Category Archives: Ongecategoriseerd

Zieke kinderen of zwangere vrouwen uit afgelegen dorpen in Congo hebben moeilijk toegang tot de gezondheidszorg. Het ontbreken van berijdbare wegen maakt het voor ambulanciers moeilijk tot zelfs onmogelijk om in de dorpen te geraken. “Zwangere vrouwen met weeën moeten soms 60 kilometer wandelen naar het ziekenhuis.”

Hoe breng je zwangere vrouwen of kinderen met buikklachten uit afgelegen dorpen op tijd naar het ziekenhuis als er geen goede infrastructuur voorhanden is? Op die vraag moeten ambulanciers in de Democratische Republiek Congo elke dag een antwoord verzinnen. Ziekenwagens rijden zich door de modderige zandwegen vast of moeten door obstakels noodgedwongen terugkeren naar hun startpunt. “Het is een wonder dat we ooit in het dorp geraakten”, vertelt freelancefotograaf Joris Hermans.

Hermans reisde vorig jaar samen met de organisatie Memisa naar de Democratische Republiek Congo. Hij fotografeerde er op vraag van de hulporganisatie de problemen van het ziekentransport. “De situatie was erger dan ik verwachtte”, vertelt Hermans.

Onverharde wegen

De afgelegen dorpen zijn via zandwegen of smalle bergpaden verbonden met de grote steden. “Maar die wegen hebben een slechte infrastructuur”, voegt Hermans toe. “Wanneer het regent, veranderen ze in een modderpoel of in een ware rivier, waardoor het moeilijk of zelfs onmogelijk wordt om het dorp te bereiken.”

Soms bestaat er zelfs geen route naar het dorp, waardoor de ambulancier zelf een weg moet banen door het steppelandschap. “Tijdens een rit sloeg de chauffeur plots van de weg af. Het leek alsof we in een willekeurige richting reden. Hoe de chauffeur zonder wegaanwijzing het dorp vond, verbaast me nu nog.”

Regen, de grootste vijand

De onverharde wegen worden voor het Congolese ziekentransport pas echt een probleem wanneer het regent. “Het maakt hun opdracht tien keer moeilijker”, legt Hermans uit. “Wanneer het regent, verandert de weg in een grote modderpoel waardoor jeeps zich om de haverklap vastrijden.”

Regen spoelt ook zand weg waardoor de baan nog moeilijker wordt om over te rijden. “Eén keer ontstonden er door de neerslag smalle en diepe groeven in de baan”, vertelt Hermans. “Terwijl de chauffeur erover reed, zakte de jeep langs één kant steeds verder in de grond weg. Ik had het gevoel dat ons voertuig elk moment zou omkantelen. De chauffeur is toen gestopt en de jeep kwam terug met vier wielen op de grond. Ik dacht toen wel even: ‘Dit had ook anders kunnen aflopen.’”

Dodelijke gevolgen

De slechte infrastructuur en het moeilijke ziekentransport hebben dodelijke gevolgen. Vrouwen die bevallen en een keizersnede nodig hebben, moeten soms 60 kilometer stappen naar het ziekenhuis. “Als de vrouw te veel bloed verliest, kan ze flauwvallen naast de weg”, vertelt persverantwoordelijke Hilde Groenweghe van de Belgische hulporganisatie Memisa. “De kans is groot dat zoiets fout afloopt.”

De slechte wegen bevorderen ook de slijtage van de vervoersmiddelen. “De jeeps verslijten snel”, legt Hermans uit, “en als ze stuk zijn, dan is het heel moeilijk om ze te repareren.” Hermans herinnert zich een bezoek aan een dorp, waar een terreinwagen stond. “De bewoners van het dorp kregen die niet meer aan de praat. Gelukkig kende mijn chauffeur wel wat van auto’s. Hij zag meteen wat er scheelde en vertelde de bewoners welk onderdeel ze nodig hadden. Als wij daar niet waren geweest, had die wagen vandaag nog stilgestaan.”

Boot- en motorambulances

De Belgische niet-gouvernementele organisatie Memisa bedenkt samen met andere ngo’s oplossingen voor het probleem. “Ambulanciers hebben nood aan aangepaste middelen”, vertelt Hilde Groenweghe. De organisatie geeft daarom nu twee alternatieve vervoersmiddelen aan ziekenhuizen: de boot- en motorambulance.

