Category Archives: Ongecategoriseerd

StampMedia organiseert tal van workshops waar jongeren kunnen experimenteren met media. Bekijk hieronder enkele resultaten van de workshop fotografie van Freedom Agyemang.

Dit was Fire is Gold in Antwerpen door de lens van reporter Yara Johri.

Karen de Bleser (29) werd opgevoed in een katholiek gezin en was als kind zeer gelovig. De laatste jaren vond Karen geen voldoening meer in het christendom en na een moeilijke periode vond ze haar toevlucht in de islam. Een bekering die moeilijkheden met zich meebracht. 

Voor de moslims is het nu ramadan, voor Karen de eerste keer sinds haar bekering. Ik ontmoet haar op een bankje in het park, dichtbij haar woning. De zon schijnt, een ontspannen sfeer voor ons intens gesprek.  Toen Karen en haar zussen klein waren, gingen ze elke zondag mee naar de misviering in Mechelen. Als tiener zong ze mee in het kerkkoor, waardoor haar verbintenis met de Kerk alsmaar groter werd. Toen haar ouders haar niet meer verplichtten om te praktiseren, kwam religie op de achtergrond te staan.  

Had je twijfels over het christendom voor de islam in de kijker kwam?

“Twijfels is veel gezegd, maar ik heb de hiërarchie binnen het christendom nooit begrepen. Wie is de paus, waarom is die daar? Wat is het verschil tussen een priester en een bisschop? Maar de belangrijkste vraag was: waarom staat de ene boven de andere? Vroeger, toen ik mensen zag biechten, dacht ik altijd: ‘Wat heeft die priester ermee te maken?’ Ik heb nooit geloofd dat sommige mensen méér met God kunnen praten dan ikzelf.”

“Ook de Heilige Drievuldigheid, dat God zowel de Vader, de Zoon áls de Heilige Geest is, bleef een raadsel voor mij. Dat alles had een rechtstreekse invloed op mijn geloof in de Kerk. Ik ben er ook van overtuigd dat die hiërarchie de puurheid van het geloof bij veel christenen wegneemt.”

Gaf het christendom jou geen voldoening meer?

“Ik zocht mijn toevlucht tot God, maar niet in het christendom. Vier jaar geleden voelde ik een leegte en besloot ik mij terug te verdiepen in mijn geloof. Ik las de Bijbel, maar dat gaf me geen voldoening.  Tijdens een vakantie in Spanje voelde ik een soort jaloezie als ik mensen een kruisteken zag maken bij het beeld van Jezus. Je ziet de intense verbintenis, maar bij mij bleef dat gevoel jammer genoeg weg. Onlangs vond ik een brief (zie foto) die ik aan mezelf had geschreven in de periode waarin ik me terug wilde verdiepen in het christendom. Toen ik hem las, was ik enorm ontroerd.” 

Toch besloot je een jaar geleden om je te bekeren tot de islam. Hoe kwam dat?

“Het is eigenlijk heel toevallig dat ik uiteindelijk bij de islam uitkwam. Ik was voornamelijk op zoek naar mezelf in het christendom. 2019 was een moeilijk jaar voor mij: mijn relatie was stukgelopen en een paar maanden later overleed mijn grootmoeder. In die periode heb ik een vluchteling uit Syrië leren kennen, hij was een heel gelovige moslim. Wij hebben veel gesprekken gevoerd over de gelijkenissen tussen onze godsdiensten. Zijn verhalen klonken soms logischer dan wat ik over de jaren heen had geleerd als christen. Die ontmoeting heeft mijn interesse voor de islam gewekt, maar daar bleef het toen ook wel bij.”

“Ik ben toevallig bij de islam terechtgekomen. Ik was vooral op zoek naar mezelf in het christendom”

“Een maand later zei mijn kleine zus: ‘Een collega deelt korans uit op het werk, moet je er eentje hebben?’ Zij wist op dat moment niet dat ik zo intens bezig was met geloof. Wat een toeval, toch? Tijdens de eerste lockdown had ik veel tijd om de Koran te lezen en research te doen. Wat ik toen las was de waarheid, het klonk logisch.”

