Category Archives: Ongecategoriseerd
Tijdens de zomer organiseerde StampMedia in samenwerking met Atlas een workshopweek met de focus op Nederlands oefenen. Bekijk hieronder de resultaten.
Tekst 2 – ‘Een zonnige dag’
Vandaag heb ik een wandeling gemaakt in de Meir.
Het was erg warm buiten.
Ik heb veel foto’s gemaakt: van de ingang van Chinatown, van Antwerpen-Centraal en van een chocoladewinkel.
Op een stenen bank zat een jongen met een donkere huidskleur naar muziek te luisteren.
De mensen waren vrolijk en de etalage van een parfumerie was heel mooi.
Op de terugweg naar mijn studio maakte ik foto’s van een hond en zijn baasje.
Ik vond de foto’s erg mooi.
Op dat moment was ik ontzettend blij! Ik voelde me net een journaliste.
Eigenlijk heb ik altijd al heel van fotografie gehouden.
Het WK voetbal is begonnen. Iedereen heeft wel een voorspelling over wie straks de wereldbeker wint. Maar naast de wedstrijden zijn er ook heel wat discussies over de organisatie en gastland USA. Hoe kijken Antwerpen daarnaar?
Achille Vancolen trok de straten van Antwerpen in en vroeg aan voorbijgangers hoe zij het WK beleven. Is het nog steeds een groot voetbalfeest of spelen de discussies rond het toernooi ook mee? En hoe kijken ze naar de controverse rond de Verenigde Staten, een van de gastlanden?
Maandag 15 juni om 21 uur spelen de Rode Duivels hun eerste wedstrijd tegen Egypte.
“Het is voetbal, laat het voetbal zijn.
Dus laat Iran toe en laat die gewoon hun match spelen”
Deze week is het Factcheckweek bij StampMedia. Onze jonge reporters duiken in opvallende vragen, twijfels en beweringen die we vaak online of in gesprekken tegenkomen. Wat klopt? En wat blijkt toch iets ingewikkelder te zijn?
Reporters Floris Cornips en Achille Van Colen zochten uit of SPF 50 beter beschermt dan SPF 30, en of je minder snel bruin wordt wanneer je zonnecrème met een hogere factor gebruikt.
Nu het wereldkampioenschap voetbal voor de deur staat, zijn alle ogen gericht op de grote sterren. Voetballers Neymar, Harry Kane, Lionel Messi en Cristiano Ronaldo zijn uiteraard van de partij. Maar er loopt ook genoeg opkomend talent rond dat nog relatief onbekend is bij het grote publiek. Voor de meeste van die jonge voetballers is het hun allereerste WK en is het dé perfecte kans om zich te meten met de absolute wereldtop.
Het WK gaat vandaag, 11 juni, van start. Het is het grootste voetbalkampioenschap en gaat om de vier jaar door, telkens in een ander gastland. Deze editie wordt voor het eerst in de geschiedenis gespeeld in de Verenigde Staten, Mexico en Canada en zal met 48 landen gespeeld worden. Voor verschillende jonge spelers is het de eerste keer dat ze meedoen aan het wereldkampioenschap.
Gilberto Mora
De jongste speler op dit wereldkampioenschap is Gilberto Mora. De amper zeventienjarige Mexicaan heeft de selectie gehaald. Voor sommigen was dat verrassend, maar wel terecht. De aanvallende middenvelder komt in eigen land uit voor Club Tijuana. Vorig seizoen verscheen hij in de geschiedenisboeken als jongste doelpuntenmaker van de Mexicaanse Liga MX. De technisch en tactisch sterke Mora debuteerde in 2025 al voor de Mexicaanse nationale ploeg. Nu krijgt de spelmaker op het allerhoogste podium de kans om zijn talent aan de hele wereld te tonen.
Nico Paz
De Spaans-Argentijnse middenvelder Nico Paz komt uit voor de Argentijnse nationale ploeg en zal samen met Lionel Messi het middenveld delen. De 21-jarige speler begon zijn voetbalcarrière in het Spaanse CD San Juan. Na een tussenstop bij CD Tenerife in 2016 werd hij weggeplukt op elfjarige leeftijd door Real Madrid. Na zijn debuut in de Champions League voor ‘De Koninklijke’, de bijnaam van Real Madrid, koos hij twee jaar geleden voor een tussenstap bij Como 1907 bij Italië. Onder de vleugels van trainer en voormalig Spaans wereldkampioen Cesc Fàbregas is Paz in de Serie A uitgegroeid tot een ware sensatie. Met die bagage op zak is de middenvelder klaar om zich definitief tussen de wereldtop te vestigen.
