Category Archives: Ongecategoriseerd

Schoonheidsidealen lijken voortdurend te veranderen, maar de verwachtingen van hoe een vrouw eruit zou moeten zijn, blijven terugkeren. In de danssolo ‘The Ethereal Paradox’ onderzoekt Zoë Chungong hoe vrouwen doorheen de tijd bekeken worden en laat ze het publiek nadenken over identiteit, gender en maatschappelijke verwachtingen. “Chungong slaagt erin om een persoonlijk verhaal te vertellen dat voor veel vrouwen herkenbaar is”, schrijft reporter Fatima Noori.  

Wat betekent schoonheid? Ik zie dat als iets dat iedereen op een eigen manier beleeft. Maar vaak is er toch een bepaald ideaalbeeld van hoe vrouwelijke schoonheid eruit zou moeten zien. We worden er voortdurend aan herinnerd: op sociale media, op reclameborden, in winkeletalages. Enerzijds kan schoonheid een privilege zijn, anderzijds ook iets waarvoor vrouwen beoordeeld of zelfs gestraft worden.

Daarbij rijst de vraag: voor wie proberen vrouwen eigenlijk aan dit schoonheidsideaal te voldoen en welke rol spelen mannen daarin? Die vraag staat ook centraal in ‘The Ethereal Paradox’, een danssolo van Zoë Chungong in een productie van Fabuleus, een productiehuis voor jonge dans- en theatermakers.

De voorstelling bestaat uit drie delen, waarin telkens een andere tijdsgeest en dansstijl centraal staan. Zo onderzoekt Chungong hoe vrouwen doorheen de tijd bekeken en beoordeeld worden, en hoe schoonheidsidealen doorheen de tijd veranderen, maar tegelijkertijd ook blijven bestaan.

Herkenbaar en krachtig

De voorstelling begint met een scène die voor veel vrouwen erg herkenbaar is. Chungong zit voor een spiegel en maakt zich klaar. Ze lijkt op een tiener die haar make-up aanbrengt terwijl ze zachtjes neuriet. Het is een intiem begin, een moment dat veel vrouwen dagelijks beleven.

Plots verandert de sfeer en worden we meegenomen naar de Roaring Twenties, een bewogen periode in de jaren 20 waarin sterk werd afgeweken van de tot dan toe geldende normen. Chungong danst hier de Charleston, een energieke jazzdans die typisch is voor de jaren twintig. De dans wordt gekenmerkt door snelle, draaiende bewegingen waarbij de voeten naar binnen en de hielen naar buiten draaien, gecombineerd met expressieve armbewegingen. Chungong koos deze stijl omdat de jaren twintig een periode waren waarin vrouwen zich losmaakten van traditionele normen en zich vrijer begonnen uit te drukken via mode en dans. Dat toont mooi aan hoe vrijheid en maatschappelijke verwachtingen vaak samen blijven bestaan.

Vaak wordt de dansstijl Commercial Heels geassocieerd met seksualiteit, maar Chungong gebruikt hem om te tonen dat sensualiteit ook een vorm van kracht en controle kan zijn

In het tweede deel gebruikt Chungong de dansstijl Commercial Heels, een hedendaagse dansstijl die sterk verbonden is met popcultuur en hiphop. Deze stijl wordt meestal op hakken gedanst en bevat sensuele, krachtige en expressieve bewegingen. Vaak wordt die stijl geassocieerd met seksualiteit, maar Chungong gebruikt ze om te tonen dat sensualiteit ook een vorm van kracht en controle kan zijn.

Ze wil hiermee duidelijk maken hoe vrouwelijke lichamen vaak geobjectiveerd worden, maar ook dat vrouwen die blik kunnen terugnemen en zelf kunnen bepalen hoe ze zich tonen. Dat was één van de sterkste delen van de voorstelling, omdat het heel actueel aanvoelt en duidelijk verwijst naar de invloed van sociale media en hedendaagse schoonheidsnormen op de objectivering van vrouwen.

