Category Archives: Ongecategoriseerd

Afgelopen zaterdag is de jaarlijkse Voorleesweek van start gegaan. De organisatie ‘Iedereen Leest’ spoort Vlaanderen aan om dagelijks vijftien minuten voor te lezen. Ook de bibliotheek van Hoeselt doet mee en organiseert de hele week verschillende voorleesactiviteiten. De Voorleesweek eindigt dit jaar op zondag 28 november.

‘Voorlezen, dat is leesplezier doorgeven aan jong en oud. Eén kwartier, elk kind, elke dag. Doe je mee?’ Zo luidt de meest recente campagne van Iedereen Leest. Toen de bibliotheek van Hoeselt een affiche van de Voorleesweek in de brievenbus kreeg, wist medewerker Dorien Jorissen wat hen te doen stond. “Het is een vrijblijvende activiteit maar we staken meteen de handen uit de mouwen om het in onze bib te organiseren.” Toch is de Voorleesweek niet alleen voor bibliotheken of scholen. Je kan ook als gezin deelnemen. Als je thuis elke dag minstens 15 minuutjes voorleest en je registreert via de website van de Voorleesweek, beloont ‘Iedereen Leest’ je met een boekenpakket.

In de Hoeseltse bib kan je van zaterdag 20 november tot en met zaterdag 27 november genieten van verschillende voorleesactiviteiten. Elke dag – behalve op dinsdag en vrijdag – is er een voorleesmoment dat 15 tot 30 minuten duurt. Twee vaste vrijwilligers en twee medewerkers van de bib zullen het voorlezen verzorgen. Het programma op woensdag is opgesteld door de vrijwilligers. Zij zullen in de namiddag hun favoriete Sinterklaasverhalen voorlezen. Het voorleesmoment duurt dan een uur lang en de kinderen krijgen zelfs een extraatje. “We willen ons graag nog meer inzetten voor leesbevordering. Dit project past daar perfect bij”, vertelt Dorien. “Binnenkort breiden we onze eigen voorleesactiviteiten uit door maandelijks een voorleesmoment van een half uurtje in te plannen. Dit is bovenop onze ‘voorleesmomenten met een extraatje’, waarin vooral beleving centraal staat. Qua timing zit de voorleesweek dus helemaal goed.”

Ada (8) en Lia (6) Kossig uit Hoeselt hebben er alvast heel veel zin in. “Voorlezen is extra leuk omdat je dan kan luisteren en naar de prentjes kijken. Terwijl kan je er zelf een verhaal van maken in je hoofd,” aldus de zusjes. “Nu gaan we niet zo vaak naar de bib omdat we thuis al heel veel boeken hebben”, vertelt Ada, waarop Lia aanvult: “Maar ik denk dat we nog vaker naar de bib zouden gaan als er vaker werd voorgelezen!” Dorien vult aan: “Kinderen komen regelmatig op bezoek in de bib, vooral met hun leerkracht en klasgenootjes. Jonge gezinnen zien we ook vaak, maar onze grootste doelgroep is nog steeds de vijftigplusser”, vertelt Dorien. Met de Voorleesweek hopen de medewerkers nog meer kinderen kennis te laten maken met de bib. “Naar verhalen luisteren en zelf (leren) lezen zijn zo’n belangrijke aspecten voor de ontwikkeling. Als bib kunnen we daar een grote ondersteunende rol in spelen.”

“Wij zijn geadopteerd, maar geen kinderen meer. Als geen ander weten wij welke obstakels en noden interlandelijke adoptie op lange termijn met zich meebrengt.” Dat schrijft een groep geadopteerden in een open brief aan de Vlaamse commissie Welzijn, Volksgezondheid, Gezin en Armoedebestrijding. In de brief, ondertekend door 124 geadopteerden, vragen ze aandacht voor structurele nazorg.  

Wij, geadopteerden vormen een grote en diverse groep in Vlaanderen. Wij zijn van alle generaties, komen uit alle uithoeken van de wereld, hebben elk onze eigen individuele voorgeschiedenis en ideeën en meningen omtrent adoptie. Toch vinden wij elkaar allemaal in één en hetzelfde kritieke standpunt: de nood aan degelijke nazorg voor geadopteerden.

Toen het expertenpanel Interlandelijke adoptie begin september haar rapport naar buiten bracht, slaakten wij een eerste zucht van opluchting. Er zou eindelijk werk gemaakt worden van een grondige herziening van het adoptiesysteem. Niet veel later kwam ook de twijfel. Het expertenpanel formuleerde twintig aanbevelingen om het bestaande systeem van adoptie te wijzigen en tegemoet te komen aan nazorg en herstel voor geadopteerden.

In het politieke en publieke debat ging het alleen over de eventuele adoptiepauze (die heel snel van tafel werd geveegd) en de onzekerheden voor kandidaat-adoptieouders. De kern van de zaak, namelijk het welbevinden van de geadopteerden zelf en de stopzetting van huidige wanpraktijken, verdwenen hierdoor naar de achtergrond.

De vraag is nu hoeveel van de aanbevelingen van het expertenpanel werkelijkheid zullen worden. Wij stellen ons de vraag wanneer geadopteerden nu eens zelf aan het woord komen in dit debat. Wij zijn met veel en we zijn geen kinderen meer. Wij zijn volwassenen die als kind geadopteerd werden. Als geen ander weten we wat het is om als geadopteerde in onze samenleving te leven en welke obstakels en noden dat met zich meebrengt.