Luka Vuskovic
Luka Vuskovic zal deze zomer ook zeker de aandacht trekken. Hoewel de Kroatische centrale verdediger pas negentien jaar is, speelt hij met de ervaring van een gevestigde waarde aan de top. Als jongste doelpuntenmaker ooit bij Hajduk Split schreef hij geschiedenis, waarna het Engelse Tottenham Hotspur al snel de portemonnee trok. Na een leerrijk jaar in België bij Westerlo, speelde de verdediger zich afgelopen seizoen in de schijnwerpers bij Hamburger SV met zijn sterke duels en scorend vermogen bij standaardsituaties. In 2025 debuteerde hij voor de nationale ploeg en hielp hij Kroatië eigenhandig naar dit eindtoernooi. Dit WK belooft zijn definitieve internationale doorbraak te worden voor het oog van de hele wereld.
Bilal El Khannouss
Wie ook klaarstaat om dit wereldkampioenschap in vuur en vlam te zetten, is Bilal El Khannouss. Hoewel de 22-jarige Marokkaanse Belg werd geboren en opgroeide in België, koos hij met zijn hart voor de ‘Leeuwen van de Atlas’, bijnaam voor de Marokkaanse nationale ploeg. De middenvelder, die zijn jeugdopleiding genoot in RSC Anderlecht en later debuteerde in het eerste elftal bij KRC Genk, maakte al furore in de Belgische Jupiler Pro League. Hij won de prestigieuze Gouden Schoen voor Beste Jongere, en maakte in 2024 de overstap naar de Premier League bij Leicester City. Op dit moment speelt hij bij het Duitse VfB Stuttgart. El Khannouss mocht zijn debuut maken bij de Marokkaanse nationale ploeg in 2022 tijdens de troostfinale van het WK 2022 in Qatar op amper achttienjarige leeftijd.
Nico O’Reilly
Een speler die zich ook al in de kijker speelde bij zijn club, is Nico O’Reilly. De 21-jarige Engelsman uit Manchester stroomde door vanuit de jeugdopleiding van Manchester City, waar hij al vroeg opviel. De veelzijdige linksachter, die ook als middenvelder uit de voeten kan, maakte in 2024 zijn debuut in het eerste elftal van de Citizens. Sindsdien groeide hij uit tot een van de grootste talenten van de club. Met zijn techniek, fysiek en scorend vermogen speelde hij zich ook in de kijker bij de Engelse nationale ploeg. In 2025 maakte hij zijn debuut voor het Engelse nationale team. O’Reilly wordt door velen gezien als een van de meest veelbelovende spelers van zijn generatie en lijkt klaar om zich op dit wereldkampioenschap aan de hele wereld te tonen.
Yan Diomande
Diomande is een naam die misschien nog niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, maar die op dit WK zijn grote doorbraak kan beleven. De negentienjarige Yan Diomande werd geboren in Abidjan in Ivoorkust en bracht een deel van zijn jeugd door in de Verenigde Staten. In juli 2025 tekende hij een vijfjarig contract bij RB Leipzig, waar de snelle buitenspeler meteen indruk maakte. Hij werd op zijn negentiende de vierde jongste speler ooit die dubbele cijfers haalde van doelpunten in één Bundesliga-seizoen.
De flank met een scherp oog voor doel maakte zijn debuut voor Ivoorkust in oktober 2025 en heeft sindsdien negen caps en drie interlanddoelpunten op zijn naam staan. Dit WK is voor Diomande dé kans om de stap naar de absolute top te zetten.
Een video van een zware explosie gaat momenteel viraal op social mediaplatform X, met de claim dat de Verenigde Staten Iran hebben aangevallen. De beelden worden massaal gedeeld en zorgen voor onrust, zeker gezien de geopolitieke spanningen in de regio. Maar wat op het eerste gezicht lijkt op breaking news, blijkt bij nader onderzoek een volledig verkeerd geïnterpreteerde gebeurtenis.
