ze toch ooit die switch maken, dan blijft ze zich bewust van haar voorbeeldfunctie voor de duizenden kinderen die met haar opgroeien.
Haar kenmerkende, kinderlijke stem ziet ze resoluut als een troef: “In de doelgroep waar ik het voor doe, is dat alleen maar een sterkte.” Over een eventuele overstap naar een ouder publiek maakt ze zich geen zorgen. Ze ziet haar geluid simpelweg met haar meegroeien. “Mijn stem wordt natuurlijk ook minder kinderlijk naarmate ik ouder word.”
De volgende stappen
De rol van Doornroosje kan haar grote doorbraak betekenen, zoals eerder het geval was bij Free Souffriau, die uitgroeide tot een Studio 100-icoon met onder andere haar rol als Mega Mindy. Souffriau zal daarnaast ook Doornroosjes moeder spelen in de musical.
Van den Heuvel staat open voor nieuwe kansen. “Er is niet meteen iets wat ik zou weigeren, tenzij het qua planning niet haalbaar is”. Ook zou ze het geweldig vinden om haar carrière bij Studio 100 uit te breiden, omdat het alle elementen combineert: “Studio 100 is voor mij echt een droombedrijf door alles wat ze doen voor kinderen. Zingen, dansen en acteren passen perfect bij mij, dus als ik daar in de toekomst meer dingen mag doen, zou dat fantastisch zijn.”
Voorlopig kijken we uit naar de musical Doornroosje, maar we blikken ook alvast even vooruit naar de toekomst. Hoewel de agenda na Doornroosje nog niet is volgeboekt met concrete plannen, durft Diede wel hardop te dromen: “Ik zou heel graag in een musical van ‘Frozen’ spelen als Elsa, en mocht het ooit naar Nederland of België komen, zou ik heel graag in een musicalversie van ‘The Greatest Showman’ willen spelen. Dat is naar mijn mening één van de beste films ooit.”
Een samenwerking met Camille Dhont zou ze eveneens niet uitsluiten. Hoe ver ze ook zal komen, ze hoopt dat haar deelname aan K2 zoekt K3 haar publiek zal bijblijven, omdat die ervaring echt een verandering in haar leven heeft teweeggebracht.
Othniel Mbemba (29), artiestennaam Othi Berry, is een Antwerpse auteur van Congolese afkomst. In zijn nieuwste boek Mambweni schetst hij hoe drastisch het leven van een migrant kan veranderen wanneer die de moeilijke beslissing neemt om zijn thuisland te verlaten op zoek naar een betere toekomst.
Hoe autobiografisch is het boek Mambweni?
“Het boek is niet autobiografisch. Met het verhaal geef ik wel een stem aan migranten. Het hoofdpersonage en het verhaal is volledig fictief, maar de ervaringen zijn wel echt. Mensen kunnen zich er dus wel in herkennen of iemand kennen die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt.”
Wat betekent het combineren van verschillende schrijfvormen in één boek voor jou?
“Drie delen vormen de structuur van de roman: het begin van het verhaal van het hoofdpersonage, zijn reis op de boot en uiteindelijk de brieven die hij schrijft aan zijn familie en vrienden. In dat laatste deel komt ook mijn poëtische kant naar boven. Ik schrijf veel poëzie, maar ik wilde niet puur een poëziebundel maken. Met die brieven kon ik toch die emotionele en reflectieve kant in het verhaal verwerken.”
Hoelang heb je aan dit boek gewerkt?
“Het schrijfproces heeft mij ongeveer vier jaar gekost. Ik moest goed nadenken over hoe ik het verhaal wilde vertellen en wat ik mensen uiteindelijk wilde meegeven. Daarnaast heb ik mij ook goed ingelezen over migratie.”
Je publiceert jouw boeken zelf. Waarom koos je daarvoor?
“Toen ik begon met schrijven, wilde ik vooral vrijheid. Als beginnende artiest weet je nog niet altijd wat je precies wil doen. Via Amazon kan je alles zelf publiceren. Dat heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat je volledige creatieve vrijheid hebt. Het nadeel is dat je ook alles alleen moet doen: de eindredactie, lezingen voorstellen, enzovoort.”
