Category Archives: Ongecategoriseerd

Voor veel mensen is een Rubik’s kubus een onoplosbaar gadget. Niet voor Milan Struyf (24) uit Brasschaat. Hij lost de puzzel in minder dan tien seconden op én wijdt een Youtubekanaal aan deze hobby. Onder het alias Cubehead is hij wereldberoemd in de speedcubing community, maar onbekend daarbuiten.

“Yoooooo!”, klinkt het enthousiast, waarna een blonde jongen met een eighties-bril een grote slok energiedrank neemt, een nieuwe kubus uit de verpakking haalt en hem vervolgens in enkele seconden oplost. Het ding valt door de snelheid net niet uit elkaar.

Het is een fragment uit een van de vele video’s die Milan Struyf al gemaakt heeft. Als speedcuber – zo noem je de hobby om een Rubik’s kubus zo snel mogelijk op te lossen – publiceert hij al twee jaar lang ongeveer wekelijks een Youtubevideo. In realiteit blijkt Milan een rustige jongeman. We hebben afgesproken op zijn appartement, dat zich bevindt op de bovenverdieping van een doodgewoon rijhuis. Binnen zie je dat de inrichting toch iets minder doodgewoon is: aan Milans bureau staat een gigantische lamp en enkele camera’s, en verderop zie je een enorme kast vol Rubik’s cubes. Die bestaan tegenwoordig in verschillende uitvoeringen, maten en merken.

“De Rubik’s kubus is vandaag populairder dan ooit”, legt Milan Struyf uit. “Er verschijnen ook regelmatig nieuwe modellen.” Daar maakt Milan video’s over. Soms reviewt hij een nieuwe kubus, in andere filmpjes neemt hij het op tegen vrienden van hem of daagt hij zichzelf uit om 24 uur aan een stuk te speedcuben.  Met die video’s verzamelde hij op twee jaar tijd zo’n 200.000 trouwe volgers. Vandaag is zijn Youtubekanaal ook zijn fulltime job.

Speedcuben als ontspanning

Milan was zeventien toen hij voor het eerst een kubus oploste. “Het waren examens en ik wilde echt niet studeren. Op het internet had ik een filmpje gezien van iemand die een kubus oploste, en daar wilde ik meteen alles over leren.”

Milan doet er gemiddeld zo’n negen seconden over om een Rubik’s kubus op te lossen. Daarmee is hij de derde beste van België. Toch blijft Milan bescheiden over die prestatie. “Als je zo lang oefent als ik, is dat  best een normale tijd. Op het internet vind je verschillende methodes en algoritmes om de kubus op te lossen. Het is leuk om vooruitgang te maken, maar voor mij is speedcubing vooral een vorm van ontspanning. Als ik een tijdje met mijn kubus bezig ben, kom ik echt in een flow.”

Een tijd geleden ging Milan naar een competitie. Rond de Rubik’s kubus bestaan heuse wedstrijden die doorgaan in sporthallen of schoolrefters. Daar komen kubusfanaten samen om te strijden om de snelste tijd. “Ik kom er vaak dezelfde mensen tegen, sommige van hen zijn mijn vrienden geworden.”

Op die laatste wedstrijd had Milan nog een andere bezigheid: op de foto gaan met jonge fans die ook aan de competitie meededen. “Ik ben er wel trots op dat ze mij herkennen. Als ik op straat rondloop, herkent niemand mij, maar in die wereld ben ik best bekend. Op dat toernooi kwam er ook een vader naar mij die zei dat mijn filmpjes veel betekenen voor zijn zoon. Het is leuk om te zien dat wat ik maak impact heeft.”

Geneeskunde

Zo’n voorvallen laten zien dat Milans Youtubekanaal meer is dan een gewone hobby: zijn filmpjes hebben vandaag gemiddeld 300.000 kijkers. Toch had Milan ooit andere plannen met zijn leven: hij probeerde geneeskunde en burgerlijk ingenieur, maar in die studies vond hij zijn draai niet. “Ik was in het middelbaar een goede student, maar ik keek op tegen de lessen en stages”, vertelt Milan. “Ik zat helemaal in de knoop en wist niet goed wat ik moest doen met mijn leven.”