Bron: X
Op het socialmediaplatform X, het voormalige Twitter, circuleert momenteel een video waarin wordt beweerd dat de Verenigde Staten een aanval hebben uitgevoerd op Iran. De beelden worden onder meer gedeeld door het account ‘Israel Army’. Volgens de bijhorende claim zouden Iraanse militaire bases zwaar beschadigd zijn geraakt door luchtaanvallen, en zouden meer dan honderd soldaten gewond zijn geraakt. De spectaculaire explosie in de video wordt daarbij gepresenteerd als bewijs van deze vermeende aanval. Maar die bewering klopt niet.
De video toont geen militaire actie in Iran, maar een incident dat plaatsvond in Rusland. Op 12 oktober 2024 ontplofte een gastank bij een tankstation in Grozny, de hoofdstad van de Russische deelrepubliek Tsjetsjenië. De explosie veroorzaakte een grote brand en had zware gevolgen: een brandende tankwagen werd door de kracht van de ontploffing in de binnenplaats van een woongebouw geslingerd. Volgens officiële bronnen kwamen minstens vier mensen om het leven, onder wie twee kinderen, en raakten meerdere anderen gewond. Over het incident berichtten verschillende internationale media, waaronder ABC News en VOA News.
De beelden werden geverifieerd via visuele analyse en openbronnenonderzoek. Met hulpmiddelen zoals Google Lens werden gelijkaardige beelden opgespoord. Die zoekopdracht leidde echter niet meteen naar het exacte incident. Ook reacties onder de oorspronkelijke posts boden nuttige aanwijzingen. Verschillende gebruikers verwezen naar Tsjetsjenië als locatie. Met specifiekere zoekopdrachten werden vervolgens betrouwbare nieuwsartikels gevonden die dezelfde gebeurtenis en beelden beschreven.
Blauw vinkje
Het profiel ‘Israel Army’ is voorzien van een blauw vinkje. Dat betekent dat het profiel geverifieerd is. Het feit dat de video werd gedeeld door een account met een blauw vinkje kan de indruk wekken dat de informatie betrouwbaar is, maar dat is niet noodzakelijk het geval. Op X kan een blauw vinkje tegenwoordig verkregen worden via een betaald abonnement, zoals X Premium. In tegenstelling tot vroeger betekent zo’n vinkje dus niet automatisch dat een account officieel, betrouwbaar of geverifieerd is door het platform op basis van identiteit of geloofwaardigheid. Daardoor kunnen ook accounts die geen officiële bron zijn, of zelfs misleidende informatie verspreiden, toch een ogenschijnlijk ‘geverifieerde’ status hebben.
Dat maakt het extra belangrijk om niet alleen af te gaan op visuele signalen zoals een blauw vinkje, maar vooral te kijken naar de inhoud en de bron van de informatie zelf. Ook bij accounts die betrouwbaar lijken, blijft kritische controle noodzakelijk.
Zo’n zeven uur nadat ‘Israel Army’ de video postte werd het account opgeschort. Pas daarna was op het profiel te zien dat het om een parodie-account gaat.
Screenshot Parodie-account Israel Army op X. Geraadpleegd op 11 juni 2026. Bron: X
Luis Oscar Santos, alias Oski, staat als opkomende artiest aan de vooravond van (inter)nationale erkenning. Binnen de productiewereld heeft hij stilaan zijn plek opgeëist als gevestigde naam. Nu staat ook zijn eigen muzikale carrière op het punt van doorbreken, met het aankomende album ‘Luis’ en een geplande show in Trix aan de horizon.
“Ik zie mezelf niet als architect of als wetenschapper, dat zou onnatuurlijk aanvoelen. Neen, ik ben een muzikant, een producer en een artiest. Uiteraard hoort daar in 2026 ook content creator bij, en kan je me stalken op mijn socials. Maar al die rollen hebben voor mij één verbindend element: ze zijn mijn creatieve outlets.”
“Ik heb het altijd in me gehad om de ideeën die in mij opkomen, om te vormen tot iets creatiefs. Zonder muziek of kunst zou ik helemaal niet weten wat te doen. Het is de richting die ik puur voor mezelf heb ontdekt, en ik wil er zo ver mogelijk in gaan. Als het dan niet werkt, heb ik het op zijn minst geprobeerd.”
