Category Archives: Ongecategoriseerd

Gisteren kwamen in Brussel zo’n 30.000 mensen op straat voor het klimaat. De betoging  kaderde in een wereldwijde actie in honderd landen. Vakbonden, jeugdhuizen, grootouders, studenten: allemaal waren ze aanwezig. “Ik kan niet geloven dat we hier nog steeds voor op straat moeten komen,” luidde het op een van de vele pamfletten.

Door de straten van Brussel weerklonken de slogans van duizenden mensen – jong en oud. “On est plus chaud que le climat” en “Tous ensemble” zijn de welgekende strijdkreten van de klimaatbetogers. De manifestanten traden in de voetsporen van Anuna De Wever, die door pers en camera’s overspoeld werd. De regen en wind hield hen niet tegen om voor de tiende week op rij hun stem te laten horen. De Wever was deze week vergezeld van haar oma, waarvan ze de rolstoel vooruitduwde in de mars.

Druk op klimaat en tewerkstelling

Elke Maes is lid van de christelijke vakbond ACV. Zij vindt het belangrijk om als vakbond deel te nemen aan de protestactie. “De wereld is in transitie en daar zijn we al lang mee bezig, alsook met het klimaat. Vanuit de verschillende sectoren waarin wij actief zijn, is duurzaamheid erg belangrijk,” zegt ze. Volgens het ACV legt de druk van het klimaat vaak druk op de tewerkstelling. “Wij zijn daar in onze bedrijven voortdurend mee bezig, ook al is dat niet altijd even duidelijk. Daarom is het zo belangrijk dat we hier vandaag zijn en we dat signaal geven aan de buitenwereld. Er moeten dringend maatregelen genomen worden.”

Verschillende scholen trokken naar onze hoofdstad om er deel te nemen aan de historische protestactie. Luka, een jongen uit de lagere school, houdt een groot bord in de lucht waar op geschreven staat “Er is geen planeet B”. “De Aarde is aan het opwarmen. De Noordpool is helemaal aan het smelten en dat zorg ervoor dat de zeespiegel stijgt. Ik vind het belangrijk om samen op straat te komen,” zegt hij.

Wereldwijde protestactie

Wereldwijd kwamen er duizenden betogers op straat. De Berlijnse politie telde 20.000 mensen, de Weense 10.000. Bij onze zuiderburen in Parijs waren er enkele duizenden manifestanten, net zoals in Polen. Ook iets verder van huis, in New York en Johannesburg, betoogden mensen voor het klimaat. Zij waren met opvallend minder deelnemers: in beide steden zouden er zo’n 50 mensen op straat zijn gekomen.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Op 8 maart staakten de vrouwen die op site Permeke in Antwerpen werken tijdens de Internationale vrouwendag. Om 15 uur verzamelden ze een kwartier lang op het binnenplein waar schrijfster Anne Provoost hen toesprak.

Provoost vertelde dat boeken die door vrouwen geschreven zijn, slechter verkopen dan boeken die door mannelijke auteurs geschreven zijn. Jeugdschrijfsters daarentegen verkopen wel goed. Toch onderwaarderen mensen onbewust boeken van vrouwelijke auteurs. “Literatuur gaat over waardering. Vrouwen hebben een ongelooflijk talent om iemand op een podium te zetten, mannen hebben een talent om op een podium te staan,” zei ze. “De strijd voor gelijke rechten voor vrouwen zullen voornamelijk mannen moeten voeren. Zonder hen lukt het niet. Anders zullen we blijven te horen krijgen: ‘Daar zijn ze weer.’”

Het idee voor de staking kwam van de organisatie Collecti.e.f 8 Maars. Zij riepen alle vrouwen op om het werk voor een dag neer te leggen met als motto: “Wanneer vrouwen stoppen, stopt de wereld”. Internationale Vrouwendag staat elk jaar op deze dag in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit onder vrouwen. Dit jaar was het thema ‘heldinnen’.

Donderdag 28 februari protesteerden Vlaamse jongeren voor de achtste week op rij voor een beter klimaatbeleid. Met 3000 waren ze en deze keer was Antwerpen het strijdtoneel. Greta, Anuna en Kyra kwamen al vaker in het nieuws. Maar wie zijn de andere betogers die telkens uit volle borst de slogans mee scanderen?  

