Category Archives: Ongecategoriseerd

Je familie kies je niet. Het zijn vaak de mensen die voor een groot deel bepalen wie je bent. Ik ben zelf opgegroeid in een familie met een mama, een papa en twee broers. Wat ik me afvroeg is hoe de identiteit van jongeren in andere gezinssituaties wordt bepaald. Voor deze rubriek sprak ik met 8 mensen waar 7 verhalen uit voortkwamen. Ik stelde hen steeds vier dezelfde vragen.   

Lotte (23): "Mijn papa is al vroeg overleden en ik heb eigenlijk niets anders gekend dan de opvoeding bij mijn mama."

1. Ik ben Lotte (Lotte is een schuilnaam, ze bleef liever anoniem), ik ben 23 jaar en ik ben opvoedster. Ik woon thuis samen met mijn mama en heb ook een zus die al het huis uit is. Mijn papa is al vroeg overleden en ik heb eigenlijk niets anders gekend dan de opvoeding bij mijn mama. Ik herinner me mijn papa ook niet meer. 
2. Ik heb het instinct gecreëerd om te zorgen voor anderen. Mijn papa is gestorven toen ik vijf jaar oud was en we hebben toen ons hele leven moeten herschikken. Mijn mama had iemand verloren en was even niet meer 100% beschikbaar. Dat zorgde er wel voor dat mijn lagereschooltijd een heel turbulente periode was. Maar ik heb altijd geprobeerd om me sterk te houden. Daar komt ook wel mijn zorgzame karakter uit voort. 
3. Dat is lastig om op te antwoorden omdat ik niet meer weet hoe het was met een papa. Je mist wel een vaderfiguur maar eigenlijk weet je niet goed wat dat inhoudt. Ik denk dat ik me eerder inbeeldde hoe het zou zijn met een papa: “Wat als hij er nog wel was?” Ik denk ook wel dat de roots van mijn opvoeding bij mijn papa liggen, maar zelf heb dat nooit bewust meegemaakt. 
4. Ik hoor vaak dat ik volwassener ben dan anderen omdat ik heel veel heb meegemaakt op een korte tijd. Maar ik ben lang gepest geweest op school, wat me ook wel sterker heeft gemaakt als persoon. Ik heb wel het gevoel dat ik heel goed weet wie ik ben en het zou goed kunnen dat de dood van mijn papa daar een rol in speelt.  

Winne (16): "Wij wonen op een site waar iedereen z’n eigen huis heeft en een gemeenschappelijk paviljoen deelt."

1. Ik ben Winne, ik ben 16 jaar en ik woon al tien jaar samen met mijn zus en mijn ouders in ‘Cohousing Vinderhoute’. Wij wonen op een site waar iedereen z’n eigen huis heeft en een gemeenschappelijk paviljoen deelt. We wonen hier met 18 gezinnen, 60 mensen in het totaal en ik vind het hier heel fijn wonen.    
2. Cohousing leert je goed samenleven met anderen. Onze jongste bewoner is twee jaar oud terwijl de oudste met pensioen is. Ik leer hier dus mensen kennen van alle generaties, en dat is heel verrijkend. De kinderen hier in Vinderhoute hebben bijvoorbeeld gezamenlijk speelgoed waar ze samen voor moeten zorgen. Dat zorgt er wel voor dat ze respectvol met elkaar omgaan en dat is bij mij ook zo. Ik denk ook wel dat mijn social skills beter zijn dan die van anderen omdat ik heel snel met veel mensen overweg kan. 
3. Wat je hier soms mist als je kleiner bent, is tijd voor jezelf. Vroeger ging ik altijd buiten spelen en als je daar eens geen zin in had, vonden de kinderen uit de buurt dat raar. Maar daar zijn we uitgegroeid. Momenteel heb ik zeker niet het gevoel dat ik iets mis. Tijdens de coronaperiode heb ik ook steeds buren waarop ik kan terugvallen en dat is best fijn.   
4. Ik vind het leuk dat ik dat sociale aspect heb meegekregen. Ik heb een hechte vriendengroep kunnen opbouwen waarmee ik heel wat dingen kan delen. Je leert nieuwe mensen kennen, je hebt leuke projecten die je samen creëert zoals de boomhut die we hier met de community hebben gebouwd. Ik ben blij dat mijn ouders voor cohousing gekozen hebben en ik denk dat ik mij niet zou willen aansluiten bij de levensstijl van veel van mijn leeftijdsgenoten die eerder hangen en skaten. Ik ben liever hier om foto’s te nemen in de mooie omgeving of om te dansen met mijn buren.  

