Category Archives: Ongecategoriseerd

Een sneeuwzone trok dinsdag opnieuw over het land. Dat zorgde voor gladde wegen, een moeizame ochtendspits en heel wat ongevallen. Toch zag reporter Sanad Latifa door zijn lens ook vreugdevolle taferelen in het witte canvas van de koekenstad.

De Russische invasie in Oekraïne op 24 februari 2022 staat in het geheugen van velen gegrift. Sinds de invasie sloegen talloze Oekraïners op de vlucht. Intussen zijn we bijna vier jaar verder, en het conflict woedt nog steeds voort. Maar hoe gaat het met de mensen die het geweld ontvluchtten? Yuliia Kozinska (45), die nu in Lier woont, getuigt: “De oorlog woedde in elk hoekje van het land, dagelijks vielen er raketten.”

Yuliia Kozinska (45) is geboren in Rivne, een stad in het westen van Oekraïne. Ze was 42 toen de oorlog uitbrak en vluchtte naar België door de Russische agressie. Samen met haar dochter, partner en moeder heeft ze alles achtergelaten. “Het deed ontzettend veel pijn om zo abrupt afscheid te moeten nemen van ons leven daar”, vertelt ze.

“De oorlog woedde in elk hoekje van het land. Dagelijks vielen er raketten. We leefden in schuilkelders onder appartementen. Sommige dagen was er geen water, en kregen we twee keer per dag vier uur elektriciteit. In het begin hoopte ik dat dit tijdelijk zou zijn. Ik verliet mijn huis in de verwachting dat ik na een paar dagen terug zou kunnen keren. Maar al snel besefte ik dat de situatie veel langer zou duren. Daarom besloot ik naar België te vluchten, waar ik ben bevallen van mijn tweede dochter. Zij weet vandaag niet wat sirenes zijn, of hoe het voelt om zonder licht of water te zitten.”

“Oorlog scheurt families uit elkaar. Iedereen houdt er wonden aan over, fysiek of psychologisch” – Yuliia Kozinska (45)

“Oorlog scheurt families uit elkaar: kinderen nemen afscheid van vaders die naar het front vertrekken, grootouders blijven achter terwijl hun kinderen en kleinkinderen vluchten. Iedereen houdt er wonden aan over, fysiek of psychologisch. Niemand blijft onaangeraakt. Ik had het geluk dat mijn moeder meeging naar België, maar helaas is ze hier overleden. Sinds haar overlijden voel ik me soms eenzaam, al ben ik dankbaar dat ik mijn kinderen nog heb.”

“Bij onze aankomst in België werden we hartverwarmend ontvangen. We kregen snel hulp, en de gastvrijheid die we hier hebben ervaren, blijft me verbazen. Mensen hebben ons nooit in de steek gelaten. Een oorlog kan je dwingen je land te verlaten, maar onze tradities draag je voor altijd met je mee.”

“Toen we eenmaal geïnstalleerd waren, vond ik het belangrijk om meteen kennis te maken met de Belgische cultuur en met de mensen hier. In onze cultuur doe je dat het best door iemand uit te nodigen en een traditioneel gerecht klaar te maken. Omdat dat moeilijk is als je de taal nog niet spreekt, ben ik vrijwilligerswerk gaan doen bij Mondiale Werken, een vzw die kwetsbaren in de maatschappij ondersteunt. Elk jaar organiseren ze verschillende ‘Wereldkeukens’, dagen waarop iedereen welkom is om te komen proeven van gerechten uit de hele wereld. En ik mocht mee helpen, zo bereidde ik Oekraïense gerechten, dat was mijn manier om te tonen hoe dankbaar we zijn. Het vrijwilligerswerk werd niet alleen een kennismaking met België; het werd een uitwisseling van twee culturen die elkaar willen begrijpen.”

“In onze cultuur leren we mensen kennen door hen uit te nodigen en traditionele gerechten klaar te maken” – Yuliia Kozinska (45)

“Oekraïense borsjt – onze klassieke rodebietenstoep – blijft een favoriet in ons gezin. We eten die bijna elke dag. In het weekend maken we varenyky, onze geliefde Oekraïense dumplings. Mijn dochters helpen daarbij. Terwijl we koken, delen we verhalen en indrukken van de week. Het brengt ons dichter bij elkaar.”

“Elke dag leren we België en zijn inwoners beter kennen. We respecteren hun tradities, en zij de onze. Als Oekraïners nemen we ook graag enkele mooie Belgische tradities over. En ja… vooral de Belgische frietjes.”