 “Ik ben hier om het klimaat te helpen, zodat we in 2050 nog kunnen leven,” zegt Demi. Ook Jelte en Jules zijn vandaag op de klimaatmars. “Wij zijn hier om de mensen te steunen die het klimaat willen helpen” zegt Jules enthousiast. Ook Tino staat in het publiek en springt er tussen de menigte uit omdat hij geen scholier is. “Ik ben hier als leerkracht om solidair te zijn met de scholieren. De klimaatzaak is niet alleen belangrijk voor jongeren. Het gaat iedereen aan”. Ook Ilke is hier om haar steentje bij te dragen. “Ik wil de stem die al klinkt nog luider maken.” 

Toen Ben student was, zo een 40 jaar geleden, betoogde hij iedere week voor welke reden dan ook. “Ik vind het fantastisch dat ze het aandurven”. Sofie en Gudrun zijn het erover eens dat het noodzakelijk is dat de jongeren spijbelen. “Alleen op deze manier kunnen ze iets in beweging brengen”.  

Tijd om te handelen 

Volgens Kim moeten de politici zich beginnen aan te passen. “Ze moeten de juiste maatregelen nemen om het klimaat te helpen.” Mirthe die samen met Kim en Demi naar deze klimaatmars is gekomen, gaat daarmee akkoord. Jelte en Jules zijn het eens. “We willen dat de politiek meer aandacht besteedt aan het klimaat, want het beleid dat er nu is, is niet genoeg”. Tino vindt dat de klimaatbeweging druk moet blijven zetten. “Ik hoop dat het ook internationaal helpt”.  

 Ouderlijke steun

 “Mijn mama vond het heel goed, en heeft me heel erg gesteund” zegt Demi. Ook de ouders van Jelte, Jules en Ilke vinden het goed dat ze aanwezig zijn. Bij Mirthe is het omgekeerd. Haar ouders weten het niet. 

Politieke boodschap 

De jongeren hebben concrete tips voor de klimaatministers. “Maak het vliegtuig duurder en de trein goedkoper,” zegt Jelte. “Voer groene taksen in, en maak vervuilende spullen duurder,” voegt Jules toe. Tino vindt dat er een eenduidig beleid moet komen. “De vier regeringen mogen niet steeds de zwartepiet naar elkaar doorschuiven”. Kim zegt dat de politici meer naar de jongeren moeten luisteren omdat zij de toekomst zijn. Ilke sluit het interview af met een opvallend statement: “Gisteren was het twintig graden. Dat vind ik niet normaal, het is tijd om de discussie te stoppen en over te gaan tot actie”. 

Gudrun denkt dat de politici wel zullen beginnen luisteren. “Ze moeten wel, hier kunnen ze echt niet meer onderuit”, sluit Sofie aan.  

Afgelopen zaterdag was Alien Ant Farm te zien in cultuurcentrum Trix in Antwerpen. De Amerikaanse band die bekend werd met de coverhit “Smooth Criminal” en “Movies” was na zeventien jaar nog eens terug in België. “Het is lang geleden maar we zijn er weer en we zijn sterker dan ooit tevoren.”  

De lange en abrupte stopzetting van de band is te wijten aan verschillende factoren. Na het busongeval op 22 mei 2002, die de chauffeur van de bus het leven kostte, moesten de bandleden een hele tijd herstellen. Na de herstelperiode, tekenden ze bij het label Dreamworks. “Het was een geweldig label om toe te behoren,”zegt gitarist Corso. “We waren ook aan het touren met Papa Roach. En in het midden van onze tour kwamen we te weten dat Dreamworks ermee ophield. De bands die onder contract stonden bij hen, hadden ze niet op de hoogte gehouden.”

Daarna verliet Corso de band vijf jaar lang. “We kennen elkaar al van kleins af aan,” zegt hij. “We zijn bijna broers. En broers, die kunnen ruzie maken. Soms kunnen we ons erover zetten en soms niet.” (lacht)  
Momenteel heeft de band geen label. En dat is volgens Corso ook niet nodig. “De muziekwereld is veranderd en dat vind ik een goede zaak. Vroeger was kon je niet anders dan bij een label horen, maar met de komst van het internet is het veel gemakkelijker geworden om alles op eigen houtje te doen.”

Veel geluk

Het laatste album ‘Always and Forever’ uit 2015 werd zwaar bekritiseerd. “Het was gemaakt onder dwang van het label,” zegt Corso. “Die druk hebben we nu gelukkig niet meer. Nu is er alle ruimte om een goede plaat uit te brengen. Ik neem liever mijn tijd om een plaat uit te brengen, dan snel – snel een middelmatig album af te leveren.”