“De motorambulance kan makkelijk rijden op smalle wegen”, legt Groenweghe uit. De ambulance bestaat uit een motor waarachter een bak gemonteerd is, waarin de zieke kan liggen. “Motoren rijden zich ook minder snel vast in de modder”, voegt Groenweghe eraan toe.

De bootambulance is op haar beurt niet afhankelijk van de slechte infrastructuur. Ambulanciers kunnen daardoor snel bij de afgelegen dorpen geraken. “Als het regent, is dit de beste oplossing”, vertelt Hermans.

Memisa leert ziekenhuizen ook hoe ze de alternatieve vervoersmiddelen moeten organiseren. “We geven ziekenhuizen radio’s waarmee ze met de boot- en motorambulances kunnen communiceren”, vertelt Groenweghe. “We voorzien ook in ziekencentra radio’s zodat zij de ambulances kunnen oproepen.”

“Met een stoel op de fiets”

Ook de inwoners van de afgelegen dorpen verzinnen alternatieven. ”Ze monteren bijvoorbeeld een stoel op een fiets”, legt Groenweghe uit. “De mannen duwen die fiets dan om de beurt verder naar het ziekenhuis.”

Zelfs simpele materialen kunnen gebruikt worden. “Soms nemen ze twee balken en een doek”, vertelt Groenweghe. “Ze dragen de zieke zo naar het hospitaal.”

“Betaal me en ik zie het door de vingers”

Een politieke oplossing is moeilijk. De Congolese overheid investeerde de vorige jaren in wegen die de grote steden met elkaar verbinden. Bij die investeringen vielen de banen naar afgelegen dorpen uit de boot.

De infrastructuur buiten de belangrijke steden dient vooral om mijnen, die vaak uitgebaat worden door Chinese bedrijven, te voorzien van makkelijk transport voor hun grondstoffen.

Ten slotte bemoeilijkt corruptie de werking van de overheid. Transparency International gaf de Democratische Republiek Congo vorig jaar een corruptiecijfer van 147 op 168.  “Je ziet corruptie overal in het land”, voegt Hermans toe. “Ik maakte een keer tijdens de trip foto’s naast de baan. Een politieagent benaderde me en zei dat het niet mocht ondanks dat ik de juiste papieren had. Maar als ik geld zou betalen, dan zou hij het wel door de vingers zien…”

© 2016 – Stampmedia – Matthias Vanherle

Vanavond landt RuPaul’s Drag Race in Antwerpen. Dragqueens, die de voorbije jaren hoge cijfers haalden in de show, zullen garant staan voor een extravagante avond. “Een dragqueen is een karikatuur van een vrouw. Je neemt al het vrouwelijke en al het kitscherige, je bent er creatief mee en je propt het in een vent”, legt de Antwerpse dragqueen Lulu Lachapelle uit.

Ik krijg een exclusieve blik achter de schermen terwijl de leden van draghouse House of Katoi, een groep Antwerpse dragqueens, zich opmaken. Een dragqueen en een travestiet zijn niet hetzelfde, vertelt Lulu Lachapelle. “Een travestiet  wil er als een echte vrouw uitzien. Een dragqueen daarentegen gebruikt en versterkt vrouwelijke trekken. Ze  wil het vrouwelijke naar boven halen en met vrouwelijke elementen spelen, maar ze wil er niet per se als een echte vrouw uitzien.”

Het duurt ettelijke uren voordat iemand volledig opgemaakt is. Sommige meisjes waren klaar op  drie uur, bij anderen duurde het langer.
 

“Ik noem onszelf schminken cooking. Slowly cooking. Alles laten sudderen, intrekken… Het doet me aan koken denken.” De meeste nieuwelingen worden in het begin  begeleid in hun make-up door dragmoeders. Een dragmoeder is meestal een oudere dragqueen die nieuwere dragqueens de kneepjes van het vak leert. Maar vandaag de dag leren veel nieuwe en meer ervaren drags ook veel bij via het internet.

Een dragqueen zijn omvat meer dan enkel van uiterlijk veranderen. “Goed kunnen performen en entertainen zijn belangrijk voor een dragqueen”, vertelt Lulu. “Vooral met entertainen had ik  in het begin  moeite, want ik ben redelijk introvert, zelfs als Lulu. Ik heb meer ballen aan mijn lijf als Lulu, maar ik ben niet zo snel de persoon die zomaar een wildvreemde entertaint en de zaal host.”