De redding kwam in de vorm van een online artikel over de Apple Developer Academy in Napels. Dat is een eenjarige opleiding van technologiebedrijf Apple, waar je apps leert ontwikkelen – en dat door samen te werken in groep. “Terwijl ik me verveelde op de unief, had ik mezelf wel leren programmeren. Deze opleiding kon ik dus niet laten liggen”, vertelt Milan. “Want ik had voor mezelf alle andere opties al afgepakt.”

Absurd idee

Milan won een beurs om deze opleiding te volgen en trok naar Italië. Het is daar dat hij voor het eerst het idee kreeg om een Youtubekanaal te maken over de Rubik’s kubus. Milan: “Op een dag kregen we allemaal de opdracht om te presenteren over een passie van ons. Ik koos voor de Rubik’s kubus, en de reacties waren onverwacht positief. ‘Daar moet je iets mee doen!’, zeiden mijn klasgenoten.”

En dat deed Milan ook, toen hij terug in België was. “Eigenlijk wilde ik al langer een Youtubekanaal maken over de Rubik’s kubus, maar dat leek altijd zo’n absurd idee. Maar nu was ik een jaar lang omringd met mensen die heel gepassioneerd zijn, en dat inspireerde mij. Ik had ook niet veel te verliezen: ik wil liever nét rondkomen met iets dat ik graag doe, dan keiveel geld verdienen met iets dat ik niet leuk vind.”

Advertentie-inkomsten

Het eerste filmpje dat Milan maakte, verscheen op 17 september 2019. Het was een video waarin hij probeerde de Rubik’s kubus 2000 keer na elkaar op te lossen. “Ik had niet meteen succes met mijn kanaal”, vertelt Milan. “maar ik was wel vanaf het begin vastberaden om het serieus aan te pakken.”

Het duurde ongeveer een jaar voor hij er voor het eerst geld aan verdiende, nog een jaar later verdiende hij genoeg om er echt van te kunnen leven. “Een deel van mijn inkomen zijn advertentie-inkomsten”, vertelt Milan. “Youtube stort me elke maand een deel van de winst op de reclame die tussen mijn filmpjes wordt gespeeld.”

Daarnaast heeft Milan ook een vaste sponsor: de Amerikaanse webshop The Cubicle, die allerlei puzzels zoals de Rubik’s kubus verkoopt. “Zij sturen mij producten op die ik mag gebruiken in mijn video’s. In het begin had ik wel schrik dat dat een creatieve aanslag zou zijn, maar ik vind het juist uitdagend om te bedenken hoe ik hun producten verwerk in mijn video’s én de inhoud relevant hou voor mijn kijkers. Via The Cubicle verkoop ik ook mijn eigen kubus, “the yoo cube” (vernoemd naar de langgerekte ‘yoooo’ waar Milan zijn video’s steeds mee opent, red.). Die wordt veel verkocht.”

Ook al wordt Milan gesponsord, toch blijft het voor hem de grote prioriteit om video’s te maken die hij leuk vindt. “In ongeveer de helft van mijn video’s zit gesponsorde content. Eigenlijk ben ik daar heel vrij in: mijn sponsor verplicht me tot niets. Laatst heb ik wel gevraagd of ze op mijn nieuwe contract willen zetten dat ik een minimum aantal video’s moet publiceren, want ik heb meer motivatie nodig.”

Opstaan om twee uur ‘s middags

Motivatie: het is iets waar Milan soms mee worstelt. Want aan het vrije en creatieve leven van een Youtuber kleeft ook een groot nadeel: je moet het allemaal zelf doen. “Mensen hebben soms een verkeerd beeld van wat het betekent om voor jezelf te werken. Het lijkt geweldig om te kunnen doen wat je wilt, maar álle motivatie moet plots uit jezelf komen. Als ik dat wil, doe ik een hele dag niks. Er is een periode geweest dat ik ofwel om twee uur ’s middags wakker werd, ofwel om zeven uur ’s ochtends.”