Adoptie is geen sprookje van ‘het geredde kindje’, waarin de nobele daad van adoptieouders centraal staat. De belangen van het kind zouden hier altijd prioritair moeten zijn. Iets om nog eens te benadrukken vandaag, op de Internationale dag voor de rechten van het kind. Zo heeft elk adoptiekind zijn eigen ‘voorgeschiedenis’ en noden die beginnen in de kindertijd. Maar geadopteerd zijn, stopt niet na je kindertijd.

Over de psychische gevolgen van adoptie is nog maar beperkt onderzoek gedaan in Vlaanderen, onder meer door de VUB en de Leuvense Adoptiestudie. Wat het juist is om geadopteerd te zijn, is vaak moeilijk te begrijpen als je zelf niet geadopteerd bent. Net daarom is het belangrijk om de geadopteerden mee te nemen in dit maatschappelijke debat.

Wij, geadopteerden ijveren voor een structureel nazorgsysteem, gesteund vanuit de overheid. Een nazorgsysteem dat zich vooral op drie pijlers richt: (h)erkenning (herstel), psychische begeleiding en het afstammingsrecht.

Momenteel bestaan er slechts enkele organisaties gesteund vanuit de overheid die zich hiermee bezighouden. Ze zijn niet altijd even zichtbaar, staan nog niet op punt of zijn voor veel geadopteerden te hoogdrempelig. Om deze laatste reden zijn belangengroepen van geadopteerden een meerwaarde. Ze staan los van bepaalde structuren, wat voor een vorm van veiligheid zorgt. Het zou positief zijn, mochten ze werkingsmiddelen krijgen om hun werk voort te zetten en uit te breiden.

Structurele nazorg begint bij de (h)erkenning van de wanpraktijken die hebben plaatsgevonden in vroegere adopties. Die erkenning is belangrijk voor de slachtoffers, maar ook om vanuit deze ervaring het huidige systeem grondig te hervormen en huidige wanpraktijken te stoppen.

De tweede pijler duidt op de nood aan structurele psychische nazorg die verder gaat dan praatgroepen onder gelijkgestemden. Er is nood aan goede psychische begeleiding door mensen met ervaring en expertise. En er is een nood aan meer erkenning, specialisatie, onderzoek en expertise over de psychische gevolgen van adoptie.

De laatste pijler berust op het afstammingsrecht en weten waar je vandaan komt. Niet weten waar je vandaan komt, wie je biologische ouders zijn… Het blijft moeilijk. Elk ‘kind’, of het nu binnenlands, buitenlands geadopteerd, metis of donorkind is, heeft het recht om te weten waar hij of zij vandaan komt.

Recht op roots begint hier in België en slaat op hulp in je zoektocht naar die roots. Het gaat om actieve, financiële en psychische hulp. De oprichting van het Afstammingscentrum is een mooi begin, maar ook deze organisatie moet versterkt worden en middelen krijgen om te groeien. Zo kan het door de huidige regelgeving geen gebruik maken van internationale DNA-databanken, wat net een grote meerwaarde voor interlandelijk geadopteerden zou zijn.

Met deze brief hopen wij gehoor te geven aan de noden van geadopteerden. Wij pleiten voor een effectieve uitvoering van een structurele inbedding van de nazorg voor geadopteerden. Er vonden al enkele gesprekken met het kabinet van welzijnsminister Wouter Beke (CD&V) plaats. Dit debat reikt echter verder dan één politieke partij. Daarom willen wij ook gehoord worden door de Vlaamse commissie Welzijn en betrokken worden in dit maatschappelijke debat.

Deze brief werd geschreven en ondertekend door verschillende belangengroepen en 124 geadopteerden.

A-Buddy, Adoptiepedia, Adoptieschakel, Binnenlandsgeadopteerd.be,  Cafe, CAW Belgium, Plan Angel, Network of Bolivian Adoptees, Rwanda en zoveel meer, Untold Asian Stories, Adopteerightscouncil.org, Againstchildtrafficking.org.

BDSM is onder jongvolwassenen populairder dan je denkt. In Fetish Café in Antwerpen geeft een nieuwe generatie er zijn eigen, diverse, invulling aan. Ace (30) is vrijwilliger en sex counselor in het café en heeft zich gespecialiseerd in de BDSM-wereld. “BDSM is meer dan elkaar pijn doen in een donkere kelder.”

Ace was te gast in de podcast ‘Give Us A Voice’. Daarin snijden twee studenten uit Antwerpen iedere maand een onderwerp aan met een expert. Je kan de podcast hier beluisteren.

“Wanneer het gevaar reëel is, is het geen BDSM meer.” Volgens Ace, counselor en vrijwilliger in Fetish Café in Antwerpen, probeert BDSM (afkorting voor bondage, dominantie, sadisme en masochisme, red.) een gezonde omgeving te bieden waar mensen nieuwe dingen kunnen ontdekken. In een safe space zoals Fetish Café in Antwerpen kunnen jongeren tussen 18 en 35 eindeloos op zoektocht gaan. “We trekken heel wat jong volk. Jongvolwassenen zijn kinkier dan je denkt”, zegt Ace.