Vader Sung (45) en zoon Eujin (13): "Nadat mijn vrouw aan kanker is gestorven, ben ik met mijn zoontje terug naar België gekomen. "

1. Mijn naam is Sung, ik ben 45 jaar en ik heb een zoon van 13 die Eujin heet. Eujin en ik zijn van Koreaanse afkomst. Toen ik mijn roots was gaan opzoeken in Korea ben ik zijn mama tegengekomen en ben ik met haar getrouwd. Nadat mijn vrouw aan kanker is gestorven, ben ik met mijn zoontje terug naar België gekomen. Ondertussen wonen we hier al bijna 11 jaar en het gaat heel goed. 
2. Ik denk zeker dat hij een stukje identiteit van mij heeft meegekregen. De mensen die mij niet kennen vinden mij soms koel en denk dat ik dat onbewust aan hem heb doorgegeven. Daarom probeer ik hem ook meer te knuffelen. Zo maak ik er werk van om die warmte aan hem door te geven. Eujin is alleen bij mij opgegroeid. Maar ik hoop dat ik mijn normen en waarden aan hem heb kunnen doorgeven. 
3. Eujin: Dat weet ik niet zo goed. Ik heb het nooit geweten hoe het is om opgevoed te worden door twee ouders. Maar ik heb eigenlijk nog nooit het gevoel gehad dat ik een mama miste.  
   Sung: Ik heb wel een mama gemist in zijn opvoeding. Ik mis soms iemand om beslissingen mee te nemen bijvoorbeeld. Schoolresultaten bespreek je met je zoon, maar normaal gezien praat je daar ook over met je partner. Het maakt me soms wel zenuwachtig dat ik zijn schoolsituatie niet onder controle heb. Maar het zit in mijn karakter om van alles iets positief te maken, en je leert daar gewoon mee omgaan. 
4. Eujin: Als ik op vakantie ga bijvoorbeeld dan kost het voor ons minder geld, want wij zijn maar een klein gezin. Mijn papa is eigenlijk ook niet zo streng, maar toch wel streng genoeg bij momenten. Ik merk wel dat bij sommige vrienden de ouders strenger zijn en dat maakt wel een verschil. Daarnaast heb ik wel een sterke band met mijn papa en ik denk dat wij elkaar goed aanvoelen. Ik heb goede dingen van hem meegekregen en ik weet wat kan en wat niet.  

Heidi (42): "Pien is 8 jaar en Tijn is 5 jaar en ze zijn alle twee geboren met een anonieme donor. "

