Category Archives: Ongecategoriseerd

Op 6 november vond het festival ‘Curls and fro’s’ in Antwerpen plaats. Het festival wil afrohaar vieren en mensen met krullen of kroeshaar informeren over de verzorging van hun haar. Reporter Lina Benhaj ging langs en nam deze foto’s.

Iedereen voelt zich wel eens angstig. Toch is de uiting van angst cultuur-en plaatsgebonden. Zo zal een Nigeriaan zijn angst op een andere manier uiten dan een Koreaan of een Duitser. Onze normen, waarden en overtuigingen zorgen voor tal van cultureel gebonden vormen van angst.

Volgens de Amerikaanse psycholoog Paul Ekman is angst één van de zeven universele emoties van de mens. Het is met andere woorden een emotie die mensen over de hele wereld voelen, en kan variëren van onschuldige nervositeit tot ernstige stress en paniekaanvallen.

Meer nog, een angststoornis behoort tot de meest voorkomende psychische stoornissen en ze ontstaan meestal tussen de leeftijd van 15 en 30 jaar. In de algemene bevolking komen angstproblemen voor bij 6% van alle personen vanaf 15 jaar en tot 25% van de bevolking zou er in de loop van zijn leven ooit aan lijden. 

De algemene trigger voor angst is de dreiging van pijn. Toch bestaan er ook culturele verschillen in de gevoelens én expressie van angst. Verschillende culturele aspecten bepalen namelijk hoe emoties beleefd horen te worden in gegeven situaties.

Contextuele en etno-fysiologische factoren zijn twee belangrijke factoren die bepalen hoe angst zich manifesteert in verschillende culturen. Een combinatie van sociale context en overtuigingen over de werking van het lichaam bepalen hoe we emoties beleven.

Waar zijn we bang voor?

Fobieën en angststoornissen komen overal voor en zijn van alle tijden. De normen en waarden van de cultuur waarin mensen opgroeien, hebben invloed op waar ze precies angst voor voelen. 

Mensen die opgroeien in collectivistische culturen, waarbij eigen behoeften ondergeschikt zijn aan de behoeften van de groep, hebben meer angst om anderen te beschamen dan mensen uit een individualistische cultuur. In Europa en de VS , met vooral individualistische culturen, zijn mensen met een sociale angststoornis bijvoorbeeld bang voor wat anderen van hen denken. In Japanse en Koreaanse culturen wordt daarentegen gesproken over Taijin Kyofusho (TKS), een sociale angststoornis waarbij individuen bang zijn om een ander te beledigen met hun gedragingen.  

Mensen uit Azië kennen vaak ook een sterkere druk in het school-en werkleven dan individuen uit andere delen van de wereld. “In Aziatische landen voelen velen een sterke prestatiedruk. Je overwerken wordt er bijna gepromoot. Er komt dan ook vaak faalangst voor,” stelt pyscholoog Floris Wolterink. 

Die angst kan er in Japan tot Hikikomori leiden, waarbij personen zo bang zijn voor sociale situaties of betrokkenheid in de maatschappij dat ze zich terugtrekken in de eigen woning voor periodes van zeker zes maanden. 

De ene cultuur ervaart ook meer angst voor de dood dan een andere. “Er zijn culturen waarin de dood wordt aanvaard, omdat er hoop is voor het hiernamaals. Dat zie je bijvoorbeeld in Latijns-Amerika”, stelt antropologe Lore Van Praag. “In Europese landen is er dan weer een sterke doodsangst, omdat individuen uit onze samenleving minder geloven in leven na de dood. Dat was ook te zien tijdens de COVID-pandemie”. 

Ook overtuigingen over de werking van het menselijk lichaam kunnen in sommige culturen tot voor ons onbekende angsten leiden. Het Dhat-syndroom uit India is daar een voorbeeld van. Het is de angst om vitale levenssappen te verliezen via sperma, of in extreme gevallen via urine. De oorsprong daarvan ligt in Ayurvedische tradities waarbij de lichaamsproductie van sperma wordt gezien als een eindproduct van een energieverslindend metabolisme. Het syndroom komt ook voor in andere Zuid-Aziatische gebieden. 

Een ander voorbeeld is Koro, wat ook voorkomt in Azië. Het is de angst dat de penis verschrompelt of in de buik verdwijnt. Dat zou volgens een eeuwenoude Chinese mythe veroorzaakt kunnen worden door seks te hebben op te jonge leeftijd, overmatig te masturberen of tegen de wind in te urineren.

Hoe uiten we angst?

Angst wordt overal ter wereld uitgedrukt op een gelijkaardige wijze. Maar de regels die gelden in een culturele context kunnen zorgen voor specifieke uitdrukkingen van angst.