“Nu het conflict opnieuw dagelijks in het nieuws komt, denk ik vaker aan mijn droom: dat ons land ooit opnieuw volledig vrij zal zijn, dat ik ooit kan terugkeren naar mijn thuis. Dat blijft voorlopig een wens, maar ergens blijf ik toch hopen. Ik zeg vaak tegen mijn kinderen dat ze hier in België goed moeten studeren, zodat ze de kennis die ze nu opdoen later kunnen meenemen naar huis wanneer we ooit terugkeren.”

Onder het daverende geluid van tractoren en claxons trokken op 18 december naar schatting 10.000 boeren door de straten van Brussel. Met vlaggen en spandoeken maakten ze hun ongenoegen duidelijk over het landbouwbeleid van de Europese Unie. Het protest begon rustig, maar ontaarde in de loop van de dag met veel materiële schade en afval, dertien arrestaties en vier gewonde agenten.

De betoging, georganiseerd door de Europese landbouwerskoepel Copa-Cogeca, richtte zich in het bijzonder tegen het vrijhandelsakkoord met het Zuid-Amerikaanse handelsblok Mercosur, dat volgens de boeren hun toekomst verder onder druk zet. Brussel trilde, maar de vraag blijft of Europa ook luistert.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

De Antwerpse Syrische gemeenschap vierde op 6 december in Merksem de val van ex-president Bashar al-Assad. Zijn regime viel vorig jaar op 8 december. Reporter Ahmad Hardan bracht de avond in beeld.

Sinds september hebben de leerlingen van het zesde jaar van de richting Taal en Communicatie van het Sint-Ursula-instituut (SUI) de handen vol met de organisatie van de tweejaarlijkse oud-leerlingenavond. Op 28 november was de grote dag: meer dan tweehonderd oude bekenden kwamen terug naar de schoolbanken voor het grootse schoolevenement. Dat het instituut dit jaar 125 jaar bestaat, maakte deze editie extra speciaal.

Binnen de richting Taal en Communicatie wordt er veel belang gehecht aan het opbouwen van ervaring. Zo leren de leerlingen doorheen hun opleiding verschillende zaken: kleinschalige/fictieve evenementen organiseren, communicatieve taken op zich nemen, persberichten schrijven en nog een heleboel andere taken die de leerling een echte, professionele organisator maakt. De leerstof en ervaring die de studenten tijdens hun opleiding meekrijgen, wordt dan in hun zesde jaar omgevormd tot het organiseren van een echt evenement.

Wegens de populariteit van de richting zijn er dit jaar uitzonderlijk twee klassen: 6TC1 en 6TC2. Voor de leerlingen van 6TC1 betekende dit dat ze genoeg helpers konden inschakelen op de oud-leerlingenavond die door hen wordt georganiseerd. Ook de leerlingen van 6TC2 zullen een evenement uitwerken. Zij beginnen direct na de kerstvakantie aan het organiseren van een geurbelevingsbeurs.

De ervaring van het organiseren is ook volgens leerling Roos Pirotte (17) heel belangrijk, zelfs wanneer een leerling niet verder gaat in de evenementsector. “Het organiseren van de oud-leerlingenavond was echt een heel fijne, leerrijke ervaring. Ik ben niet zeker of ik verder ga in de evenementensector, maar zelfs dan kunnen de vaardigheden die we leren tijdens de lessen Public Relations nog handig zijn. Denk bijvoorbeeld maar aan het organiseren van een familiefeest, trouw of andere gelegenheden.”

“Ik heb doorheen de organisatie mijn klasgenoten nog beter leren kennen. Het viel me op dat sommige klasgenoten meer volgers waren en andere eerder leiders”, vertelt Corneel Koninckx (17) uit 6TC1. “Met de hele klas werkten we aan één project en ondersteunden we elkaar waar nodig. Dat sterke vertrouwen creëert enkel meer verbondenheid in onze klasgroep.”

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Jongeren kunnen bij StampMedia terecht om te experimenteren met tekst, fotografie, video, audio … Stamp-medewerkers begeleiden hen op maat en zetten hen op weg via workshops en vormingen. Bekijk hier enkele resultaten van Roevi Aisenthal zijn werk.

In het Belgische culturele landschap, waar representatie vaak ontbreekt, bouwt Black Lens Archive aan iets dat tegelijk urgent en tijdloos is: een archief van Zwarte en diaspora-ervaringen. Het platform, dat werkt via film en fotografie, wil niet alleen documenteren, maar ook rechtzetten, bewaren en doorgeven.

Black Lens Archive (BLA) werd opgericht door Charis Way-Way, student Kunstwetenschappen aan de KU Leuven, fotograaf, voormalig gids in het Fotomuseum in Antwerpen en het Middelheimmuseum, en Shelsia Da Costa, schrijfster en student Agogische wetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Hun samenwerking begon door een gedeelde frustratie: in de musea en culturele instellingen die ze bezochten, zagen ze amper zichzelf terug. Niet in de kunst en niet in het publiek.

