Waarom ik deze foto van vluchtelingenkinderen wou tonen

diversiteit Europa migratie

Neem deze publicatie als eerste over!

Wil ik dit zien, wil ik dit tonen? De vraag circuleert sinds meer dan een week rond beelden van verdronken kinderen, mannen en vrouwen die aanspoelen op de Europese kusten.

Ik geef toe dat ik elke keer probeer het jongetje niet te zien. Net omdat ik elke keer denk: dit had mijn kleinkind kunnen zijn.

Niets raakt en motiveert mij zo als de aandoenlijke trots van kinderen die blij zijn met kansen die ze krijgen, en die kansen ook met twee handen grijpen.

Het is de grootvader in mij, wellicht, maar ik krijg daar een krop van in de keel en -echt waar- een beetje vocht in de ogen. Niets raakt en motiveert mij zo als de aandoenlijke trots van kinderen die blij zijn met kansen die ze krijgen, en die kansen ook met twee handen grijpen.

Ik wou dit beeld van arriverende vluchtelingen op Lesbos tonen, in de hoop dat het genoeg informatie én emotie zou overbrengen op de lezers van MO*: hier staat een nieuwe generatie ambitieuze Europeanen klaar, als ze de kans krijgen om hier echt thuis te zijn. Wie heeft het hart om tegen deze jongens te zeggen dat ze hun shirt en hun droom terug moeten inleveren? Dat ze hun bootje moeten omkeren en de lange tocht over land naar Afghanistan terug moeten aanvatten, om daar tussen de bermbommen, haatpredikanten en buitenlandse troepen te gaan opgroeien?

Hier staat een nieuwe generatie ambitieuze Europeanen klaar, als ze de kans krijgen om hier echt thuis te zijn. Wie heeft het hart om tegen deze jongens te zeggen dat ze hun shirt en hun droom terug moeten inleveren?

Neem deze publicatie als eerste over!

Neem het artikel ook over