Ongecategoriseerd Archives - Pagina 36 van 74

De haven van Antwerpen. Dat zijn containers, zeeschepen, treinen, raffinaderijen, magazijnen met fruit,… Op de 12.000 hectare die de haven telt, zijn er heel wat decors te vinden voor indrukwekkende beelden van deze economische activiteiten. StampMedia mocht een kijkje nemen achter de schermen.

Vanaf september krijgt Fleks, een nieuwe Antwerpse jeugdwerking, zijn thuisbasis in Deurne. Voorbije zaterdag was er een eerste, groots startmoment in de Arenberg. Er was plaats voor comedy, slam poetry, rap en muziek.

Voor het derde jaar op rij streek het Park Festival het voorbije weekend neer in het Antwerpse Koning Albertpark. Verschillende artiesten palmden de kiosk in het park in om het publiek te entertainen. De sfeer zat er goed in, StampMedia was erbij.

Op 7 mei trekken de Fransen weer naar de stembus. Dit keer voor de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. De overgebleven opties? De centristische Emmanuel Macron (En Marche) en de extreem-rechtse Marine Le Pen (Front National, FN). Vele jongeren weigeren te kiezen tussen de twee kandidaten en stemmen liever niet.

In verschillende Franse steden hebben donderdag – vooral – jongeren betoogd tegen de twee kandidaten. Dat was zo in onder andere Parijs, Nantes, Rennes en Lyon. In enkele steden kwam het ook tot rellen met de politie. Ook op Twitter wordt er druk getweet met de hashtags #sansmoile7mai (“zonder mij op 7 mei”) en #NiFnNiMacron (“noch FN noch Macron”). Hoofdreden: geen van de twee kandidaten kan de jongeren echt overtuigen. Zoals de leuze op de betoging in Lyon klonk: “Ni patrie, ni patron. Ni Marine, ni Macron.” Vertaald: “Noch vaderland, noch baas. Noch Marine, noch Macron.”

Liever niet stemmen

“De twee alternatieven die er nu zijn, zijn allebei even gewelddadig. Of het nu het nationalisme van Le Pen is of het neo-liberaal kapitalisme van Emmanuel Macron”, zeggen twee mannen van 26 en 28, die liever anoniem blijven. Ook zij zijn aanwezig in Lyon. “We vinden dat we moeten tonen dat we geen van die twee opties accepteren. Ik stem dan liever niet.”

Dat vinden ook de 19-jarige Saliha, en Kalina en Andrea (allebei 18). Zij stemden in de eerste ronde op de radicaal-linkse Jean-Luc Mélenchon en denken er nu sterk aan om niet te gaan stemmen in de tweede ronde. Daarom willen ze op de betoging met mensen praten die ook niet akkoord zijn met de keuze die gemaakt moet worden.

“Kiezen tussen Macron en Le Pen, dat is kiezen tussen de pest en de cholera. Je moet uit overtuiging stemmen en niet tegen iemand. Stel dat Macron wint en hij bestuurt niet goed. Dan wordt na vijf jaar Le Pen toch verkozen. We hebben nood aan iets nieuws”, aldus Kalina. Andrea valt haar bij: “Als het Le Pen wordt, dan wordt het een puinhoop. Maar ik denk dat de mensen dan zullen beseffen waar ze toe in staat is. Frankrijk gaat eraan als je naar haar programma kijkt. Haar programma draait alleen rond terrorisme, migratie en Europa verlaten. Ze wil aparte groepen creëren in plaats van een verenigde maatschappij.”

Al zijn ze bang van de gevolgen van een presidente als Marine Le Pen, toch zien ze Emmanuel Macron niet als een alternatief. “Macron gaat akkoord met iedereen, hij probeert overal stemmen te halen. Hij spreekt zichzelf tegen, is niet te vertrouwen. Hij wordt gefinancierd door banken, niet door het volk. Hij werkte bij de grote bank Rothschild, hij vertegenwoordigt ons niet”, zegt Andrea.

Volgens haar is Macron ook een kandidaat van de media. “Zij hebben hem gecreëerd via al hun peilingen. Hij kwam uit het niets. Het is het volk dat moet stemmen, niet de media die ons moet beïnvloeden.”

Niet tegen stemmen

Lisa, ook aanwezig op de betoging, is zeventien jaar oud en mocht dus nog niet stemmen. Ze is wel geïnteresseerd in de politieke situatie, maar ze vindt het niet jammer dat ze niet mocht stemmen. “Als je stemt en je krijgt uiteindelijk in de tweede ronde deze opties, dan weet ik niet meer waarom we nog stemmen”, vertelt de tiener. “De keuze hebben tussen een bankier en een fasciste is niet acceptabel. Uiteindelijk komen de twee opties op hetzelfde neer. We moeten niet tegen iemand stemmen, we moeten vóór iemand zijn ideeën stemmen. Als Mélenchon in de tweede ronde was geraakt, was deze manifestatie er waarschijnlijk niet geweest. Al weet ik niet of ik op hem zou hebben gestemd.”

