Category Archives: Ongecategoriseerd

Joodse schoolkinderen, hun leerkrachten en buurtbewoners in Antwerpen kwamen op straat om te protesteren tegen Value Trading. Naar eigen zeggen is de goudraffinaderij te vervuilend en zou het kankerverwekkend zijn. Dat laatste is nog niet wetenschappelijk bewezen. Toch is het voor de bewoners duidelijk dat de fabriek moet verdwijnen uit de woonwijk. Reporter Gizem Imrah ging een kijkje nemen.

Immersive technology, Artificial Intelligence, Augmented Reality, 360° video’s… Ook in de gezondheidssector zijn er mogelijkheden om de laatste nieuwe technologische snufjes te gebruiken. Zo zouden Virtual Reality-brillen een positieve rol kunnen spelen bij de behandeling van angsten en fobieën. Wij testen het voor u uit.

Stel je voor: je lijdt aan agorafobie – of pleinvrees – en plots sta je in het midden van een drukke markt. Of je bent bang om met de auto te rijden en enkele ogenblikken later zit je achter het stuur. Geen paniek, want wanneer de angst toch te groot wordt, haal je de VR-bril van je neus en bevind je je weer veilig in de echte wereld. VR-therapie is in principe niet nieuw, maar de software wordt steeds geavanceerder, compacter en toegankelijker.

Experience Hub

Over de hele wereld houden onderzoekers zich bezig met Virtual Reality (VR) en de mogelijkheden voor de gezondheidszorg. Ook in Antwerpen zitten de experten niet stil. De expertisecel Psychologie, Technologie en Samenleving van Thomas More focust zich op de samenwerking tussen psychologie en technologie. Onderzoeksleider Tom Van Daele ziet alvast potentieel in de Virtual Reality Exposure Therapy (VRET): “Er bestaan een aantal goede, toegankelijke platformen. De volgende uitdaging is het commercialiseren van de software.” 

Met dat doel startte de Thomas More onlangs de Experience Hub op. “Het opzet is om immersive technologie bekender te maken, zowel in de bedrijfssector als in de gezondheidszorg”, licht Tom Van Daele toe. Rusthuizen kunnen bijvoorbeeld 360°-video’s afspelen om de buitenwereld naar binnen te brengen. VR-simulaties kunnen dan weer kinderen en jongeren helpen om hun angst voor spuiten te overwinnen.   

De proef op de som

Op Campus National ontmoet ik Sanne Klein en Ben Genné, twee laatstejaarsstudenten Toegepaste Psychologie, die stage lopen bij de Experience Hub. Ze gaan me een voorproefje geven van angsttherapie door middel van VR. Vooraleer het mijn beurt is, stelt Sanne de bril af. Met twee controllers in de hand bakent ze de kamer af, zodat het programma weet in welke zone ik me kan voortbewegen. De VR-simulatie heet Richie’s Plank Experience en is in feite geen therapeutisch platform, maar een game. “Het grootste verschil tussen de twee zijn de mogelijkheden qua aanpasbaarheid. In het spel kan je de hoogtes niet zelf instellen, terwijl dat bij therapeutische platformen wel mogelijk is”, aldus Tom Van Daele. Hoewel het oorspronkelijk dient als entertainment, confronteert het spel je wel met je hoogtevrees.   

Dan is het aan mij om mijn hoogtevrees onder ogen te komen. Gelukkig heb ik alleen in extreme situaties last van acrofobie. In het dagelijkse leven belemmert het me niet. Maar als ik me aan muurklimmen of een hoogteparcours waag, dan breekt het angstzweet me uit. Eenmaal in de simulatie sta je op de stoep van een drukke straat in een grote stad. Door de koptelefoon hoor je het geraas van het verkeer. Sanne en Ben zeggen dat ik me moet omdraaien en in de lift stappen van het gebouw achter me. Dankzij de controllers in mijn handen kan ik net zoals in de echte wereld de liftknop induwen. Onderweg naar boven speelt er een rustig muziekje. Hoewel je beseft dat je je in een digitale wereld bevindt, voelt het hele gebeuren toch realistisch aan.   

Vrije val

Wanneer de deuren opengaan, kijk ik uit over de stad. Een klein platform, zonder balustrade, strekt zich voor me uit. Echt bang ben ik niet, al waag ik me niet onmiddellijk tot bij de rand. Schoorvoetend schuifel ik dichter. Wanneer ik naar beneden kijk, zie ik de drukke weg en de stoep waarop ik me enkele ogenblikken geleden nog bevond. De hoogte is duizelingwekkend en in het echte leven zou ik de lift zelfs niet verlaten. Toch slaag ik er min of meer in om mijn kalmte te bewaren.  