“Een Youtubevideo maken, duurt relatief lang: voor een filmpje van tien minuten ben ik gemiddeld tien tot twintig uur aan het werk. Daar zit het bedenken van een concept in, filmen, alles aan elkaar editen en ten slotte nog een thumbnail maken, oftewel het plaatje dat je ziet op YouTube als je een filmpje aanklikt.” Soms gaat het ook mis. “Ik heb ooit eens een uur mezelf gefilmd, en de camera bleek heel die tijd uit focus te staan. Of de computer crasht. Het is soms best eenzaam werken.”

Daar probeert Milan nu wat aan te doen: hij gaat regelmatig naar de Koekfabriek in Merksem, een coworking space waar hij aan zijn video’s kan werken tussen de andere zelfstandigen. “Het is leuk om nog eens buiten te komen. Op zaterdag ga ik ook helpen bij mijn vader, die een fietsenwinkel heeft. Niet omdat ik het geld nodig heb, maar omdat ik dan mensen kan zien.”

Toch weet Milan dat hij niks anders wil doen. “Na twee jaar is mijn Youtubekanaal nog altijd uitdagend. Er zit veel variatie in wat ik doe, en het voelt goed om iets naar buiten te brengen, iets dat écht van mij is. Ik denk dat mijn wereld leeg zou voelen als ik dat niet had.”

Wat de toekomst gaat brengen, weet Milan nog niet. “Ik wil nog wel een tijdje doorgaan met mijn kanaal, misschien een app uitbrengen. Het is mijn ambitie om een miljoen volgers te verzamelen, en daarna zien we wel. Als ik doelbewust van een Rubik’s kubus een job kan maken, wat is er dan nog allemaal mogelijk?”

Enayatullah Rasooli was in een ver verleden burgemeester in zijn thuisland Afghanistan, maar zijn politieke opvattingen brachten hem op de radar van de overheid. Hij overleefde twee moordpogingen, en vluchtte uiteindelijk naar Turnhout, waar hij nu al dertien jaar woont. Van hieruit probeert hij met zijn mensenrechtenorganisatie activisten in Afghanistan te helpen.

Enayatullah Rasooli reist al jaren naar Afghanistan om er te werken rond mensenrechten. Hij was er zeven jaar lang burgemeester van een stadje in de provincie Maidan Wardak, maar na politieke sabotages, intimidatietechnieken en twee pogingen om hem te vermoorden, besloot Rasooli dertien jaar geleden naar Europa te vluchten. Sindsdien zet hij in Turnhout zijn werk verder met zijn organisatie Belgian Independent Global Human Rights Organization (Bighro).

Het was voor die reden dat hij afgelopen zomer in de hoofdstad Kaboel moest zijn. Hij verbleef er een maand, van 14 juli tot 14 augustus. Vierentwintig uur voor de taliban de hoofdstad innamen, was hij nog in de Afghaanse hoofdstad. Tot hij een telefoontje kreeg van een kennis bij de regering. “De taliban waren in aantocht en zouden de stad innemen. Het was een kwestie van uren.” Net op tijd kon Rasooli een taxi naar de luchthaven nemen en op een vliegtuig springen naar Europa.

Twee aanslagen overleefd

“We dachten dat de taliban er nog maanden over zou doen om Kaboel te veroveren, maar de volgende dag stonden ze er al”, vertelt Rasooli. “Het Amerikaanse leger liet ze gewoon binnen. Sommige provincies hebben niet eens gevochten. Alles ging enorm snel. De afgelopen twintig jaar hebben we alles proberen herop te bouwen in Afghanistan, met de steun van de lokale bevolking. We bouwden aan een democratie, aan mensenrechten en vrijheid, maar door de extremisten is alles weer in duigen gevallen.”