Wat vond je in de islam dat het christendom jou niet kon bieden?

“Ik vind de islam logischer en puurder. Een kaarsje branden is symbolisch heel mooi, net zoals een geluksketting dragen, maar dat is verboden in de islam. Allah zegt namelijk dat die dingen gemaakt zijn in een fabriek en dat dat letterlijk macht gaat geven aan een voorwerp. ‘Als je iets nodig hebt, vraag het dan rechtstreeks aan mij’, valt er in de Koran te lezen. Dat vond ik heel mooi.”

“Ik heb geen andere mensen en attributen nodig om te geloven. Je bent eigenlijk al moslim vanaf het moment dat je gelooft dat er maar één God is en dat Mohammed zijn laatste profeet was. De verhalen van Jezus en Mozes heb ik altijd mooi gevonden, maar die komen ook voor in de Koran. Ik had het gevoel dat ik geüpgraded was en dat ik het vervolg van de Bijbel las.” 

Wordt er in de Bijbel ook niet gesproken over het materiële achterwege laten?

“Zeker, daarom zeggen de geleerde moslims ook wel dat zij, de christenen en de joden hetzelfde volk zijn, dat zij in éénzelfde god geloven, met dat verschil dat moslims de Bijbel als corrupt beschouwen. Die is namelijk veranderd en aangepast. Als je een Bijbel leest in Amerika en daarna één in Europa, zie je dat er verhalen zijn weggelaten. In de Koran maakt God echter een belofte waarin hij zegt: ‘Ik bescherm de Koran en die zal nooit veranderen’.”

Wat heeft jou uiteindelijk over de streep getrokken om je te bekeren?

“Iemand zei me ‘Je weet niet wanneer je zal sterven, wij hebben geen vat op de tijd. Stel daarom je bekering niet uit, omdat jij vindt dat de tijd nog niet rijp is.’ Je bekeren tot de islam is makkelijker dan in het christendom. Dat hoeft niet in de moskee, niet in het bijzijn van andere mensen, het volstaat om die ene zin luidop te zeggen voor jezelf.” 

In Europa heeft iedereen de vrijheid om van geloof te kunnen veranderen. Voelde jij je vrij in die keuze?

“Ik heb lang het gevoel gehad dat ik mij onmogelijk kon bekeren. België heeft vrijheid van religie, maar er zijn beperkingen. Vanaf het moment dat je tegen een moslima, die ervoor kiest om een hoofddoek te dragen, zegt: ‘Op de werkvloer of op school is dit verboden’, neem je eigenlijk haar keuzevrijheid af. Er zijn effectief vrouwen die gedwongen worden, maar velen dragen de hoofddoek vrijwillig.”

“België heeft vrijheid van religie, maar er zijn beperkingen”

Was je bang voor de reacties van de mensen die dicht bij jou staan?

“Ja, enorm. Drie maanden nadat ik de Koran had gelezen, wist ik al dat ik me wou bekeren, maar die stap leek me onoverkomelijk. Ik was mij te bewust van mijn omgeving, die heel blank en christelijk is. Mijn ouders vonden mijn bekering niet makkelijk, ze steunen mij wel, maar ze hebben er niet altijd begrip voor. Zij zien veel regeltjes en hebben het gevoel dat mijn vrijheid beperkt wordt.”

“Ik bekijk het op een andere manier. Ik wou mijn ouders erbij betrekken, en om aan te tonen dat ik niet gecontacteerd was door een of andere louche organisatie, heb ik me bekeerd in de moskee. Want je hoort jammer genoeg veel verhalen over jonge meisjes die misleid worden door terroristische groeperingen.” 

Gedragen jouw vrienden zich nu anders?

“Sommige mensen gaan effectief anders met mij om. Een paar vriendinnen vonden het raar. Mijn ouders, zussen en broer kregen meer vragen over mijn bekering dan ikzelf. Dat vond ik een beetje jammer, want wie kan er betere antwoorden geven dan ikzelf?”