Ben en Sanne stellen voor van het platform te springen. “Moet ik een duwtje geven?”, grapt Ben. Voor het eerst ben ik echt nerveus. Het druist in tegen mijn overlevingsinstinct om vanaf een torenhoog gebouw in het ijle te stappen. Na hun aanmoediging besluit ik om het toch te doen. Met een stuntelige pas stap ik van het balkon. En val naar beneden. Best spannend, al besef je snel dat je niet echt te pletter zult storten. Bang zijn is niet nodig.   

Neveneffecten en beperkingen

Wanneer ik mijn bril afzet, bevind ik me aan de andere kant van de kamer. Voor een ogenblik ben ik gedesoriënteerd. Ben vraagt me of ik me misselijk voel. “Dat valt weleens voor bij mensen die voor het eerst VR uitproberen”, zegt hij.  

Volgens Joris Heyse, een computerwetenschapper die VR-algoritmes ontwikkelt aan de UGent, is motion sickness het belangrijkste neveneffect van Virtual Reality. “Voor mensen die daar last van hebben, en dat zijn er wel wat, is het dus geen optie. Een andere mogelijke bijwerking is vermoeidheid”, licht Heyse toe. Volgens Tom Van Daele zie je de afgelopen jaren wel verbetering op dat vlak: “Aangezien de software beter op punt staat en met meer precisie reageert op je bewegingen, zijn er ook minder mensen die last hebben van motion sickness.” 

Naast die neveneffecten zijn er nog enkele grenzen waarop de computertechnologie stuit. Het is namelijk van belang dat de virtuele omgeving waar de cliënt in terechtkomt, zo realistisch mogelijk is. “Cruciaal voor het overdragen van de therapie naar de echte wereld”, legt Joris Heyse uit. De simulatie moet natuurlijk in staat zijn effectief angstgevoelens op te wekken bij de proefpersoon.  

Hoewel Virtual Reality enorm veel kansen biedt, maken nog niet erg veel therapeuten er in de praktijk gebruik van. Deels ligt dat aan de kostprijs, maar Tom Van Daele stelt ook daar een evolutie vast: “Als je het vergelijkt met enkele jaren geleden, dan merk je dat de installaties compacter en toegankelijker zijn geworden. Ook de kostprijs is flink gedaald. Vandaag kan je een Meta Quest 2, het model dat wij gebruiken, kopen vanaf 350 euro. De eenvoudige modellen, waarbij je een smartphone in de bril plaatst, kosten ongeveer 20 euro.”  

Zelf aan de slag

Voorlopig gebruiken experten Virtual Reality Exposure Therapy voornamelijk als een aanvullende behandeling tijdens de therapie. Volgens Tom Van Daele moet het gaandeweg mogelijk worden om ook op zelfstandige basis je angsten onder ogen te komen: “Er bestaan platformen zoals zerophobia.app waarmee je thuis aan de slag kan zonder hulp van een therapeut. Een kanttekening: vaak ronden mensen een sessie niet af, omdat ze dat duwtje in de rug missen van een externe. Het ontbreekt hen aan de motivatie om door te zetten. Maar sta je ervoor open en heb je de discipline om een therapie af te ronden, dan kan je er zeker voordeel uit halen.”  

Mel en Mirela zijn beide sekswerksters (geweest), al is er een groot verschil tussen de twee vrouwen. De een heeft er zelf voor gekozen en voert haar job met plezier uit, terwijl de andere ertoe gedwongen werd. Ze vertellen over hun ervaringen als sekswerkster.  

Leven als escorte

Mel (27) is zelfstandig escorte. Je hebt haar misschien al voorbij zien komen op TikTok, waar ze vragen over haar job en seksualiteit beantwoordt. Toen ze drieëntwintig was, kwam ze voor het eerst in aanraking met een escortebureau via een vriend. Mel heeft een moeilijke jeugd gehad, waarin ze werd misbruikt. “Dat kan twee kanten opgaan. Ofwel wordt seksueel contact heel moeilijk, ofwel word je seksverslaafd,” zegt ze. In haar geval was er sprake van het laatste. “Na zes jaar therapie heb ik ervoor gekozen om dat deel van mezelf te accepteren en er op een goede manier mee om te gaan.” Een jaar geleden ging ze daarom zelfstandig aan de slag als escorte. “Ik help graag mensen die leven in eenzaamheid en die nood hebben aan intimiteit.” Bovendien is sekswerk sinds kort legaal in België, wat heel wat voordelen biedt voor een zelfstandig sekswerkster als Mel.

