Category Archives: Ongecategoriseerd

Aziatische hapjes, Aziatische films en veel aanwezigen met Aziatische roots. Dat zagen de gasten op 11 september in Blauwput in Leuven. Daar organiseerde Untold Asian Stories haar allereerste evenement. “Representatie vormt de lens waardoor anderen naar een bepaalde gemeenschap kijken, maar ook hoe deze groep naar zichzelf kijkt.”

De organisatie werd nog maar net opgericht door Emily van der Veer, Lotus Li en Ann Li, drie jonge vrouwen met Aziatische roots. Allemaal snakken ze naar meer en betere representatie van de Aziatische gemeenschap in ons land. Er bestaat volgens hen nog altijd een grote culturele barrière tussen verschillende bevolkingsgroepen. Die wordt in stand gehouden door schadelijke stereotypen, wederzijds onbegrip en de nodige dosis fake news. Voor de Aziatische gemeenschap deed de coronacrisis daar nog een flink schepje bovenop.

Untold Asian Stories stelt zich dan ook als doel Vlamingen met een Aziatische achtergrond te verbinden met andere Vlamingen, maar vooral met hun eigen roots en met elkaar. “Representatie is belangrijk”, zeggen de oprichtsters. “Het vormt niet alleen de lens waardoor mensen naar een bepaalde gemeenschap kijken, maar ook hoe deze groep naar zichzelf kijkt. We willen aan de hand van alledaagse verhalen een inkijk geven in het leven van de Aziatische gemeenschap in Vlaanderen om misverstanden over onze gemeenschap bij te sturen.”

​De opening night was alvast een overweldigend succes. De organisatoren mochten een vijftigtal mensen verwelkomen, waaronder cartooniste Christina De Witte (Chrostin) die het publiek even te woord stond. Plannen voor volgende edities zitten in de pijplijn.

Meer info: www.untoldasianstories.be.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Op donderdag 30 september vond op het Sint-Annastrand in Antwerpen de achttiende editie van StuDay plaats. Het jaarlijkse studentenwelkom met muziek en animatie kreeg volgens de organisatie 15.000 bezoekers over de vloer. Vier van die bezoekers waren onze fotografen die onderstaande beelden maakten.

Noëmi Plateau (25) kreeg enkele jaren geleden te horen dat ze een eetstoornis had. Ze was inderdaad op dieet gegaan en erg streng voor zichzelf. Haar dagen bestonden uit zo veel mogelijk nadenken over zo weinig mogelijk eten. Toch had ze het gevoel dat ze het eten, en vooral het niét eten, onder controle had. Tot ze voelde dat er inderdaad iets anders de controle had overgenomen. “Ik keek lange tijd met spijt terug naar mijn eetstoornis, maar vandaag niet meer.”

“In de tijd van mijn eetstoornis maakte ik ruzie om dat druppeltje extra olie in de pan. Ik woog iedere kruimel af en telde elke calorie. Voor elk kruimeltje te veel liep ik een rondje extra of gooide ik de kruimel weg. En als ik dan toch dat kruimeltje wegdeed, kon ik beter die hele boterham laten voor wat die was.”

“Dit gedrag kwam door een eetgestoorde stem in mijn hoofd. Een stem die alles overschaduwde wat mij dierbaar is. Zo durfde ik niet meer afspreken met vrienden, uit angst dat er eten en drinken bij zou komen kijken. Ik had er ook geen tijd voor. Want waarom afspreken met je vrienden als je ook kan sporten? Als je dan toch niet afspreekt, kan je nog twee extra rondjes gaan lopen.”

BMI-gewijs geen ondergewicht 

“Zou ik ooit nog kunnen eten zonder angst? Want dat is wat een eetstoornis doet. Het is een dwangmatige stemmetje dat je leven om eten laat draaien. Het laat je angstsysteem op hol slaan, zodat het bij elke kruimel gevaar ziet. Mijn hoofd schreeuwde en was verward. Ik kon niet meer normaal, op gevoel, eten. Ik wist niet meer waar ik zin in had.”