Er bestaan enkele ongeschreven regels binnen de drag-community. Het getuigt bijvoorbeeld van weinig respect om iemands pruik en gezicht aan te raken wanneer ze in drag is. Maar een van de belangrijkste regels is om iemand met de correcte naam van de persona aan te spreken. Kitty: “Als ik in drag ben, reageer ik niet als mensen mijn mannennaam roepen. Dan ben ik Kitty.” La Tash pikt hierop in: “Maar ook andersom is dat het geval. Als ik niet in drag ben, wil ik niet dat mensen me met mijn drag-naam noemen.”

Gender en seksualiteit

Veel dragqueens zijn niet transgender en willen niet per se vrouw zijn. Dat is ook het geval bij Lulu. “Ik voel mij niet vrouwelijk, ook niet als Lulu. Ik voel me eleganter, wat  beter in mijn vel, maar dat is puur dat masker.”

De meeste dragqueens zijn homo’s. Kitty Katoi kent maar één heteroman die ooit een dragqueen was. “Dat is zeer uitzonderlijk. Zij deed het om geld te verdienen met optredens. Maar zij was er dan ook  zeer goed in.”

Worden dragqueens meer geaccepteerd?

Volgens La Tash worden dragqueens nog niet volledig geaccepteerd. “Absoluut niet, vooral hier  in Antwerpen niet. Er zijn nog steeds meer homo’s die lachen met dragqueens dan dat er zijn die het tof vinden. Anderzijds helpt de populariteit van RuPaul’s Drag Race wel (nvdr een talentenjachtprogramma voor drag queens). Maar het is nog ver van kant.”

Draghouses

Een draghouse  bestaat uit dragqueens die besloten om een groep te vormen. Vaak heeft elk house een eigen stijl en vinden de leden steun bij elkaar. Soms worden houses ingehuurd om events te hosten of om op te treden. Binnen een house kun je ook persoonlijk groeien, vindt Katherine: “In een house kun je echt je eigen stijl zoeken.”

House of Katoi

“Ons House is één familie”, stelt dragmoeder van de groep Kitty Katoi. Lulu: “Als je te horen krijgt dat iemand een bepaalde dragmoeder heeft, zie je dat onder andere aan de make-up. Die is meestal hetzelfde omdat de dragmoeder het haar dragdochter aanleert.”

Anderhalf jaar geleden richtte Kitty Katoi de House of Katoi op. Het is een groep van meiden die zich niet in een hokje willen laten duwen. Een groep rebellen dus. Ze zijn geen traditionele dragqueens, iedereen heeft haar eigen stijl,  die afwijkt van de gewoonlijk dragqueen-norm.De meisjes beïnvloeden elkaar, er is geen hiërarchie zoals in sommige andere houses. Het laatste anderhalf jaar zijn de stijlen van alle meisjes dan ook geëvolueerd. “My house pushed me to try harder”, bekent Kitty.

De meisjes zien elkaar bijna als familie. “Wij gaan op stap om ons te amuseren, niet om iets te verdienen”, zegt La Tash. “We zijn een hele hechte groep. Misschien is het omdat we allemaal buitenbeentjes zijn dat we goed met elkaar om kunnen. Bij ons in het huis  draait het om plezier maken en zijn wie je  wil zijn. Jezelf niet  generen,  jezelf niet  tekortdoen. Wij moedigen elkaar aan. Dat is het leuke eraan”, vertelt Lulu.

© 2016 – StampMedia – Elisa Schanzer

In Antwerpse Kloosterstraat vond op 18 februari een kleine brand plaats op het dak van een woning. De brand ontstond door werken op de zolder. Een arbeider probeerde de brand zelf te blussen en ademde daarbij te veel rook in. Hij raakte lichtgewond. De brandweer had de situatie meteen onder controle.

© 2016 – StampMedia – Matthias Vanherle

Op 3 mei weerklonk op vijftig verschillende plaatsen in Vlaanderen de Last Post. Naar aanleiding van de Week van de Amateurkunsten brachten muzikanten hulde aan de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Ook Genk Danst werd er even voor stilgelegd.

