reacties (1)

Een protest van 'misnoegden' trok de voorbije weken door de straten van de wereldsteden. De indignados drukken de verontwaardigdheid van ons allen uit. Want ‘wij zijn de volgende generatie’.

Het protest van de betogers is de noodkreet van een generatie die aan het verdrinken is. Voor de eerste keer staat de welvaart die sinds de Industriële Revolutie en na beide wereldoorlogen alleen maar is toegenomen, echt op het spel. De drang naar macht en geld, politieke spelletjes en egoïsme hebben ervoor gezorgd dat ons welvaartsysteem op instorten staat. Een generatie die dacht dat de wereld aan haar voeten lag, voelt zich bedrogen. De wereld waarin alles mogelijk is, blijkt niet te bestaan.

De volgende generatie

Politici blijven altijd maar weer de rekening doorschuiven naar wat zo mooi heet ‘de volgende generatie’. De staatsschuld, de vergrijzing, de sociale zekerheid die op ontploffen staat, de regulering van de financiële markt, een verhoging van de pensioenleeftijd, de milieuvervuiling, … Allemaal problemen die nooit serieus zijn aangepakt, waarover nooit fundamentele en verdragende beslissingen zijn genomen. Onze beleidsmakers zaten meer in met electorale winst dan met het algemeen belang van de samenleving op lange termijn.

Jaren aan een stuk werd de rekening doorgeschoven naar de volgende generatie. Een generatie die niet leek te bestaan, want de problemen werden toch nooit pertinent. Alles kon altijd uitgesteld worden. Tot nog toe. Met de implosie van het systeem is ook meteen duidelijk wie die langverwachte volgende generatie is. Wie de rekening effectief gepresenteerd krijgt. Want dat zijn wij, de jongeren van vandaag.

De belangrijkste zaak van de wereld

Daarom is het zo belangrijk dat het protest van de indignados geen stille dood sterft of niet misbruikt wordt door anarchisten om steden te vernielen. Deze beweging moet groeien en vooral blijvend van zich laten horen. Deze ‘volgende generatie’ moet zich verenigen en de machtigen der aarde duidelijk maken dat het zo niet verder kan. Dat deze generatie haar toekomst niet in rook wil zien opgaan omdat onze voorgangers zo kortzichtig zijn geweest.

Naomi Klein noemde de zaak waarvoor de indignados strijden ‘de belangrijkste zaak ter wereld’. Wel, dat is het ook. Voor ons allemaal. De toekomst van de wereld staat op het spel. De volgende generatie is er nu. Er kunnen geen rekeningen meer worden doorgeschoven. Er moeten fundamentele en langdurige oplossingen komen om de toekomst van onze wereld en onze samenleving veilig te stellen. Dat is de belangrijkste zaak ter wereld.

De indignados en #OccupyWallstreet hebben steun en visie nodig. Iedereen die zich verontwaardigd voelt over de gang van zaken moet de krachten bundelen om een sterk, langdurig, apolitiek en vreedzaam signaal te geven aan onze overheden. Zonder molotovs of kapotte ruiten, maar met een luide en duidelijke stem. Een boodschap die niet partijgebonden is, maar juist pleit voor een toekomstgerichte politiek. Over ideologische grenzen heen. Dat is waar de indignados en wij allen voor moeten gaan. The time is now.

© 2011- StampMedia - Robbe van Lier


Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Knack.be op 27/10/2011


Reacties (1)

Wouter ter Heide

Van Arabische naar Mondiale Lente.