Je spreekt over regels en verplichtingen binnen jouw geloof, vind je dat dan geen inbreuk op je vrijheid?

“De islam wordt veel strenger gepraktiseerd dan het christendom. Sommige regels vind ik logisch, zoals bijvoorbeeld het alcoholverbod. Andere schrikken mij dan weer af en pas ik niet toe, zoals het dragen van de hijab. Soms denk ik ‘het hoort er misschien wel bij’, maar momenteel is dat een te grote drempel. In de moskee is het natuurlijk wel een verplichting. Over het algemeen heb ik niet het gevoel dat ik beperkt ben in mijn vrijheid sinds ik bekeerd ben.” 

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Miniatuurfotografie is een ongelooflijk leuke manier om te experimenteren met fotografie: je kunt een hele wereld creëren in een kleine ruimte, en je kunt je fantasie de vrije loop laten gaan, zonder dat je hemel en aarde moet verzetten om hele decors te bouwen. Stamp-fotograaf Ali Barry leefde zich uit met poppetjes. Meer van dat!

Jongeren kunnen bij StampMedia terecht om te experimenteren met tekst, fotografie, video, audio, … Stamp-medewerkers begeleiden hen op maat en zetten hen op weg via workshops en vormingen. Bekijk hier enkele resultaten van Salim Azaimi zijn werk.

Deze zomer organiseerde StampMedia een driedaags podcastkamp waarin je alles te weten kwam over interviewtechnieken, opnemen met je smartphone en hoe je een verhaal monteert tot een kant-en-klaar geheel. Kortom: alles wat je nodig hebt voor een toffe podcast.

De deelnemers van het kamp verzonnen zelf de thema’s en de onderwerpen van hun podcast. Vervolgens zijn ze er op uitgetrokken om de podcasts  op te nemen. Na de opnames hebben ze de audio gemonteerd tot een volwaardige podcast. Hieronder vind je de resultaten.

Het einde van de zomer is in zicht. Wie het vakantiegevoel nog langer wil vasthouden, kan een carrière als ‘digital nomad’ overwegen. De digitale nomaden zweren een nine to five in loondienst af en kiezen voor een combinatie van werken en reizen via remote work of plaatsonafhankelijke jobs.

Digital nomadism: het is een relatief nieuwe levensstijl en een buzzword in verschillende sectoren. Heel wat mensen zeggen hun vaste verblijfplaats vaarwel en trekken naar een ander land of continent om via online jobs een inkomen te verwerven. Zulke werkende reizigers kiezen opvallend vaak voor Bali – dat dankzij een vlotte visumverlening, goedkope accommodatie en een aantrekkelijk klimaat zowat het walhalla voor de community is geworden -, maar ook België blijkt een trekpleister.

Essentieel voor digital nomads zijn coworking spaces: gemeenschappelijke, openbare ruimtes, ingericht door de overheid of de privésector, waar freelancers een werkplek kunnen huren en elkaar kunnen ontmoeten. Toch blijkt dat moderne nomadenbestaan niet voor iedereen weggelegd: is het werken om te leven, of leven om te werken? 

Nathalie Goovaerts ondervond de voor- en nadelen van werken op afstand. Na jarenlang de wereld te hebben rondgereisd als digitale nomade, baat de Antwerpse sinds 2018 coworking space Friday uit in Antwerpen. “Ik ben begonnen als digital nomad toen ik halfweg een wereldreis, ergens in China, gedumpt werd door mijn toenmalige vriend.”

De combinatie van werken en reizen klinkt fantastisch, zegt Goovaerts, en dat is het ook deels. Maar ze waarschuwt ook voor de schaduwzijde van de vermeende vrijheid van het leven als digital nomad : “Het is best een uitdagend leven. Bij elke tegenslag denk je: waar ben ik aan begonnen?”

Cost of living

“Tegenvallen kan het zeker”, getuigt de inmiddels gesettelde ex-nomade Alessio Amato (31) uit Italië. Hij koos na een enkele maanden rondtrekken door Polen, Frankrijk en Nederland voor een job in loondienst bij Volvo in Gent. “Ik woon hier nu vier jaar. De zekerheid en de levenskwaliteit houden me in België.”

