Category Archives: Ongecategoriseerd

De band die in Genk dit weekend het langst on stage staat, vind je niet terug op één van de festivalpodia, maar gewoon in een hoek op het terras van Taverne Trefpunt. Afrit 30, een duo gespecialiseerd in golden oldies, serveert maar liefst vier uur lang liedjes waarop het oudere publiek de benen kan losgooien.

Marcel en Felix van Afrit 30 zijn al van ver te horen. Gewapend met een gitaar, een keyboard en een stem om u tegen te zeggen, bezorgt het duo de ouderen een leuke avond. Tot op het fietspad wordt er gedanst.

‘Grote artiesten hebben zoveel fantasie,’ zegt Felix, ‘en de echten, die blìjven spelen. In Brussel heb ik eens een groep gezien die twee uur lang doorging. En de groepsleden waren al rond de 70, net als ik. Een enorm inspirerende ervaring’.

Mario (71) geniet alvast enorm van het optreden. ‘Genk on stage voorziet weinig tot niets voor de ouderen,’ zegt hij. ‘De jeugd kan naar de optredens op de grote podia, wij verzamelen hier. Het is hier gezellig en we amuseren ons. Het mocht vaker zo zijn’.

Arno moeten we u ondertussen niet meer leren kennen. De Oostendse veteraan kwam zaterdag van de andere kant van Vlaanderen naar Genk met zijn nieuwe plaat ‘Human Incognito’ onder de arm. Maar niet gevreesd, het Genkse publiek kreeg ook de hits voorgeschoteld. En dat werd duidelijk geapprecieerd.

West-Vlaams blijkt uitstekend te werken in Limburg, zeker als Het Zesde Metaal, de klas van Wannes Cappelle ten dans speelt. ’t Es nog al nie naar de wuppe. Vrij vertaald: ’t is nog allemaal nie naar de zak. 

Drummer wordt DJ wordt totaalspektakel. Michael Schack zette op zaterdagavond de Fruit Stage in lichterlaaie met een show die hij zelf weleens Smashup noemt. Game, set and match had ook gekund. 

Meuris XL werd zaterdagavond op de Main Stage heel even Meuris plays The Beatles: een mooie versie van ‘While My Guitar Gently Weeps’ werd afgelost door ‘Helter Skelter’, met Mauro Pawlowski op zang en gitaar. Maar uiteraard was er ook plaats voor ouwe Noordkaap (‘Gigant’, ‘Arme Joe’, ‘Het Komt Voor In De Beste Families’ (met Wannes Cappelle)), Monza (‘Van God Los’), en nieuwe Meuris (‘Bimbo Van Het Jaar’, ‘Oud Links’). 

One, two, three, four en we waren vertrokken voor een rondje nostalgisch terugdenken aan hoe goed de Ramones toch wel waren. Op 6 augustus 1996 speelden ze hun laatste concert in The Palace in Los Angeles. En toen gingen ze allen dood. Behalve Marky Ramone, die stond op Genk On Stage met zijn Blitzkrieg.

Marky zelf achter de drums, de gitarist met de benen in de juiste spreidstand, de bassist die de bas met de schuifmaat perfect op Dee Dee-hoogte had gehangen, en achter de microfoon Posies-zanger Ken Stringfellow, de enige die – outfit uitgezonderd – niet zijn best deed om te doen alsof de Ramones nog bestonden. Stringfellow bewoog in de eerste song meer dan Joey doorgaans tijdens een hele tournee, en was slim genoeg om één van de uniekste zangers in de geschiedenis van de rock ‘n’ roll niet klakkeloos naar de mond te zingen. De rest was hetzelfde.

‘Sheena Is a Punk Rocker’, ‘Havana Affair’, ‘Commando’, ‘Beat On the Brat’, ‘Now I Wanna Sniff Some Glue’, ‘Gimme Gimme Shock Treatment’, ‘Rock ‘N’ Roll Highschool’, ‘Oh Oh I Love Her So’… en toen waren we amper vijf minuten bezig. Het duurde een uur, en ook dat was zo voorbij. En toen Stringfellow ‘What A Wonderful World’ van Louis Armstrong inzette, hoorden we toch heel even Joey Ramone. Mooier kon het in Genk moeilijk worden.

Zonhovenaar Patje Krimson bracht vrijdagavond de Spaanse Ibiza-vibes naar de Genkse binnenstad. Het warme weer hielp de veteraan een handje om het publiek voor het gloednieuwe podium helemaal in de sfeer te brengen.

Nathalie Meskens, bij de meeste mensen bekend als vtm-actrice en -presentatrice, zette vrijdagavond met haar gelegenheidsband ‘Meskens in Motown’ de Genkse Fruitmarkt in vuur en vlam. Ze deed dat met covers van van artiesten van het legendarische platenlabel Motown dat in de jaren zestig en zeventig de ene hit na de andere scoorde.

De Amerikaans-Oekraïense zigeunerpunkers van Gogol Bordello hielden tijdens hun trip langs de V.S., Europa, Zuid-Afrika, Rusland, Australië en Japan ook halt in Genk. Wie tussen tien en half twaalf voor de Main Stage stond, weet nu dus hoe een mix van metal, rap, flamenco, roots reggae en dub klinkt.

Winterland ’76, met leden van Mad About Mountains, Isbells, Admiral Freebee, Broken Glass Heroes en Marble Sounds behalve een tribute-band ook een beetje een supergroep, trakteerde de vroege vogels voor de Main Stage op een stomende portie southern rootsrock. Met de ogen dicht waren er geen zeven verschillen met The Band te vinden. Met de ogen open was het even goed.