“Ik help graag mensen die leven in eenzaamheid en die nood hebben aan intimiteit.”

Hoewel ze haar job graag doet, is er ook een negatief aspect: het kan gevaarlijke situaties met zich meebrengen. Mel onderneemt dan ook de nodige maatregelen om zichzelf te beschermen: ze heeft een chauffeur om haar veiligheid te garanderen en ze spreekt enkel af met mensen die ze persoonlijk aan de telefoon heeft gesproken en waarvan ze het nummer kan controleren op een bepaalde site. “Als ik zie dat die persoon al andere sekswerksters respectloos heeft behandeld, maak ik geen afspraak en blokkeer ik het nummer.” Als de klant rare vragen stelt, trekt Mel snel haar conclusies. “Ik had ooit een treinconducteur aan de lijn, die me voorstelde om in een wc-hokje van de trein af te spreken. Hij heeft me nog een paar keer teruggebeld, maar omdat zulke situaties gevaarlijk kunnen zijn, weigerde ik hierop in te gaan.”

Grenzen aangeven

Als sekswerkster is het enorm belangrijk om je grenzen goed aan te geven en jezelf te beschermen. Die ervaring zou Mel dan ook graag delen met andere vrouwen. “Binnen enkele jaren zou ik een opleidingscentrum voor sekswerksters willen oprichten. Niet om hen ertoe aan te zetten in deze sector te stappen, maar om vrouwen die er zelf voor kiezen te begeleiden. Er zijn namelijk nog veel sekswerksters die uitgebuit worden.” Die vrouwen wil Mel helpen om voor zichzelf op te komen, zodat ze zelfstandig kunnen worden. Mel ervaart namelijk veel vrijheid in haar job: ze kan zelf haar dagen inplannen en moet aan niemand verantwoording afleggen. 

Koffieklap

Jammer genoeg kiest niet elke sekswerkster hier vrijwillig voor. Zo is er in de prostitutie vaak sprake van seksuele uitbuiting. Gelukkig bestaan er organisaties zoals Cherut, die ondersteuning bieden aan vrouwen in kwetsbare situaties. De hulpverleners gaan wekelijks langs bij de prostituees en leggen hen de verschillende manieren uit waarop ze geholpen kunnen worden. De vestiging van Cherut in Antwerpen werkt samen met Koffieklap, een gezellig cafeetje in de buurt van het schipperskwartier. De vrouwen die besluiten uit de prostitutie te stappen, krijgen bij Koffieklap de kans om horeca-ervaring op te doen en te wennen aan een normale leefomgeving.

Miguel, de zaakvoerder van Koffieklap, vertelt dat het voor veel vrouwen moeilijk is om die stap te zetten. De hulpverleners kunnen moeilijk inschatten wie vrijwillig actief is in de sector en wie er uitgebuit wordt. Dit wordt meestal duidelijk wanneer de vrouwen uiteindelijk de keuze maken om eruit te stappen en zo bij Koffieklap terechtkomen. “We merken dat de vrouwen in het begin erg gesloten zijn, maar wanneer we na verloop van tijd een vertrouwensband opbouwen, durven ze hun verhaal te vertellen.” Nadat de vrouwen hier enkele maanden ervaring hebben opgedaan, is het de bedoeling dat ze een job zoeken en zo een nieuw leven kunnen starten.

Seksuele uitbuiting

In Koffieklap ontmoetten we Mirela* (29), een jonge vrouw die op het eerste gezicht al lachend door het leven gaat. Maar achter die glimlach schuilt een donker verleden. Op haar negentiende ontmoette ze een jongen in haar geboorteland Roemenië en werd ze smoorverliefd. Hij stelde haar voor om naar België te verhuizen, om daar samen veel geld te verdienen. “Ik was ervan overtuigd dat we samen een mooi leven gingen opbouwen.”

“Ik vond het verschrikkelijk om mijn lichaam te moeten verkopen aan oudere mannen.”