Een nieuw album is intussen onderweg. “Zoals ik al eerder zei, is het nu veel simpeler om muziek te maken en uit te brengen. We hebben veel geluk gehad. Als we niet bekend waren geworden met de cover van Smooth Criminal, zouden we het nu veel moeilijker gehad hebben.”

De link met Michael Jackson

Alien Ant Farm werd bekend in 2001 met hun grootste hit “Smooth Criminal”, een cover van de inmiddels overleden King of Pop Michael Jackson. Corso vindt niets mis met het feit dat ze groot zijn geworden met de cover van een wereldhit. “Ik blijf het een geweldig nummer vinden,” zegt hij. “Het is leuk om te spelen en het kan me niet schelen wat mensen over ons zeggen. Als mensen zeggen dat ze niet naar ons willen luisteren omdat we daar bekend mee zijn geworden, dan wil ik die mensen niet als fan.”

“De elektronische muziek zal op een bepaald punt stagneren.”

De terugkeer van Nu-Metal

Eind jaren negentig was nu metal waanzinnig populair. Bands als Linkin’ Park, Papa Roach en Deftones werden instant wereldberoemd met hun muziek die veel weg had van een samensmelting tussen metal en punkpop en een snuifje hiphop. De wereldwijde populariteit van het genre slonk niet lang daarna zienderogen, maar kent nog steeds een vrij grote aanhang. “Het is te vroeg om met zekerheid te zeggen of nu metal aan come-back beig is” zegt Corso. “Wij vinden van onszelf dat we momenteel nu ro metal spelen, een genre waar de nadruk wordt gelegd op romantiek, psychedelische nu metal.”
Corso vindt het jammer dat de elektronische muziek de bovenhand genomen heeft. “Iemand die de hele dag op een computer geluidjes maakt, die worden overgenomen door iemand anders die ze bewerkt: dat noem ik geen muziek maken.” Corso is er echter van overtuigd dat het grote publiek klaar is voor een nieuwe golf van goede rockbands. “Je zult het zien, de elektronische muziek zal op een bepaald punt stagneren. Het publiek zal een groep van vier creatieve individuen, die samenwerken om een geheel te brengen altijd veel beter vinden dan iemand die geluidjes maakt op zijn computer. De reden daarvoor zou kunnen zijn dat iedereen terug wil naar de muziek waar ze naar luisterden toen ze jong waren.”
Volgens Corso zullen mensen ook beter gaan luisteren naar de boodschap die de verschillende bands brengen.  “Ik luister graag naar metal. Ik luister ook naar nieuwe en opkomende bands, en die zijn zeer goed. Het leuke is dat ze er niet om geven of ze aan de top staan van een van de charts of niet. Ze doen gewoon hun ding.”

Linkin’ Park

“We waren heel close met de bandleden van Linkin Park,” zegt Corso.” Zonder hen waren we nooit doorgebroken.” De dood van frontzanger Chester Bennington was een zware klap voor de band. “We waren als broers. We hebben ook een tijdje met hen getourd en Chester kwam altijd met ons rondhangen en plezier maken. Het was een plezier om hen te touren. Toen we het nieuws vernamen van zijn overlijden waren we aangedaan. Er gaat geen dag of optreden voorbij zonder dat we aan hem denken of een nummer aan hem opdragen.”

Als elke aardbewoner zou leven zoals de Belg, dan zou de wereldbevolking 4,3 Aardes nodig hebben. Zeven hectaren heeft de gemiddelde Belg namelijk nodig om te kunnen leven zoals hij of zij nu leeft. Dat zijn 14 voetbalvelden. Daarom kiezen sommige mensen ervoor om het over een andere boeg te gooien en milieubewuster te leven.

Ecologische wat? 

Maar wat is nu eigenlijk een ecologische voetafdruk? En wat houdt het precies in om een veganist of vegetariër te zijn? Een ecologische voetafdruk geeft weer hoeveel productieve grond- en wateroppervlakte je nodig hebt om in je levensonderhoud (eten, wonen,…) te voorzien en om het afval dat je produceert, te kunnen verwerken. Een veganist eet geen dierlijke producten, dus geen vlees, vis, eieren, zuivel of honing. Hij of zij koopt geen kleding van leer of verzorgingsproducten die getest zijn op dieren. Een vegetariër beperkt zich tot het niet consumeren van vlees en vis.  

