Recensie | Van internetfenomeen naar bioscoophorror: ‘Backrooms’ laat niemand ontsnappen aan zijn eigen onrust (★★★)

Wat begon als een raadselachtige foto op een internetforum groeide uit tot een van de opvallendste online horrorfenomenen van de afgelopen jaren. Met ‘Backrooms’ zet Kane Parsons zijn succesvolle webserie om in een speelfilm die uitblinkt in sfeer en spanning, maar tegelijkertijd kijkers met veel vragen achterlaat.

‘Backrooms’ is sinds vorige week woensdag te zien in de cinemazalen. De film is gebaseerd op een van de vreemdste internetfenomenen van de afgelopen jaren. Het concept ontstond uit een foto die in 2019 op een internetforum werd gedeeld: een verlaten, geel verlichte ruimte zonder duidelijke uitgang. Rond dat beeld ontstonden talloze verhalen over een verborgen dimensie waarin mensen onverwacht kunnen verdwalen.

De 21-jarige maker Kane Parsons, ook bekend als Kane Pixels, maakte van dat uitgangspunt de virale Youtube-serie ‘Backrooms’. Met die reeks, waaraan hij op zestienjarige leeftijd begon, wist hij indruk te maken door zijn visuele precisie en beklemmende sfeer. In zijn film werkt hij dat concept verder uit, met een verhaal dat niet alleen inzet op horror, maar ook op onrust, mysterie en psychologische spanning.

De film probeert op die manier meer te zijn dan een horrorervaring. Hij wil ook iets zeggen over herinnering, schuld en desoriëntatie

De film volgt Clark, een meubelverkoper die toevallig in de backrooms terechtkomt: een eindeloze omgeving vol lege kamers, vreemde objecten en vervormde echo’s van de werkelijkheid. Wat begint als een mysterieus en bijna abstract concept, groeit later uit tot een psychologische nachtmerrie waarin personages niet alleen fysiek, maar vooral mentaal worden getest. De film probeert op die manier meer te zijn dan alleen een horrorervaring. Hij wil ook iets zeggen over herinnering, schuld en desoriëntatie.

Visueel is de film bijzonder sterk. De eindeloze gangen, het onnatuurlijke licht en de subtiele camerabewegingen zorgen voortdurend voor een gevoel van ontregeling. Parsons kiest er bewust voor om weinig expliciete horror te tonen. In plaats daarvan speelt hij met suggestie en spanning, waardoor je als kijker continu het gevoel hebt dat er iets niet klopt, zonder dat je precies weet wat. Dat maakt de film intrigerend en ongemakkelijk tegelijk.

De scène waar blijkt dat de backrooms meer zijn dan een fysieke plek, voelt beklemmend. Parsons kiest hier niet voor grote uitleg of overdreven actie, maar voor subtiele spanning en een ongemakkelijke sfeer die langzaam onder je huid kruipt. Daardoor blijft de scène langer hangen dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Het is precies in dit soort momenten dat de film zijn sterkste kant laat zien.

Wanneer mysterie een valkuil wordt

Toch is ‘Backrooms’ niet vrij van kritiek. Naarmate de film vordert, voelt de plot voor sommigen te vaag of zelfs willekeurig aan. Wat aanvankelijk nog mysterieus werkt, kan later uitmonden in onduidelijkheid die de spanningsboog verzwakt. Daarnaast komt de brug tussen de fysieke backrooms en de mentale toestand van de personages niet altijd even overtuigend over. De film suggereert veel, maar legt niet altijd even helder uit waarom die twee lagen zo sterk met elkaar verbonden zijn. Daardoor blijft het concept indrukwekkend, maar voelt de uitwerking soms minder stevig dan de visuele vormgeving doet vermoeden.

De acteerprestaties versterken het geheel. Vooral de geloofwaardigheid van Clark en Mary zorgt ervoor dat de psychologische spanning overeind blijft. Tegelijk blijft de film op sommige momenten te lang in dezelfde toon hangen, waardoor een duidelijke opbouw naar een echte climax ontbreekt. Die aanpak past bij de sfeer van de film, maar laat sommige kijkers met te veel vragen achter. Het resultaat is een film die fascineert door zijn sfeer en verbeelding, maar die niet voor iedereen even bevredigend zal zijn.

‘Backrooms’ is daarmee een opvallende en gewaagde horrorfilm, die vooral sterk is in sfeer, beeld en de onrust die hij oproept. Parsons laat zien dat hij een goed gevoel heeft voor spanning en visuele controle, maar zijn film toont ook hoe moeilijk het is om een sterk internetidee om te zetten in een echt overtuigend verhaal. De film is meeslepend, beklemmend en vaak erg origineel, maar blijft soms net te vaag om helemaal te overtuigen.

‘Backrooms’ speelt momenteel in de zalen van Kinepolis en Pathé.