Maar voor ze het zelf goed besefte, stond ze een week later achter een raam in Antwerpen.  “Het was een hel, ik vond het verschrikkelijk om mijn lichaam te moeten verkopen aan oudere mannen, waar ik me totaal niet tot aangetrokken voelde.” Na een tijdje leerde Mirela haar emoties uit te schakelen en betekende de seksuele handeling niets meer voor haar. Ze schoof haar waarden en normen volledig aan de kant en begon zich als een echte prostituee te gedragen. Enkele maanden later was ze een volledig andere persoon.

Afgezonderd van de wereld

Aan het eind van haar werkdag gaf ze al haar geld aan haar vriend, die het besteedde aan de huur en het eten. Wat overbleef werd zogezegd opzij gelegd voor hun toekomst. “Op dagen dat ik te weinig geld verdiende, sloeg hij me. Ik werd volledig gebrainwasht. Hij verbood me contact op te nemen met mijn vrienden in Roemenië en hier in België mocht ik niemand vertrouwen.” Zo mocht ze ook niemand van de hulporganisaties, die regelmatig langskwamen, binnenlaten of met hen in gesprek gaan. 

“Op dagen dat ik te weinig geld verdiende, sloeg hij me.”

Voor ik het wist, stond ik al vijf jaar achter het raam.  Toen mijn vriend in Roemenië verbleef, kwamen de hulpverleners van Cherut langs en besloot ik toch een keer naar hen te luisteren.” Al snel merkte Mirela dat ze echt wel de intentie hadden om vrouwen die uitgebuit worden te helpen. “Ik was ervan overtuigd dat dit bij mij niet het geval was. Enkele dagen later contacteerde een ander meisje me. Wanneer ze mij foto’s toonde van haar en mijn vriend en ik dezelfde berichtjes las, realiseerde ik me dat hij eigenlijk een pooier was.”

Een week later besloot Mirela in te gaan op het voorstel van de hulpverleners.  Ze gaven haar onderdak, hielpen haar met administratieve en sociale zaken en ze kon aan de slag bij Koffieklap. “In het begin was ik heel wantrouwig en te allen tijde op mijn hoede. De enige persoon die ik vertrouwde, had me volledig misbruikt. Ik wou niet langer afhankelijk zijn van iemand en voor mijn eigen geluk kiezen.” Na een periode van vier maanden bij Koffieklap vond ze de moed en de ambitie om een normaal leven op te starten. Ze leerde de taal, maakte nieuwe vrienden en ging aan de slag als schoonmaakster. “Het blijft moeilijk om terug te denken aan die periode, maar ik ben trots op hoe ik nu in het leven sta.”

* Mirela is een schuilnaam 

District Merksem, bibliotheek Park en jongerencentrum Bouckenborgh organiseerden voor het tweede jaar het Merksemse streetartfestival Mark’em. Reporter Omar Bouiraamane ging langs om de graffitikunstwerken van het festival te bekijken.

2.630 kilogram afval, dat is wat de meer dan honderd vrijwilligers van River Cleanup dit weekend op twee dagen tijd in Antwerpen langs de oevers van de Schelde verzamelden. De Belgische organisatie ruimt in 45 landen afval in rivieren en oevers, nog voor het in zee terechtkomt. Want “door vervuiling en microplastic in de zee krijgt iedereen ongeveer vijf gram plastic per week binnen, dat is ongeveer de grootte van een creditcard.”

River Cleanup organiseert zeer regelmatig opruimacties langs rivieren om zwerfvuil te verzamelen dat zich ophoopt in de oevers en langs bermen. Afgelopen weekend zakten 110 vrijwilligers af naar de Scheldebocht in Antwerpen. Dat is een van de meest vervuilde stukken natuur in Antwerpen. Omdat de Schelde een getijdenrivier is, blijft het afval dat hogerop in de rivier terechtkomt vaak jarenlang liggen.

River Cleanup werkt op verschillende fronten en zet veel in op preventie en informeren. Medewerkers gaan naar scholen om kinderen en jongeren voor te lichten. Ze doen aan teambuilding met bedrijven om hen aan te zetten minder plastic te gebruiken in hun productieprocessen. En in meer vervuilde landen proberen ze oplossingen te vinden met behulp van technologie zoals vuilnisbooms of rivierafschuimers om te voorkomen dat afval in de oceaan terechtkomt. En natuurlijk zijn er ook de opruimacties op verschillende plaatsen.