1. Mijn naam is Heidi, ik ben 42 jaar en ik ben de mama van twee dochters. Pien is 8 jaar en Tijn is 5 jaar en ze zijn alle twee geboren met een anonieme donor. 
2. Ik denk niet dat mijn kinderen zich anders profileren in de wereld dan anderen omdat ze geen vader hebben. Ik merk wel dat het voor haar niet raar is dat haar peter een vriend en haar meter een vriendin heeft. Dat past gewoon allemaal in het rijtje van ‘niet stereotiepe gezinnen’ en zij kan daar goed mee om. 
3. Ik wist op voorhand dat ik eerlijk wou zijn tegenover mijn kinderen. Toen Pien 2,5 jaar oud was en we hier thuis zaten zei ze plots: “Ik denk dat ik papa hoor thuiskomen.” En dat overviel mij wel een beetje. Ik heb haar dan verteld dat er geen papa is en dat we met zijn tweetjes zijn. Toen ik haar wat later had uitgelegd dat ik geen papa gevonden had vond ze dat erger voor mij dan voor zichzelf. Tijn heeft wel al eens gezegd dat mocht ik een papa tegenkomen, hij vooral geen stinksokken mag hebben (lacht). 
4. Wij kunnen gemakkelijk praten over niet stereotiepe gezinnen, bijvoorbeeld over families met twee mama’s en twee papa’s. Pien heeft bijvoorbeeld wel al gezegd dat als ze zelf kinderen wil, ze daar geen papa voor nodig heeft. Ik heb haar wel verteld dat het misschien wel fijner is met een papa bij. Maar ze is daar heel stoer in: “Als jij dat kan mama, dan kan ik dat ook.” You go girl.    

Cath (18): "Nu heb ik een stabiele woonplaats maar dat is niet altijd zo geweest."

1. Ik ben Cath (Cath groeide op in pleegzorg en bleef liever anoniem), ik ben bijna 19 en ik woon momenteel in Mortsel. Mijn gezinssituatie op dit moment? Hectisch. Ik woon bij mijn oma en mijn papa verblijft hier momenteel. Nu heb ik een stabiele woonplaats maar dat is niet altijd zo geweest. Ik heb tot mijn 11 jaar het ene jaar bij mijn mama en het andere jaar bij mijn oma gewoond. Maar nu woon ik vast bij mijn oma via pleegzorg. 
2. Mijn gezinssituatie heeft me een andere kijk op het leven gegeven. Ik heb beseft dat hoe vaak je ook ook moet verhuizen, het niet het huis is dat je thuis maakt, maar de mensen rondom jou. Mijn oma is een sociaal iemand, als ze op stap gaat, vertelt ze vaak over vrienden die ze is tegenkomen. Dat sociale heb ik van haar. Het doorzettingsvermogen heb ik van mijn papa. Vroeger was ik geen gemakkelijke puber, ik ben veel weggelopen ’s nachts en kwam pas ’s morgens weer thuis. Maar dat gebeurt gelukkig niet meer. 
3. Vroeger woonde ik bij mijn mama, en eigenlijk zorgde ik meer voor mijn haar dan dat zij zorgde voor mij. Soms hebben mijn vrienden ook geen besef van hoe ik iets doormaak. Dan zeggen ze soms: “Doe niet zo emotioneel, da’s niks”. Voor mijn vrienden is dat misschien niets, terwijl het voor mij wél veel uitmaakt. Ik heb minder leuke situaties meegemaakt terwijl dat niet voor mijn vrienden geldt.   
4. Familieleden hebben mij al gezegd dat ik sterker ben geworden. Ze zeggen dan dat ze mij hebben zien opgroeien en dat ik een sterke vrouw ben. Maar dat zie ik zelf niet zo in. Ik heb ook geleerd om op mezelf te zijn. Ik vind het niet erg om alleen te diamond painten of leuke dingen te doen, en dat vind ik eigenlijk wel fijn 

Jeffrey (28): "Ik ben dus eigenlijk met een papa en drie mama’s opgegroeid."