Het is niet de vraag of het activisme van de Occupy-betogers de barre winter zal overleven, maar of dat activisme zal leiden tot het beoogde doel, de eerlijke samenleving. Daarvoor zal niet langer gefocust moeten worden op de uitwassen van het kapitalisme, de graaicultuur van banken e.d., maar aangehaakt moeten worden bij de idealen van de Arabische Lente. Daarvan is de wereldwijd om zich heen grijpende protestbeweging niet alleen als verlengstuk, maar bovenal als sluitstuk te beschouwen. De beschouwing die in feite inhoudt dat de Mondiale Lente op uitbreken staat. Voor die verlossende uitbraak is alleen nog het besef nodig dat de wereld in werkelijkheid niet geteisterd wordt door een financiële maar door een existentiële crisis. Een bestaanscrisis, die het leven op aarde in al zijn facetten (materieel zowel als immaterieel) ernstig bedreigd, dus ons aller (voort-)bestaan in de waagschaal stelt.
Om dit alomvattende gevaar gezamenlijk het hoofd te bieden, niet alleen in ons eigen belang maar met name in dat van onze eerste zorg: “Ons nageslacht”, zullen wij ons (als mensheid) dan ook moeten beraden over een mondiaal beleid op existentiële grondslag.
Voor dat mondiale beraad leent zich de VN en voor de existentiële beleidsgrondslag de gedachte van de aarde als een levend organisme. Een levende totaliteit die ondanks haar hoge leeftijd nog steeds niet heeft ingeboet aan levenskracht en daarmee aan het (voort-)brengen van nieuw leven. Kortom, een giga-moeder waar de mens niet boven staat - als ware hij de schepper ervan - maar een onlosmakelijk deeltje van is, gelijk elke cel in ons eigen lichaam.
Het instandhouden van die organische eenheid, ook wel adequaat beheer of goed rentmeesterschap genoemd, is begrijpelijkerwijs de gezamenlijke verantwoordelijkheid van ons allemaal - als mensheid - en vraagt zodoende om een mondiale aanpak. Voor wie daar oog voor heeft, is de mogelijkheid daartoe levensgroot aanwezig.
Mocht namelijk het ‘moeder aarde idee’ wetenschappelijk onderbouwd kunnen worden, dan ligt het in de lijn der verwachting dat de politiek het op zeker moment wereldwijd zal aanvaarden als alomvattende grondslag van het beleid, dus als bruikbaar alternatief voor de gangbare financiële. Een redelijk alternatief, omdat het naadloos aansluit bij onze mondialiserende tijdgeest, die (als geest) niet te kapitaliseren is en ongemerkt (de geest eigen) verwijst naar mondiale eenheid. Deze zal begrijpelijkerwijs het einde betekenen van de verdeeldheid zaaiende religieuze en ideologische beleidsgrondslagen, zonder afbreuk te doen aan de intrinsieke waarde van welke religie en ideologie dan ook. Alleen als overkoepelende beleidsgrondslag schieten zij stuk voor stuk tekort om de wereldcrisis het hoofd te bieden, beleidsmatig gesproken.
Kortom, het ligt in de lijn der verwachting dat de wetenschappelijke onderbouwing van het ‘moeder aarde idee’, uiteindelijk zijn leiden tot de afschaffing van zowel het dictatoriale parlementaire (wie regeert dicteert) als het dictatoriale monetaire (wie betaalt bepaalt) systeem, ten gunste van een alomvattend democratisch bestel. Een mondiaal eenheidsbestel dat niemand tekort doet en zodoende geen bedreiging vormt voor welke levens- en/of wereldbeschouwelijke overtuiging dan ook. Met als resultaat dat het geen angst maar enkel vertrouwen inboezemt, wat toch de voorwaarde is voor de totstandkoming van een vruchtbaar beleid.
Het is dit vertrouwen dat de weg vrijmaakt voor bovengenoemd hoopgevend VN-beraad, ter verwerkelijking van een mondiaal (vredes-)beleid onder VN-vlag. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie wel eerst omgebouwd moet worden van een organisatie van regeringen, die primair hun eigen of nationale belangen nastreven, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, dat primair staat voor het mondiaal of algemeen belang. Voor die broodnodige ombouw leent zich het slapende artikel 109 van het Handvest, dat spreekt van een algemene conferentie van lidstaten met als doel de herziening van het Handvest. Het tot leven roepen van dit artikel is ‘dé’ kans voor de slaapzak-activisten van de wereldomvattende Occupy-beweging, om hun ongrijpbare ideële beweging dé richting te geven die leidt naar de beoogde eerlijke wereld. De mondiale samenleving die niet langer wordt voortgedreven door gekunstelde financiële en partijpolitieke krachten, maar drijft op het ideaal van ‘power to the people’.
Daarvoor zal enkel het Handvest herzien moeten worden. Daarbij moet allereerst gedacht worden aan de opheffing van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn primaire taak (de handhaving van de internationale vrede en veiligheid) naar de Algemene Vergadering. Daardoor kan dit orgaan zich ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege tot een gezaghebbend wereldforum. Een mondiale werkgroep deskundigen van diverse pluimage, die naast hun intellect begiftigd zijn met een feilloos gevoel voor rechtvaardigheid en daarmee voor het algemeen belang. Daardoor zijn zij in staat om - op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale know how op elk terrein - met elkaar een mondiaal lange termijn beleid uit te stippelen waarmee de wereldproblemen en de daarmee gepaard gaande schrijnende onrechtvaardigheden effectief en duurzaam bestreden kunnen worden.
De democratie in optima forma, waarvan de mondiale rechtsstaat de keerzijde is. Met elkaar vormen zij de twee zijden van de democratische rechtsorde. De Wereldorde die te beschouwen is als de beleidsmatige vertaling van ‘het gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken ideaal’, zoals wij ons dat ten doel hebben gesteld bij de proclamatie van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens op 10 december 1948, als reactie op de gruwelen van WO-II.

Plaats een reactie