Een intiem en emotioneel geheel

Het derde en laatste deel bestaat uit hedendaagse dans, een moderne dansstijl die minder vastligt en meer draait rond persoonlijke expressie en emotie. Voor Chungong voelt die stijl het meest natuurlijk aan, omdat ze die al van jongs af aan beoefent. In dit deel wordt de voorstelling persoonlijker en kwetsbaarder: ze reflecteert op haar eigen ervaringen met bekeken worden en schoonheidsdruk. Ze danst op een ingesproken tekst die ze zelf heeft opgenomen, waardoor het geheel nog intiemer en emotioneler aanvoelt. Haar boodschap komt bijzonder krachtig over, omdat je als toeschouwer echt het gevoel krijgt dat je in haar persoonlijke verhaal wordt meegenomen.

Chungong geeft niet alleen kritiek op schoonheidsnormen, maar laat ook zien hoe complex en tegenstrijdig ze kunnen zijn

Door de drie dansstijlen te combineren toont Chungong hoe schoonheidsidealen veranderen doorheen verschillende tijdsperiodes, maar ook hoe bepaalde verwachtingen blijven terugkeren. Hoewel de voorstelling thema’s aanhaalt zoals pretty privilege, objectivering, sociale media en straatintimidatie, geeft Chungong niet alleen kritiek op schoonheidsnormen, maar laat ze ook zien hoe complex en tegenstrijdig die normen kunnen zijn. Zo brengt ze een voorstelling die niet alleen relevant is voor vrouwen, maar voor iedereen die wil nadenken over hoe we naar onszelf en naar anderen kijken.

De voorstelling is nog te zien op 18 en 19 maart in het Stuk in Leuven en 30 april in Hetpaleis in Antwerpen.

Noah Leemans gaat in de tweede aflevering van zijn podcast ‘Noah Onbeperkt’ in gesprek met zijn psycholoog Hanne om te spreken over het mentaal welbevinden van mensen met een beperking. Hoe wordt er hierover gepraat en wat kun je zelf doen in zo’n positie? Een inkijk in de psychologie van de huidige mens in de maatschappij.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Van het oude Afrika tot Instagram-feeds: haren vlechten blijft een levendige vorm van verhalen vertellen. Een traditie van schoonheid, verzet en verbondenheid.

Eeuwenlang heeft Afro-haar verhalen over schoonheid, identiteit, verzet en verbondenheid met zich meegevoerd. Haar heeft generaties met elkaar verbonden door middel van gedeelde rituelen van verzorging en creativiteit. Zoals historica Maria DeLongoria in haar essay ‘African Hair and Identity: A Historical Perspective’ uitlegt: haarstyling was in het prekoloniale Afrika een zeer sociale en spirituele handeling, een taal op zich.

In de vijftiende eeuw waren kapsels veel meer dan alleen schoonheid. Ze onthulden leeftijd, sociale status, etniciteit, religie en zelfs de bereidheid om te trouwen. Bij de Kuramo in Nigeria symboliseerde een geschoren hoofd met een enkel stukje haar bovenop, hun collectieve identiteit.

In Senegal schoren Wolof-meisjes hun hoofd gedeeltelijk om aan te geven dat ze geen vrijgezel waren, terwijl mannen hun haar in bepaalde patronen vlechtten wanneer ze zich op een oorlog voorbereidden. In alle regio’s was haarverzorging een vorm van zelfexpressie en trots, een manier om te laten zien wie je was in de diverse Afrikaanse samenlevingen.

Afbeeldingen van zwarte vrouwen met vlechten en twists verschenen in het oude Griekenland en Rome vanaf 200 voor Christus

Archeologische vondsten, die teruggaan tot 3.000 voor Christus, tonen aan dat deze kunst al duizenden jaren geleden in de Sahara werd beoefend. Afbeeldingen van zwarte vrouwen met vlechten en twists verschenen in het oude Griekenland en Rome vanaf 200 voor Christus. In Nubië (een gebied in het zuiden van het huidige Egypte en het noorden van het huidige Soedan, red.) werd een sculptuur gevonden van het hoofd van een jong meisje met cornrows, gedateerd tussen de jaren 550 en 750. Zoals DeLongoria schrijft: “Vlechten waren een archief van identiteit” en dragen culturele herinneringen door tijd en ruimte.