In collectivistische culturen tonen mensen bijvoorbeeld minder snel dat ze bang zijn.“Ik heb relatief weinig Aziatische patiënten, maar wat ik opmerk is dat ze allemaal wel moeite hebben met hun emoties uitdrukken”, zegt Wolterink. “Dat komt omdat ze vaak geleerd hebben om hun emoties niet te expliciet uit te drukken. Hun emoties horen te passen binnen die van hun sociale groep. Daarnaast zijn ze ook vaak bang om hun naasten te beschamen.

Individualistische culturen, zoals de VS of ons land, zijn daar minder bezorgd over. “In de VS bestaat er angst voor angst. Anxiety is er een soort buzzword, en mensen nemen van tevoren al allerlei remedies”, gaat Wolterink verder. Bepaalde Afrikaanse patiënten hebben dan weer andere klachten. “Ze komen eigenlijk pas naar mij wanneer ze lichamelijke klachten ervaren, maar dokters vinden geen oorzaak van de klachten. De oorzaak van een pijnlijke nek of rug ligt dan vaak bij gevoelens van verdriet of angst, maar dat kunnen ze moeilijk aanvaarden”.

Overtuigingen over de werking van het lichaam kunnen ook een invloed hebben op hoe diverse culturen angst uiten. In Latijns-Amerika en Caribische gebieden wordt extreme angst bijvoorbeeld uitgedrukt in de vorm van Ataques de Nervios. “Mijn zoon heeft vaak last van Attaques de Nervios. Het ene moment is hij kalm, en het andere moment begint hij plots luid te schreeuwen. Na een paar minuten is dan alles weer normaal”, vertelt Prim Dafnis, een Cubaanse vrouw uit Antwerpen. Sommige symptomen zoals beven, hartkloppingen of kortademigheid overlappen met die van een paniekaanval. Specifiek aan Ataques de Nervios zijn de extreme huilbuien en het oncontroleerbaar schreeuwen.  

In Cambodja zijn ze ervan overtuigd dat angstige en verontrustende gedachten kunnen leiden tot Khyal Caps, ook wel wind attacks genoemd. Er loopt samen met bloed een soort wind door ons lichaam. Wanneer die wind verstoord raakt, ontstaan de zogenaamde wind attacks. Dat leidt dan weer tot diverse symptomen die lijken op die van een paniekaanval, met hartkloppingen, kortademigheid, duizeligheid en koude ledematen, maar ook met andere symptomen, zoals oorsuizingen, slecht zicht en een stijve nek. Hoewel de aanvallen wijzen op een paniekaanval, is het duidelijk dat de geloofsovertuigingen van wind attacks sterk verschillen van die van paniekaanvallen.    

StampMedia organiseert tal van workshops waar jongeren kunnen experimenteren met media. Bekijk hieronder enkele resultaten van de workshop nachtfotografie van onze begeleider Sino.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Zondag trokken er volgens de lokale politie zo’n 700 betogers door Brussel om meer koopkracht te eisen. Ze willen dat de overheid ingrijpt op de hoge energieprijzen en ze pleiten voor een belasting op de overwinsten van energiebedrijven. De betoging werd georganiseerd door het collectief ‘Trop is te veel’.

De betoging begon om 13 uur aan het Noordstation en ging via de Koning Albert II-laan, de Kruidtuinlaan en de Pachecolaan naar de Kunstberg. Rond 14.30 uur begonnen daar speeches en optredens. 

Het collectief ‘Trop is te veel’ bestaat uit burgers, vakbondsafgevaardigden, mensen uit het verenigingsleven en artiesten. De organisaties Youth for Climate, Hart boven Hard en de Franstalige studentenfederatie FEF trokken mee aan de kar. Ook de politieke partij PVDA was aanwezig met vlaggen.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Jeugdorganisatie Jes vzw organiseerde op 19 november zijn allereerste interstedelijke vrijwilligersdag in Brussel. Er kwamen vrijwilligers vanuit Antwerpen, Gent en Brussel.

De vrijwilligers van Jes werden in de watten gelegd om alle vrijwilligers te bedanken voor hun jarenlange inzet. De vrijwilligers konden verschillende activiteiten volgen, zoals FIFA spelen of muurklimmen. Of ook een beetje rond blijven hangen om met elkaar te praten.

Er kwamen meer dan 150 vrijwilligers naar het evenement. Ook minister van Jeugd Benjamin Dalle (CD&V) was aanwezig. Hij gaf een speech voor alle vrijwilligers. “Het was een groot succes!”, zegt Liesbet Van Dycke, landelijk vormingswerker bij Jes. “Ondanks de regen die dag, heb ik positieve reacties gehoord.”

Na de 2-0-overwinning van Marokko tegen België op het WK voetbal vorige zondag braken er rellen uit in Antwerpen en Brussel. Supporters van Marokko kwamen op straat en veroorzaakten veel schade. Reporter Omar Bouiraamane ging donderdag, na een nieuwe overwinning van de Atlas Lions, poolshoogte nemen op de Turnhoutsebaan.