“Voor zolang ik me kan herinneren, heb ik een sterke verbinding met muziek gevoeld. Daarin voel ik me volledig vrij. Ik probeer die verbinding te uiten in mijn eigen projecten, maar ook door anderen te helpen hun visie tot leven te brengen. Toch is dat de laatste tijd moeilijker geworden. Zeker in België moet je vaak voldoen aan bepaalde verwachtingen om op de radio gedraaid te worden of streams te behalen. Terwijl ik eigenlijk gewoon muziek wil maken om muziek te maken.”
Koffiebar in Gent
“Dat proces van muziek maken is soms heel chaotisch, zoals bij mijn nieuwe nummer ‘Love me too much’. Het begon met een beat die ik op de trein naar Engeland maakte, maar die is een tijdje blijven liggen omdat hij afweek van wat ik normaal zou zingen of rappen.”
“In Amsterdam had ik ineens een eureka-moment, waarna ik alles opnam in Los Angeles en het uiteindelijk afwerkte in een koffiebar in Gent. Het nummer is heel naturel ontstaan, zonder deadlines. Ik ben sowieso heel ambitieus en wil altijd laten zien wat ik kan. Soms schiet ik daarmee in mijn eigen voet. Mensen zeggen weleens dat mijn muziek ‘te vol’ is. In de intro van ‘Love Me Too Much’ probeerde ik bewust iets explosiefs en dramatisch te doen, en dat is volgens mij gelukt.”
“Als de drang om te delen het imperfecte gevoel overstijgt, dan denk ik: we sturen het de buitenwereld in en we zien wel”
Oski
“Diezelfde drang om alles perfect te willen doen, speelde ook mee bij mijn show in Trix. Het werd onmogelijk om de show neer te zetten die ik voor ogen had toen de samenwerking met mijn manager stopte. We kenden elkaar al zeven jaar en hij was één van mijn beste vrienden. Een nieuw album uitbrengen was in die periode ook moeilijk.”
“‘Oké, even een stap terugzetten’, dacht ik. Ik wilde alles opnieuw aanpakken, maar dat doe je niet in twee maanden. Er zijn altijd elementen die beter kunnen, maar als de drang om te delen het imperfecte gevoel overstijgt, dan denk ik: we sturen het de buitenwereld in en we zien wel.”
De egoïstische producer
“Wanneer ik voor mezelf produce, moet ik met niemand rekening houden. Ik kan gewoon mijn eigen oor volgen. Maar als ik voor een ander werk, wordt het moeilijker. Je moet de ideeën van de artiest tot leven brengen. Je geeft er je eigen draai aan, maar zij moeten erin geloven. Als producer mag je dan ook geen ego hebben. Je moet afstand kunnen nemen van je werk en het kunnen loslaten. Dat heb ik in het begin écht moeten leren.”
“Soms komt een artiest met een song die al volledig geschreven is en geef ik alleen de finishing touches. Anderen willen vanaf nul beginnen, en dan word je als producer ook mee schrijver. Het is fijn als je daar erkenning voor krijgt, maar uiteindelijk draait het om de artiest en het nummer.”
“Ik wil ook graag dertig jaar – wie weet zestig jaar – meedraaien en muziek blijven maken”
Oski
“In die samenwerking leer je elkaar heel goed kennen. Het geeft me een ander perspectief op hoe je songs ontwikkelt en ik kan met nieuwe invloeden werken. Dat neem ik allemaal weer mee naar mijn eigen producties.”
Dromen van Mexico
“Natuurlijk heb ik ook mijn eigen inspiraties. Tyler, the Creator is een icoon omdat hij alles zelf doet: rappen, zingen, producen, kleding ontwerpen én muziekvideo’s regisseren. Hij doet het op zijn eigen manier.”
“En op vlak van producen is er Max Martin. Mensen kennen zijn naam misschien niet, maar zijn hits wel: onder andere ‘California Girls’ en ‘Baby One More Time’. Hij gaat al dertig jaar mee en blijft hits maken. Ik wil ook graag dertig jaar – wie weet zestig jaar – meedraaien en muziek blijven maken. Voor mezelf én voor anderen.”
“Toch wil ik de draad niet kwijtraken van mijn eigen artistieke projecten. Producen is mijn job. Msijn artistieke projecten zijn persoonlijker. Daarmee wil ik mensen samenbrengen.”