Het Festish Café ligt in de schaduw van de Antwerpse kathedraal en is een buitenbeentje in een buurt van fancy restaurants. ‘Je vindt in de buurt de restanten van een eeuwenoude abdij’, legt Ace uit. ‘Vooral de ondergrondse delen ervan worden nog gebruikt.’

Zo ook in het Fetisch Café waar je je meteen in een middeleeuwse kerker waant. Op het allereerste gezicht bevestigt het uitzicht het beeld dat we over BDSM hebben. Op het tweede gezicht zie je de verscheidenheid van de mensen die langskomen: dikkere en dunnere mensen, mannen, vrouwen, trans mensen, … Je voelt meteen dat dit een veilige omgeving is waar je vrij kunt experimenteren.

Ondanks de vele horrorverhalen gaat BDSM dus nooit om echte dreiging, mishandeling of agressie, stelt Ace. “Het gaat om het simuleren van een uitdaging. De gezonde context en de volledige instemming van de betrokkenen staan centraal. In een BDSM-relatie begrijp je elkaar en voel je elkaar aan, je pikt signalen op en luistert naar elkaar. BDSM is een vorm van kunst die ieder op zijn eigen manier invult.”

Ace: “De wereld van BDSM is ongelofelijk gevarieerd. Zo zijn er mensen die kicken op chantage. De ‘slachtoffers’ sturen – met hun volledige toestemming – beelden naar iemand door die hen daar dan mee chanteert. Dit kan gaan over ‘Ik wil dat je je tanden poetst of ik zet jouw beelden online’. Ook dát is BDSM. Het hoeft niet altijd te gaan over mensen in een donkere kelder die elkaar pijn doen.”

24/7 daddy of mommy

De ene BDSM-relatie is de andere niet. Er zijn koppels die alleen in de slaapkamer of in Fetish Café zich aan BDSM wagen. Voor anderen is het een levensstijl. Zij hebben bijvoorbeeld 24/7 een ‘daddy’ of ‘mommy’ die hen verzorgt.

BDSM is niet alleen een seksueel experiment. Ook genderkwesties komen aan bod. Zo is er een groot aandeel gender-atypische mensen in de BDSM-gemeenschap. ‘Velen van hen zijn queer. Ze stappen af van het heteronormatieve plaatje dat de man dominant is en de vrouw onderdanig”, legt Ace uit. Zeker bij de jongeren worden er volgens Ace grenzen afgetast en taboes doorbroken.”

Bij vrienden en collega’s heeft Ace het taboe ook al doorbroken. Zij weten dat Ace regelmatig in Fetisch Café te vinden is. “In de BDSM-gemeenschap is een ‘coming-out’ ook een gangbare term. BDSM heeft zo’n impact op je leven dat die term wel toepasselijk is’, vindt Ace. “Uiteindelijk heeft een taboe enkel kracht door de mensen die het een taboe blijven noemen.”

Christian Grey in het Fetish Café

Fifty Shades (de boeken- en filmreeks van E.L. James, red.) wordt in de BDSM-gemeenschap niet hoog ingeschat. Ace: “Fifty Shades houdt vooroordelen in stand. Er wordt grensoverschrijdend gedrag getoond. Dat is onaanvaardbaar in onze community. Dat grensoverschrijdend gedrag wordt in de film bovendien geromantiseerd, tot groot ongenoegen van vele kinksters.”

Als support act voor Bat Eyes warmde de band Bontridders woensdagavond de zaal van Kavka op. Dat deden ze met hun experimentele muziek. Sam de Clerq, Samuel D’hoore en Yorgos Tsakiridis brachten onder meer hun eigenwijze cover van Fergie’s Fergalicious. De set baadde in een intieme en losse sfeer. Het publiek voelde zich meteen helemaal thuis.

Bat Eyes, een kleine Indieband uit Gent, bracht woensdagavond zowel melancholische als dansbare nummers mee naar Kavka. De rocknummers hadden een dynamiek waar je helemaal gelukkig van werd.

Afgelopen zomer nam ik een hoop foto’s van mensen die ik om de een of andere reden interessant vond. De enige regel die ik mezelf had opgelegd was dat het senioren moesten zijn.

Ik gebruik het woord ‘senioren’ eigenlijk niet graag. Liever zeg ik ‘ouderen’, daarin weerklinkt meer respect. Tijdens mijn zoektocht naar ouderen om te fotograferen, merkte ik al snel dat veel oudere mensen weinig zelfvertrouwen hebben. Wanneer ik hen vroeg of ik een foto mocht nemen, antwoordden ze vaak met een vraag: wat ging er gebeuren met die foto’s en wat kon ik nu in hemelsnaam aanvangen met beelden van hun gezicht? Dat laatste raakte me wel, zeker omdat ik hen speciaal had uitgekozen omdat ze een bepaalde uitstraling hadden die mij intrigeerde. Zelf konden ze dat niet zien. Ik heb hen meerdere keren gezegd dat ik zeer dankbaar was dat ik hen mocht fotograferen, en dat ik dankzij hen heel mooie beelden heb kunnen maken. Toen ik hen het portret liet zien, lichtte hun gezicht op en kwam er een glimlach tevoorschijn. 