In Afghanistan was Rasooli burgemeester van een dorp in de provincie Maidan Wardak. Na vijf jaar werd hij herverkozen. Hij was populair bij het volk, maar niet bij de gevestigde orde. Rasooli sprak zich uit over de corruptie in de Afghaanse regering: over hoe de extremisten, drugs-, wapen- mensensmokkelaars het hand boven het hoofd werd gehouden door overheidsfunctionarissen. Ja, zelfs de familie van toenmalig president Hamid Karzai moest eraan geloven toen Rasooli zei dat er ook drugssmokkelaars waren binnen de familie van het staatshoofd.

Dat werd hem niet in dank afgenomen door de machtshebbers in Kaboel. In zijn zevende jaar als burgemeester werd hij twee keer het doelwit van een aanslag op zijn leven. Rasooli overleefde beide aanslagen en besloot toen naar Europa te vluchten en vanuit een veilige omgeving zijn werk als mensenrechtenactivist verder te zetten.

Stress

Het toont aan hoe strijdvaardig Rasooli is en altijd geweest is. Zijn dertienjarig verblijf in Turnhout heeft niets afgedaan aan zijn strijd voor het Afghaanse volk. Als medewerker van het CAW begeleidt hij minderjarige vluchtelingen in hun zoektocht naar een nieuw leven in België. En als lid van Amnesty International Vlaanderen zet hij zich ook wereldwijd in voor de verbetering van mensenrechten.

Vandaag spreken we met een man wiens hart bloedt voor zijn vaderland. “Ik heb nog contact met Afghaanse activisten en mijn familie”, zegt Rasooli. “Maar de situatie ter plekke maakt me ziek. Mijn bloeddruk schommelt en ik heb veel stress. De dokter zegt dat ik nu tot het einde van het jaar thuis moet blijven. Dus help ik waar ik kan, maar het doet me pijn om mensen in de problemen te zien en niet meer te kunnen doen dan wat ik nu doe. Ik zie mensen die honger hebben en sterven, alleen maar omdat ze anders denken dan zij die nu de lakens uitdelen in mijn land. En het gaat me niet alleen om mijn eigen familie. Alle onschuldige mensen daar zijn slachtoffers van extremisme.”

“De kans dat Afghanistan afglijdt naar een burgeroorlog, zoals in Syrië is gebeurd, is groot”

Rasooli legt uit hoe niet alleen de taliban actief zijn in Afghanistan, maar ook Al Qaeda en IS. “Sinds de taliban aan de macht zijn, zijn alle gevangenissen geopend. Tienduizenden talibanstrijders, maar ook IS- en Al Qaeda-strijders werden vrijgelaten. De kans dat Afghanistan afglijdt naar een burgeroorlog, zoals in Syrië is gebeurd, is groot.”

Activisten redden

Toen Rasooli dertien jaar geleden naar België vluchtte, vroeg hij meteen politiek asiel aan. Dat kreeg hij toegewezen, en niet veel later belandde hij in Turnhout. Zichzelf heeft hij kunnen redden, maar er zijn nog zoveel anderen in Afghanistan van wie het leven in gevaar is. Momenteel doet Rasooli er dan ook alles aan om mensen te informeren over wat er aan de hand is in zijn thuisland. Hij probeert gehoord te worden en hulp te krijgen. Vanuit België betekent dat ook dat hij de regering aanspoort om de 32 mensenrechtenactivisten van Bighro die nog in Afghanistan zitten, naar België te krijgen.

 “Amnesty heeft bevestigd dat ze in gevaar zijn. We hebben met de mensen van Bighro intussen ook een brief geschreven naar de Minister van Buitenlandse Zaken (Sophie Wilmès (MR), red.), de premier (Alexander De Croo (Open VLD), red.) en naar de Staatssecretaris voor Asiel en Migratie (Sammy Mahdi (CD&V), red.), maar we hebben nog altijd geen antwoord gekregen.”