1. Mijn naam is Jeffrey, ik ben 28 jaar en ik woon in Hoboken. In het dagelijkse leven werk ik als administratief bediende en ben ik vrijwilliger bij ‘OLVAC’ en ‘GEKKOO’. Mijn mama is Spaans en ik heb ook een Belgische papa. Op jonge leeftijd zijn mijn ouders uit elkaar gegaan omdat mijn moeder lesbische is geworden. Ik ben dus eigenlijk met een papa en drie mama’s opgegroeid. 
2. Mijn moeder en vader waren allebei de minst strenge ouder in hun nieuwe gezinnen. Dat heeft wel iets met mij gedaan. Ik ben streng opgevoed en ben daar trouwens dankbaar voor. Als mijn ouders niet waren gescheiden dan had ik waarschijnlijk veel lakser en losser in het leven had gestaan. Mijn ‘echte’ ouders lieten mij gewoon alles doen. Wie weet was ik dan in de drugswereld beland. Dat is wel heel extreem, maar je weet nooit. 
3. Het is gewoon gemakkelijker als je ouders niet gescheiden zijn. Ik moest op vrijdag met twee zakken naar school en dan op de bus om van ouders te wisselen, omdat mijn ouders elkaar niet meer willen zien. Als ik ooit met mijn voetbalploeg kampioen kan spelen, dan vraag ik mijn ouders of ze willen komen kijken. De eerste reactie die ik dan zal krijgen is de vraag of de andere ouder komt. Als mijn mama komt, komt mijn papa niet en andersom. Dus als ik ooit trouw, of als mijn kind wordt gedoopt, dan komen ze voor mij allebei, of ze komen gewoonweg niet. Simpel. 
4. Ik bekijk het feit dat mijn mama uit de kast is gekomen zeker als iets positiefs. Ik ben er trots op dat mijn moeder ervoor uitkomt. Achteraf gezien ben ik ook heel dankbaar voor de opvoeding die ik van de vriendin van mijn moeder heb gekregen want zij was de strengste van allemaal. Voor haar moesten de punten op school ook altijd goed zijn, voor later. Als ik met een vier thuiskwam, zei mijn moeder: “ça va nog”, terwijl Vicky dan zei dat een vier niet goed was. 

Edwin (52): "Ons geloof is gebaseerd op teksten in van 5000 jaar geleden, waarin veel info wordt gegeven over yoga, reïncarnatie enzovoort."

1. Mijn naam is Edwin, ik ben 52 jaar oud, ik ben geboren in Nederland en woon al 30 jaar in Antwerpen. Momenteel werk ik voor een multinational. Ik ben getrouwd en heb een zoontje Kyran (8). 32 jaar geleden ben ik in contact gekomen met Khrishna en Bewustzijn. Ons geloof is gebaseerd op teksten in van 5000 jaar geleden, waarin veel info wordt gegeven over yoga, reïncarnatie enzovoort. Wij wonen dicht bij de Rhanadesh tempel in de Ardennen en mijn zoon gaat nu naar een Franstalige school in de maatschappij. 
2. Een belangrijk aspect van ons geloof is onder andere het vegetarisme, omdat dat direct gelinkt is aan geweldloosheid. Kyran heeft nog nooit vlees gegeten. Hij krijgt ook een filosofie mee over Karma en over het verschil tussen lichaam en ziel. Wij proberen hem spirituele kennis mee te geven op een heel speelse manier, met respect voor wie hij is als persoon. 
3. Ik denk in ons geval niet omdat hij midden in de maatschappij zit. Hij gaat ook naar school met kinderen die niets met Khrishna en Bewustzijn te maken hebben. Hij zit ook op judo en op klimmen. We proberen zo veel mogelijk leuke activiteiten met hem te doen. 
4. Ik heb het gevoel dat Kyran respect heeft voor anderen. Als er iemand op school gepest wordt, kiest mijn zoon voor de kant van de gepeste. Als hij zelf eens gemeen is dan beseft hij ook dat hij te veel aan zichzelf dacht. Ik denk dat hij over het algemeen maar 5% puur met het spirituele bezig is, maar dat stukje heeft wel een grote invloed op zijn identiteit.   

Er mogen geen wedstrijden gereden worden omwille van de coronapandemie, maar de trainingen gaan wel gewoon door. Je mag er op de aangegeven dagen nog steeds voor je plezier komen rijden van 13:00 tot 18:00, maar inschrijven is verplicht. We zagen hoe de coureurs (van 85 cc en MX2) trainden om hun motorcross skills te onderhouden. Om geluidsoverlast te vermijden ligt het terein op een afgelegen plaats, op een paar honderd meters van de snelweg. Er rijdt geen openbaar vervoer naar de plek, en je moet een speciale route volgen, om overlast voor de omwonenden te voorkomen.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Body positivity is overal. Meer en meer mensen verheffen hun stem en zetten zich in voor die beweging. Vier aanhangers nemen het woord en vertellen hun verhaal. Ook tonen we de keerzijde van de medaille en gaan we dieper in gesprek met een ex-activiste. 