“Ik maakte ruzie om dat druppeltje extra olie in de pan”

“Gelukkig trok mijn omgeving op het juiste moment aan de alarmbel. Waar ik ze heel dankbaar voor ben. Toch hebben ze daar veel moeite voor moeten doen. Zelf was ik erg boos en verontwaardigd toen ze dat deden. Ik had geen probleem. Alles was onder controle. Ik kon alles alleen aan. Ik zag er toch fantastisch uit? Te dun? Nah, er moest zeker nog 4 kilo af. Of misschien vijf. Of zes…”

“Hoe meer ik merkte dat het leven elke dag een strijd was geworden, hoe ongelukkiger ik werd. Ik wist goed genoeg dat er een probleem was, maar een eetstoornis? Dat was toch wel overdreven, dacht ik. BMI-gewijs heb ik nooit gekampt met ondergewicht. Toch was de lichamelijke aftakeling enorm. En nog was het niet genoeg: het kon altijd nog dunner, nog minder, nog sneller.”

Alle controle kwijt

“Uiteindelijk ging ik toch naar een diëtiste, gespecialiseerd in eetstoornissen. Met een klein hartje en grote lach belde ik aan en vertelde dat ik wat moeite had met eten en de weg daarin een beetje was kwijtgeraakt. Niks heel erg, mijn hoofd was gewoon wat op hol geslagen. Ik wist trouwens ook alles over eten, maar tegelijkertijd wist ik er niks meer over. Ik kon mijn foute kennis niet toetsen aan de werkelijkheid. Ik was de controle helemaal kwijt.”

“Terwijl ik het zo graag wou: terug naar vroeger, naar een tijd waarin mijn hoofd vrij was om te doen wat ik wou. Terug naar normaal omgaan met eten, normaal omgaan met de mensen die mij dierbaar zijn. De diëtiste gaf mij een basis-eetlijst mee, omdat zij wél goede kennis omtrent eten bezat. Ik nam dat lijstje aan en zei dat ik na twee sessies bij haar het wel ging kunnen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder.”

“In de moeilijkste periodes zag ik haar om de week. Want hoe graag een deel van mij ook wou herstellen, die keiharde eetstoornisstem bleef tegenduwen. Die stem in mijn hoofd vond alles te veel en wou allesbehalve herstellen. Want herstellen stond gelijk aan dik worden. Die constante tweestrijd tussen wel eten en niet eten, was er bij elke stap die ik ondernam. In mijn hoofd zou ik het nooit kunnen en op de meest donkere momenten, wenste ik dat het gedaan was.”

“Herstellen stond gelijk aan dik worden”

“Na een paar maand raadde mijn diëtiste mij aan om ook eens een vrijblijvend gesprek bij een psychologe uit dezelfde praktijk aan te vragen. Ik leerde dat mijn eetstoornis mij als persoon veranderde. Ik herkende mezelf niet meer. Enerzijds was er het obsessief bezig zijn met eten en sporten, waar ik zelf niet meer uitgeraakte. Tegelijk zondert een eetstoornis je ook af, want eten is ook een sociale activiteit. Ik werd stiller, prikkelbaarder, kon niet meer genieten van dingen. Ik was altijd moe en had het altijd koud, waardoor ik geen energie meer had voor de dingen die ik graag deed.”

“Eén met de eetstoornis?”

“Ik wist ook niet meer hoe ik er fysiek uitzag. Het leek alsof ik opgesloten zat in mijn eigen eetgestoorde wereldje, waarin niet eten en sporten het enige in het leven leek. Nog nooit voelde ik me zo alleen en ongelukkig. Nog nooit stond ik zo ver van de persoon die ik was en ben. Want als je 24/7 met een eetstoornis in je hoofd leeft, heb je soms vaker het gevoel dat je een eetstoornis bent, dan dat je er één hebt.”

“Hulp zoeken en toegeven dat ik het niet alleen kon, was moeilijk voor een meisje dat dacht dat ze alles wel alleen aan kon. Maar ik zou nooit gestaan hebben waar ik nu ben, mocht ik die stap niet gezet hebben. Ik praatte ook met mensen die zelf een eetstoornis hadden of hebben. Ze gaven me een gevoel van herkenning en erkenning. Wat me een bijzonder gevoel van verbondenheid gaf. Het gevoel ergens niet alleen in te zijn. Met het aanvaarden van professionele hulp en steun van vrienden en familie, begon mijn échte weg naar herstel.”