Milieuvriendelijke winkels

Niet alleen individuen, ook winkelketens en privébedrijven willen hun ecologische voetafdruk verkleinen. Robuust! is een goed voorbeeld van een milieuvriendelijke winkel. Het is de eerste winkel in Antwerpen met dit specifieke ecologische concept: je kan hier geen producten in verpakking  kopen. De winkel draait goed en het concept begint wereldwijd door te breken. Het interieur van de winkel bestaat volledig uit gerecycleerd hout. De voedingswaren worden aangeboden in grote bidons. Zo vermijden ze kleine hoeveelheden plastiek. Klanten brengen hun eigen herbruikbare verpakkingen mee. 

Jong en vega

Hoe zit het met veganisme bij jongeren? De medewerkster in Robuust! is veganist en staat ons graag te woord. In eerste instantie werd ze veganist om milieuredenen, en uit liefde voor dieren. Ze vindt het niet kunnen dat de dieren worden gedood, enkel om onze (overbodige) behoeftes te bevredigen. 

Van die keuze heeft ze tot nu toe geen spijt: “Integendeel, ik ben in het reine met mezelf omdat ik gezonder en ecologisch bewuster leef. Ik heb geen auto, ik doe zoveel mogelijk met de fiets en als het nodig is, neem ik het openbaar vervoer. Later wil ik mijn kinderen ook milieubewust opvoeden.” 

Veganist Emilie besloot een jaar geleden om geen dierlijke producten meer te gebruiken, uit bezorgdheid om haar gezondheid. Sindsdien denkt ze ook steeds meer aan het milieu: “Ik doe er zoveel mogelijk aan om mijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden. Ik koop geen plastieken zakken meer voor eenmalig gebruik en neem altijd een herbruikbare tas mee. Rietjes vind ik taboe, ik gebruik er altijd ééntje uit metaal. Mijn kledij maak ik zelf. Ik denk zelfs dat het niet duurder is om als veganist te leven, ook al denken veel mensen het omgekeerde.” 

Vlees of je leven?

De keuze om al dan niet vegetarisch of veganistisch te worden, ligt uiteindelijk bij onszelf. Al werd het in elk geval duidelijk dat we, los van alle politieke maatregelen, allemaal ons steentje kunnen bijdragen. Minder vlees eten is daar een voorbeeld van. 

De ondergaande zon verlichtte het Brussels terras waar een vriendin en ik zaten. De mensen aan het tafeltje naast ons startten hun avond met een fles rosé en een dakloze vrouw kwam zingend vragen om wat geld. Het was warm voor de tijd van het jaar en met een rozige gloed nam de zon afscheid van de dag.

We waren in Brussel voor de vierde editie van Bright Brussels Festival of Light, een gratis lichtfestival in onze hoofdstad. “Het begin en einde van het parcours bepaal je zelf. Ga in het wilde weg de werken ontdekken!” lazen we het in het mapje dat we oppikten aan de Sint-Gorikshallen. Het festival is voor verschillende internationale en Belgische artiesten een unieke kans om hun werken tentoon te stellen. Dit jaar kon je vier dagen lang de werken van elf kunstenaars in het centrum van Brussel bezoeken. Voor toeristen en Brusselaars was dit de ideale gelegenheid om de stad in een ander licht te ontdekken.

De lantaarnpalen die de straten omzoomden gaven voor de gelegenheid rood licht. Ze wezen ons de weg richting het Sint-Katelijneplein, beter bekend als Saint-Cath onder de Brusselaars. We kwamen al snel uit op het eerste kunstwerk. De onheilspellende muziek gaf me het gevoel dat ik op een Halloweentocht was beland en de twee witte doeken waar we tussen moesten wandelen straalden mysterie uit. Met dit kunstwerk, Behind the scenes, wilde de kunstenaar de bezoeker een blik achter de schermen van een film geven. Het was een schaduwspel waarbij je als bezoeker twee rollen kon aannemen. Wie door de twee witte doeken liep, was kijker van de film. Aan buitenkant van de doeken werd je in de spotlights gezet. Hierdoor werd je de acteur van de film.