===

Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 01/05/2017

Het zogenaamde Newroz werd gevierd met traditionele muziek, dans en een demonstratie van een gevechtsport.

Voor de Koerden is hun nieuwjaarsviering niet zomaar een feestje als een ander. Volgens Faysal Sariyildiz, lid van de Koerdische oppositiepartij in Turkije, staat Newroz namelijk vooral voor de strijd tegen de onderdrukking. Op 25 maart kwam de Koerdische gemeenschap van ons land samen in Aarschot om die strijd en het begin van de lente te vieren.

Op 25 maart zakten om en bij de 1500 Koerden af naar Aarschot om hun nieuwjaarsfeest te vieren. Volgens de Koerdische kalender begint het nieuwe jaar namelijk op 21 maart, samen met de lente. Onder de feestvierders waren niet enkel Belgische Koerden, maar ook Koerden die momenteel in asielcentra in ons land verblijven.

Het zogenaamde Newroz werd gevierd met traditionele muziek, dans en een demonstratie van een gevechtsport. De allerkleinsten maakten duidelijk plezier en ook de volwassenen leken erg te genieten van het gebeuren. Toch werd het geen uitbundige gebeurtenis, zoals dat op een Westers nieuwjaarsfeest vaak wel het geval is. Zo was er ook geen alcohol te bespeuren. De sfeer was rustig en het samenhorigheidsgevoel groot.

Volgens Delil Agbaba van NavBel, de Raad van Gemeenschappen uit Koerdistan, is Newroz een echt gemeenschapsfeest. “Ook in Koerdistan wordt het nieuwjaar in gemeenschapsverband gevierd. Veel mensen wonen er in kleine dorpjes en hebben al vijftig jaar dezelfde buren. Iedereen viert er samen Newroz. Het is dus zeker geen privéaangelegenheid die enkel in familiekring wordt gevierd.”

“Vrijheid voor Koerdistan”

De sereniteit en het samenhorigheidsgevoel zou natuurlijk ook te maken kunnen hebben met de schaduw die over het Koerdische volk hangt. Hun strijd voor meer autonomie lijkt onder meer in Turkije al jaren nergens toe te leiden. Deze maand nog kwamen er in Frankfurt 30.000 Koerden op straat om te protesteren tegen het Turkse referendum waarmee president Erdogan zijn macht hoopt uit te breiden. De betogers pleitten voor ‘meer democratie in Turkije’ en ‘vrijheid voor Koerdistan’.

Die drang naar zelfbeschikking kwam ook op het Newroz-feest uitgebreid naar voren. Aan de muren prijkten vlaggen van de Koerdische separatistische beweging PKK, die in heel wat landen op de lijst van terroristische bewegingen staat. Ook een reusachtige afbeelding van PKK-leider Abdullah Öcalan maakte deel uit van het decor.

Daarnaast werd er een speech gegeven door Faysal Sariyildiz. In 2016 werd er in Turkije een aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen het lid van de Koerdische oppositiepartij HDP. Net zoals een aantal van zijn partijgenoten, die al opgepakt zijn, wordt Sariyildiz er van verdacht banden te hebben met de PKK. Terugkeren naar Turkije kan niet meer, aangezien hij onmiddellijk zou worden gearresteerd.

Niet zomaar een feestje

Volgens het HDP-lid is Newroz niet zomaar een feestje om het nieuwe jaar en het begin van de lente te vieren. Het staat symbool voor de strijd tegen de onderdrukking. Niet enkel van de Koerden, maar van alle minderheidsgroepen in het Midden-Oosten. “Het Koerdische volk moet zich samen met alle andere minderheden, zoals de christenen en de Assyriërs, verzetten tegen de onderdrukking”, benadrukt hij.

Het eeuwige verzet en de strijd voor meer autonomie lijkt dus non-stop rond te spoken in het hoofd van de Koerdische gemeenschap, ook op een feestelijke gelegenheid als Newroz.

Op zaterdag 25 februari opende de alternatieve kledingwinkel Fish & Chips de deuren van haar nieuwe winkel in de Kammenstraat. Wij waren erbij.

De nieuwe Fish & Chips is voor geopend verklaard. Voordien huisde in het pand een winkel van G-Star, maar daar is nu niets meer van te bespeuren. De locatie werd volledig gestript tot op het beton en plaatselijk opnieuw ingekleed, met toetsen van designerspulletjes her en der. Zo is de gouden fiets op de trappen een item dat meteen in het oog springt. De opening van het nieuwe Fish & Chips-filiaal ging er feestelijk aan toe met Vedettbier à volanté en enkele bands die kwamen optreden. De muziek trok overigens vele nieuwsgierigen aan.

Op 3 en 4 december werd de nieuwe fiets- en voetgangersbrug aan de Yzerlaan boven het Albertkanaal geplaatst. Naar aanleiding van die werken organiseerde de stad Antwerpen een boottocht van de Londenbrug tot het ’t Dokske in Merksem en terug. Wij voeren mee op de boot en maakten volgend overzicht van de tocht.