Vooral de eerste maanden van je leven als plaatsonafhankelijke freelancer blijken de meest uitdagende: hoe sprokkel je een inkomen bij elkaar aan de andere kant van de wereld? Vallen de kosten voor accommodatie en voedsel te overbruggen?

Arnaud Muguerza (25) uit Brussel trok na de coronacrisis naar Latijns-Amerika. “Ik werkte voor een digital marketing agency in Brussel. Tijdens de lockdown zag ik mijn collega’s niet meer. Enkel de werkstress bleef over. Zodra reizen weer mogelijk werd, heb ik mijn koffer gepakt en ben ik de wijde wereld ingetrokken.” Al snel kwam ook Arnaud erachter dat het leven als reizende freelancer duur is: “Je tarief als starter ligt laag, de eerste maanden was het overleven.”

Logisch dus dat de meeste digital nomads naar landen trekken waar de cost of living het laagst ligt. Nathalie Goovaerts: “In Spanje houd je per maand meer over dan hier.”

Niet dat het de community ontbreekt aan flexibiliteit en creativiteit. Zo kan je je als digitale nomade laten registreren als inwoner van Estland via een zogenaamde ‘e-residentie’: “Je krijgt een virtuele woonplaats toegewezen en op basis daarvan betaal je belastingen aan dat land. Maar je hoeft er niet fysiek te wonen. Zo kan je je kosten laag houden. Ook voor Estland is dat een positieve zaak, want je levert hen als e-burger inkomsten op, terwijl je de staat niets kost”, zegt Nathalie toe.

Ook Reston Skinner (27) uit de VS combineerde vorig jaar haar job met een wereldreis. “Mijn vriend en ik deden aan house- en pet-sitting: terwijl de gastheren zelf op reis zijn, passen wij op hun huis en huisdieren. Zo moesten we nooit betalen voor accommodatie. De gastheren stelden ook hun wifi en auto ter beschikking. Op die manier konden we blijven werken als content creator en digital consultant. Ondertussen volgden we online cursussen om ons bij te scholen in de digitale werkomgeving.” 

Mentale uitdagingen

Ondanks de financiële hindernissen, is de community enthousiast over de levensstijl. Zoals de Amerikaanse Caroline Lupini: “Het zijn reizen die je normaal maar één keer in je leven maakt, alleen kunnen wij die non-stop ervaren. Ja, het is moeilijk om je vriendschappen in stand te houden, maar ik heb nu een dieper contact met mijn familie. De weken die ik met hen doorbreng als ze me in het buitenland komen bezoeken, zijn intenser dan ze thuis in Amerika zouden zijn.” 

De thuisbasis missen blijft voor velen wel de grootste uitdaging, vindt ook Nathalie. “Solo reizen kan erg eenzaam zijn. Het is hectisch om elke week nieuwe indrukken te verwerken en intussen je werk gedaan te krijgen.” Jose Holsan (25) uit Spanje knikt: “Er is heel wat zelfdiscipline nodig om je werk rond te krijgen, zeker als je nieuwe vrienden maakt die op vakantie zijn. De schuldgevoelens die opspelen als je even niet aan het werk bent, wegen door.”

Ook het tijdsverschil valt niet te onderschatten. Arnaud werkt momenteel vanuit Ecuador en staat regelmatig om 2 uur ‘s nachts op om een videogesprek te voeren met een klant in Europa. “Eigenlijk heb je geen vaste uren. Ik werk zo veel als ik kan, ook ‘s nachts als het moet.”

Het paradijs heeft dus wel degelijk zijn schaduwkanten. “Werken vanuit het buitenland gaf me op veel vlakken vrijheid,” zegt Nathalie. “Toch blijven mensen gewoontedieren. Ook digital nomads hebben nood aan huiselijkheid. Werken gaat niet alleen over de financiële compensatie, het gaat ook over lichaam en geest. Waar krijg je energie van? Waar voel je je thuis? Zijn er mensen in de buurt die je willen helpen? Daar staan we in België te weinig bij stil. Zeker, een inkomen is belangrijk, maar er moet ook tijd en ruimte voor jezelf zijn.”