Onder de noemer ‘De Groote Kunst’ stond de Week van de Amateurkunsten dit jaar in het teken van de honderdjarige herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Op 3 mei werd daarom op hetzelfde moment (om 16u00, 16u15 en 16u30) in meer dan vijftig verschillende plaatsen in Vlaanderen de Last Post gespeeld. Dit jaar viel het ook samen met de dertiende editie van Genk Danst.

Trotse traditie

De Last Post is een trompetstuk dat traditioneel aan de Menenpoort in Ieper wordt gebracht om de gesneuvelde soldaten van de twee wereldoorlogen te herdenken. In Genk viel de eer te beurt aan de Academie voor Muziek, Woord en Dans. Onder leiding van trompetleraar Sven Creyns gaf een twintigtal trompettisten een concert op het Stadsplein.

“Oorlog is een thema dat iedereen wel raakt”, weet Creyns. Ik ben ook zeer trots dat ik deze herdenking samen met mijn leerlingen mag doen. Zeker de grootouders van die leerlingen vinden het leuk dat deze traditie in ere gehouden wordt”, vertelt Creyns.

Tot drie keer toe werd het muisstil op het plein en werd er even niet gedanst. De eerste keer vormden de muzikanten een frontlinie op het balkon van het stadhuis, de tweede keer werden ze ondersteund door een groepje op het plein en tot slot werd voor de derde keer ook de beiaard van de Sint-Martinuskerk er bij betrokken.

Passend eerbetoon

De trompetleraar speelt ook op een uniek instrument, een ruiterijtrompet van het tweede regiment Jagers te Paard. “We hebben hem gekregen van de grootvader van één van mijn leerlingen. Hij heeft nog gewerkt bij het regiment en kreeg het instrument bij zijn pensioen. Ik vond het een passend eerbetoon om er vandaag op te spelen”, glundert hij. Het jagersregiment vocht mee in de twee wereldoorlogen en werd ontbonden in 1992.

Voorzitter Herman Oyen van vzw Die Landouwe spreekt van een geslaagd evenement. “Het weer viel goed mee en met de groepen is alles vlot verlopen. Meer dan dat kan ik me niet wensen. De Last Post heeft voor mij ook een speciale betekenis omdat ik familie heb in West-Vlaanderen. Van jongs af aan ben ik dus opgegroeid met het herdenken van de oorlog”, aldus Oyen.

© 2014 – StampMedia – Tekst: Stef Vananderoye, Foto’s: Wietse Lemmens

De 36-jarige Amerikaanse zanger Jason Derulo trad op 18 februari op in de ING Arena in Brussel met zijn The Last Dance World Tour. Het concert vond plaats voor een gemengd publiek van fans van alle generaties, van twintigers tot zestigers, die zijn carrière en de overgang naar zijn nieuwe imago kwamen vieren. “Ik was een beetje beschaamd om hier te zijn als constructiewerker, maar dit was het beste concert van mijn leven.”

In de ING Arena in Brussel stonden fans op 18 februari in spanning te wachten voor Jason Derulo’s laatste concert in België in The Last Dance World Tour. Zodra de deuren om half zeven opengingen, stroomden ze de lobby binnen, waar een dj populaire hits stond te draaien om het publiek alvast op te warmen.

De Engels-christelijke dansband LZ7 uit Manchester zorgde voor een voorprogramma. De elektronische muziekband bouwde voorzichtig de sfeer op voor de hoofdact. Het publiek stond vol met twintigers, dertigers, ouders met kinderen en zelfs grootouders. Binnen wordt het geroezemoes sterker en de zaal vult zich meer en meer. Fans praten en lachen, sommigen zingen zachtjes mee met bekende nummers, anderen scrollen nog even door hun telefoon en trekken foto’s. De spanning stijgt naarmate de openingsact ten einde komt. Vanaf het moment dat Jason op het podium verscheen, gingen de lichten helemaal uit. Geschreeuw, gejuich en getier vulden de zaal terwijl hij begon met zijn nieuwe nummer ‘Sexy for Me’, dat hij vorige maand uitbracht.