“Een eetstoornis is een coping mechanisme om om te gaan met moeilijke dingen in het leven. Het is een soort escapisme”

“In het begin ging het met muizenstapjes; ik bedoel luizenstapjes. Ondertussen werden die kleine stappen, grote stappen en ben ik na drie jaar volledig hersteld. Iets wat ik twee jaar geleden niet kon geloven. Ik wou het zo vaak opgeven, haatte die eetstoornis met heel mijn hart, terwijl het soms het enige leek wat ik nog had. Maar ik sta op een punt dat ik niet meer met spijt naar mijn eetstoornis kijk. Vandaag zie ik de functie die achter dat mechanisme zat. Hoe moeilijk en zwaar het ook geweest is, ik heb er zo ontzettend veel uit geleerd.”

Thuiskomen bij jezelf

“Want een eetstoornis komt niet zomaar tot stand. Het is een coping mechanisme om om te gaan met moeilijke dingen in het leven. Het was een soort van ‘escapisme’, waarin ik zo ver mogelijk van mezelf en mijn gevoelens wou wegrennen. Waar ter wereld je ook naartoe zou rennen, je kan niet weglopen van jezelf. Je neemt jezelf altijd mee.”

“Mijn eetstoornis was mijn onbewuste manier om om te gaan met moeilijke gevoelens en thema’s: adoptie, trauma, verlaten worden, verdriet, angst, je ergens niet thuis of welkom voelen, eenzaamheid … Nu ik hersteld ben, zijn het nog steeds geen makkelijke thema’s, maar door ervan weg te lopen, geef je ze geen bestaansrecht. En iets dat niet mag bestaan, gaat aan je beginnen knagen en toch zijn weg naar boven vinden. Geef zowel de positieve en negatieve dingen in je leven bestaansrecht. Geef jezelf bestaansrecht en wees je eigen beste vriend.”

Tijdens de week van de mentale gezondheid hebben de Lab X’ers geëxperimenteerd met fotografie en tekst.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Na een lange periode van gesloten deuren, lege zalen en stille nachten kunnen we eindelijk weer naar concerten en evenementen gaan. Reporter Zeb Marichal wou de ‘bevrijdingsfeesten’ niet missen. Hij trok de voorbije weken naar het Antwerpse jongerencentrum Kavka en zag met namen als Kaascouse, Safi, Black Acid en Majé een mix van stijlen, artiesten, dansen en diversiteit. De reeks concerten werden georganiseerd door AKB die ook het podium van Kavka besteeg. Alors, on danse!

Het Belgisch kampioenschap Slam is een jaarlijkse wedstrijd onder leiding van Belgische organisaties met een voorliefde voor Slam Poetry. In iedere provincie en Brussel vindt een voorronde plaats. 1 oktober was het de beurt aan Leuven. Tien artiesten namen het op tegen elkaar in drie rondes. Dennis Mensah, een jonge vader uit Leuven, werd gekroond tot winnaar van deze voorronde. Hij zal op 14 november deelnemen aan de grote BK-finale Slam in de Antwerpse Arendbergschouwburg. Onze reporter Zeb was ter plaatse om de sfeer en poëzie op te snuiven. 

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou de website zeker in de gaten, want iedere week droppen we nieuwe portretten.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.

15.000 studenten zakten gisteren af naar het Sint Annastrad voor de achttiende editie van Studay, de jaarlijkse aftrap van het academiejaar voor de Antwerpse studenten. 
Het is de eerste keer dat de studenten ‘over het water’ gingen feesten, maar dat kon de pret niet drukken: de festivalsfeer zat er helemaal in. Het werd een ware beachparty, inclusief palmbomen en zand tussen je tenen. StampMedia reporters Simone Van Goethem, Salma El Khalfaoui, Oumaima El Khalfaoui en Zeb Marichal gingen de sfeer opsnuiven.

Julian Alaphilippe kroonde zich op 26 september in Leuven tot wereldkampioen wielrennen. Onze reporter Omar Bouiraamane was aanwezig in Antwerpen om het WK bij de mannenbeloften (24 september) en de elitevrouwen (25 september) op de voet te volgen. 

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou onze website zeker in de gaten, want twee keer per week droppen we negen nieuwe portretten.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.