Hoe dichtbij liggen de thema’s van het boek bij jou persoonlijk?
“Ze liggen vrij dichtbij, ook al is het niet mijn verhaal. Ik kom zelf uit Congo, maar was nog heel jong toen ik naar hier kwam. Ik ken wel veel verhalen van mensen die hun land hebben verlaten om naar Europa te komen.”
“Met dit boek wou ik vooral een eerbetoon brengen aan mensen die zo’n reis maken. Ik heb hun moed altijd bewonderd”
Othniel Mbemba
“Ik heb altijd veel respect gehad voor mensen die zo’n beslissing op latere leeftijd nemen. Ze laten een leven achter: familie, vrienden en soms zelfs hun kinderen. Dat is geen kleine stap.”
Waarom voelde je dat je dit verhaal moest vertellen?
“Met dit boek wou ik vooral een eerbetoon brengen aan mensen die zo’n reis maken. Ik heb hun moed altijd bewonderd. We denken soms dat migreren gewoon van het ene land naar het andere gaan is. Dat is niet waar. Mensen laten een volledig leven achter. Dat wilde ik zichtbaar maken.”
In het boek wordt Europa soms als een droom of illusie gezien. Waarom?
“In veel landen wordt Europa gezien als een plek waar het automatisch beter zal gaan. Mensen denken vaak: als ik daar geraak, komt alles goed. Dat is natuurlijk niet altijd zo. Het is een soort idee dat we hebben, dat het gras groener is aan de andere kant.”
Familie speelt een grote rol in het verhaal. Waarom vond je dat zo belangrijk?
“Veel mensen maken zo’n beslissing niet voor zichzelf, maar voor hun familie. Ze willen een beter leven voor hun kinderen of hun partner. Het is wel een paradox als ze hen moeten achterlaten om dat te bereiken. Het hoofdpersonage laat zijn familie fysiek achter, maar hij draagt hen wel altijd mee in zijn gedachten. Zij zijn de reden waarom hij blijft doorgaan.”
“Iedereen heeft in het leven een moment waarop hij of zij een grote sprong waagt om een doel te bereiken”
Othniel Mbemba
Vind je dat verhalen over Afrikaanse migratie te weinig worden verteld?
“Ja, vaak wel. Er wordt nogal snel afgevraagd waarom mensen hier komen en minder vaak wat hun verhaal is. Verhalen achter migratie gaan vaak over het vluchten omdat hun leven in gevaar is of omdat ze geen toekomst zien in hun land. Ik wilde met dit boek tonen dat er altijd een verhaal achter zit.”
Wat symboliseert het reizen met een boot in het verhaal?
“De boot kan je zien als een metafoor voor dromen. Sommige mensen zijn bereid om alles te riskeren om hun droom te bereiken. Voor het hoofdpersonage betekent dat letterlijk een boot nemen en zijn land verlaten. Iedereen heeft in het leven een moment waarop hij of zij een grote sprong waagt om een doel te bereiken.”
Wat hoopt u dat lezers meenemen uit het boek?
“Ik hoop dat mensen meer proberen te begrijpen waarom anderen migreren. In plaats van meteen te oordelen, kunnen we misschien eerst luisteren naar elkaars verhaal.”
Op welke manier heeft het schrijven van dit boek je ook iets geleerd over jezelf?
“Tijdens het schrijven stel je jezelf ook vragen over identiteit. Wie ben ik? Wat wil ik doen met mijn leven? Het hoofdpersonage zoekt ook naar zijn plek in de wereld. Dat herken ik. Ik denk dat veel mensen die zoektocht hebben.”
‘Dekaloog’ van Skagen is een geactualiseerde multimediale vertaling van Kieslowski’s tiendelige iconische filmreeks over de tien geboden naar het podium. Theatermaker Clara van den Broek vertelt meer over de inhoud en de tiendelige vorm van het stuk: in elk luik worstelen de personages met een van de tien geboden die in de reeks aan bod komen. Ze tonen bovendien hoe de maatschappij hierop reageert.