Van traditie naar trauma en weer terug

Toen Europese handelaren in de vijftiende eeuw voor het eerst voet zetten op het Afrikaanse continent, waren ze verbaasd over de complexiteit van de lokale kapsels. Maar toen de transatlantische slavenhandel begon, werd haar één van de eerste punten van ontmenselijking. Afrikaanse slaven werden vaak gedwongen geschoren ‘om hygiënische redenen’, een praktijk die hen beroofde van hun zichtbare kenmerken van etniciteit, status en trots.

Na verloop van tijd kwam het vlechten weer op gang onder tot slaaf gemaakte vrouwen, die hun haar netjes en verzorgd wilden houden om op de plantage te kunnen werken. Uit mondelinge overleveringen en visuele artefacten blijkt dat bepaalde vlechtpatronen zelfs geheime kaarten of boodschappen voor vluchtroutes bevatten.

Zoals beschreven in het essay ‘The Crown: A history of Black Women and their hair’, veranderde de komst van de slavernij de relatie van zwarte mensen met hun haar volledig. Afrikaanse slaven werden beroofd van hun culturele identiteit en gedwongen om hun haar onder wrede omstandigheden te verzorgen. Velen werden gedwongen om uit praktische overwegingen kortere kapsels te dragen.

Tegen de negentiende eeuw werd zelfs in advertenties voor weggelopen slaven het haar als een belangrijk kenmerk beschreven. Dit werd vaak gebruikt om het stereotype van zwarte mensen als ‘verwaarloosd’ of ‘wild’ te versterken. Historicus Shane White merkt op dat witte slavenhouders zwart haar vaak ‘wol’ noemden, waarbij ze het opzettelijk associeerden met dieren om raciale inferioriteit te benadrukken.

De racistische karikaturen uit die tijd creëerden een beeld dat vandaag de dag nog steeds bestaat, namelijk dat zwart haar ‘vies’ of ‘verwaarloosd’ is, een stereotype dat al eeuwenlang bestaat en nog steeds bepalend is voor hoe natuurlijk haar in veel westerse contexten wordt gezien.

In westerse samenlevingen werd steil haar een kenmerk van assimilatie. Veel zwarte vrouwen namen eurocentrische kapsels over in de hoop als ‘respectabel’ te worden beschouwd

Tegen het einde van de twintigste eeuw claimden bewegingen als ‘Black is beautiful’ en ‘Black Panthers’ natuurlijk haar opnieuw als symbool van trots en verzet tegen de witte schoonheidsnorm. Vlechten, dreadlocks en afro’s maakten een comeback, niet alleen als een trend, maar ook als statement. Deze geschiedenis zet zich voort in de salons en online haargemeenschappen van vandaag, waar verzorging en cultuur met elkaar verweven zijn.

Matonge als ankerpunt

In Brussel vindt de wijk Matonge, genoemd naar een wijk in Kinshasa, zijn oorsprong in de Congolese immigratie na de onafhankelijkheid van het land in de jaren zestig. Vandaag de dag blijft het voor veel mensen in de Afrikaanse diaspora een symbolische thuisbasis.

Raïssa, een 24-jarige met Rwandese roots, gaat er al sinds haar tiende heen. “In het begin ging ik altijd met mijn moeder mee, soms om boodschappen te doen, soms om mijn haar te laten doen. Nu ga ik alleen, ook al woon ik dichter bij Antwerpen.”

Voor Raïssa heeft het vlechten twee kanten: soms is het vermoeiend, soms therapeutisch. “Soms heb ik er geen zin in, maar soms is het juist leuk. Er wordt gelachen, er speelt muziek en er wordt advies gegeven, het voelt bijna therapeutisch. Een moment voor mezelf, tussen mijn eigen mensen.”

Haar zegt veel over identiteit, vindt ze. “Wij, als zwarte mensen kunnen zoveel met ons haar doen dat wanneer je je haar op een bepaalde manier draagt, je jezelf ook uitdrukt via je kapsel. Als ik vlechten draag, voel ik me verbonden met mijn cultuur en met wie ik ben, omdat ik me realiseer dat dit kapsels zijn die al eeuwenlang bestaan. Elk kapsel weerspiegelt een andere kant van mij als persoon.”

