Belgische delegatie op Olympische Spelen: top of flop?

In de atletiek deed Hans Van Alphen het heel goed: hij behaalde knap een vierde plaats, het hoogst mogelijke voor hem. Helaas ontgoochelde hij in het speerwerpen, waardoor de kansen op het brons plotsklaps verkeken waren. Weer een kans minder voor onze natie. Zo liep het ook af voor Tia Hellebaut. Zij was onze grote hoop op een gouden medaille, nadat alle andere favorieten het hadden laten afweten, maar ook zij strandde op een verdienstelijke vijfde plaats. Meer zat er niet in.

Fout van de media?

Waar ging het fout voor de Belgen tijdens deze Spelen? Waarom lieten toppers zoals Kim Clijsters en Tom Boonen het afweten op zo’n belangrijk moment?
Een van de redenen kan de druk zijn die wordt gecreëerd door de media en de bevolking. Elke dag verschenen de toppers wel ergens in de krant. Was het niet op de voorpagina, dan toch zeker in de sportbijlage. Elke keer werd er gehamerd op een medaille en werd de druk meer en meer opgevoerd. In aanloop naar de wedstrijden van Tia Hellebaut en Sven Nys werd er overal geschreven over de laatste kans op een gouden of eventueel een andere medaille. Hoewel de atleten gewend zijn onder druk te staan, kan deze extra druk van de buitenwereld voor sommige sporters veel te groot worden. Een voorbeeld hiervan zijn de paparazzifoto’s die van Gijs Van Hoecke genomen werden. Deze jongen heeft lange tijd alleen maar geleefd om te presteren op de Olympische Spelen. Maar hij behaalde een teleurstellende dertiende plaats in de omnium discipline. Naderhand vierde hij feest om te ontladen en omdat hij blij was dat hij toch aanwezig was geweest. Hij overdreef met alcohol, maar dat deed ook Bradley Wiggins nadat hij goud had behaald in het tijdrijden. Maar de Brit Wiggins werd niet naar huis gestuurd, omdat hij een gouden medaille had. Gijs Van Hoecke niet, dus kon hij, als relatief onbekende atleet, vertrekken. Dit was toch een teleurstellende beslissing van het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité: ze hadden hem beter berispt en het daarbij gelaten. Helaas namen de media de foto’s over en de druk om hem naar huis te sturen werd zo opgevoerd.

Paardrijden

Met de regerend wereldkampioen jumping Philippe Le Jeune in het Belgisch olympisch team, hadden we ook wel een medaille bij het paardrijden verwacht. Jammer genoeg moest Le Jeune echter na enkele dagen al opgeven, omdat zijn paard een blessure had opgelopen. In de landencompetitie lagen we er snel uit en ook in de dresuur behaalden we geen resultaat om over naar huis te schrijven.

Olympische Spelen als leerschool?

Voor onze hockeyploegen moest deze editie een leerschool worden en ons op weg zetten voor een mooie reeks richting Rio 2016. Dit was ook de bedoeling voor onze twee badmintonners. Zij moesten op deze Spelen vooral ervaring opdoen en pas in 2016 klaar zijn voor een medaille. Jammer genoeg overleefden ze de groepsfase niet. Ook voor de Borlées moet Rio de kers op de taart worden: ze zouden dan de ideale leeftijd moeten hebben om te pieken. De zwemmers, turners en onze tennisser Goffin zouden tegen dan genoeg gegroeid moeten zijn om meer mee te kunnen spelen voor de prijzen.

Als laatste vraag moeten we ook eens bekijken wat we gaan verwachten van de drie atleten die ons nu een medaille hebben bezorgd. Gaan we opnieuw de druk opvoeren en zeggen dat ze het minstens even goed moeten doen, of gaan we blij zijn dat ze meedoen en gewoon hopen op het beste?

We zouden blij moeten zijn dat deze mensen allemaal voor ons land deelnemen. We mogen niet meer spreken over favorieten en underdogs maar over onze Belgen. Want aan het einde van de rit blijkt dat de favorieten ons geen medaille gebracht hebben.

Mensen zoals Evi Van Acker, Lionel Cox en Charline Van Snick zijn dan wel minder bekend, maar hebben ons land wel op de kaart gezet tijdens deze Spelen.

© 2012 – StampMedia – Michaël Vanderheyden