“Natuurlijk is de hele Afghaanse bevolking in gevaar, dat beseffen we ook. Maar het gaat hier over mensen die, samen met hun familie, een echt doelwit zijn van de talibanmilities, net omdat ze zoveel kritiek hebben op wat er zich afspeelt in het land.”

Rasooli’s bedoeling is nu om de activisten zo snel mogelijk naar België te laten overbrengen. “Voor alle duidelijkheid: dit zijn geen economische vluchtelingen”, zegt hij. “Dit zijn activisten, mensen van wie het leven serieus in gevaar is als ze daar blijven.”

Niet geschikt om een land te besturen

In de dertien jaar dat Rasooli niet meer in zijn geliefde Afghanistan woont, is er veel  veranderd. Het land probeerde de afgelopen jaren recht te krabbelen na decennia oorlog. “Kaboel was een metropool geworden”, zegt Rasooli. “Maar nu wordt alles opnieuw kapot gemaakt. De taliban zijn niet veranderd. Het zijn nog steeds dezelfde extremisten met hun achterlijke, middeleeuwse gedachten. De imams zullen hun machtsposities behouden, de rest van de bevolking zal grotendeels werkloos worden. Vrouwen mogen nu al niet meer werken, tenzij in de ziekenhuizen, en meisjes mogen niet meer naar school. Het Afghaanse volk wordt gegijzeld door de taliban.”

“De imams zullen hun machtsposities behouden, de rest van de bevolking zal grotendeels werkloos worden”

“De taliban zijn niet geschikt om een land te besturen. Ja, de imams kunnen bidden, en moskees inrichten. Ze kunnen prevelen over hoe we ons leven religieus moeten leiden. Maar ze weten niets over bankzaken, gezondheidszorg of sociale zekerheid. En ze hebben er ook geen specialisten voor in huis. Journalisten en activisten zijn in gevaar, omdat ze de bevolking wijzen op het gevaar dat op hen afkomt. Een gevaar dat de islam niet vertegenwoordigt en de godsdienst misbruikt voor eigen gewin.”

Teleurgesteld

Rasooli wil ook de aandacht vestigen op de landen die de situatie in Afghanistan mogelijk hebben gemaakt. “Wij zijn het slachtoffer van de politiek van Pakistan, Iran, Rusland en De Verenigde Staten. De Amerikanen hebben bij hun vertrek veel militair materiaal achtergelaten. Rusland en Iran hebben geen goede bedoelingen met Afghanistan. Ze leveren al vijf of zes jaar wapens aan de taliban. De Amerikanen zijn bang voor de taliban en daarom zijn ze vertrokken. Maar daardoor hebben ze hen weer aan de macht gebracht. Als iemand beslissingen moet nemen, moet dat op een verantwoorde manier gebeuren, niet op deze manier.”

“Wij zijn het slachtoffer van de politiek van Pakistan, Iran, Rusland en De Verenigde Staten”

Uiteindelijk komt ook hier de onvermijdelijke vraag naar boven: was het dan beter geweest als de Verenigde Staten zich niet hadden teruggetrokken? “De VS hadden van bij het begin niet moeten ingrijpen”, zegt Rasooli vastbesloten (Rasooli duidt hiermee op de Amerikaanse invasie van Afghanistan in 2001, als direct antwoord op de aanslagen van 11 september 2001, red.).

“Ze kwamen met de boodschap dat ze de terroristen wilden verdrijven, de drugssmokkel wilden aanpakken en democratie wilden installeren. Geen van die drie doelen zijn behaald geweest. Er werd niet opgetreden tegen terroristen, Afghanistan bleef een draaischijf voor drugs en de regering was door en door corrupt. De VS zijn nooit eerlijk geweest over hun intenties. Ze hebben ons in de steek gelaten, we zijn teleurgesteld. Dat er een einde moest komen aan de Amerikaanse aanwezigheid in Afghanistan is duidelijk, maar niet op deze manier. Niet met dit alternatief.”