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou de website zeker in de gaten, want iedere week droppen we nieuwe portretten en nieuwe dromen.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.

Na twee jaar corona-uitstel trad Clouseau op 27 oktober eindelijk weer op. In de Capitole in Gent was de sfeer uitbundig en kon niemand de heupen bedwingen. Reporter Larissa Sowowna had de eer om de gebroeders Wauters voor aanvang van het concert te spreken.

Alles heeft een hele tijd stilgelegen door de coronacrisis. Is er in die tijd nog gewerkt aan andere muziek?

Koen Wauters: “Zeker. We hebben een volledig album klaarliggen. Op een bepaald moment mochten we allemaal maar één knuffelcontact hebben. Toen heeft Kris als knuffelcontact voor zijn schrijfmaat Stefaan Fernande gekozen. Zij zijn toen samen beginnen schrijven en voor ze het wisten lagen er genoeg nummers voor één album klaar.”

Kris Wauters: “Vandaag (27 oktober in de Gentse Capitole, red.) spelen we de eerste single uit dat album voor de eerste keer live. Die single komt vrijdag (29 oktober, red.) uit en heet ‘Een keer in een leven’.”

Is er al een releasedatum voor het volledige album?

Kris: “Normaal eind maart.”

Waarom dan pas?

Koen: “Veel mensen die in coronatijden geschreven hebben, willen nu releasen. De bedrijven die vinyl persen, zitten nu overvol. Hierdoor duurt het heel lang voor je effectief kunt uitbrengen. Dus dachten wij: ‘We nemen nog tijd voor een single’ om dan uiteindelijk in maart te kunnen releasen.”

“Veel mensen die in coronatijden geschreven hebben, willen nu releasen. De bedrijven die vinyl persen, zitten nu overvol. Hierdoor duurt het heel lang voor je effectief kunt uitbrengen” – Koen Wauters

Is er een favoriete song op de vorige plaat ‘Tweesprong’?

Koen: “Ik vind ‘Tijdmachine’ nog altijd een fantastisch nummer om te zingen. Maar tenzij je me het geweer tegen de slaap zet, zou ik geen favoriet nummer kunnen kiezen.”

Kris: “Je kunt aan een ouder ook niet vragen wie het favoriete kind is.”

Hoe blijven jullie zowel jonge als oude luisteraars aantrekken?

Koen: “Geen idee hoe dat komt, maar we zien wel veel mensen die erin worden meegesleurd door hun ouders en natuurlijk proberen we muzikaal fris te blijven. Wat tegenwoordig zogezegd hip is op de radio, daar doen we niet aan mee.”

Kris: “Er is niemand in Vlaanderen die doet wat wij doen. We hebben recent twee dagen in Het Depot in Leuven gespeeld. Daar zagen we enorm veel jong volk dat ook nummers van Tweesprong kende en meezong. Daar staan wij dan ook van te kijken.”

Koen: “In de tijd dat we nog veel in het Sportpaleis speelden, waren dat ook altijd leeftijden van zeven tot zeventig jaar. We brachten niet alleen verschillende generaties samen – van moeders tot grootmoeders. We brachten ook verschillende sociale klassen in één zaal. In ons publiek zitten zowel dokters, verpleegsters als advocaten die allemaal ‘Nobelprijs’ meezingen.”

Kris: “Eigenlijk is het niet zo raar dat als je al 35 à 36 jaar aan het spelen bent – en je het geluk hebt dat de radio’s het blijven draaien – ook jonge mensen onze muziek kennen. Je hebt veel bands die enkel door intellectuelen of door het uitgaanstype gesmaakt worden. Bij ons ligt dat helemaal open.”

Zijn er nog plannen voor een nieuwe concertreeks in het Sportpaleis?

Koen: “We hebben twaalf reeksen gespeeld in het Sportpaleis. Op den duur hadden we alle mogelijke kanten en hoeken gezien en dachten we: ‘Hier gaan we nu even mee stoppen.’ Want nadien zijn er ook veel andere mensen ook in het Sportpaleis gaan spelen en dachten wij: ‘Wat is er nog speciaal aan?’”

“Dat klinkt misschien een beetje arrogant, want het blijft natuurlijk het Sportpaleis. Wij wilden echt op zoek gaan naar een andere manier van naar buiten komen. Iets dat het Sportpaleis kan vervangen en waar wij dan de eerste mee zijn. Dus we zijn van plan om volgend jaar een tournee op te starten, maar we kunnen er nog niet veel over kwijt. Het zal dan wel in kleinere zalen zijn, maar het zal nog steeds op een unieke manier zijn. We gaan nog altijd voor dat Sportpaleis-effect, maar dan op een andere manier.”

“In ons publiek zitten zowel dokters, verpleegsters als advocaten die allemaal ‘Nobelprijs’ meezingen” – Koen Wauters

Koen, hoe gaan uw kinderen om met een beroemde papa?

Kris: “Voor veel tieners ben jij de papa van Zita Wauters hé.”