“Ik vind het prachtig om op een festival al die verschillende mensen te zien die niets gemeen hebben, behalve dat ze daar zijn voor dezelfde muziek. Als artiest moet je dan authentiek zijn. Als de kloof tussen de artiest en de persoon te groot is, krijg je onauthentieke kunst. Oski is een deel van mij, maar alles wat Oski is, is ook Oscar.”
“Oski is deel van mij, maar alles wat Oski is, is ook Oscar”
Oski
“Die zoektocht naar wie ik precies ben als artiest én als mens, hoor je heel sterk terug op mijn debuut. Met dit eerste album ben ik echt op zoek gegaan naar mijn muzikale identiteit. Die identiteit is geen constante, want ik hou van experimenteren. Ik wil niet twintig keer dezelfde song maken. Dat is ook belangrijk naar de toekomst toe: het moet verschillend genoeg en persoonlijk genoeg zijn.”
“Ik droom ervan wel eens om ooit naar Mexico te trekken, naar mijn roots, en daar een lange periode muziek te schrijven in het Spaans. Als ik dat nu zou doen, zou het inhoudsloos zijn omdat ik de verbinding nog mis. Ik wil niet praten over dingen waar ik niets van afweet. Kijk naar Bad Bunny: zijn recente muziek gaat echt over Puerto Rico en de samenleving daar. Hij heeft échte dingen te vertellen. Dat wil ik ook kunnen met mijn achtergrond. Ik word misschien niet zo populair als Max Martin of Bad Bunny, maar ik blijf trouw aan mezelf. Authenticiteit en passie zijn voor mij de kern, in mijn kunst en in het leven. Als ik dat kan vasthouden, kan ik nog heel lang meedraaien.”
Actrice Evelien Bosmans (36) is overal: op televisie, in film, op het podium en in een podcast. Die open houding kenmerkt haar: ze zegt ja als iets haar overtuigt, ontwikkelt zich steeds meer als maker en vindt evenveel voldoening in repetitieruimtes met kwetsbare jongeren als op grote podia. Een gesprek over de ‘speelboer’ die haar werk almaar meer koppelt aan een sociale dimensie en over een theaterlandschap dat almaar verder versplintert.
“Het leuke aan mijn job, en tegelijkertijd ook de valkuil, is dat het heel divers is. Ik heb het geluk dat ik in al die wereldjes mag werken, waardoor het nooit hetzelfde is.” Veelzijdigheid typeert Eveliens carrière, maar projecten combineren noemt ze zelf “een huzarenklus”. Toch is dat puzzelwerk inherent aan de sector. “Je krijgt geen maandloon van een paar keer theater te spelen. Je moet dat combineren met draaidagen, bijvoorbeeld. Die puzzel maakt dat je ervan kunt leven.”
Ondanks haar succes kampt ze soms met het ‘imposter syndrome’. In rustige periodes duikt weleens twijfel op. “Dan denk ik: o jee, nu ben ik door de mand gevallen”, lacht ze. “Gelukkig valt er dan altijd iets uit de lucht.” Aan werk voorlopig geen gebrek: met The Forest School op de planken, nieuw regiewerk bij Tutti Fratelli (Hero Ni यं Ni Hero), de reeks Breendonk dit najaar en tal van andere projecten zit haar agenda goed vol.
Van speler tot maker
Vlaanderen leerde haar kennen als actrice, maar Evelien Bosmans ontpopte zich de afgelopen jaren almaar meer tot maker. “Ik dacht altijd dat ik niet echt een ei te leggen had. Ik vond het leuk om in de droom van iemand anders te stappen en die waar te maken. Op school noemden ze mij een ‘speelboer’: ik speelde wat ze mij vroegen. De laatste jaren, met ouder worden, is dat aan het veranderen.”
Nu werkt ze regelmatig als regisseur bij Tutti Fratelli, het Antwerpse gezelschap dat theater maakt met kwetsbare jongeren. Na een telefoongesprek met artistiek leider Nico Sturm stapte ze mee in het project, samen met collega Daphne Wellens. “Ze is mijn beste vriendin, dus het voelt heel logisch. We hebben allebei geacteerd bij Bert Scholiers en ook daar waren we sterk betrokken bij het maakproces. We spreken dezelfde taal en hebben dezelfde vocabulaire ontwikkeld. Daardoor voelt het heel organisch om dat nu samen te doen.”