Italië in Brussel

Het lichtfestival gaf dit jaar de aftrap voor de 30ste verjaardag van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De installatie Njörd werd gekozen om het jubileum aan te vangen: in hoge, transparante kubussen vlogen witte veren in het rond. De boxen waren verdeeld over drie rijen en verlichtten een deel van de Vismet. Kinderen schaterlachten erop los en wezen met hun kleine vingers naar het veertjesballet.
In de verte telde op de gevel van de Begijnhofkerk een levensgrote teller langzaam af. Bij nul werden we getrakteerd op een spectaculair licht- en geluidspektakel: de Begijnhofkerk – een 17de eeuws barok bouwwerk-  baadde in het licht en deed me denken aan de middeleeuwse Duomo van Firenze. Toen de frisse voorjaarsbries ook nog eens mijn enkels streelde, waande ik me heel even in Italië.

Iets verderop bedekten fonkelende lichtjes de autovrije straten en de omliggende gebouwen. Grote sneeuwmannen die uit discoballen bestonden, stonden op hoge palen in de Grootgodshuisstraat. Ze reflecteerden de lichtstralen die op hen schenen en de prille lente werd even ingeruild voor winterse taferelen.

Bucketlist

We wandelden weer richting de Vismet, waar het water in de Anspach fontein plaats had gemaakt voor het kunstwerk Abstract. Het werk zou de link leggen met de relativiteitstheorie, maar die zag ik er zelf niet in.
We gingen in de fontein staan om het van dichterbij te kunnen bekijken. In de Anspach fontein staan: het kon bij deze van onze bucketlist geschrapt worden.

In de aanloop naar het festival had ik online al het een en ander opgezocht. Er was een kunstwerk dat onmiddellijk mijn aandacht trok: de Cathedral of Light was een lange tunnel vormgegeven door duizenden lichtjes. Het werk was in een gotische boog gebouwd. Vooraan was de opening groter dan achteraan, waardoor het leek alsof de lichtjes tot in het oneindige bleven doorgaan. Door de tunnel wandelen gaf mij een fijn kerstgevoel en ik werd er onmiddellijk vrolijk van. Maar het krioelde er van de mensen: iedereen wilde een foto van de ‘lichtgevende kathedraal’. De chaos in de massa was ontnuchterend en deed afbreuk aan de magie die het kunstwerk moest opwekken.

Na een wandeltocht langs enkele iconische locaties in onze hoofdstad, namen we tevreden afscheid van Bright Brussels. De geur en de gezellige drukte van de Brusselse straten hielden ons gezelschap op terugweg naar het station.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Afgelopen zaterdag verzamelden zo’n 120 Bosnische jongeren van verschillende jeugdnetwerken uit België, Nederland, Luxemburg en Duitsland in de Bosnische moskee in Deurne. De jongeren, die allemaal lid zijn van het internationaal jeugdnetwerk Mreza mladih, kwamen samen om elkaar beter te leren kennen en te netwerken. De Bosnische gastspreker, die in Duitsland imam is, vertelde op een leuke en grappige manier over de liefde. Tussendoor werd ook uitgebreid de tijd genomen voor het gebed.  

Vrijdagavond gaven de travestieten van The New Generation het beste van zichzelf in cultuurhuis Het Oude Badhuis in Antwerpen. De vier mannen en hun achtergronddanseressen brachten een mix van humor en dans, goed voor twee uur lang plezier. Dirk Calander (42) en Nico Anthonissens (32) staan al meer dan twintig jaar op de planken als respectievelijk Vinyl Dessertstorm en Miss Nicky.

Hoe zijn jullie begonnen als travestiet?

Nico: “Ik ben er echt ingerold. Op mijn vijftiende droeg ik af en toe make-up, samen met mijn vrienden tijdens het uitgaan. Nog geen jaar later, nog voor mijn zestiende, trad ik voor het eerst op als travestiet. In het begin durfde ik natuurlijk niks aan mijn ouders te vertellen. Tot ze op een dag de jurken in mijn kast vonden. Toen kon ik niks anders dan bekennen. Mijn ouders reageerden verbijsterd. Ze verboden mij thuis zo rond te lopen, laat staan naar buiten gaan in die kleren. Maar nu, zeventien jaar later steunen ze mij volledig. Mijn mama maakt zelfs af en toe een jurk voor mij. Mijn vrienden hebben er nooit een probleem van gemaakt, zij reageerden meteen positief. Ze wilden ook meteen naar een show komen kijken. Er waren er natuurlijk wel een paar die het niet konden smaken, maar dat heb ik er gewoon bij genomen.”

