reacties (1)

(Apache) Iedereen haalde opgelucht adem toen Hamas op 26 augustus een staakt-het-vuren afkondigde dat een einde maakte aan het bloedige conflict dat sinds half juli talloze slachtoffers maakte en de Gazastrook letterlijk in een puinhoop veranderde.

Nu, ruim twee weken later, houdt het bestand nog steeds stand. De heropbouw kan beginnen en de media kunnen hun aandacht elders op richten. Maar het echte conflict gaat onverminderd voort. Op een minder gewelddadig elan dan voor de oorlog, dat wel, maar voor de 4,5 miljoen Palestijnen die verdeeld over de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever in het conflictgebied wonen, is er geen ontsnappen aan.

Voor wie daaraan zou twijfelen was er het bericht dat Israël 400 hectaren grond op de Westelijke Jordaanoever gaat annexeren om er nieuwe nederzettingen te bouwen. Het gaat om de grootste annexatie in dertig jaar van grond die nu nog in handen is van Palestijnen. Het bericht kwam er vijf dagen na het ingaan van het staakt-het-vuren.

Het zijn symptomen van een aanslepend conflict waarin beide partijen zich dieper en dieper ingraven en elkaar het leven zuur maken in afwachting van de volgende uitbarsting van geweld.

De documentaire ‘Rondjes lopen in Palestina’ toont hoe het is om in ‘vredestijd’ in conflictgebied te wonen, maar toont ook hoe mensen proberen uit het stramien van het aanslepende conflict te stappen in de hoop dingen te veranderen.

De documentaire speelt zich af tegen de achtergrond van de ‘Right to movement’ marathon die in april van dit jaar voor de tweede maal plaatsvond in Betlehem. Bijna 3000 mensen uit 41 landen kwamen er lopen voor het recht op bewegingsvrijheid.

George Zeidan (loper en co-organisator) en Baha Hillo (gids en activist) vertellen hoe de verschillende Israëlische restricties zoals de muur, doorsteekwegen en checkpoints bijna elk aspect van hun leven beïnvloeden: waar ze kunnen gaan, wie ze kunnen bezoeken, hoe ze naar school gaan, het werk dat ze doen en … het organiseren van een marathon.

Een onafgebroken parcours van 42km bleek onmogelijk. Dan maar rondjes lopen...

© 2014 – Apache – Berber Verpoest


Reacties (1)

Jacky

Waarom vertelt er niemand wat de oorzaak is van dit grenspostensysteem. Waarom altijd 1 kant van de zaak tonen? Ik heb 1 terroristische aanslag meegemaakt nl. in de Diamantwijk in Antwerpen waar een bomwagen ontplofte ter hoogte van de synagoge. ¨Het was een Palestijnse aanslag gericht tegen de Antwerpse joden. De meeste "Palestijnen" zijn afkomstig uit Saoudi-Arabië en uit Egypte. Er hebben ALTIJD arabieren, joden en christenen in het hudige Israël gewoond. Er zijn ook niet-moslim arabieren, zij noemen zichzelf niet 'Palestijn' maar Israëli en wonen en werken in Israël, maken oa deel uit van het leger en zijn goed vertegenwoordigd in de Knesset. De meeste "Palestijnen" zijn afkomstig uit voornamelijk Saoudi-Arabië en Egypte. Toen Israël deze gebieden heroverde in 1967 was het duidelijk dat deze grenzen moeilijk te verdedigen zouden blijven EN dat er in de moslimgemeenschappen die er woonden broeihaarden waren van antisemitisme. Een harde kern hiervan wil zonder meer Israël van de kaart vegen (Palestine from the river (Jordan) to the (Middellandse) sea). Zeer spijtig voor alle andere arabieren in Israël en de Palestijnse gebieden. Sinds 1948 zijn er Palestijnse aanslagen gepleegd op Israëlische burgers en joden wereldwijd. Hier een (incomplete) lijst http://www.johnstonsarchive.net/terrorism/terrisraelsum.html. Eerlijk gezegd, had ik nooit zo lang, zo veel geduld gehad met de 'Palestijnen'. En, neen, ik ben niet joods, en ik keur lang niet alles goed wat de Israëli's doen maar zij zijn de enige democratie in het Midden-Oosten. Kijk eens wat er in de buurlanden van Israël gebeurd.

Plaats een reactie