Lees het artikel verder onder de video:

In tegenstelling tot zondag, was het donderdag relatief rustiger in Brussel en Antwerpen. Opnieuw kwamen supporters van Marokko op straat om de overwinning van Marokko tegen Canada te vieren. Marokko boekte een 2-1-zege en kwalificieerde zich zo voor de volgende ronde op het Wereldkampioenschap voetbal in Qatar.

Dit keer waren er op de Turnhoutsebaan in het Antwerpse Borgerhout minder opstootjes met de politie, er was ook minder schade en minder gewonden. Toch werd er nog veel vuurwerk afgeschoten op straat, soms ook gericht naar de mensen, en er werden brandblussers gebruikt. De politie was wel massaal aanwezig, maar moest minder hard ingrijpen. Volgens Gazet van Antwerpen werden er wel 35 mensen opgepakt, maar werden ze ook snel weer vrijgelaten.

Dat het relatief rustig bleef, was in grote mate te danken aan de vele jeugdwerkers die bekend zijn binnen de Marokkaanse gemeenschap. Ahmed Oulad is opbouwwerker van SAAMO en was aanwezig op de Turnhoutsebaan toen jongeren er op straat kwamen om de overwinning van Marokko tegen Canada op het WK voetbal te vieren. “Het was een terechte overwinning van Marokko. De jongeren hebben dus het recht om hier te komen vieren”, zegt Oulad.

“Met een aantal burgers en jeugdwerkers van organisaties als SAAMO, Kras en Jes willen we voorkomen dat de feestvreugde omslaat in rellen zoals afgelopen zondag (toen Marokko met 2-0 won van België, red.). We willen de jongeren afschermen van de politie en zo voorkomen dat ze amok gaan maken of dat het tot een clash komt met de politie.”

Ahmed Oulad: “Buurtvrijwilligers op het Kiel, maar ook in Borgerhout zelf, vertellen jongeren dat ze beter niet naar de Turnhoutsebaan gaan. Ze moedigen de jongeren aan om op hun eigen pleintjes de overwinning te vieren. Dat ze maar goed feesten!”, besluit Ahmed Oulad. “Maar ook niet te laat. Morgen (vrijdag, red.) moeten ze naar school of naar het werk. Morgenavond kunnen we dan weer verder voetbal kijken.”

Dit artikel gratis overnemen op je website?

In november bracht het festival Full Circle het Antwerpse nachtleven samen op één feest. Het festival vond plaats op dertien verschillende locaties in de stad. Reporter Salim Azaimi ging langs in de Kubus op site Permeke. Bekijk zijn fotoreportage hier.

Sanad Latifa (26) is een freelance fotograaf uit Gaza-stad, Palestina. Afgelopen zomer vluchtte hij naar België en vroeg hij hier asiel aan. Momenteel verblijft hij in een opvangcentrum aan de legerkazerne in Berlaar. Sanad toont het dagelijkse leven in het opvangcentrum door zijn lens.

Met dank aan Omar Bouiraamane voor de vertaling.

“Wegens mijn activiteiten als persfotograaf, dreigde er politieke vervolging in Gaza. Daarom ben ik gevlucht uit Palestina. Afgelopen juli ben ik in België toegekomen. Mijn broer woont hier al in Gent. Ook hij moest vier jaar lang wachten op regularisatie. Helaas heeft hij niet de plek en de middelen om mij op te vangen. Omdat ik moest wachten op mijn asielaanvraag, leefde ik de eerste maand op straat. Een maand lang sliep ik iedere dag op een andere plek in Brussel.”

“In augustus kon ik dan eindelijk onderdak krijgen. Ik kon naar het opvangcentrum voor asielzoekers in de legerkazerne van Berlaar. Ik was erg blij dat ik niet langer op straat moest slapen. Maar toen ik uiteindelijk het kamp zag, werd ik mentaal verpletterd.”

“Er is zero privacy in het opvangcentrum. In één ‘kamer’ moeten soms acht personen slapen. Dat is veel te krap. Het internet is slecht en de badkamer is buiten, vanaf onze kamers moeten we vijf minuten wandelen.”

“Er valt weinig te beleven. Het enige wat we er doen, is (niet altijd smakelijk) eten en slapen. Het kamp ligt heel ver van de stad. We leven geïsoleerd. Het is als een gevangenis. Ik zie weinig gelukkige mensen in het opvangcentrum. Toch ben ik blij dat ik hier ben. Momenteel volg ik lessen Nederlands en hoop ik dat ik snel mag werken. Gelukkig kan ik hier werken met een camera van een medewerker van het Rode Kruis om het leven hier in België vast te leggen.”