Hanne (22) studeert vroedkunde en heeft een Instagram-profiel waar ze body positivity en fat positivitybespreekbaar maakt. 

“Body positivity is ontstaan door dikke mensen die hun rechten wilden behouden en zich geaccepteerd wilden voelen. Voor mij draait body positivity ook om dik zijn, omdat dat ook bij mezelf hoort. Daarnaast vind ik dat alle lichamen gewoon aanvaard moeten worden. Zo vind ik zelfacceptatie en zelfliefde ook heel belangrijk. Dat moet ook gewoon mogelijk zijn als je een maatje meer hebt.

“Dat is mijn buik, die mag gewoon zichtbaar zijn en moet ik niet verbergen.”

Vijf jaar geleden durfde ik geen crop-top of strakke broek in het openbaar te dragen, omdat mijn buik dan zichtbaar zou zijn. Nu durf ik dat wel en denk ik: “Dat is mijn buik, die mag gewoon zichtbaar zijn en moet ik niet verbergen”. In het begin was ik ook heel voorzichtig met het posten van foto’s van mijn lichaam op Instagram. Ik zette bijvoorbeeld een aantal planten voor me of ging aan de slag met een heftige filter, zodat je toch mijn volledige lijf niet kon zien. Zelfs op die foto’s kreeg ik positieve reacties, waardoor ik stap voor stap meer durfde posten en mijn lichaam volledig in beeld durfde te brengen. Tot nu toe heb ik ook geen enkele negatieve reactie gekregen van iemand die dicht bij me staat, dus dat is heel fijn.

Ik vind het ook helemaal niet raar om mezelf dik te noemen, voor mij is dat gewoon een neutraal woord om te beschrijven hoe ik eruitzie. Mensen associëren dat nog te veel met lelijk, lui en ongelukkig zijn, wat dus absoluut niet juist is. Daarom ben ik ook fat positivitist, dikke lichamen moeten genormaliseerd worden.”

Elien (23) is zorgleerkracht en praat openhartig over hoe ze met voeding en haar zelfbeeld omgaat. 

“Ik vind dat normale lichamen ook echt als ‘normaal’ moeten worden bestempeld. Iedereen heeft wel eens te maken met puistjes, vetrolletjes, acne of striemen, zelfs fotomodellen. Daar wordt te weinig over gepraat, waardoor mensen zichzelf voor doodnormale zaken gaan schamen. Ik heb ervaren hoe slecht je in je vel kan zitten, ook al is er niets aan de hand. Ik heb bijvoorbeeld acne op mijn voorhoofd en veel littekens op mijn benen, daar was ik vroeger continu mee bezig. Mijn zelfbeeld daalde, tot ik op een punt kwam dat ik echt walgde van mezelf. Zelfs als ik gewoon ergens ging zitten, ging er meteen door mijn hoofd hoe mijn vetrolletjes erbij zouden liggen. Op sociale media zag ik ook enkel modellen met perfecte, bruine en slanke lichamen. Toen ik mijn Instagram-account ongeveer een jaar geleden aanmaakte, heb ik dan enkel ‘echte mensen met echte profielen’ gevolgd, die tonen hoe het echte leven eruitziet.”

“In mijn hoofd betekende slank zijn gelukkig zijn, maar toch twijfelde ik even veel over mijn lichaam als voor mijn gewichtsverlies.”