Sociale dimensie
Haar werk binnen Tutti Fratelli heeft bovendien een sterke sociaal-artistieke dimensie, die een kant van haar blootlegt die er al langer was. “Er zit ergens wel een maatschappelijk werkster in mij. Ik vind het leuk dat dat er nu wat meer uitkomt.” Die manier van werken sijpelt ook door in haar spel als actrice.
In januari ging ‘The Forest school’ in première, een voorstelling over en door mensen met een autismespectrumstoornis. Daar ervaarde ze hoe dat sociaal-artistieke ook haar positie als speler verandert. “Wat ik fijn vind, is dat je jezelf dienstbaar moet opstellen, want het gaat niet over jou. Bij dit soort projecten moet je jezelf aan de kant zetten en focussen op de mensen naast je, op degenen met wie en voor wie je iets wil maken.”
“Als het niet om jezelf gaat, maar om anderen, dan gaat het spelen veel gemakkelijker”
Evelien bosmans
Het repetitieproces verliep niet zonder frictie. “Inherent aan mensen met ASS is dat ze niet houden van verandering, terwijl repeteren net voortdurend veranderen is. Bovendien zit ik op een ander spectrum; ik ben chaotisch en zij zijn gestructureerd. Ik vergat voortdurend mijn teksten en dan vroeg ik aan één van hen of ik een tekst mocht lenen. Zij keken dan van: ‘Hoe leef jij, hoe kun je zo functioneren?’, lacht ze.
Net in die tegenstelling ontdekte Bosmans een nieuwe manier van spelen. “Ik leerde dat het allemaal niet zo belangrijk is. Als het niet om jezelf gaat, maar om anderen, dan gaat het spelen veel gemakkelijker.” Die sociaal-artistieke dimensie is voor haar intussen onmisbaar. “Als je met wat je graag doet, iets kan betekenen voor anderen, geeft dat vaak meer voldoening dan een hoofdrol vertolken op een groot podium.”
Representatie op het scherm
Die maatschappelijke betrokkenheid beperkt zich niet tot het theater. In ‘F*** you very, very much’ en ‘De Club’ speelt Evelien Bosmans personages die bijdragen aan representatie op het scherm. Die rollen vindt ze belangrijk, maar ze brengen ook uitdagingen met zich mee. “Zulke rollen zijn soms eng om te vertolken. Zeker mijn personage in ‘De Club’, omdat die non-binair was. Ik vroeg me af of ik dat wel moest spelen. De regisseur gaf toen aan: ‘Zolang we niemand non-binair vinden, is het belangrijk dat er toch representatie is.’ Zo heb ik het voor mezelf gekaderd. Ik heb geprobeerd het met liefde te vertolken.”
Ze bereidt zulke rollen voor door verhalen te verzamelen en te praten met mensen die deze ervaringen kennen. “Ik denk dat het als acteur heel belangrijk is om nieuwsgierig te zijn naar de ander.” Die nieuwsgierigheid typeert haar en is ook voelbaar tijdens het interview, in de vragen die ze zelf voortdurend stelt.
“Door dat gulzige ‘ja-zeggen’ heb ik een eclectisch carrièrepad gecreëerd binnen het acteren”
Evelien bosmans
Een eclectisch carrièrepad
Terwijl andere acteurs doelgericht hun carrièrepad uitstippelen, noemt Evelien Bosmans zichzelf een ‘veel te gulzige ja-zegger’.” Als iets of iemand haar overtuigt, doet ze het — van kinderprogramma’s als Dag Sinterklaas tot de oorlogsfilm Radioman en de fictiereeks Breendonk, die dit najaar uitkomt. “Door dat gulzige ‘ja-zeggen’ heb ik een eclectisch carrièrepad gecreëerd binnen het acteren. Het is divers en daar hou ik van. Ik ga niet plots een liedje beginnen zingen op de radio, maar ik zou ook niet graag alleen cultfilms doen. Dan zou ik veel te hard op mijn honger blijven zitten.”
Toch besloot ze vorig jaar buiten haar vertrouwde speelveld te stappen met de podcast Geisha, die ze samen met haar zus maakte. Wat begon als een spontaan idee op vakantie in Gran Canaria, werd een goedgekeurde pitch bij VRT. “Het was spannend en we begonnen er naïef aan.” Het project bleek uitdagender dan gedacht: een lijvig subsidiedossier, een lang maakproces, persoonlijke verhalen onthullen en de reacties van familieleden. “Het was moeilijker dan verwacht, maar wel fijn om met mijn zus te doen.”
