Category Archives: Ongecategoriseerd

Racisme bestrijden doe je niet alleen. Om de trauma’s te kunnen verwerken is het belangrijk dat anderen zoals omstaanders, organisaties en het beleid hun schouders hier mee onderzetten. De Antwerpse jeugdwerksector gaf afgelopen week de aftrap van ‘Jeugd tegen Racisme’, een activiteitenweek in de strijd tegen racisme. Reporter Gizem Imrah ging kijken op de persconferentie. 

21 maart is het de jaarlijkse Dag tegen racisme. Een dag eerder zal een grote antiracismebetoging plaatsvinden in Antwerpen. Maar ook de rest van de week zullen er activiteiten plaatsvinden bij jeugdwerkorganisaties die zich willen inzetten tegen racisme. 

Meer info: www.jeugdtegenracisme.com

8 maart. Dat betekent Internationale vrouwendag. Dat betekent protesten tegen genderongelijkheid en voor meer vrouwenrechten. Reporter Zeb Marichal liep mee met de betoging in Antwerpen.

Dit weekend trokken volgens de politie zo’n 5.000 mensen door de straten van Brussel. Ze deden dat uit solidariteit met het Oekraïense volk na de Russische inval.

Ook dit jaar is JEF Festival hét festival voor jeugdfilm en nieuwe media. In Antwerpen kunnen jong en oud zich met Medialab uitleven in een digitale speeltuin.

JEF Festival staat dit jaar in het teken van wetenschap. Jongeren en kinderen kunnen in het Antwerpse Zuiderpershuis vrij experimenteren met de coolste technologieën. Zo is er de VR-cinemabeleving waar je als hond Laika de ruimte wordt ingeschoten of een drieduizend jaar oude Griekse mythe herbeleeft.

Nog tot 6 maart kan je in Antwerpen een bezoekje brengen aan het JEF Festival. Reporter Kyani ging alvast kijken in het Medialab:

Na haar debuut ‘Her(e)’ in 2020 zet regisseur Dalilla Hermans met haar tweede theaterstuk opnieuw een groep zwarte vrouwen op het podium in de spotlights. Dit keer vertelt Gen Z wat het betekent om op te groeien als zwarte vrouw in het Vlaanderen na de Black Lives Matter-protesten van 2020. “Het is tijd voor de jongere generatie. Het is tijd voor ‘Us, (k)now.’”

25 procent sisterhood, 25 procent Who run the world en 50 procent Brown girl magic. Zo wordt het theaterstuk ‘Us, (k)now’ aangekondigd op de website van Het Paleis, waar het stuk in maart – Black History Month in België – in première zal gaan. Het is vooral sisterhood dat we aantreffen wanneer we langsgaan tijdens één van de repetities in Antwerpen. Hoewel het al een lange dag is geweest dan, straalt de groep tienermeisjes nog veel vreugde en kracht uit.

‘Powerful’ is ook het eerste woord dat in de groep wordt gegooid wanneer we vragen hoe ze zelf het theaterstuk zouden omschrijven. “Het is ook wel een heftig stuk”, zegt Zuraya Bangura (16) meteen. “We zijn allemaal nog zeer jong, maar moeten heftige verhalen over racisme vertellen. Dat hakt erin.”

Black excellence

“Toch is het niet alleen maar heftig. Er zit ook veel vreugde, veel joy, in dit stuk”, vult Mpho Pierreux (14) aan. Tiazaë (18), die liever niet met achternaam wordt vermeld, houdt het toch bij powerful. “Dat zegt alles. Zowel de heftigheid van het stuk, als ook de vreugde en het bewustzijn die als rode draad doorheen ‘Us (k)now’ loopt.” Godmother Dalilla Hermans omschrijft het theaterstuk tot slot als black excellence.

‘Us (k)now’ is het tweede theaterstuk van Hermans. In 2020 maakte ze al Her(e), een monoloog, gespeeld door Abigail Abraham. “Dat stuk vloeide voort uit een weekendje in 2019 met allemaal zwarte vrouwen”, vertelt ze. “Ik bracht hen samen om te praten over being black. De vrouwen – allemaal tussen de 20 en 50 jaar oud – vertelden meermaals dat ze graag zo’n initiatief hadden gehad toen ze zelf jonger waren. ‘Wat zouden we doen als we veel jonger waren?’ Een vervolg maken met tienermeisjes was de logische volgende stap.”

Black lives matter

Dat vervolg kreeg de naam ‘Us, (k)now’. “2020 was het jaar van de wereldwijde Black Lives Matter-protesten”, zegt Hermans. “In België zag ik vooral veel zeer jonge mensen op de protesten. Toen besefte ik: ‘Zij staan klaar’. Er is een nieuwe generatie die nieuwe verhalen te vertellen heeft. Het is tijd voor hen. In hun perspectief: het is tijd voor ‘Us, (k)now’.”