Elk jaar komt elf miljoen ton plastic in onze oceaan terecht

Elk jaar komt elf miljoen ton plastic in onze oceaan terecht. Meer dan de helft daarvan komt via rivieren. “Door de vervuiling en het microplastic in de zee krijgt iedereen ongeveer vijf gram plastic per week binnen, dat is ongeveer de grootte van een creditcard”, zegt Cleanup manager Belgium Hanne Collette. “Het is de bedoeling om die vervuilende stoffen te verzamelen voor ze in zee terechtkomen.”

“Als mensen deelnemen aan de opruimacties worden ze zich bewust van de situatie”, zegt Collette. “Het moedigt hen aan om hun dagelijkse gewoonten te doorbreken. We zien ook soms gezinnen die deelnemen: kinderen leren hiervan en hopelijk worden ze zich bewust van het probleem.”

Voor vrijwilliger Kobe Dillen was het de eerste keer dat hij deelnam aan een opruimactie. “Iedereen is zo enthousiast en het is geweldig om hier te zijn. Het inspireert me om iets te doen aan bepaalde oorzaken van klimaatverandering. En het is geweldig om anderen te kunnen informeren over de situatie.”

Het verzamelde afval bestond vooral uit allerlei soorten ijzer, autobanden en plastic zakken die vastgezogen zaten in de modder. Na de opruimactie organiseerde Stormkop workshops voor kinderen die kunst maakten met het plastic dat ze uit de rivier en de berm gehaald hadden.

De eerste editie van What the Media!?, de allereerste dag van de Jeugdjournalistiek, zit erop. Op 23 april konden jongeren de hele dag media-workshops volgen en boeiende mensen uit de media en journalistiek ontmoeten om een blik achter de schermen van media te krijgen. Aan het einde van de dag werden er in aanwezigheid van mediaminister Benjamin Dalle (CD&V) nog prijzen uitgereikt aan jongeren die een journalistiek stuk maakten rond het thema ‘ongehoord’. Zij wonnen een geldprijs van 500 euro en een uitstap naar een mediaredactie naar keuze. Check hier de foto’s die deze mooie dag opleverde alsook als een heuse aftermovie.

De ramadan loopt stilaan weer ten einde. De hele maand lang vastten moslims tussen zonsopgang en zonsondergang. De vasten wordt ’s avonds gebroken met de zogenaamde iftar. Lang niet voor alle gezinnen is het evident om een rijkelijke iftar-maaltijd op tafel te zetten. Al Ikram, een organisatie voor mensen in armoede, deelt daarom tijdens de vastenmaand extra voedselpakketten uit voor gezinnen die het minder breed hebben. Reporter Omar Bouiraamane ging een kijkje nemen.

Kapitein Zeppos, de legendarische jeugdheld uit de jaren 60, wordt weer tot leven gewekt. Zeppos, gespeeld door Carry Goossens, helpt de jonge Benjamin Kureel (Nathan Naenen) en zijn crush Slien (Britt Scholte) bij de ontrafeling van het mysterie van het Mercatorspoor. Ook Nora Gharib kreeg een rol met veel geweld en stuntwerk. Hoe de acteurs terugkijken op de film, vertellen ze aan reporters Simone en Yentl tijdens de première van Zeppos – Het Mercatorspoor in Kinepolis Antwerpen.

Op 27 februari omstreeks 15.30 uur vond er een lichte aanrijding plaats in de Lange Leemstraat. Volgens getuigen wilde een vrouw op een bakfiets de tramsporen oversteken, maar zag ze de aanrijdende tram niet aankomen.

De chauffeur van tram 6, die richting Luchtbal reed, ging vol in de remmen, maar maakte toch een lichte botsing met de vrouw op de bakfiets. Volgens onze informatie vielen er geen gewonden. De politie kwam wel ter plaatse om de situatie te analyseren. Het tramverkeer lag hierdoor een klein halfuur stil.

Over de hele wereld viert de Joodse gemeenschap jaarlijks carnaval. In de maand Adar, meestal in februari of maart. Dit jaar was het op 3 maart. De joden vieren de Poerim.

De Poerim wordt gevierd omdat het joodse volk volgens de Bijbel (Thora) werd gered van de vernietiging in het oude Perzische rijk. Er waren veel vrolijke mensen in de straten van Antwerpen. De joden maken feest, maken veel lawaai, ze dragen kostuums, ze eten veel snoep en drinken samen. De joden hebben ook een uitgesproken vreugde. Dansen en muziek maken staat dan centraal.