Mijn Instagram-handle was eerst ‘stop.met.eten.elien’, en ik legde mezelf echt op dat ik niks ongezond mocht eten. Ik weet nog dat iemand op het werk koffiekoeken meenam voor iedereen, maar ik hield het toen bij de rauwe wortels die ik bijhad. Omdat ik zo streng was voor mezelf, viel ik op korte tijd heel veel af. In mijn hoofd betekende slank zijn gelukkig zijn, maar toch twijfelde ik even veel over mijn lichaam als voor mijn gewichtsverlies.

Door me meer te verdiepen in body positivity heb ik echt een klik gemaakt, en me afgevraagd: “Waarom zou je je slecht voelen als je ook gelukkig kan zijn?” Daardoor voel ik me nu veel beter. Intussen weeg ik even veel als in het begin, maar ik heb wel een veel gezondere levensstijl. Evenwicht is cruciaal: Gezond eten en af en toe snoepen moet kunnen. Intussen is mijn Instagram-handle veranderd naar ‘stop.met.dieten.elien’, omdat dat ook veel beter past bij mijn huidige visie. Op Instagram toon ik veel gezonde gerechtjes, maar net zo goed recepten voor taart of rijstpap. Daarnaast laat ik delen van mijn lichaam zien waar ik wat onzeker over ben, en mensen reageren daar enthousiast op. Ik ben dus heel blij dat ik iets voor anderen en hun zelfbeeld kan betekenen.”

Faried (30) werkt in de sales en heeft vitiligo, een aandoening waarbij de huid zijn pigment verliest. Een jaar geleden richtte hij de stichting ‘Vitiligo Awareness International‘ op. 

“Toen ik jong was, was ik enorm kortzichtig. Ik was voortdurend bezig met het schoonheidsideaal, de perfecte maten en het perfecte plaatje. Op mijn vijftien kreeg ik plots vitiligo. Ik had het daar enorm moeilijk mee, omdat mijn uiterlijk veranderde en ik dat niet kon accepteren. Het was extra moeilijk omdat ik midden in mijn puberteit zat. Leeftijdsgenoten kregen hun eerste relaties en gingen bij mooi weer naar buiten in korte broek en T-shirt. Ik schaamde me voor mijn uiterlijk en sloot me op in mijn kamer. Ik kreeg echt enorm negatieve gedachten en depressieve gevoelens.

Mezelf accepteren

Op een dag besloot ik dat ik uit die negatieve spiraal wou en kreeg ik het idee om deur-aan-deur te gaan verkopen. Zo wist ik dat ik de confrontatie met onbekenden wel moest aangaan, en om zou leren gaan met reacties en vragen. Het eerste wat mensen opvalt als je bij hen aanbelt, is je uiterlijk. Ik zag dus vaak hun blikken afdwalen naar de vlekken in mijn gezicht. Op die manier leerde ik langzaamaan wel om meer gesprekken te voeren met mensen en open te worden, ook naast mijn job. Omdat ik zo open bloeide, begon ik ook mezelf te accepteren.

Om andere mensen met vitiligo een hart onder de riem te steken, richtte ik ‘Vitiligo Awareness International’ op. Dat is een platform waar mensen verhalen kunnen uitwisselen met elkaar en waar projecten over vitiligo op worden gedeeld. Zo kan er hulp geboden worden in de vorm van mentale steun. We onderschatten soms de kracht van zelfliefde en de impact van het zoeken naar hulp.”

Sem (30) is zorgkundige en activist op gender- en seksueel vlak. Ook identificeert Sem zich als non-binair en werkt Sem mee aan het project ‘No Babes’.

“Het is belangrijk om een onderscheid te maken tussen body positivity en body neutrality. Body positivity gaat over het lichamelijke en gelijke kansen voor iedereen, en komt voort uit de ‘fat positive-beweging’. Body neutrality is je lichaam accepteren, al is het niet perfect. Het draait dus ook om zelfliefde. Ik was vroeger al bezig met body positivity, maar het laatste jaar nog meer door ‘No Babes’. ‘No Babes’ wil taboes doorbreken en is opgericht door fotografe Morgane Gielen. Dat gaat dan zowel over lichamelijke als mentale taboes, iedereen mag er zijn. Morgane zorgt voor de foto’s en ik spits me vooral toe op de podcast: ‘Taboo Talk’. Tijdens die podcast gaan we dieper in op thema’s die voor de maatschappij taboe zijn.