“Ik ben opgegroeid met Jason Derulo, zijn muziek herinnert mij aan mijn kindertijd” – Dora Villalba (20)

Steven Stroobant (34) stond vooraan in de zaal: “Ik was eerst een beetje beschaamd om hier te zijn, want ik ben constructiewerker, maar dit was echt het beste concert van mijn leven. Jason Derulo kreeg de hele zaal mee. Ik zou zeggen dat ‘Trumpets’ mijn favoriete liedje was.”  Ook Dora Villalba (20) stond vooraan, op de eerste rij met haar vriend: “Vanaf het moment dat hij het concert had aangekondigd, kocht ik meteen een ticket. Ik ben opgegroeid met Jason Derulo, zijn muziek is voor mij een kinderherinnering.” Haar vriend, Fadi (22), voelt zich een beetje buitengesloten: “De meeste mannen zijn hier met hun vriendin of dochters. Ik luister naar een paar liedjes van Derulo. Hij deed een samenwerking met een zanger van wie ik fan ben, de Indiase rapper Tesher. Zelf ben ik van Pakistaanse afkomst, ik keek er echt naar uit om ‘Jalebi’ live te horen.”

Viering van Derulo’s carrière

Op ‘Ta Ta Ta’, een liedje met afrobeatszanger Bayanni, leek het podium wel een jungle. Het stond er vol met planten en palmbomen. Het dansduo Les Twins, tweelingbroers Laurent Bourgeois en Larry Bourgeois, brachten een aanstekelijke energie met Jason Derulo, die een bontjas droeg. De broers zijn bekend voor hun unieke hiphopstijl en eerdere optredens met onder andere Beyoncé.

Halverwege de show stapt hij naar voren en spreekt hij het publiek aan: “Heb ik fans die er waren vanaf het begin?” De zaal ontploft in gejuich. Daarna werd het een beetje persoonlijker: “We nemen afscheid van de Jason die je ooit kende en verwelkomen een nieuw tijdperk. Vanavond wil ik gewoon het leven vieren, de vrijheid vieren, de mogelijkheid om ’s ochtends wakker te worden en te denken: hé, vandaag is een nieuwe dag, ik ga de dag winnen. Kunnen jullie de dag ook met me winnen? Ik wil dat je al je dromen najaagt met alles wat je hebt, want ik geloof in je, schat, en ik wil dat jij ook in jezelf gelooft.”

In plaats van een afscheid voelde de avond eerder als een viering van zijn carrière. De 69-jarige Sabine Debugne kwam met haar dochter naar het concert: “Zijn muziek brengt zoveel herinneringen terug aan onze vakantie in Spanje. Toen hebben we veel naar zijn nummers geluisterd. We hebben heel hard genoten van zijn laatste concert.” Fans verlieten de zaal terwijl ze de iconische tonen zongen van ‘Whatcha Say’, Derulo’s allereerste nummer. Voor velen was het een avond om nooit te vergeten.

Xīn nián kuài lè vanuit Antwerpen! De Chinese wijk in Antwerpen viert Chinees Nieuwjaar. Met een nieuwjaarsmarkt vol authentiek Chinees streetfood, workshops, gezinsactiviteiten en podiumacts was het een spetterend feest. Dit jaar is het Jaar van het Paard: symbool voor energie, snelheid en geluk. In deze videoreportage delen de feestvierders hun beleving van het Chinees Nieuwjaar.

Op 11 februari 2026 vond de tweede sessie plaats van ‘Stad van alle leeftijden’. Reporter Ahmad Hardan was ter plaatse om het in beeld te brengen. 

Jongeren gaan minder uit dan vroeger, dat blijkt uit een verkennende studie van de HoGent. Reporters Lune van der Putte en Jorick Malaise trokken de universiteitsbuurt in Antwerpen in, en vroegen jongeren of zij nog veel uitgaan.

Het De Coninckplein werd op zaterdag 21 februari omgetoverd tot een Chinees cultuurfestival. De Chinese gemeenschap viert namelijk van 17 februari tot 3 maart de overgang van het Chinese Nieuwjaar. Tal van bezoekers konden zich laten onderdompelen in de Chinese cultuur. Zo konden ze proeven van één van de vele eetkraampjes en ondertussen genieten van de traditionele dansacts die op het podium werden opgevoerd. Aan de opkomst te zien was het evenement een succes. Reporter Jari Maes was ter plaatse en bracht het feest in beeld.

Soms kan één moment alles veranderen. Zonder waarschuwing, zonder voorbereiding. Op haar zestiende kreeg Jana Van Nieuwenborgh te horen dat ze een trombose in de hersenen had. Dat moment veranderde haar leven voorgoed.