Koen: “Mijn kinderen hebben nooit anders geweten dat papa een bekend persoon Eerlijk gezegd heb ik daar veel te weinig bij stilgestaan. Ik heb nooit nagedacht over de impact die het zou hebben omdat ik mezelf gewoon als hun papa zie en niet als de bekende papa. Maar voor hen had het wel duidelijke gevolgen. Als ik aan Zita suggereer om van school te veranderen of naar het kunsthumaniora te gaan, dan wilt ze dat niet omdat het zolang duurt voor ze zich ergens heeft aangepast. Ze wordt als ‘dochter van’ met argusogen bekeken. ”

“Zita heeft al wat zaken in de media gedaan, zoals in een film gespeeld en enkele zaken gedaan voor Ketnet. Maar goed, zij zien hoe ik ermee omga en ik hoop dat ze daar iets van overnemen.”

Denk je dat er een kans is dat Zita beroemder wordt dan jullie?

Koen: “Dat is mogelijk, maar ik heb haar ook al gezegd dat als ze hierin wilt voortdoen, ze de consequenties moet kennen. In de spotlights leven en overal nagekeken worden, is iets dat je moet willen. Natuurlijk is ze dat ook al haar hele leven gewend. Zo zijn we bijvoorbeeld nog nooit op restaurant geweest zonder aangesproken te worden. Zita doet wat ze wilt en wordt nergens in gepusht.”

“Uiteindelijk kruipt het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus de kans is zeker bestaande. Ze heeft er talent voor, maar zal dubbel zo hard beoordeeld worden, omdat ze de naam Wauters draagt. Toch zal ook de mentaliteit aanwezig moeten zijn, want je kan niet enkel op wat talent teren. We zullen wel zien wat het wordt, zolang ze maar gelukkig is.”

Voor een nieuwe generatie jongeren zegt de naam Marc Dutroux steeds minder. Toch is het belangrijk dat de zaak-Dutroux niet vergeten wordt, vindt reporter Anastacia Savels. Zij reconstrueert daarom dat duistere hoofdstuk van de Belgische geschiedenis.

Het monster van België, the beast of Brussels, le cauchemar de Belgique. Marc Dutroux heeft door de jaren veel bijnamen gekregen. De 65-jarige Waal is mogelijk één van de meest schrikwekkende figuren in ons land. Naast de verkrachting en moord op meerdere meisjes, stond hij ook bekend om de verkrachting van buitenlandse meisjes en andere zedenfeiten.

Laetitia Delhez is het meisje waarbij het gruwelverhaal wordt onthuld. De 14-jarige Waalse werd aan het zwembad van Bertrix in een wit busje getrokken en beleefde samen met Sabine Dardenne de meest angstaanjagende dagen van haar leven. Voor de 12-jarige Sabine, die al 77 dagen eerder in de kelder in Marcinelle gestopt werd, liep het al bij al nog goed af. Maar vier andere slachtoffers hebben Dutroux niet overleefd.

“Ik fietste naar school en ik werd van mijn fiets geplukt”

Sabine Dardenne was het eerste slachtoffer van Marc Dutroux in 1996. Op 28 mei werd het jonge meisje van haar fiets geplukt onderweg naar school. Ze heeft 81 dagen in de kelder van Dutroux opgesloten gezeten. Ze moest er overleven met niets meer dan blikkenvoeding, kleurpotloden en parfum. Op aandringen van Dutroux schreef ze brieven naar haar ouders waarin ze aandrong om een dwangsom te betalen, maar de brieven zijn nooit aangekomen op hun bestemming.

Dutroux maakte Sabine namelijk wijs dat hij werkte voor een baas, die hem dwong om het meisje te vermoorden. Jong en goedgelovig als ze was, geloofde ze dat hij haar verstopte in de kelder om haar te beschermen voor de chef. Hij gebruikte de brieven niet alleen om info los te weken over haar familie, maar ook om haar zwakke punten te vinden. Haar manipuleren was het enige wat telde. Dat, en haar misbruiken.

Toen Laetitia Sabine voor het eerst zag, herkende ze haar bijna meteen. Ze had het meisje namelijk al verschillende keren op het nieuws en in opsporingsberichten gezien. Bij de woorden ‘Iedereen is je aan het zoeken’, geloofde Sabine haar niet. Ze was zo beïnvloed door het verhaal van Dutroux dat ze onmogelijk kon geloven dat mensen naar haar op zoek waren.

Niet één, maar twee meisjes

De meisjes werden gevonden dankzij twee verklaringen op de avond van de verdwijning van Laetitia. Zuster Etienne zag een meisje in een wit busje stappen en een autoliefhebber wist de politie het juiste automodel en een stukje van de nummerplaat te vertellen.

De speurders kwamen al vrij snel uit bij Dutroux. Na een lange ondervraging had ondervrager Michel Dumoulin een theorie, mede dankzij de verklaringen van Dutroux’ handlangers Michelle Martin en Michel Lelièvre. Dutroux voelde zich verslagen bij het horen van de theorie en zei wat niemand verwacht had. Terwijl de ondervragers dachten dat ze enkel op zoek waren naar Laetitia, zei Dutroux tegen Dumoulin: “Ik ga u twee meisjes geven.”

“Ik ga u twee meisjes geven” – Marc Dutroux

Dumoulin besloot Dutroux te volgen naar zijn huis in Marcinelle. Hij geloofde echter niet dat er meisjes in de kelder verstopt zouden zitten, want niet veel eerder hadden rijkswachters zijn huis volledig ondersteboven gekeerd en niets gevonden. Later verklaarde de agent in kwestie wel dat toen hij met zijn collega in de kelder stond, ze kinderstemmen gehoord zouden hebben. Maar de agenten dachten dat het geluid van buiten kwam, terwijl het in werkelijkheid uit de kelder kwam.