De kappersstoel is een belangrijke plek. Raïssa: “Het is een plek waar ik me verbonden voel met mijn eigen mensen vanwege de sfeer. Het is een moment van zorg en verbondenheid, een moment waarop ik me ook veilig voel”, zegt ze. ”Wat ik in deze ruimtes leer, is hoe je voor je haar moet zorgen, maar ook de solidariteit tussen vrouwen, hoe ze ons allemaal omarmen om wie we zijn, en de gastvrijheid die je niet overal vindt. Er is ook een gevoel van zusterschap dat je niet overal vindt. Daar ben ik ook dankbaar voor.”

Een nieuwe generatie vlechtsters

Terwijl de tantes van Matonge deze traditie voortzetten, geeft een nieuwe generatie stylisten er een nieuwe invulling aan. Velen zijn nu actief op sociale media en combineren digitaal ondernemerschap met cultureel erfgoed.

“Ik heb de moedertaal van mijn moeder nooit geleerd, waardoor ik me soms ver van mijn roots voel. Door te vlechten, voel ik me weer verbonden met mijn mensen” – Becky (23)

Becky, beter bekend als @Tajikkks op Instagram, is één van hen. Ze is 23 en heeft Kameroense roots. Becky begon met vlechten om te leren hoe ze het haar van haar jongere zusje moest verzorgen. “Voor mij betekent haar doen dat ik dichter bij mijn cultuur en mijn gemeenschap kom. Ik heb de moedertaal van mijn moeder nooit geleerd, waardoor ik me soms ver van mijn roots voel. Door te vlechten, voel ik me weer verbonden met mijn mensen.”

Ze vertelt hoe haar nichten in Kameroen haar hebben geïnspireerd. “Mijn moeder en tante hadden geïnvesteerd in hun masterclasses om vlechttechnieken te leren zodat ze als kapster kunnen gaan werken. Toen ze me hun foto’s lieten zien, wilde ik ook aan de slag.”

Het leukste aan haar werk zijn volgens haar de gesprekken die ontstaan. “Ik had eens een klant, een moeder van twee kinderen van mijn leeftijd, die me vertelde hoe op haar gemak ze zich bij mij voelde. Ze zei dat ze vroeger naar Matonge ging, maar dat ze daar nu niet meer heen wil, omdat ze de mensen daar niet vertrouwt. In mijn stoel vertelde ze me over haar leven, haar overleden vader, haar ex-man … Ze bleef zich verontschuldigen omdat ze zo veel praatte, maar ik stelde haar steeds gerust. Soms gaat het bij vlechten niet alleen om het haar; het wordt bijna een vorm van therapie.”

Toch merkt Becky een verschil tussen haar generatie en de oudere generatie. “Wij doen het vooral uit passie en creativiteit, terwijl het voor de oudere generatie vaak een noodzaak was, een manier om te overleven.”

“De stoel is nooit alleen maar een stoel”

Een andere styliste, Esther (@estcreation), vlecht al zeven jaar. “Voor mij gaat vlechten niet alleen om het doen van haar. Je ontmoet mensen met verhalen, soms met zware bagage. Wat er in mijn stoel wordt gezegd, blijft in mijn stoel. Soms voel ik me meer een therapeut dan een kapper.”

Ze legt uit hoe de gemeenschap elkaar ondersteunt. “Ik had eens een klant die een moeilijke periode doormaakte. Ze werd tijdens haar zwangerschap mentaal mishandeld. Ik gaf haar advies en nam haar mee naar mijn kerk. Nu is ze een goede vriendin geworden.”

Ook voor haar is de dynamiek tussen de generaties veranderd. “Vroeger moest je soms acht of negen uur op de grond zitten. Bij de oude garde was het: je komt, je betaalt, je vertrekt. Voor ons gaat het meer om de ervaring, klanten moeten zich gezien voelen. We gebruiken Instagram om te laten zien hoe netjes we werken en hoe mooi de resultaten zijn. Het draait om vertrouwen.”