Dirk: “Op mijn zestiende was ik bezig met mijn coming-out. Ik was toen figurant in het theater. Tijdens een bepaalde voorstelling waren alle andere figuranten toevallig ook homo. Dat was een echt Walhalla voor mij. We amuseerden ons onderling. Op een bepaald moment hadden we onderling een weddenschap afgesloten. Ik verloor en als straf moest ik een avond mee met hen uitgaan, verkleed als vrouw. Ik had zo veel pijn aan mijn voeten! Mijn vrienden verzekerden me dat dit wel zou verbeteren met wat alcohol. Het werd een van de zatste avonden uit mijn leven. Toen we wilden het laatste café verlieten vroeg de bazin of we drie weken later wilden terugkomen. Het café bestond dan vijf jaar en ze wilde dit vieren met een show voor de vaste klanten. Mijn vrienden waren meteen enthousiast, maar ik zag het niet zitten. Om me te overtuigen heeft een vriend me drie weken lang ondergedompeld in de wereld van de dragqueens. Daarna was ik overtuigd.”

Wat doen jullie in het dagelijkse leven?

Nico: “Overdag werk ik fulltime bij winkelketen JBC op de Meir. Ik ben afgestudeerd als interieurontwerper, maar het is moeilijk om werk te vinden in die sector. In het dagelijkse leven ben ik een stuk rustiger dan Miss Vicky. Zij is een uitlaatklep voor mij; het is theater. Ze is ook een stuk zelfverzekerder dan ik. Soms komt haar glamoureuze kantje wel eens naar boven tijdens het werk, als ik in de winkel iemand zie met een mooi glitterjurkje of leuke schoenen.”

Dirk: “Mij vind je tijdens de week terug achter de toog van het café ‘Corps Diplomatique’, waar ik uitbater van ben. In maart geven we hier ook onze eerste show. Maar verder merk je in mijn café niet dat ik ook als travestiet optreed, hoewel ik niet echt een inspanning doe om de twee werelden gescheiden te houden.”

Dirk, hoe ben je op de naam ‘Vinyl Desertstorm’ gekomen?

Dirk: “Toen ik pas begon trad ik op onder een andere naam. Pas toen ik begon deel te nemen  aan verkiezingen ben ik van naam veranderd. Daarvoor moesten we namelijk een voor- en een achternaam verzinnen. Mijn artiestennaam was toen bovendien die van een vriendin van mijn mama. Om de link met haar te vermijden was het beter om een andere naam te verzinnen. Ik ben heel toevallig op die nieuwe naam gekomen. Tijdens een busrit waar ik nog half lag te slapen, zag ik een ouder koppel met een hondje. Ze stapten af aan dezelfde halte en gingen dezelfde winkel binnen als ik. Op een bepaald moment hoorde ik de vrouw schreeuwen: “Vinyl, vinyl hier!”. Ik dacht ‘Amai, dat is een rare naam voor een hondje’. Achteraf besefte ik dat ze het over de vloerbedekking in de winkel had. Maar de naam Vinyl liet me niet los. Diezelfde avond keek ik naar een documentaire op tv over Operation Desert Storm. Ik vond dat zo’n coole naam dat ik besloot om er mijn artiestennaam van te maken. En zo was Vinyl Desertstorm geboren.”

Wat gaat er door jullie heen net voor de show?

Nico: “Voor het opgaan geniet ik graag van een wijntje en een sigaret. Dan zal het wel in orde komen. Net voordat ik het podium opga, hoop ik dat alles goed verloopt. Het kan altijd gebeuren dat de muziek stilvalt of er een pruik afvalt. Dan zie ik dat het publiek wel eens schrikt. Maar over het algemeen kunnen ze er ook mee lachen. Na de show ben ik wel blij dat ik mijn jurk en borsten terug aan de kapstok kan hangen. Ik ben en blijf een man natuurlijk.”

Dirk: “Bij mij hangt het af van de situatie. Vandaag heb ik er heel veel zin in. Maar ik kan af en toe wel de sleur van 26 jaar optreden voelen. Af en toe overweeg ik zelfs om ermee te stoppen. Maar dan word ik toch voortdurend opgebeld om op te treden en dan weet ik dat ik niet zomaar de handdoek in de ring kan gooien. En uiteindelijk beslis ik dan toch om er nog een jaartje bij te doen. Op dit moment voel ik me goed als travestiet. Ik heb al een heel druk jaar achter de rug. En bovendien is het een vorm van gratis fitness.”