Dutroux haalde in zijn kelder een rek leeg en trok aan een van de ijzeren grepen de kooi open. Vroeger zat op die plaats een oude watertank. Dutroux riep de meisjes uit de kooi: “Niet bang zijn, ik ben het. Kom maar.” Dumoulin geloofde zijn eigen oren niet toen de meisjes zeiden dat ze niet naar buiten wilden komen omdat Dutroux niet alleen was.

Dat zulke jonge meisjes vertrouwen leggen in een man die hen verkrachtte en emotioneel misbruikte, ging zijn verbeelding voorbij. In het eerste contact met de politie vroegen de meisjes om hun potloden en parfum mee te nemen. Dat was namelijk waar ze zich al zo lang aan vastklampten. Het had hen troost gegeven in de kelder.

Toen de politie de meisjes uit de kelder haalde, bedankten ze Dutroux. Hij was voor hen nog steeds de goede in het verhaal, de man die hen beschermde voor de chef. Het geluk was echter van korte duur. Niet lang erna werd duidelijk dat er een langer staartje zat aan dit verhaal.

“Mogen we onze potloden en parfum meenemen?”

Sabine en Laetitia waren niet de eersten…

Op 24 juni 1995 staan twee jonge meisjes op een brug in Grâce-Hollogne te zwaaien naar onderdoorrijdende auto’s tot ze door Dutroux ontvoerd worden. De 8-jarige Julie Lejeune en Mélissa Russo zullen ook ook in de kelder opgesloten worden, maar voor hen kwam alle hulp te laat. Hun lichaampjes werden gevonden op 17 augustus 1996 in de tuin van Dutroux’ vrouw, Michelle Martin in Sars-La-Buissière.

Ook zij werden herhaaldelijk verkracht. Dutroux beweert in zijn verklaring dat de meisjes naar hem werden gebracht en hij ze daarna opsloot. Het onderzoek naar de meisjes liep al snel vast, de politie vond geen aanwijzingen meer en alle hoop leek verloren.

Terwijl Julie en Mélissa in de kelder opgesloten zaten, werd Dutroux opgepakt om verhoord te worden met betrekking tot een andere zaak. Hij zit daarvoor drie maanden en half in voorarrest en komt vrij in maart 1996. Hij had zijn vrouw gevraagd om voor de meisjes te zorgen zolang hij in de gevangenis zat, maar dat had ze niet gedaan. 

“Ik kon het niet over mijn hart krijgen om die arme meisjes daar zo te zien zitten, dus bleef ik er weg. Ik gaf enkel de honden eten.”

Martin was naar eigen zeggen te getraumatiseerd door het feit dat er ontvoerde meisjes in haar schuur in Sars-La-Buissière zaten, dat ze het niet over haar hart kreeg om erheen te gaan. Ze ging de honden, die in de keuken leefden, wel te eten geven, maar verder dan dat ging ze niet.

Toen Dutroux vrij kwam, waren de meisjes al op sterven na dood. Julie stierf twee uur na zijn thuiskomst, Mélissa vier dagen later. De autopsie toonde aan dat hij pogingen had gedaan om de meisjes in leven te houden, zoals bijvoorbeeld lucht in hun aders spuiten, maar zijn pogingen waren tevergeefs. De meisjes stierven de hongerdood.

Hypnoseshow

Na Julie en Mélissa volgden de Vlaamse vriendinnen An Marchal en Eefje Lambrecks. De meisjes waren met hun toneelvereniging op vakantie in Oostende. Op een avond willen hun vrienden naar een show van de Nederlandse hypnothiseur Rasti Rostelli in Westende. An en Eefje zitten op dat moment wat krap bij kas en beslissen om niet mee te gaan. Achteraf vertelden hun vrienden zo enthousiast over de show dat An en Eefje beslisten om de volgende avond alsnog te gaan. 

Tijdens de show worden de meisjes werden  op het podium gehaald en gehypnotiseerd. Volgens verschillende bronnen kwamen de vriendinnen heel verward van het podium af. Bij hun verdwijning verscheen Rasti Rostelli dan ook als eerste op de radar van de onderzoekers, maar al gauw bleek hij er niets mee te maken te hebben. De meisjes kwamen in de klauwen van Dutroux terecht.

“We zullen naar Oostende rijden en dan kunnen we een meisje meenemen als de kans zich voordoet.”

De avond verliep niet helemaal zoals gepland. Op 22 augustus 1995 reden Marc Dutroux en Michel Lelièvre naar Oostende om te kijken of ze er een meisje zouden vinden. Later die avond keerden ze terug met An en Eefje. Ze hadden de twee vriendinnen al een tijdje achtervolgd en namen ze mee toe ze stonden te liften op weg naar Oostende.  Maar die richting gingen de ontvoerders niet uit. Ze zetten koers naar het zuiden van het land, naar Marcinelle.

Onderweg naar Marcinelle viel de wagen in panne op de E19. Dutroux had net zoals bij zijn andere ontvoeringen vloeibare haldol en rohypnol meegenomen om de meisjes buiten te verdoven. An en Eefje waren dus gedrogeerd toen de auto stilviel. Dutroux besloot om te liften naar Marcinelle, terwijl Lelièvre de meisjes in een struik naast de auto verstopt hield.