“Ik noem mijn vaste klanten ‘mijn creaties’”, glimlacht Esther. “Ik volg niet wat anderen doen, ik creëer mijn eigen stijl. Soms komen mensen niet eens om hun haar te laten doen, maar gewoon om te praten. Dat is het mooiste aan dit werk.”

Ze hoopt dat afrohaar eindelijk als iets moois en unieks wordt gezien in België. “Niet als iets dat vragen oproept als ‘Kun je dat wassen?’, maar als een unieke uitdrukking van wie we zijn. We hoeven ons haar niet langer te verbergen of te stijlen om aan een norm te voldoen.”

De 22-jarige Nette Trauwaen uit Lier heeft haar eerste rol in de hoofdcast van een grote musical te pakken. Trauwaen zal de rol van studente Emily spelen in de musical ‘November 89’. De musical gaat over het leven achter de Berlijnse Muur en de studentenstrijd in het verdeelde Berlijn. Ook Lierenaar Corneel Koninckx doet mee.

De musical ‘November 89’ ging op 9 november 2019 in première in het Zuiderpershuis in Antwerpen. Dat was exact dertig jaar na de val van de Berlijnse Muur. In die musical speelden de toen nog piepjonge en onbekende talenten Aaron Blommaert en Emma Vanthielen, huidig Ketnet-wrapster, in de hoofdrollen.

“Ik vind de musical echt heel goed. Toen ik kleiner was heb ik de vorige versie ook gezien. Ik was toen al onder de indruk”, vertelt Nette Trauwaen. “De muziek is ongelofelijk mooi. Samen met de muziek en het sterke verhaal kan je mensen doen raken. Het is dus een hele eer dat ik nu mag meebouwen aan diezelfde musical.”

Nu na meer dan zes jaar komt er een nieuwe versie van de musical, met nieuw jong en onbekend talent, maar onbekend zullen ze binnenkort niet meer zijn. Vanaf 10 april brengt producent The Singing Factory ‘November 89’ opnieuw op de planken in het Zuiderpershuis. Dit keer in regie van acteur Wanne Synnave en op de muziek van Sam Verhoeven.

“Ik droom ervan om van musical mijn job te maken” – Nette Trauwaen

Nette Trauwaen: “Ik vind het wel grappig dat er wordt gezegd dat ik in de voetsporen van Emma treedt, en uiteraard is dat een hele eer. Maar wat velen niet weten is dat ik in het middelbaar altijd met Emma in de klas heb gezeten. Ze is zelfs een hele goede vriendin van mij. Emma is steengoed in wat ze doet en deed. Ik heb altijd met veel interesse en enthousiasme naar haar gekeken.”

“Het was heel spannend. Ik had nooit verwacht dat ik de hoofdrol ging krijgen. Dit aangezien er maar twee vrouwenrollen voor mijn leeftijd in het stuk zitten. Het was dus heel spannend. Dit is de eerste grote semiprofessionele productie waarin ik mag meedoen en meteen een sprekende en zingende rol krijg.”

“Mijn droom is om later nog veel meer te mogen doen met musical. En als ik echt ver mag dromen, dan wil ik er mijn job van maken”, vertelt Nette. “Kleine Nette zou ontzettend trots zijn! Vroeger vertelde ik dat op mijn bucketlist twee dingen stonden: solo zingen in een musical met zo’n fancy micro en mama worden. Dat eerste kan ik binnenkort alvast afvinken. Al hoop ik dat ik dat na deze ervaring nog meer mag meemaken.”

“De repetities worden pittig, maar ik heb er erg veel zin in” – Corneel Koninckx

Naast Nette is ook mede-Lierenaar Corneel Koninckx (17) binnenkort te zien in ‘November 89’. Ook hij zit op dezelfde middelbare school als Nette en Emma – het Sint-Ursula in Lier. Hij speelt mee in het ensemble van de musical. Hij kijkt enorm uit naar de musical. “We staan al ver, maar we zijn er nog niet. Er is nog wat werk aan de winkel. Er staan nog heel wat repetities op het programma (afgelopen weekend vond er een repetitieweekend plaats, red.). Dé perfecte gelegenheid om erg veel werk te kunnen verzetten en goed te repeteren. Het wordt pittig, maar ik heb er erg veel zin in”, vertelt Corneel Koninckx.