Wat zijn jullie ambities voor de toekomst als travestiet?

Nico: “Ik zou graag eens optreden op een groot evenement in het buitenland. Of eens het Sportpaleis vullen met een show.”

Dirk: “Ik heb al verschillende keren opgetreden in het buitenland: in Duitsland, Polen, Gran Canaria, etc. Zelfs eens een show in Las Vegas. Als ik dan toch nog verder mag dromen, wil ik graag een film maken over mijn leven, mijn welzijn en mijn miserie.”

Vandaag is het Dikketruiendag, de dag waarop we met z’n allen de thermostaat een graadje lager zetten en een dikke trui aantrekken. Vier Antwerpse scholen besloten nog wat verder te gaan en organiseerden een afvalopruimactie en een heuse ‘Dikketruienmars’ in de wijk Linkeroever. “De kinderen hebben er veel zin in,” zegt Steven Bastiaensen, directeur van basisschool De Spits. “Ze hebben al een opwarming gehad op school en zijn klaar om het afval dat ze onderweg tegenkomen op te ruimen.”

Honderden kinderen stroomden deze ochtend toe aan de Boeienweide op Linkeroever om samen hun stem te laten horen voor een beter klimaat. “Doe een goede daad, red het klimaat!” en “Red het klimaat, want het is je maat!” waren vandaag de strijdkreten van de jonge Antwerpenaren. “We vinden het belangrijk om op straat te komen, want we willen nog lang een leuk en gezond leven kunnen leiden,” zeggen Charlotte (10) en Hana (11) van school Sint-Anna Goethe. Ze zijn niet de enige die belang hechten aan het milieu, want ook Kitty (11) van De Spits vindt dat iedereen zijn best moet doen om minder te vervuilen: “Sommige kinderen gooien zomaar afval op de grond, daarom zeg ik tegen hen dat dat niet mag. Plastiek op de grond is echt niet goed.” De kinderen dragen hun steentje bij door onder andere een drinkbus en brooddoos te gebruiken. “Ik kom nooit met de auto naar school,” klinkt het bij de 10-jarige Diana van basisschool Apenstaartjes. “Het is hier heel leuk! Er is muziek en ik heb er zin in,” voegt ze er nog aan toe.

Ook de juffen en meesters dansen mee met de kinderen. Juf Melanie van Jenaplanschool De Dobbelsteen bereidde haar leerlingen voor op vandaag door lessen over het klimaat te geven. “We hebben naar de ‘Klimaatreeks’ op Karrewiet gekeken voor extra uitleg op kinderformaat. Nadien hebben ze pamfletten gemaakt en rijmpjes bedacht. De kinderen begrepen in het begin niet goed waarover het allemaal ging, dus we hebben met hen besproken wat er aan de hand is. We legden uit dat hun generatie nu aan de beurt is om voor verandering te zorgen.”

Het thema van Dikketruiendag is dit jaar ‘Klimaatflandrien’, maar de basisscholen van Linkeroever vulden deze dag op hun eigen manier in. De klimaatacties die sinds begin dit jaar wekelijks in Brussel – en ondertussen ook in andere steden – georganiseerd worden door de beweging Youth For Climate, inspireerden de basisscholen om hetzelfde te doen. “Wij wilden voor Linkeroever ook iets betekenen en de straten proper maken. Zo willen we de kinderen informatie geven over het klimaat en hen leren om energiezuinig te leven,” aldus de directeur van GO! De Spits, Steven Bastiaensen. Wijkverantwoordelijke Brie De Veirman is tevreden met de samenwerking tussen de scholen: “Door samenwerkingen als deze hopen we voor de kinderen een bredere leeromgeving te creëren.”

Donderdag verzamelden opnieuw 12.500 spijbelende leerlingen in Brussel om te betogen voor een beter klimaatbeleid. Dat is iets meer dan een derde van het recordaantal van vorige week. Ook in Luik verzamelden er 10.000 jongeren om de actie van Anuna De Wever te steunen. Het doel blijft nog altijd hetzelfde, een ambitieuzer klimaatbeleid. Ondanks de kleine opstoot met enkele leden van Schild en Vrienden, verliep de rest van de betoging zonder problemen. Er waren ook verschillende grootouders aanwezig om de jonge betogers een hart onder de riem te steken.