Eenmaal terug in Marcinelle sloot Dutroux de meisjes op in de kamer van zijn zoon. Julie en Mélissa zaten namelijk in de kelder opgesloten. Ze werden aan een bed vastgeketend en werden ook herhaaldelijk verkracht. Eefje deed twee pogingen om te ontsnappen, maar die waren tevergeefs. Dutroux beweerde achteraf dat hij An wel degelijk verkracht had, maar dat de seks met Eefje met haar toestemming was geweest.

“Ik heb An verkracht, maar met Eefje was het met haar toestemming.”

Niet veel later werden An en Eefje overgebracht naar het huis in Jumet. Het is niet duidelijk wanneer ze precies gestorven zijn, maar het is wel zeker dat ze allebei ondervoed waren. Eefje stierf aan ondervoeding, maar de doodsoorzaak bij An was verstikking. Zij werd gevonden met een zak over het hoofd. Mogelijks was ze nog in leven toen ze begraven werd.

Na 3 september 1996 vindt de politie geen nieuwe meisjes meer. Vanaf dan stopt het veldonderzoek en start het gerechtelijk onderzoek. Zijn vooral de ouders van de slachtoffers die de disfuncties van het gerecht aan het licht brengen. Paul Marchal vertelde op de begrafenis van zijn dochter dat de dood van An en Eefje gemakkelijk voorkomen had kunnen worden, mocht de politie dezelfde krachten hebben ingezet bij hun zoektocht als bij die van Laetitia en Sabine.

“Als bij de zoektocht naar An en Eefje onmiddellijk de krachten waren ingezet zoals bij Laetitia en Sabine, waren ze nu nog in leven geweest.”

Spaghettiarrest

Er zijn fouten gemaakt in zaak-Dutroux. Het eerste voorval dat België in rep en roer zette was op 15 oktober 1996. Onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte, die belast was met de zaak, was samen met zijn vrouw op een benefietavond voor ouders van verdwenen kinderen, georganiseerd door de vzw Marc & Corinne. Ook de ouders van de slachtoffers van Dutroux waren aanwezig.

Ze aten er samen spaghetti en Connerotte ontving later als dank voor zijn aanwezigheid nog een balpen, zijn vrouw kreeg een boeket bloemen. De aanwezige pers heeft dat gebaar opgemerkt, en al snel werd de onderzoeksrechter van de zaak gehaald: het aannemen van giften zou de neutraliteit van het onderzoek kunnen beïnvloeden. Dat Connerotte achteraf de balpen spontaan op de griffie deponeerde, bleek niet meer te kunnen doorwegen in de argumentatie.  

De Witte mars

Op 20 oktober kwamen 300.000 mensen op straat in Brussel om hun verontwaardiging over de vertragingen en de fouten in het onderzoek te uiten. Ze kwamen massaal in het wit gekleed, met witte ballonnen en kaarsen. Wit was de kleur van hoop. Die betekenis is gekomen nadat koningin Fabiola wit droeg op de begrafenis van haar man Boudewijn. De boodschap van de demonstranten was duidelijk: Er moet iets veranderen bij het gerecht en de politie.

“Er moet iets veranderen. Wij willen aandacht voor kinderen!”

Blunders en kortzichtigheden

Het spaghettiarrest was niet de enige blunder tijdens het proces. Ook de agenten die de kinderstemmen tijdens de huiszoeking hoorden gingen daar niet op in. Ook vonden agenten tijdens diezelfde huiszoeking videotapes in de kelder. Die werden echter nooit bekeken, omdat er geen videospeler aanwezig was. Nochtans hadden de speurders bij huiszoekingen naar aanleiding van eerdere verkrachtingszaken al polaroids hadden gevonden waar bezwarend materiaal op stond. De politie wist dus dat Dutroux beeldmateriaal verzamelde van zijn misdaden. Op één van de tapes, die pas in een laat stadium van het proces bekeken werden, was te zien hoe hij de gedrogeerde meisjes verkrachtte. Op andere tapes staan beelden van de verbouwingen in de kelder.

Op 23 april 1998 staat het land echt op z’n kop. Dutroux ontsnapt aan zijn bewakers in het gerechtsgebouw van Neufchâteau. Op dat moment is het vragenuurtje in het parlement net bezig, met onder andere op Johan Vandelanotte (Sp.a) die op dat moment Minister van Binnenlandse Zaken is, Stefaan De Clerck (CD&V), toenmalig Minister van Justitie en Jean-Luc Dehaene (CD&V), toenmalig premier. 

Rond 17 uur zit boswachter Stephane Michaux in zijn auto. Op de radio hoort hij dat Marc Dutroux alweer opgepakt zou zijn. Plots ziet hij de auto rijden die net nog in het opsporingsbericht beschreven werd. Hij besluit de auto te volgen. Na een tijd rijdt Dutroux zich vast in het bos en dan beslist Michaux de politie te verwittigen.

“Toen we Dutroux vonden, kon hij zijn lach niet onderdrukken.”