Dus trok Dalilla Hermans in april vorig jaar vier dagen naar Brugge met een groep van acht zwarte tienermeisjes. De gesprekken die er werden gevoerd en de emoties die naar boven kwamen, waren opnieuw de recepten voor het latere script van ‘Us (k)now’. “Het was een heftige week”, vertelt Tiazaë. “Ik huilde iedere dag om kleine dingen. Als ik iemand anders zag huilen, begon ik ook. Ik wist niet dat het zo diep zat bij mij. Al het racisme dat ik al meemaakte in mijn jonge leven, heb ik altijd onderdrukt. Ik gedroeg me altijd als een sterk persoon, maar tijdens die week was ik erg klein en kwetsbaar.”

“Er is een nieuwe generatie die nieuwe verhalen te vertellen heeft. Het is tijd voor hen” – Dalilla Hermans

Toch zal het theaterstuk geen typisch verhaal zijn over racisme, verzekeren de meisjes ons. “Verhalen over being black zijn vaak cliché”, zegt Agnes Dos Santos Lialunga (17). “Het gaat altijd over supertraumatische ervaringen met racisme. Dit stuk is meer gebalanceerd.” Amani Mugabe (16): “We gaan niks minimaliseren. Racisme is hard, maar definieert ons niet. Dit stuk toont ook onze sterkte en veerkracht.”

Black issues

In ‘Us (k)now’ zijn verschillende tienermeisjes te zien met Afrikaanse roots, gaande van Congo en Rwanda, over Angola en Zuid-Afrika, tot Ethopië en Sierra Leone. Net als bij Her(e) zijn vrouwen met Noord-Afrikaanse roots niet gerepresenteerd in het stuk. “Dat komt omdat ik in de eerste plaats zelf een zwarte vrouw ben”, legt Dalilla Hermans uit. “Bovendien zijn zwarte vrouwen een heel onderbelichte groep. In België zie je heel weinig zwarte vrouwen op televisie of in de politiek. Daarom wil ik de spotlight nu op hen laten schijnen.”

Hermans: “Er zijn specifieke problemen die te maken hebben met racisme en afrofobie (racisme, specifiek gericht op mensen met Sub-Saharaans Afrikaanse roots, red.). Als het een heel diverse groep was geweest, zouden de black issues opnieuw op de achtergrond verdwenen zijn.”

Toch is dit stuk niet exclusief voor zwarte vrouwen. “In de eerste plaats ergens wel”, aldus Dalilla Hermans. “Je hoopt dat vooral zwarte meisjes, maar ook jongens, in de zaal zullen zitten en zich zullen herkennen in het verhaal en zoiets hebben van: ‘Wij mogen ook onze stem vinden, het is tijd voor ons.’ Maar ook andere jongeren zullen er zichzelf in terugzien, want het gaat om hun leefwereld en hoe je je beweegt in een groep.”

“Het stuk is ook interessant voor (zwarte) volwassenen”, besluit Hermans. “Ze krijgen een inkijk in deze nieuwe generatie die heel anders is opgevoed dan wij. Wij kunnen nog veel leren over hoe Gen Z vandaag in de wereld staat.”

Here comes the sun… Na de regen en felle wind van de afgelopen dagen en maanden, toont de zon voorzichtig weer haar gelaat. Reporters Gizem Imrah en Tristan Wouters gingen erop uit en keken hoe Antwerpen genoot van de eerste lentezon.

Antwerp Giants versloeg in eigen huis Limburg United met 94-84. Daardoor eindigen de Giants vierde in de nationale fase van de BNXT League. De Sinjoren mogen zich opmaken voor het competitiedeel waarin het naast Belgische ook Nederlandse ploegen zal treffen.

Naast Antwerp Giants wisten ook Oostende, Kangoeroes Mechelen, Bergen en Leuven Bears zich te plaatsen voor de zogenaamde Elite Gold-league. Den Bosch, Leiden, Groningen, Zwolle en Feyenoord Rotterdam zijn de Nederlandse teams die zich kwalificeerden.

De tweede competitiefase begint in het weekend van 5 en 6 maart.

De jongeren van de organisatie Speak Out waren eind vorige week te gast in de Europese Commissie. Tijdens de conferentie, georganiseerd door Diaspora Vote, konden ze hun stem laten gelden over thema’s als klimaat, migratie en democratie. Reporter Omar Bouiraamane was er bij en keek er door zijn camera naar.

De jongeren van Speak Out lieten zich kritisch uit over het huidige Europese beleid. Daarnaast gaven ze hun eigen visie over hoe ze de toekomst van Europa zien. Zowel de jongeren als de commissieleden waren het er over eens dat er nog beter moet worden samengewerkt om de uitdagingen rond bijvoorbeeld armoede, zelfbeschikking, gelijke kansen, werk en economie aan te pakken.