Van februari tot mei was de voorstelling ‘Dekaloog’ van theatergezelschap Skagen te zien in theaterzalen: een grootschalige hybride ervaring waarin het gezelschap al zijn eerdere experimenten met verschillende formats, media en technologie combineert tot een geheel. “We proberen steeds een stapje verder te zetten”, vertelt Clara van den Broek, theatermaker en toneelspeler bij Skagen, “anders wordt het voor ons ook maar saai.” En dus kan het publiek zich deze keer ook verheugen op een kunstinstallatie in het KMSKA en een podcast.
Kieslowski
Tijdens hun opleiding drama aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen kwamen Clara en haar medestudenten in contact met de filmserie ‘Dekaloog’ van de Poolse filmregisseur Kieslowski. De diepgaande morele dilemma’s in de films trokken hen meteen aan: “Je wordt als toeschouwer helemaal mee het probleem in gezogen”, stelt Clara. Nu, 25 jaar nadat zij en haar medestudenten Skagen oprichtten, vertelt ze dat ze altijd al het gevoel hadden dat ze daar eens iets mee wilden doen.
“Die geboden zijn eigenlijk niet religieus, ze zijn echt puur samenlevingsgericht”
“De films presenteren steeds een dilemma rond een morele waarde waarover we het allemaal eens zijn”, maar dan wel in een context waarin we toch niet meer zo overtuigd zijn van ons oordeel. Zo is bijvoorbeeld het personage Maya haar kind verloren aan haar plusmoeder, die het meisje opvoedt alsof het haar eigen kind is. Maar handelt Maya dan moreel wanneer ze haar kind zelf weer steelt, oftewel: “Kan je iets stelen dat al van jou is?” Clara vraagt zich af wat die morele waarde om niet te stelen dan nog betekent: “Er is geen antwoord. Je moet het zelf oplossen, en dat is denk ik net interessant. Wij hebben in het stuk zelf ook geen standpunt ingenomen.”
Adaptatie
Skagen vertaalde Kieslowski’s gelijknamige filmcyclus naar het podium, maar goot de tien delen in tien verschillende media. Zo creëerden ze onder andere een Instagramchallenge, een radiopodcast, een chatstory, een kunstinstallatie in het KMSKA en een 69-novelle die het voortraject van de voorstelling vormen. Tot dit voortraject krijg je als toeschouwer toegang na aankoop van je ticket voor de voorstelling, waardoor je al uitgebreid kennis maakt met de personages voordat je ze op het podium ziet verschijnen. Daarna volgt de grote finale: de theatervoorstelling.
“Vorm is altijd inhoud. Als je iets in een bepaald medium trekt, dan krijg je daar de hele dramaturgie van dat medium bij”
De theatervoorstelling bestaat ook uit verschillende delen, die “allemaal een beetje genreoefeningen zijn. Zo is een deurenkomedie een heel plat genre, waarin gelachen wordt met alles. Een Instagramchallenge is dan weer zeer snel en licht”, legt Clara uit. “Vorm is altijd inhoud. Als je iets in een bepaald medium trekt, dan krijg je daar de hele dramaturgie van dat medium bij. Dat is op zich ook een fijn experiment.”
Tien geboden
Ondanks de vele wijzigingen, blijft de geest van Kieslowski’s werk overeind. Net zoals in de filmserie, vormen de tien geboden de rode draad in zowel het voortraject als de voorstelling. “De tien geboden zijn de basis van de moraal voor een groot deel van de wereld, ze zijn in die zin helemaal niet gedateerd. Zo zijn ze nog zeer actief in onze samenleving, ons rechtssysteem en onze omgang met de ander”, aldus Clara. ‘Dekaloog’ belicht de tien geboden dus vanuit een maatschappelijk perspectief: “Ik denk dat we het daarover allemaal eens zijn in de groep: de geboden zijn eigenlijk niet religieus, ze zijn echt puur samenlevingsgericht. We hebben geprobeerd om ze te vertalen naar vandaag: in media van vandaag en met vraagstellingen van vandaag.”
“We zijn gewoon moleculen. De geest is het product van al die elektrische verbindingen, en als dat stopt, dan stopt alles”
Niet alleen als maatschappij, maar ook als individu verhouden we ons nog steeds tot de tien geboden. Wanneer Wojtek iemand vermoordt, is het voor het publiek duidelijk dat het overtreden van het gebod ‘u zult niet doden’ verachtelijk is, maar op andere momenten blijkt het toch niet zo eenvoudig om een moreel oordeel te vellen. Zo overtreedt Dorota het gebod ‘u zult niet liegen’ wanneer ze erover liegt dat ze zwanger is van iemand anders dan haar echtgenoot, omdat ze hem niet wil kwetsen.