Remote work in België

Voor Jose en Caroline waren het de festivals en het bier, voor Reston de kunst en geschiedenis. De aantrekkingskracht is er, al is er ook in België nog ruimte voor verbetering. “De Belgische samenleving is gestoeld op die nine to five-mentaliteit, daar wordt mijn generatie doodongelukkig van”, aldus Nathalie.

Arnaud: “De Belgische overheid voorziet geen apart statuut voor e-workers. Je betaalt je hier als freelancer blauw aan sociale bijdragen. Voor een lage cost of living moet je niet naar België komen.”

Volgens Nathalie heeft corona wel een positieve impact gehad op de digitalisering van de Belgische werkethiek. “Waarom zou je elke dag aanwezig moeten zijn op kantoor? Er zijn zoveel mogelijkheden om werk- en privéleven efficiënter aan te pakken. Ik zie dat ook bij Friday: vandaag komen hier veel meer digital nomads over de vloer dan twee jaar geleden. Vanuit het buitenland, maar ook locals die niet elke dag naar dat grijze kantoor willen. Ook dat zijn digital nomads. Digitaal werken is de toekomst.”

Mogelijkheden om naar het buitenland te trekken zijn er misschien genoeg, maar is dat de vrijheid waar de jeugd naar op zoek is?

Nathalie ziet een verandering in mindset: “Ik heb het gevoel dat jongeren net traditioneler worden. Ze maken zich druk over een eigen huis, een vaste job en kinderen krijgen. Moet dat allemaal in onze twintiger jaren? Neem je tijd en geniet van je vrijheid! Er zijn altijd opties – tenzij je jezelf door een lening bij de bank hebt vastgezet natuurlijk.”

Voor de digital nomads is er voorlopig geen huis om af te betalen, want thuiskomen doen zij overal ter wereld. Jose, vanuit Bali, verwoordt het als volgt: “Change is home, ik werk om te leven en niet andersom”. 

Dit artikel gratis overnemen op je website?

De Antwerpse rapper AKB – artiestennaam van Yeboah Benhelima (24) – organiseerde al eerder Chapp de mic-events, maar ging afgelopen vrijdag next level met een festival waar veel artiesten hun debuut konden maken op de Babelbühne. 

Er was meer dan tien uur lang live muziek te horen, met onder meer open mic’s en shows van Hippoprockstars, het label van organisator AKB. Ook namen als Mocromaniac, Ella John en Spacebabymacha tekenden present. Dat maakte de muziek en de line-up heel divers.

Het festival lokte naar schatting zo’n 350 mensen uit Antwerpen en omstreken die overdag konden baden in een positieve en relaxte sfeer die ’s avonds overvloeide in een energetische energie. Het Chapp de mic-festival sloot daarmee een succesvolle zomer van Babelbühne af. Die verdwijnt na de zomer definitief, omdat er op diezelfde plaats een nieuwe wijk wordt aangelegd.

Anderstalige jongeren volgden in het kader van Zomerklap een workshop fotografie bij StampMedia. Hieronder zie je enkele resultaten van die workshop.

Zomerklap is een zomerschool van OKAN (onthaalonderwijs voor anderstalige nieuwkomers). Tijdens de zomer kunnen de OKAN-jongeren kennismaken met het Nederlands of de taal tijdens de activiteiten verder ontwikkelen.

Calya J., de artiestennaam van Jessica Boyeleba Balehen (20) uit Antwerpen, stelde gisteren haar EP Blueprint live voor in het Bouckenborghpark in Merksem. De plaat is een mix van mystieke soundscapes en beats met rap en soul vocals. Ze werd daarbij vergezeld door muzikanten Peyton J. Funk, Eric Mavinga Mbadu en Linimas Mbadu. Reporter Yara Johri ging op pad om foto’s te maken van het optreden.