Als je zestien bent, hoor je je druk te maken om school en om het afspreken met vrienden, om de tijd van je leven te hebben. In plaats daarvan lag ik in een ziekenhuisbed, aangesloten aan machines, terwijl mijn ouders tegenover een arts zaten die hun vertelde dat ik een trombose in mijn hersenen had.

Allesbehalve een sprookje

Het begon onschuldig. Gewoon overgeven, zoiets wat al snel wordt afgedaan als een buikgriepje. Maar plots was het niet meer zo onschuldig. Toen ze niets verkeerds konden vinden in mijn maag, stelde een verpleegkundige een MRI-scan voor. Eén onderzoek later hadden we eindelijk een diagnose: het ‘Sleeping Beauty-effect’. Het klinkt als een sprookje. Dat was het allesbehalve.

Het ‘Sleeping Beauty-effect’ is een metafoor voor een situatie waarin je leven tijdelijk stilgezet wordt door een ernstige ziekte of aandoening. Het beschrijft hoe je tijdelijk je oude leven en je oude zelf verliest, omdat je lichaam of geest niet meer volledig meewerkt. Net zoals Doornroosje moet ontwaken uit haar slaap, moet iemand die dit meemaakt zichzelf en zijn of haar leven opnieuw ontdekken. Bij mij werd het veroorzaakt door een trombose. Door bloedklonters in mijn hersenen geraakte de ‘slechte zuurstof’ niet uit mijn hersenen waardoor ik erg moe werd. Ik sliep bijna de hele dag door. 

Ik weet nog dat ik moest lachen toen de arts uitlegde wat er met me aan de hand was, zonder echt te begrijpen hoe ernstig het eigenlijk was. Maar het besef drong langzaam door. Test na test, vraag na vraag. Ze moesten er zeker van zijn dat ik geen vaardigheden zou verliezen door die trombose.

“Op je zestiende is sociaal isolement een zwaar medicijn”

Omdat het nog coronacrisis was, voelde ik me afgesloten van mijn oude leven. Alleen mijn ouders mochten op bezoek komen en bellen met vrienden en familie ging moeilijk, mijn telefoon bezorgde me snel hoofdpijn.

Na twee weken in het ziekenhuis mocht ik eindelijk naar huis, maar een ‘normaal leven’ ging niet met me mee. Ik was te moe om naar school te gaan, te moe om het huis te verlaten, te moe om de persoon te zijn die ik me herinnerde te zijn. Op je zestiende is isolatie een zwaar medicijn.

Verlies van identiteit

Het moeilijkste was niet alleen de lichamelijke uitputting. Het was de identiteitscrisis die daarop volgde. Mijn oude plannen leken plots het leven van iemand anders, en alles wat mij restte was de vraag: ‘wie ben ik nu?’

Dingen als deze kunnen in een oogwenk gebeuren, zonder waarschuwing, en je wereld volledig op zijn kop zetten. Je verliest niet alleen energie, je verliest versies van jezelf. De danser. De ambitieuze student. De zorgeloze tiener. Dat zijn delen van mijn identiteit die ik dacht verloren te zijn.

“Het leven stopt niet als je identiteit wordt afgenomen. Het vormt zich opnieuw en er ontstaan nieuwe versies”

Maar ik heb geleerd dat het leven niet stopt wanneer die identiteiten worden afgenomen. Het vormt zich opnieuw en er ontstaan nieuwe versies. De vraag ‘wie ben ik nu?’ wordt niet in één keer beantwoord. Het kost weken, zelfs jaren, en ik weet nog steeds niet of ik mezelf écht heb teruggevonden.

Het ‘Sleeping Beauty-effect’ is geen sprookje. Er is geen prins die me wakker kust met een happy end. Wat er wél is, is de stillere magie van volhouden, van leren leven met een brein dat niet meer volledig meewerkt, en van nieuwe manieren vinden om je plek te vinden in een wereld die zelden voor je vertraagt.

Maar misschien is dat op zichzelf een soort happy end. Geen terugkeer naar wat was, maar het begin van wat nog kan zijn; een leven dat nog steeds vol mogelijkheden zit. Want we hebben allemaal twee levens, en het tweede leven begint pas wanneer we beseffen dat we er maar één hebben.