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder de laatste beelden van de reeks Future Proof. Iedere jongere vertelde over zijn droom voor zichzelf en voor de stad.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.

Het Lichtfestival in Gent vierde in november zijn tiende verjaardag. Reporter Kilien Natens was er bij en deelt de mooiste kunstwerken van het festival.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou de website zeker in de gaten, want iedere week droppen we nieuwe portretten en nieuwe dromen.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.

Met ‘Liever Niet’ schreef Zarissa Windzak een inclusief kinderboek over hoe kinderen al op jonge leeftijd hun grenzen kunnen bewaken. “Tijdens het schrijven leerde ik zelf ook nog veel over mijn eigen grenzen aangeven.”

De Leuvense Zarissa Windzak (34) is eigenaar van de webwinkel ‘Cargo Confetti’. Dat is een webwinkel die zich richt op onder meer speelgoed vol diversiteit en inclusie zodat kinderen van kleur zichzelf er kunnen in herkennen. Als mama van twee zoontjes schreef ze onlangs het kinderboek ‘Liever niet’.

“Ik wilde altijd al een kinderboek schrijven, maar de inspiratie was er niet”, vertelt Zarissa Windzak, die geboren werd in Suriname. “Pas toen ik zelf kinderen kreeg, lukte het me om me weer in te leven in hun wereld. Ik besloot te schrijven over iets wat me al een tijdje bezighield: in bepaalde situaties, zoals elkaar een knuffel of een kus op de wang geven, kreeg ik een ongemakkelijk gevoel. Personal space bestaat dan plots niet meer.”

“Het kind had geen keuze”

Zarissa Windzak groeit op in een cultuur waar je ouderen, ook al zijn ze totaal vreemden voor jou, altijd begroet met een kus of een knuffel. “Het is een soort beleefdheid die ouders aan hun kind opdringen zonder erbij stil te staan of je kind dat wel leuk vindt. Het kind heeft geen keuze.”

“Pas toen ik zelf kinderen kreeg, lukte het me om me weer in te leven in hun wereld”

‘Liever niet’ is zeker niet alleen voor kinderen geschreven, zegt Windzak. “Ik merk dat ook volwassenen het boek kunnen gebruiken. Wij weten nog altijd niet hoe we bepaalde dingen moeten afwijzen. Tijdens het schrijven leerde ik ook nog veel over mijn eigen grenzen aangeven. In dat opzicht was het schrijfproces ook een helingsproces.”

Gepushte diversiteit

Op de cover van het boek prijkt een zwart hoofdpersonage, een bewuste keuze. “Ik wilde dat niet alleen mijn eigen kinderen, maar alle kinderen van kleur zichzelf in het verhaal konden herkennen”, aldus Zarissa Windzak. “Ik geloof heel hard in beeldvorming en ook in het belang van representatie voor kinderen van kleur.”

“Toch blijf ik kritisch. Ik verkoop zelf kinderboeken en merk dat het landschap heel erg is veranderd. Overal wordt diversiteit heel hard gepusht door een ‘divers’ kind op de cover te zetten, maar ik kijk toch ook vooral naar het inhoudelijke verhaal dat verteld wordt. Spelen kinderen van kleur in die verhalen soms ook een hoofdrol, hoe ziet hun vriendenkring eruit?”

Lesmateriaal

Hoe reageerden haar zonen op het boek? “De jongste is nog maar één jaar oud, dus beseft het allemaal nog niet. De oudste van zeven vond het vooral geweldig om mama’s naam op een boek te zien staan”, zegt Windzak. “Ik hoopte vooral dat hij doorhad waar ik met het boek naartoe wilde, namelijk dat hij zijn grenzen mag aangeven en wie de personen zijn bij wie hij altijd terecht kan.”