Versnipperd werkveld
Volgend jaar speelt ze in ‘A Streetcar named desire’, met Kevin Janssens en Clara Cleymans. Die productie werd al vijftig keer verkocht, een schril contrast met het gesubsidieerde circuit, waar voorstellingen hooguit twaalf keer gespeeld worden. “Dat klopt eigenlijk niet. Je maakt iets in drie maanden en het wordt twaalf keer opgevoerd. Dat is zo minimaal. De moeite en investering van iedereen die eraan meewerkt, staat niet meer in verhouding.”
Met speeldagen verspreid over maanden en verloning per dag wordt het werkveld almaar meer versnipperd. “Je moet jobs combineren om ervan te kunnen leven.” Daarnaast ziet ze getalenteerde vrienden thuiszitten zonder werk en merkt ze dat het voor vrouwen die ouder worden moeilijker wordt. “Die representatie is er spijtig genoeg nog niet, maar ik ben benieuwd naar de toekomst.”
Toekomst en dromen
Ondanks de onzekerheden kijkt de actrice positief naar haar parcours. “Ik had dit nooit verwacht, en daar zal ik eeuwig dankbaar voor zijn. Ik kom niet uit een artistiek nest, dus ik dacht nooit dat ik hier mijn beroep van kon maken.”
Of ze nog grote dromen koestert? “In het buitenland gaat het vaak mis en daar komt veel teleurstelling bij kijken. Maar een Franse film bijvoorbeeld, dat zou ik fijn vinden. Ik heb eerder met Compagnie Marius en STAN in Frankrijk gespeeld, en in het Frans werken vind ik superleuk. Voor een belle époque mogen ze mij ook altijd bellen.”
Uiteindelijk draait het voor Evelien Bosmans niet om grote dromen, maar om het plezier en de voldoening van projecten die samen ontstaan en uitgevoerd worden. “Het leukste vind ik dingen maken met vrienden en gelijkgestemden, en dat die projecten geld krijgen, gemaakt en gespeeld worden. Dat is voor mij een realistische droom.”
In Antwerpen werden vandaag overleden straatbewoners herdacht tijdens de jaarlijkse Straatdodenherdenking. Op en rond het Maagdenhuis en het Hendrik Conscienceplein kwamen organisaties, kunstenaars, (ex-)daklozen en sympathisanten samen voor een ceremonie, stoet en artistieke performances. Het initiatief wil niet alleen herdenken, maar ook aandacht vragen voor de harde realiteit van dak- en thuisloosheid in de stad. “Er sterven in deze stad nog te veel mensen aan een lastig leven.”
Vandaag stond Antwerpen in het teken van troost, erkenning en verbondheid. 49 thuislozen die het voorbije jaar stierven na een leven op straat werden herdacht tijdens de jaarlijkse Straatdodenherdenking, een initiatief van Straatoverleg Antwerpen.
De herdenking startte op de binnenkoer van het Maagdenhuis, waarna een stoet door de stad trok richting het Hendrik Conscienceplein. Daar brachten muzikanten en performers van onder meer Tutti Fratelli een ingetogen eerbetoon. Nadien keerde de groep terug voor een slotmoment met muziek en ontmoeting.
Volgens Niek Everts, organisator en pastoraal werker bij ’t Vlot, een onthaalplek voor dak- en thuislozen, is de herdenking in de eerste plaats een moment van verbinding. “We hebben samen met kunstenaars hard gewerkt om er een verbindend gebeuren van te maken. We willen troost bieden, zorgen voor elkaar en verbinding creëren met de rouwenden.” Tegelijkertijd is het initiatief ook een aanklacht. “Er sterven in deze stad nog te veel mensen aan een lastig leven.”
Everts benadrukt dat de groep die herdacht wordt divers is. “Sommigen zijn gestorven op straat, anderen in de nachtopvang, een ziekenhuis of bij vrienden. Sommigen waren nog dakloos, anderen hadden dat leven achter zich. Maar het zijn allemaal mensen die een bijzonder kwetsbaar bestaan hebben gekend.” Tijdens de herdenking worden de namen van 49 overledenen genoemd, om hen opnieuw zichtbaar te maken.