De rijkswachters die hem vonden verklaarden dat hij zijn lach niet kon inhouden toen ze hem aanhielden. Hij zou ook een brief aan het schrijven geweest zijn naar zijn zoon, omdat hij dacht dat hij zou sterven. Dutroux doet tijdens zijn ontdekking nog een laatste poging om het wapen dat hij van zijn bewaker ontvreemd had af te vuren op de agenten, maar dat bleek al snel een maat voor niets. Het wapen was ongeladen.

Het proces van de eeuw

Op 1 maart 2004 start het proces van de eeuw – zoals het genoemd wordt – in Aarlen. De beklaagden waren Marc Dutroux, Michelle Martin, Michel Lelièvre en Michel Nihoul, waarvan enkel die laatste niet beschuldigd werd van de feiten gepleegd door de bende van Dutroux. De aanklacht: onder leiding van Marc Dutroux hielden ze zich bezig met de ontvoering en opsluiting van zes kinderen. Het dossier bestond uit niet minder dan 247 schuldvragen.

De eerste procesdag was veruit de meest opmerkelijke. Dutroux sliep namelijk gedurende het hele proces. Van de drie beschuldigden leek Michel Lelièvre de enige te zijn met een greintje schuldbesef. 27 april 2004 was veruit de belangrijkste procesdag. Sabine en Laetitia gingen samen met de jury, voor het eerst in acht jaar, terug naar het huis in Marcinelle. De aanwezigen waren niet enkel zwaar aangedaan bij het zien van de kelder, een groot aantal mensen werd ook onwel.

“De eerste procesdag heeft Dutroux de hele tijd geslapen.”

Voor de jury in beraad ging, besloot Dutroux zich nog even in te zetten. Hij hield een monoloog van maar liefst vier uur waarin hij benadrukte hoeveel onopgeloste vragen er nog zijn. Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Zijn vrouw Michelle Martin kreeg 30 jaar en Lelièvre kreeg een straf van 25 jaar. Dutroux deed nog een poging om in cassatieberoep te gaan, zonder succes. Er werden geen procedurefouten gevonden.

Bokes met choco

Wie is Marc Dutroux eigenlijk en hoe is het zover kunnen komen? Marc Dutroux wordt geboren in Elsene in 1956. Hij is de oudste zoon van leerkrachten Victor en Jeanine en was eigenlijk een ongewenst kind. Midden jaren vijftig vertrekt de familie Dutroux naar Congo. Vader Victor gedraagt zich echter zo agressief en respectloos dat hij nergens meer aan de bak komt en in 1960 keert het gezin terug naar België.

In 1971 scheiden zijn ouders en worden de kinderen toegewezen aan Jeanine, die met het gezin naar Wallonië verhuist. Michel Mattagne, de dokter van Dutroux zegt tijdens het proces verschillende keren dat Marc het slachtoffer is geweest van zijn ouders. Vader Dutroux stond er namelijk om bekend dat hij zijn wetten erin sloeg met een bamboestok.

“Marc Dutroux heeft een zeer zwaarbeladen familieportret.”

Men zegt dat Marc Dutroux als oudste zoon een voorkeursbehandeling kreeg van zijn moeder, maar in verklaringen van Dutroux zal hij altijd zijn moeder aanduiden als grote boosdoener. Zijn grootmoeder was de enige persoon die hem affectie gaf. Toen zijn ouders dat te weten kwamen, hielden ze hem er weg.

Een psychiatrisch rapport zegt over de familie van Dutroux: ‘Vader Dutroux was de enige overlevende van negen kinderen. Jeanine geeft dan weer toe dat haar moeder waanideeën kreeg vanaf haar menopauze. Alle broers hadden psychologische problemen, waaronder Dutroux’ schizofrene broer Serge. Enkel met de zus was niets aan de hand. Dutroux heeft dus een zwaarbeladen familieportret.’

De problematiek die Dutroux heeft meegemaakt als kind, kwam het duidelijkst aan het licht toen het ging over Sabine en Laetitia. Vader Dutroux had thui!s steeds zijn eigen chocopot. Geen van zijn kinderen mocht choco eten. In een zijn de ondervragingen kwam ter sprake dat Dutroux met Laetitia en Sabine had ontbeten in de keuken. Ze mochten niet enkel uit de kelder, ze kregen ook nog eens choco. Zelfs later in de gevangenis was een van de eisen van Dutroux om een eigen pot choco te hebben.

De vader van An, Paul Marchal, wil er 25 jaar na datum enkel nog dit over kwijt: ‘Het is te zwaar om het hele verhaal weer opnieuw te vertellen en alle gevoelens die daarbij komen weer op te rakelen. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet wil dat erover geschreven wordt, want dit verhaal mag nooit vergeten worden.’

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Antwerpen is een jonge stad met veel gezichten op het vlak van afkomst en gender. Dat brengt fotograaf Richard ‘Freedom’ Agyemang met zijn expo ‘Future Proof’ in beeld. Freedom toont jullie de Antwerpse diversiteit met honderd straatportretten van jongeren tussen 12 en 26 jaar. Bekijk hieronder alvast enkele beelden van de jongeren met hun boodschap. Hou de website zeker in de gaten, want iedere week droppen we nieuwe portretten en nieuwe dromen.

Klik op de foto’s om te ontdekken welke droom de jongeren hebben voor de stad en welke droom ze hebben voor zichzelf.