“Overal wordt diversiteit hard gepusht, maar ik kijk toch vooral naar het inhoudelijke verhaal”

Zarissa Windzak koppelt aan het einde van ‘Liever Niet’ nog een evaluatie voor opvoeders en kinderen. Zij kunnen dan samen bespreken wat grenzen zijn en hoe die aan te geven. “Zo kan het verder gaan kan dan alleen maar ‘voel jij dat ook?’. Je kan dan aan kinderen specifiek vragen wat ze wel en niet leuk vinden en zo samen op maat hun grenzen mee bepalen. Ik hoor al van leerkrachten dat ze het boek op school bespreken. Dat is fantastisch.”

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou de website zeker in de gaten, want iedere week droppen we nieuwe portretten en nieuwe dromen.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.

Çavaria, de koepel van LGBTI-organisaties, lanceert een nieuwe campagne waarmee ze hun opvang- en infolijn Lumi willen promoten. LGBTI+- jongeren tussen 13 en 18 jaar kunnen daar terecht met allerlei vragen en bezorgdheden.

Onder de slogan ‘Met meer dan je denkt’ wil koepelorganisatie Çavaria holebi, trans en intersekse (LGBTI+-) jongeren de boodschap meegeven dat ze niet alleen zijn. “We krijgen 107 oproepen per maand via chat, telefoon en mail. Een kwart daarvan zijn jongeren onder de 18 jaar. LGBTI+-jongeren vinden dus minder goed de weg naar Lumi. Nochtans is het niet zo goed gesteld met hun welzijn”, stelt woordvoerder Eef Heylighen vast.

Het doel van de campagne is het bereiken van jongeren tussen de 13 en 18 jaar. Dat doet Lumi aan de hand van stickers. Die kleefden ze woensdag op spiegels in Gentse cafés en winkels. “Want sommige vragen durven jongeren alleen aan zichzelf te stellen, in de spiegel”, zegt Heylighen.

LGBTI+-jongeren Finn van Batenburg en Babs Rosseel, die zelf ook deel uitmaken van de campagne, vinden het een goed initiatief. “Toen ik struggelde met mijn identiteit, wist ik niet dat er zoiets als Lumi bestond. Als ik dat wel had geweten, had ik daar zeker gebruik van gemaakt”, aldus de 16-jarige Finn van Batenburg. Hij kwam in 2018 uit de kast als transgender persoon. Babs Rosseel vertelde haar ouders op 17-jarige leeftijd dat ze niet alleen op jongens, maar ook op meisjes valt. Haar coming-out was helemaal niet bijzonder, maar ze beseft dat dat niet bij iedereen zo is, en dat moet veranderen.

In onze maatschappij wordt er nog te vaak in hokjes gedacht. Uit een Vlaamse LGBT+-schoolklimaatenquête (2016-2017) van onder anderen Çavaria blijkt dat 41 procent  van de LGBT+-leerlingen zich onveilig voelt op school vanwege hun seksuele oriëntatie. Bijna een kwart van de respondenten vermijdt daarom de toiletten en kleedkamers op school.  

“Ook in het onderzoek naar transgender adolescenten kwam naar voren dat het klimaat op school veel beter kan”, zegt Eef Heylighen. “Slechts 23,7 procent van de jongeren rapporteerden dat hun school een positieve LGBT-sfeer had en 53,8 procent was gesloten over hun transgender zijn op hun middelbare school.”

Uit het ander onderzoek ‘De impact van Covid-19 op LGBTI-personen’ blijkt dat ook de coronacrisis een effect heeft gehad op het welzijn van LGBTI+-jongeren. “Het thuiszitten zorgde voor meer piekeren of twijfelen over een coming-out, de genderidentiteit en seksuele oriëntatie …”, zegt Eef Heylighen. “Daarnaast werden niet-dringende consultaties, behandelingen of operaties van trans personen uitgesteld.”

“Dit alles heeft een nefast effect op het algemeen welzijn van LGBTI+-jongeren. Een info- en luisterlijn zoals Lumi biedt dan een welkom, luisterend oor en de steun en info die deze jongeren nodig hebben.”