StampMedia Limburg ging op pad door Genk. Op zoek naar het belang van merken en de favoriete kleding van Amjed tot Vivian. Ze spraken daarbij mensen op straat aan. Het resultaat kan je hier zien en lezen.

Museum Ludwig in Keulen viert zijn veertigste verjaardag met een unieke tentoonstelling die loopt van april tot juli. ‘Fernand Léger. Schilderen in de ruimte’ is de eerste overzichtstentoonstelling ooit over de Franse kunstenaar.

Met een collectie van ruim 170 werken schetst het museum de levensloop van de man vanaf de jaren twintig van de vorige eeuw tot aan zijn dood in 1955. Curator Katia Baudin raakte per toeval geïntrigeerd door Léger. Een van zijn grote muurschilderingen, ‘Les Plongeurs’ (De Duikers), was reeds aanwezig in de vaste collectie van het museum. Léger maakte deze muurschildering in 1942 voor de privéwoning van de New Yorkse architect Wallace K. Harrison. Op het doek zijn vier mensen te zien in een zwembad, die het gezin van Harrison moeten voorstellen. De inspiratie vond Léger toen hij een bezoek bracht aan een overvol publiek zwembad en niet langer individuele mensen zag maar een zee van ledematen.

‘Les Plongeurs’ maakte Léger in 1942 voor de privéwoning van de New Yorkse architect Wallace K. Harrison. Dit werk gaf de aanleiding voor de tentoonstelling. © Emily Van Campenhout

Onbeperkt schilderen

Fernand Léger studeerde oorspronkelijk voor architectonisch tekenaar omdat zijn ouders hem ontmoedigden om kunstenaar te worden. Heel tekenend voor de collectie ‘Schilderen in de ruimte’ is dan ook die link met de architectuur. Léger wou zijn schilderkunst niet beperken tot een doek maar passen in een sociale of architectonische ruimte. Een thema dat vaak terugkeert, is dan ook de relatie tussen mens, natuur en architectuur.

De reusachtige muurschildering ‘Transport des Forces’ werd geschilderd voor de Wereldtentoonstelling in Frankrijk in 1937. © Emily Van Campenhout

Léger profileerde zich als de perfecte partner voor verschillende architecten onder wie Le Corbusier en Charlotte Perriand. Vooral met Le Corbusier zocht hij in zijn schilderijen naar de gulden middenweg tussen abstractie en figuratie en was er een sterke wisselwerking tussen de stijlen van beide schilders.

Huzarenwerk

Een van de grootste en meest indrukwekkende muurschilderingen uit de tentoonstelling is ‘Transport des Forces’. Dat werd geschilderd voor de Wereldtentoonstelling in Frankrijk in 1937. Sindsdien is deze muurkunst nog nooit verplaatst geweest. Gelukkig voor Museum Ludwig maakte Léger al zijn muurschilderingen op linnendoek in plaats van rechtstreeks op de muur. Hij geloofde niet in eeuwigheid en wou zijn werken flexibel houden. Daarom hanteerde hij een moderne interpretatie van een muurschildering. Het verhuizen van het metersgrote doek bleek voor het museum ook werkelijk een huzarenwerk.

Léger maakte ook schetsen voor theaterkostuums en liet zich vaak inspireren door Charlie Chaplin en diens ‘Modern Times’. © Emily Van Campenhout

Een van de twee werken die Léger maakte vanuit Frankrijk voor de United Nations Headquarters in New York. © Emily Van Campenhout

Techniek, wetenschap en communisme

De kunstenaar geloofde heel sterk in het maakbare van de maatschappij en in technische en wetenschappelijke vooruitgang. In zijn eerdere werken zie je dat ook geregeld terugkomen. Zo liet hij zich bijvoorbeeld inspireren door Charlie Chaplin en zijn ‘Modern Times’. In zijn latere werken gaat hij zich vragen stellen bij de grenzen van het vooruitgangsstreven en keert hij terug naar meer organische vormen.

Léger was bovendien een overtuigd socialist en sloot zich later zelfs aan bij een communistische partij. Dat leverde hem in de jaren vijftig een inreisverbod in de Verenigde Staten op. Dat was problematisch voor de man die veel gevraagd werd in de VS. Verschillende van zijn werken werden dan ook door anderen gerealiseerd door middel van nauwkeurige schetsen, plannen en veel communicatie per brief. Zo ‘maakte’ hij vanuit Frankrijk twee werken voor de United Nations Headquarters in New York. Overigens werden vele werken ook nooit gerealiseerd en bleef het bij louter schetsen. Ondanks dat Léger een grote afkeer had voor religie, zag hij er ook geen graten in om verschillende ontwerpen te maken voor kerken en glasramen.

Je kunt de overzichtstentoonstelling ‘Fernand Léger. Schilderen in de ruimte’ nog bezoeken tot 3 juli 2016 in Museum Ludwig in Keulen. Meer info en adresgegevens op de site van Museum Ludwig.

© 2016 – StampMedia – Emily Van Campenhout