Hard en hart
Veel van de aanwezigen hebben een persoonlijke band met het thema. Nordine, die zelf dakloos is geweest, ervaart de dag “dubbel”. “Het is hard, met een ‘d’ en een ‘t’. Hard, omdat er veel op mij afkomt. Ik ben zelf dakloos geweest, die herinneringen komen vandaag allemaal terug. En ‘hart’, omdat ik hier omringd ben door zoveel mensen die denken aan degenen die vaak vergeten worden.”
Nordine verloor vorige maand een vriend die thuisloos was. “Ja. Hoe voelt dat? Moeilijk. Hij was recent nog bij mij thuis blijven slapen. Tien dagen later kreeg ik te horen dat zijn lichaam gevonden was in het Asiadok in Antwerpen. Zijn jas ligt nog steeds bij mij.”
“Afgelopen jaar stierven 49 mensen. Als iedereen één of twee belangrijke mensen in zijn leven heeft, kun je niet simpelweg tellen hoeveel mensen daardoor geraakt worden. Verbinding is daarom belangrijk”
Nordine
Vandaag aanwezig zijn is voor hem een uitlaatklep. “Het is een manier om mijn gevoelens te uiten, zowel de positieve als de negatieve: boosheid, verdriet en tevredenheid. Anders blijft het knagen in mijn hoofd en hart.”
De herdenking draait voor Nordine vooral om verbondenheid. “Er zijn 49 mensen gestorven het voorbije jaar. Als iedereen één of twee belangrijke mensen in zijn leven heeft, kun je niet simpelweg tellen hoeveel mensen daardoor geraakt worden. Verbinding is daarom belangrijk.”
Ook Anna staat hier vandaag om dierbaren te herdenken. “Ik heb de voorbije tien jaar veel mensen verloren, door ziekte maar ook door dakloosheid. Ik ben zelf acht jaar dakloos geweest, dus ik weet waarover ik spreek.”
“Veel aanwezigen zitten of zaten in hetzelfde schuitje. Ze zijn dakloos geweest of ze zoeken nog een plek”
Anna
Anna is één van de dansers die zorgt voor een performance op het evenement. “We willen met de performance respect tonen voor de overledenen en spreken voor wie er niet meer is. We hebben zes weken geoefend. Dat vraagt discipline, maar we zijn heel verbonden met elkaar.”
De verbondenheid onder de deelnemers is voor haar ook heel voelbaar. “Veel aanwezigen zitten of zaten in hetzelfde schuitje. Ze zijn dakloos geweest of ze zoeken nog een plek. Ik ben een van de gelukkigen, ik heb een appartement. Maar ik ben niet vergeten hoe het is om buiten onder de blote hemel te slapen.”
Foto’s: © 2026 StampMedia / Floris Cornips
Hoeveel nerds lopen er nu echt rond op het Nerdland festival? Of zijn het geeks? Reporter Ahmad Hardan vroeg het aan de bezoekers in Wachtebeke.
Alle Afrikaanse studentenverenigingen uit Vlaanderen en Brussel namen het op 9 mei tegen elkaar op tijdens een voetbaltoernooi. Al is de ‘African Students Cup’ veel meer dan een potje voetbal. Er waren ook Marokkaanse delicatessen, tiramisu en zelfs een DJ aanwezig. Scroll zeker verder om de sfeer op te snuiven met de foto’s van Yara Johri en erachter te komen wie het tot de finale schopte.
Onder een stralende zon kwamen naast de verschillende studentenverenigingen ook verschillende werelden samen. De African Students Cup kende al zijn vijfde editie, wat het extra speciaal maakte. Het evenement werd dit jaar georganiseerd door de Gentse studentenvereniging Umoja en ging ook door in de Arteveldestad.
Het werd een spannende dag. Het Leuvense Karibu speelde in de halve finale tegen Imara (Brussel). De andere halve finale werd gespeeld tussen Ayo uit Antwerpen en Umoja. Beide halve finales waren zenuwslopend en eindigden gelijk. De wedstrijd tussen Karibu en Imara werd verlengd, waarna Karibu met een grote voorsprong won. In de andere halve finale trok Ayo aan het langste eind na spannende penalty’s.
Door de verlengingen en penaltyreeks was er geen tijd meer om de finale te spelen. Die wedstrijd zal later nog gespeeld worden. Dan weten we of Karibu dan wel Ayo zich kroont tot winnaar en de beker van de African Students Cup mee naar huis zal nemen.