De musical ‘November 89’ speelt vanaf 10 april in het Zuiderpershuis in Antwerpen. Tickets en info: www.singingfactory.be.

Alleen in een roeiboot, maar vooral alleen in het leven. Het verhaal van Malou schetst een beeld van hoe het moet voelen om niet jezelf te kunnen zijn in een maatschappij die progressief beweert te zijn. Met de Vlaamse film ‘Skiff’ brengt regisseur Cecilia Verheyen een duidelijke boodschap over seksuele identiteit en complexe relaties zonder al te veel woorden te gebruiken.

Het omgaan met iemands seksuele identiteit is vaak een onwennig thema dat de meesten liever uit de weg gaan of gewoon negeren. Homo- of biseksualiteit wordt ondanks een veel hogere tolerantie vaak als ‘niet normaal’ bestempeld. Ook in de film Skiff van Cecilia Verheyen, die sinds 4 februari te zien is in de cinemazalen, wordt dit thema scherp aangekaart. Hoewel er doorheen de film nergens over geaardheid wordt gesproken, weet regisseur Verheyen een Vlaamse film af te leveren die het taboe rond seksuele identiteit volledig verbrijzelt.

Malou, gespeeld door Femke Vanhove, is bijna zestien en worstelt enorm met het uiten van haar seksuele identiteit. Ze voelt zich nergens thuis, behalve op het water. Ze heeft weinig vrienden, wordt gepest op haar roeiclub en werkt tegen haar zin in een tankstation. Ook in haar gezin heeft Malou het moeilijk. Haar twee broers, Alex en Max, geven om hun zus, maar praten niet met Malou over haar gevoelens. En hoewel Malous moeder het beste met haar voorheeft, voelt ze zich toch niet begrepen.

Roeien als metafoor

Skiff is een roeidiscipline waarbij de roeier of roeister helemaal alleen in de boot zit. Een mooie metafoor voor de eenzaamheid die Malou voortdurend ervaart. Ook op andere momenten kiest ze ervoor om haar tijd alleen te spenderen. Ze weigert met twee of meer te varen, durft niet te douchen op haar roeiclub en wil liefst alleen op haar kamer zitten als ze thuiskomt. Dat gevoel verandert wanneer ze Nouria, het lief van haar broer Alex, leert kennen. De twee ontdekken samen hun eigen identiteit.

De film lijkt wel een moderne versie van Romeo en Julia, waarbij de nakende confrontatie met de realiteit steeds om de hoek lonkt

Malou en Nouria spreken in het begin stiekem af. Malou weet niet of de interesse wederzijds is en ook Nouria twijfelt. Ze is als moslima bang om haar familie te vertellen dat ze een lief heeft, laat staan dat ze verliefd is op een meisje. Daarom proberen ze hun relatie geheim te houden. De film lijkt wel een moderne versie van Romeo en Julia, waarbij de nakende confrontatie met de realiteit steeds om de hoek lonkt.  

‘Skiff’ is een rauw verhaal vol liefde, verwardheid en verdriet. Femke Vanhove acteert met haar ogen. Hoewel Malou niet veel spreekt, kan je haar emoties bijna voelen. Haar blik zegt genoeg. Wanneer ze gekwetst wordt, verliefd is, of zich begrepen voelt, zie je de emoties in haar ogen. Lina Miftah, die Nouria speelt, verlicht de geladen sfeer met haar oprechtheid en begrip. Bij de scènes met Malou en Nouria voel je de klik tussen hen onmiddellijk.