“Onvermijdelijk, maar ook ontstellend”
Onder meer door dit worstelen met de tien geboden komen er erg geladen thema’s en taboes aan bod in het stuk, zoals impotentie, incest, moord en overspel. Door die thema’s expliciet aan te kaarten, drukt Skagen het publiek met de neus op de feiten die soms onze samenleving tekenen. “Dat hoort er zeker bij,” zegt Clara, “dat die zaken gebeuren zonder dat ze altijd opvallen. Zulke gebeurtenissen zijn nog altijd schering en inslag, maar toch leven we gewoon verder; onvermijdelijk, maar ook ontstellend.”
Voor het publiek zijn deze thema’s zwaar om te verwerken. Ook de filmserie van Kieslowski is “een baksteen in je maag”, zo stelt Clara. Daarom gebruikt Skagen in ‘Dekaloog’ humor die “de zware kost net iets behapbaarder maakt” om hiervoor te compenseren.
Materialisme versus zingeving
Hoe zwaar deze thema’s ook zijn, de tien geboden blijven onze samenleving dus wel indirect vormgeven. Maar religie gaat uiteraard veel verder dan het opstellen van geboden, en deze nood erkent Clara: “Wij hebben misschien iets extra’s nodig: een zingeving die meer is dan louter samenlevingsregels.”
Clara legt uit dat ze zelf hetzelfde materialistische wereldbeeld heeft als dokter Roman in de podcast: “We zijn gewoon moleculen. De geest is het product van al die elektrische verbindingen, en als dat stopt, dan stopt alles.” Daartegenover stelt ze, evenals haar personage Nadia, dat de mens toch nood heeft aan meer: “Maar ik leef toch alsof er meer is. We hebben een perspectief nodig dat breder is dan dit materialisme. We hebben nood aan betekenis, zelfs als die niet waar is.”
Dit toont haar fascinatie voor andere culturen. “We hebben nood aan rituelen. En die rol werd vroeger vaak, of altijd, deels door religie ingevuld. Eigenlijk zie je dat dat universeel is”, legt Clara uit. “Het Oude Testament spreekt bijvoorbeeld over dezelfde zaken als het boeddhisme en het taoïsme, maar ook als je verhalen leest van Native Americans, dan gaan die eigenlijk over hetzelfde: dat we allemaal verbonden zijn in een groter geheel.”
“We hebben nood aan rituelen. En die rol werd vroeger vaak, of altijd, deels door religie ingevuld”
Die verbondenheid raakt Clara: “Dat is een van mijn fundamentele redenen om te spelen”, geeft ze toe. “Samen zijn met het publiek is heel vervullend en geruststellend. Je hebt plots contact met mensen die je van haar noch pluim kent. Je ziet elkaar misschien maar één keer, maar geeft elkaar het kostbaarste dat we hebben: tijd en aandacht.”
Wie bereid is om tijd en aandacht vrij te maken, kan zelf naar ‘Dekaloog’komen kijken. Nadat je een maand hebt doorgebracht in de fictieve wereld van het stuk, vel je als toeschouwer zelf een oordeel over de moraliteit van de personages, en over hoe de tien geboden doorwerken in onze maatschappij. Clara raadt aan om het voortraject volledig te volgen, omdat je zo al “uitgebreid kennis maakt met de personages, om ze vervolgens in het echt op het podium te zien verschijnen.”
Wat begon als een raadselachtige foto op een internetforum groeide uit tot een van de opvallendste online horrorfenomenen van de afgelopen jaren. Met ‘Backrooms’ zet Kane Parsons zijn succesvolle webserie om in een speelfilm die uitblinkt in sfeer en spanning, maar tegelijkertijd kijkers met veel vragen achterlaat.