Zijn hele leven lang werkte Joeri Colpaert (40) tussen de boerderijdieren en op de landbouwgrond. Toch kon hij de droom om ooit in de zorgsector te belanden niet uit zijn hoofd zetten. Het was een kwestie van nu of nooit. Vorig jaar greep hij zijn kans. “Plots stond ik voor een dilemma.”

Als klein jongentje werd Joeri Colpaert als enig kind grootgebracht op de boerderij van zijn ouders. Toen hij ouder werd, werkte hij mee op het platteland en in de stallen. De toekomst leek uitgestippeld te zijn voor hem. Hij zou voor altijd in de landbouwsector blijven. Toch droomde hij stiekem van een carrière in een compleet andere sector. “Ik had heel wat interesse in de zorg. Het idee om ooit zorgkundige te worden, kon ik maar niet loslaten.” 

Boerderijleven

Op 22-jarige leeftijd schreef Colpaert zich in voor de opleiding Verzorgende in het volwassenonderwijs. Zo belandde hij opnieuw in de schoolbanken om zijn droom werkelijkheid te maken. Eenmaal hij zijn diploma in handen kreeg, sloeg de twijfel toe. “Ik koos om toch in de landbouwsector te blijven werken. Ik durfde niet in het onbekende springen. Afscheid nemen van de boerderij ging te moeilijk. Ik wou wel, maar ik kon het niet. Het voelde alsof ik voor een dilemma stond.” 

“Overal waar ik kom, is er wel een koe in de buurt”

Colpaert verhuisde later van de ene boerderij naar de andere. Toen hij zijn partner Joost leerde kennen, bleek hij in dezelfde sector te werken. “Puur toeval. Van alle beroepen die hij kon hebben, was hij ook een landbouwer. Overal waar ik kom, is er wel een koe in de buurt.” Joeri stapte toen mee in het landbouwbedrijf van zijn vriend. 

Knopen doorhakken

Toen hij de leeftijd van 40 naderde, besefte hij dat het tijd werd om een definitieve beslissing te nemen: zet hij zijn carrière in de landbouwsector verder of maakt hij zijn droom om zorgkundige te worden waar? “Over tien jaar zou het waarschijnlijk te moeilijk worden om in de zorgsector te werken. Het was nu of nooit. Ik ben er volledig voor gegaan.” Joeri Colpaert behaalde in 2021 zijn diploma als zorgkundige en deed een opleiding om vijf extra handelingen te mogen uitvoeren met zijn functie. 

Een zorgkundige moet zich registreren en heeft een visum van de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid nodig om als zorgkundige te mogen werken. Terwijl hij wacht op zijn visum, werkt Colpaert als logistiek assistent bij het centraal patiëntenvervoer in het ziekenhuis AZ-Sint-Lucas in Gent. “Het is de bedoeling dat ik hier binnenkort op een afdeling terechtkom als zorgkundige. Mijn werk in het centraal patiëntenvervoer is dus mooi meegenomen. Ik ken de weg in het ziekenhuis alvast uit mijn hoofd.” 

“Het was nu of nooit, en ik ben er volledig voor gegaan”

Teamwerk

Joeri werkt nu eindelijk in de sector waar hij jarenlang van droomde. Toch blijft hij achter met een gemis voor het werk op de boerderij. “Mijn leven was er volledig op afgesteld. Om 5 uur in de ochtend opstaan, werken tot 8 uur en daarna ontbijten. Administratie in de voormiddag en in de namiddag terug naar de boerderij. Ik wil nog altijd actief blijven in de landbouw, maar het zal kleinschaliger zijn. Als ik thuis ben, help ik. Alleen weet ik niet meer op welke momenten dat precies kan, omdat ik in de zorg zowel vroege als late diensten heb. Ik zal dus op voorhand een planning moeten maken.”

“De grootste uitdaging is het werk zelf”, laat Joeri nog weten. Op de boerderij werkte hij vaak op zijn eentje. Nu zal hij in groepsverband werken, wat compleet nieuw is voor hem. “Ik zal mijn weg daarin moeten vinden. Een nieuwe groep. Wie is wie? Met wie zal het goed klikken? Het is momenteel nog afwachten.” Toch is hij enthousiast om verder te groeien in zijn nieuwe carrière. “Mijn grootste doel heb ik behaald: zorgkundige worden. In de toekomst wil ik graag een opleiding Palliatieve Zorg volgen. Nu ik weet dat een combinatie van werk en studies mogelijk is, moet dit ook zeker lukken.”  

Dit artikel gratis overnemen op je website?