Hoewel Malou niet veel spreekt, kan je haar emoties bijna voelen. Haar blik zegt genoeg

Verheyen maakte een duidelijke keuze met het in beeld brengen van Malou. De film zit vol scènes die aantonen hoe het voelt om eenzaam te zijn. Malou staat doorheen de hele film letterlijk en figuurlijk centraal. Ze staat zo goed als altijd in het midden van de shots en haar omgeving is vaak druk en chaotisch. Dat versterkt het gevoel van isolatie van de buitenwereld. Wanneer Malou bij Nouria is, wordt het beeld weer scherp en duidelijk, en keert de rust terug.

De maatschappelijke relevantie van de film is pijnlijk accuraat. ‘Skiff’ toont waar jongeren – die worstelen met hun seksualiteit – dagelijks mee worden geconfronteerd. Zo noemt Malous moeder haar steevast ‘meisje’ en polsen haar broers naar haar liefdesleven, op een manier waarop ze ervan uitgaan dat ze hetero is. Hoewel homoseksualiteit geen enkele keer letterlijk wordt vermeld, slaagt ‘Skiff’ erin krachtige boodschappen over dit thema aan te kaarten.

De Poëzieweek vond dit jaar plaats van 29 januari tot 4 februari, met als thema metamorfose. In Kubus, de jongerenbib van Permeke, schreven Annemarie Bahro, Mohamed Amin Farfach en Safa Abdullah tijdens die week een gedicht op de ramen. “Ik vond het een heel mooie kans van de bib om ruimte te maken voor jonge dichters. Het thema metamorfose is een bruisend onderwerp dat leeft tussen de jongeren. Ik zou het graag nog eens doen”, zegt Mohamed Amin.

In deze nieuwe aflevering van StampCast gidst host Hanne je door het belangrijkste nieuws van de dag.

Onze correspondent Michelle duikt in de nieuwste Epstein-onthullingen en vertelt over een topadviseur van Goldman Sachs die ontslag nam na haar banden met Epstein.

Onze crimewatcher Henry neemt je mee naar Gent, waar een grote drugsbende werd opgerold. Met chatgroepen, koeriers en zelfs een soort ‘arbeidsreglement’ lijkt het bijna een bedrijf. Hoe gaat de politie te werk en zijn de straffen streng genoeg?

Onze correspondent Valentine legt uit wat er werd besproken op de Europese industrietop in Alden Biesen. Minder regels, meer investeringen in de industrie. Maar wat betekent dat voor het klimaat, je privacy en je toekomstige job?

We sluiten af met angstaanjagend nieuws over loslopende spinnen in Pairi Daiza. Durf jij die serre binnen?
Ontdek het allemaal  in deze aflevering van onze Stampcast!

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Jari Maes, Habiba Hersi en Roos Pirotte werpen hun blik op de twee vaste onderwerpen, namelijk de Olympische Winterspelen en een leuk nieuwtje uit de Verenigde Staten. 

Vandaag fileren Roos, Habiba en Jari alweer voor een laatste keer het nieuws in hun respectievelijke thema’s. Na de hele heisa over een helm van een Oekraïense atleet heeft Jari het over de delicate mix van politiek en sport. Habiba brengt jullie op de hoogte van de nieuwe blockbuster ‘Wuthering heights’ met Margot Robbie. Aflsuiten doen we met Ahmad Hardan die enkele nuttige tips geeft voor de ramadan.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

In deze derde StampCast-aflevering duiken Valentine Vanparys, Henry Afrane en Michelle Zakhrofa in twee opvallende verhalen uit het buitenland.

Eerst zoomen ze in op nieuwe onthullingen rond Jeffrey Epstein en de Britse koninklijke familie. Een Britse historicus beweert dat prinsessen Beatrice en Eugenie zelf contact zochten met Epstein. Ze bellen in met een studente Journalistiek en royalty watcher Laure Devaere om te checken wat hiervan klopt, hoe serieus zulke claims zijn en wat dit betekent voor het imago van de Britse royals bij jongeren. 

Daarna kijken ze naar een recente zaak uit Nederland, waar een verdachte de moord op de 17-jarige Lisa heeft bekend. Wat weet men over de zaak, en hoe berichten media hierover?

Tot slot, sluiten ze af met leuk celebrity-nieuws over Kim Kardashian.

Dit artikel gratis overnemen op je website?