In de gemeente Maasmechelen vind je sinds begin november op verschillende plaatsen een Feeënboom. De gezinsbond en het OCMW verzamelden cadeauwensen met een maximumwaarde van 30 euro van zo’n 190 kinderen uit kansarme gezinnen. Die wensen werden in een omslag gestopt en in een feeënboom gehangen. Elke bewoner kan zijn steentje bijdragen.

Het idee van de Feeënboom is ontstaan in Dilsen-Stokkem. In 2019 start vzw The Good Witches daar met het initiatief. Het krijgt al snel navolging in de buurtgemeenten, waaronder Maasmechelen. De gezinsbond en het OCMW verzamelen nu voor het twee jaar op rij cadeauwensen (met een maximum van 30 euro) van zo’n 190 kinderen uit kansarme gezinnen. Die wensen worden in een omslag gestopt en in een feeënboom gehangen. Elke bewoner kan een omslag uit de boom nemen, het cadeautje kopen en het nadien vóór 30 november ingepakt afleveren bij het Huis van het Kind aan de Oude Baan. De sociale dienst zorgt ervoor dat het geschenk bij het juiste kind terechtkomt.

 

Verschillende wensen

“De wensen zijn heel gevarieerd,” aldus Lara Bemelmans (23), bestuurslid van Gezinsbond Maasmechelen. “We zien het verschil tussen kinderen die bijna niets hebben in het leven en kinderen die wat meer hebben. Zo worden er mondmaskers, potloodbakjes en t-shirts gevraagd, maar ook een Nintendo Switch.” Het initiatief komt er met het oog op de feestdagen: “Dit initiatief sprak ons al even aan. Voor ons is een cadeau met Sinterklaas of Kerstmis vanzelfsprekend, maar voor kinderen in armoede is dat niet het geval en daar willen we met dit initiatief verandering in brengen”, voegt Bemelmans er nog aan toe. De feeënbomen vind je in de inkomhal van het gemeentehuis, de bibliotheek en de Delhaize in Opgrimbie, Eisden en Mechelen aan de Maas.

Armoedecoördinator

Schepen en voorzitter van het bijzonder comité voor de sociale dienst (BCSD) Johan Wolk (CD&V) steunt het initiatief: “Dit initiatief is super en helpt mee aan de armoedebestrijding in Maasmechelen,” aldus Wolk. “De eerste editie was al een succes. De 124 wensen waren al na een week de deur uit en er was nog vraag naar extra enveloppen. We merken ondertussen al dat er ook dit jaar opnieuw cadeaus binnenkomen en ik verwacht dat opnieuw alle enveloppen de deur uit zullen zijn,” voorspelt Wolk. “De kinderen hoeven zich ook geen zorgen te maken, want indien iemand een cadeau vergeet te kopen voor een kind, dan zal het OCMW bijspringen. Iedere wens zal vervuld worden met een cadeau. Er zullen in de toekomst ook nog andere initiatieven volgen en daar wordt achter de schermen al aan gewerkt. Er wordt binnenkort ook een armoedecoördinator aangesteld die zich enkel met de armoedebestrijding in onze gemeente zal bezighouden,” aldus Wolk.

Afgelopen zondag verzamelden in Brussel z’n 35.000 mensen om te betogen tegen de huidige coronamaatregelen, in het bijzonder tegen de het Covid Safe Ticket (CST). De betoging werd georganiseerd door onder andere Vecht Voor Vrijheid, Viruswaarheid, Teachers For Freedom en anderen.

De betoging startte om 14u aan het Noordstation en had als eindbestemming het Berlaymontgebouw. Maar nog voor het traject was afgerond, werd een 40-tal mensen gearresteerd. Na de betoging werd duidelijk hoeveel schade er was aangebracht. StampMedia fotoreporter Zeb Marichal was erbij in Brussel en zag een bont allegaartje van mensen, die allemaal hun eigen redenen hadden om te protesteren: van antivaxxers die de overheid en Big Pharma wantrouwen tot politiek geïnspireerden die garen te spinnen hadden bij de huidige situatie.