‘3.856 kilometer to the west’ is een tentoonstelling over zes Mechelse Assyriërs, op poten gezet door journalist Alexandro Yaramis in samenwerking met Louis Delbarre en Marcel Top. “Ik hoop dat mensen naast de Assyrische Mechelaars, ook de geschiedenis van de Assyriërs in Turkije leren kennen”, zegt Yaramis.

3.856 kilometer is exact de afstand tussen de rivier Tigris en het stadhuis in Mechelen. De tentoonstelling in de Begijnhofkerk in Mechelen vertelt het verhaal van zes Mechelse Assyriërs. De kerk in Mechelen is niet toevallig gekozen. De Assyriërs behoren tot één van de grootste gemeenschappen die in Mechelen wonen. Bovendien is de kerk een belangrijke ontmoetingsplaats voor deze christelijke gemeenschap.

In 2020 kreeg de 24-jarige journalist Alexandro Yaramis de kans om zijn documentaire ‘Atra’ te maken voor VRT-journalist Rudi Vranckx in samenwerking met Louis Delbarre en Marcel Top. “Op dat moment had ik eigenlijk geen passie meer om journalistiek te doen, maar toen kwam plots het project van Vranckx”, zegt Yaramis. “Het ging over mijn roots en de zoektocht naar het land van mijn vader.” De expo ‘3.856 kilometer to the west’ vloeide rechtstreeks uit de Vranckx-documentaire, die nog altijd te zien is op VRT Max.

Genocide

Elke persoon uit de expo werd gefotografeerd op een plek in Mechelen die voor hem of haar een betekenis heeft en dat werd gecombineerd met een foto uit de documentaire als directe link met de Assyrische gemeenschap. Om optimaal gebruik te maken van de ruimte, hingen Marcel Top en Louis Delbarre de portretten tussen de zuilen van de kerk. “We wilden niet gewoon foto’s op een paneel zetten, maar de foto’s echt laten leven als een deel van de kerk”, legt Marcel Top uit.

De Assyriërs komen oorspronkelijk uit het Zuid-Oosten van Turkije. Veel Assyrische dorpjes beginnen aan de grens met Syrië waar de moeder van Alexandro Yaramis afkomstig van is en eindigen aan de grens met Iran waar zijn vader’s dorp ligt. In 1915 pleegde Het Ottomaanse Rijk (het huidige Turkije) een volkerenmoord op het Assyrische volk. Tot vandaag wordt dit door de Turkse staat niet erkend.

Met deze tentoonstelling wil Alexandro Yaramis niet alleen persoonlijke verhalen brengen, maar ook de geschiedenis van de Assyriërs en de huidige maatschappelijke problemen voor hen in Turkije. “Ik heb vroeger verborgen dat ik een Assyriër ben, omdat ik het beu was om het altijd uit te leggen. Nu leg ik het met plezier uit en vertel ik ook de minder goeie kanten van ons verhaal”, aldus Yaramis.

‘3.856 kilometer to the west’ maakt deel uit van het project ‘Dromen over thuis’. Dat is een initiatief van de stad Mechelen en de erfgoedcel waarmee ze verhalen van mensen met een migratieachtergrond in de kijker willen zetten. “Ook al denk je: ‘Ik heb niks te vertellen’, toch heeft iedereen een verhaal. Mensen zijn altijd nieuwsgierig naar de ander zijn verhaal”, aldus schepen van Diversiteit Gabriella De Francesco (Groen).

Elisabeth Okmen is gemeenteraadslid in Mechelen voor Open VLD en vertelt haar verhaal in de expo. “Ik vind het mooi om even stil te staan bij andere Mechelaars en te tonen wie ze zijn en vanwaar ze komen. De mensen die hier worden geportretteerd, zijn allemaal christenen. Dat is niet het typische beeld dat mensen hebben van het Midden-Oosten. Deze stad voelt als een herkenningspunt, want we zijn hier opgegroeid en onze ouders die voor het eerst naar België zijn gekomen, kwamen aan in Mechelen.”

“Ik ben hier geboren, maar je ziet wel dat het nog steeds een zoektocht is. Onze ouders nemen verhalen en gewoontes mee van het thuisland. Mijn ouders kwamen van bergdorpjes en dan kom je in een supermoderne stad zoals Mechelen terecht. Het is niet gemakkelijk om eerstegeneratiemigrant te zijn, maar je ziet tegelijkertijd dat het heel veel kansen biedt. Dat vind je terug in de verhalen van de jongeren die hier staan. Ik kijk er heel positief naar. Ik vind het heel verrijkend.”

Nina Maat (25) opende in Antwerpen met MUCE het allereerste museum over circulaire economie. Zowel grote als kleine bedrijven, kunstenaars en kennisinstellingen gingen de hele maand oktober in dialoog over circulaire principes. Reporter Lina Benhaj laat ons binnenkijken in MUCE.