‘Backrooms’ is sinds vorige week woensdag te zien in de cinemazalen. De film is gebaseerd op een van de vreemdste internetfenomenen van de afgelopen jaren. Het concept ontstond uit een foto die in 2019 op een internetforum werd gedeeld: een verlaten, geel verlichte ruimte zonder duidelijke uitgang. Rond dat beeld ontstonden talloze verhalen over een verborgen dimensie waarin mensen onverwacht kunnen verdwalen.
De 21-jarige maker Kane Parsons, ook bekend als Kane Pixels, maakte van dat uitgangspunt de virale Youtube-serie ‘Backrooms’. Met die reeks, waaraan hij op zestienjarige leeftijd begon, wist hij indruk te maken door zijn visuele precisie en beklemmende sfeer. In zijn film werkt hij dat concept verder uit, met een verhaal dat niet alleen inzet op horror, maar ook op onrust, mysterie en psychologische spanning.
De film probeert op die manier meer te zijn dan een horrorervaring. Hij wil ook iets zeggen over herinnering, schuld en desoriëntatie
De film volgt Clark, een meubelverkoper die toevallig in de backrooms terechtkomt: een eindeloze omgeving vol lege kamers, vreemde objecten en vervormde echo’s van de werkelijkheid. Wat begint als een mysterieus en bijna abstract concept, groeit later uit tot een psychologische nachtmerrie waarin personages niet alleen fysiek, maar vooral mentaal worden getest. De film probeert op die manier meer te zijn dan alleen een horrorervaring. Hij wil ook iets zeggen over herinnering, schuld en desoriëntatie.
Visueel is de film bijzonder sterk. De eindeloze gangen, het onnatuurlijke licht en de subtiele camerabewegingen zorgen voortdurend voor een gevoel van ontregeling. Parsons kiest er bewust voor om weinig expliciete horror te tonen. In plaats daarvan speelt hij met suggestie en spanning, waardoor je als kijker continu het gevoel hebt dat er iets niet klopt, zonder dat je precies weet wat. Dat maakt de film intrigerend en ongemakkelijk tegelijk.
De scène waar blijkt dat de backrooms meer zijn dan een fysieke plek, voelt beklemmend. Parsons kiest hier niet voor grote uitleg of overdreven actie, maar voor subtiele spanning en een ongemakkelijke sfeer die langzaam onder je huid kruipt. Daardoor blijft de scène langer hangen dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Het is precies in dit soort momenten dat de film zijn sterkste kant laat zien.
Wanneer mysterie een valkuil wordt
Toch is ‘Backrooms’ niet vrij van kritiek. Naarmate de film vordert, voelt de plot voor sommigen te vaag of zelfs willekeurig aan. Wat aanvankelijk nog mysterieus werkt, kan later uitmonden in onduidelijkheid die de spanningsboog verzwakt. Daarnaast komt de brug tussen de fysieke backrooms en de mentale toestand van de personages niet altijd even overtuigend over. De film suggereert veel, maar legt niet altijd even helder uit waarom die twee lagen zo sterk met elkaar verbonden zijn. Daardoor blijft het concept indrukwekkend, maar voelt de uitwerking soms minder stevig dan de visuele vormgeving doet vermoeden.
De acteerprestaties versterken het geheel. Vooral de geloofwaardigheid van Clark en Mary zorgt ervoor dat de psychologische spanning overeind blijft. Tegelijk blijft de film op sommige momenten te lang in dezelfde toon hangen, waardoor een duidelijke opbouw naar een echte climax ontbreekt. Die aanpak past bij de sfeer van de film, maar laat sommige kijkers met te veel vragen achter. Het resultaat is een film die fascineert door zijn sfeer en verbeelding, maar die niet voor iedereen even bevredigend zal zijn.
‘Backrooms’ is daarmee een opvallende en gewaagde horrorfilm, die vooral sterk is in sfeer, beeld en de onrust die hij oproept. Parsons laat zien dat hij een goed gevoel heeft voor spanning en visuele controle, maar zijn film toont ook hoe moeilijk het is om een sterk internetidee om te zetten in een echt overtuigend verhaal. De film is meeslepend, beklemmend en vaak erg origineel, maar blijft soms net te vaag om helemaal te overtuigen.
‘Backrooms’ speelt momenteel in de zalen van Kinepolis en Pathé.