Zelfrepresentatie

Wat begon als een gesprek tussen twee jonge vrouwen met een liefde voor kunst en verhalen, groeide uit tot een platform met een duidelijke missie. Met Black Lens Archive willen ze een nieuwe adem blazen in het Belgische culturele veld door Zwarte stemmen centraal te zetten en ruimte te maken voor zelfrepresentatie. De focus ligt op het alledaagse: momenten van leven, denken, voelen en aanwezig zijn. Het archief wil niet alleen tonen wie Zwarte mensen zijn, maar ook samen bewaren hoe ze leven en hoe ze herinnerd willen worden. Het is een verzet tegen eendimensionale representaties en plaatst persoonlijke verhalen op de voorgrond.

Voor de oprichters is archiveren meer dan enkel bewaren, het is een vorm van verzet tegen een geschiedenis die vaak Zwarte mensen onzichtbaar maakte

Voor de oprichters is archiveren meer dan enkel bewaren, het is een vorm van verzet tegen een geschiedenis die vaak Zwarte mensen onzichtbaar maakte. Door Zwartheid te centreren nemen ze het auteurschap over hun leven terug. Tegelijk creëren ze momenten van gemeenschap: momenten waar Zwarte mensen samenkomen, lachen, liefhebben en elkaar leren kennen.

In oktober presenteerde BLA met ‘Frames of us’ haar eerste tentoonstelling van vier jonge Brusselse makers: Juliette Kuffour, Yaya Michiko, David Bayo en Ange Kayumba. Intieme fragmenten van hun dagelijkse leven vormden een visueel archief van Zwarte aanwezigheid in Brussel. Hoewel de beelden vertrokken vanuit Zwarte perspectieven, weerspiegelden ze thema’s die universeel resoneren: leven, dromen, relaties en dagelijkse ervaringen die ons allemaal verbinden.

Met deze expo nodigde Black Lens Archive bezoekers uit om anders te kijken naar wie gezien wordt, welke verhalen worden bewaard en welke verdwijnen. Tegelijk hield het een spiegel voor aan de stad Brussel, waar thema’s als identiteit, migratie en gentrificatie de stedelijke verhalen blijven herschrijven. Hoewel hun eerste expositie voorbij is, staat BLA niet stil. In het voorjaar van 2026 plannen ze een nieuwe tentoonstelling in een andere Belgische stad.

In de elfde aflevering van ‘(On)zichtbaar’ deelt Bram zijn verhaal over een vorm van verlies waar weinig woorden voor bestaan. Niet iemand verliezen omdat die er niet meer is, maar iemand verliezen die er nog zou kunnen zijn, en toch wegblijft.

Als kind had Bram geen inspraak op het moment dat één van zijn ouders besloot dat contact niet meer nodig was. Maar met de gevolgen leeft hij elke dag: in kleine, schijnbaar banale dingen – zoals hoe je je scheert zonder dat iemand het je toont – maar ook in de grote vragen die blijven hangen. Hoe bouw je zelf relaties op wanneer een ouder plots uit je leven verdwijnt? Wat doet dat met je vertrouwen? En heb je echt twee ouderfiguren nodig om stevig op te groeien?

Bram praat openhartig over deze bijzondere vorm van rouw, het gemis dat niet stopt omdat iemand technisch gezien nog leeft, en de zoektocht naar houvast in een verhaal dat hij niet zelf gekozen heeft. Hij vertelt over kwetsbaarheid, veerkracht, en over wat het betekent om jezelf opnieuw te moeten uitvinden wanneer een ouder kiest om afstand te nemen.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

“Wij zijn hier, zelfs als de stad dat niet wil toch zijn wij hier”, zo klonk het op de maandagactie voor Palestina gisteren op het Astridplein. Al 21 weken staat de Antwerpse Coalitie voor Palestina klaar om zijn stem te laten klinken door de straten van Antwerpen. Eerst stonden ze op de Suikerrui, daarna werden ze weggestuurd naar het Steenplein en gisteren stonden ze op het Astridplein. Ze vervolgen hun lied met “wij zijn hier voor een vrij Palestina en de kinderen van Gaza.” Het doel van de organisatie is duidelijk: ze zullen blijven komen tot de genocide in Palestina stopt.

Van “artificiële intelligentie kan ons veel tijd besparen” tot “als ik AI moet gebruiken, voel ik mij dom dus ik probeer het zoveel mogelijk te vermijden”: zes jongeren geven hun mening over AI en de impact op hun dagelijkse leven.