“Doe wat je graag doet en ga voor je eigen geluk!”

De media leggen te vaak regels op voor vrouwen en mannen, zoals je benen moeten scheren als vrouw. Ik vind dat mensen gewoon goed zijn zoals ze zijn, niemand is perfect. Zelf ben ik non-binair en trans. Er is niet echt een ‘hokje’ voor transpersonen in onze maatschappij, ofwel word je afgeschilderd als freak. Ik wil dan ook de normen en waarden van de maatschappij doorbreken, en ben blij dat ik een platform heb. Via het Instagram-profiel van ‘No Babes’ geven we het signaal dat alle lichamen er mogen zijn. Daarnaast wil ik via mijn eigen profiel ook mentale gezondheid onder de aandacht brengen. Zo toon ik dat niet elke dag rooskleurig is en ik ook soms slecht in mijn vel zit. Mensen kunnen dan op mijn profiel zien dat ik een echte persoon ben. Soms krijg ik ook vraagjes over gender of identiteit op Instagram, en ik vind het heel fijn dat dat op zo’n laagdrempelige manier kan. 

Omdat ik zo vocaal ben, wil ik mijn stem echt gebruiken voor mensen die dat door omstandigheden niet kunnen. Als is er maar één persoon die ik ergens mee help, daarvoor doe ik het. Een jaar geleden onderging ik mijn top-surgery: Het verwijderen van de borsten. Door die operatie heb ik een litteken, maar daar ben ik net trots op. Dat litteken maakt me tot wie ik ben. Drie weken geleden ging ik voor de eerste keer longboarden in bloot bovenlijf. Ik heb twee seconden getwijfeld, omdat ik bang was voor de reactie van anderen. Maar toen dacht ik: “Het maakt niet uit wat mensen denken, als het mij maar gelukkig maakt”. Als mensen me op een respectvolle manier iets vragen over mijn litteken, antwoord ik daar dan ook met plezier op. Mijn advies voor iedereen is: Doe wat je graag doet en ga voor je eigen geluk!”

Kilien Natens (23) is blogster en schreef hier bij StampMedia onder andere al over de body positivity movement en body neutrality. Een jaar later blikt ze terug, ze legt uit waarom ze zichzelf geen body positivity activist meer noemt. “ik kan nog altijd mooie verhalen vertellen zonder op de barricades te staan.”

Wat heeft het afgelopen jaar gedaan met jou?

“In het kort noem ik mezelf nu geen ‘body positivity activist’ meer. Ik schrijf nog altijd op verschillende platforms en fotografeer ook nog steeds, maar ben sinds vorig jaar ook beginnen werken. Toen ik afstudeerde en begon met solliciteren, vroeg ik mij af wat ik nu eigenlijk wou in het leven. Door die denkoefening heb ik wat afstand genomen van de body positivity beweging. Ik heb me daar met volle overgave voor ingezet, en de foto’s die ik maakte voor Chair Chaude bijvoorbeeld blijven voor altijd mooi. Maar als ik vanuit mijn eigen ervaring spreek, zag ik dat mensen er om de verkeerde reden deel van uitmaakten. Ze gaven zichzelf dan bijvoorbeeld uit als body positive online, bijvoorbeeld omdat die groep veel aandacht krijgt, maar hielden zich even goed bezig met bodyshamen van anderen. Ik vond het ook spijtig om zelfs binnen zo een omgeving concurrentie en uitsluiting te zien. Ik ben bijvoorbeeld van nature slank. Voor mij was dat ook nooit een keuze, maar dat was voor sommigen reden genoeg om me uit de beweging te willen. Hoewel ik net graag een bondgenoot wil zijn en andermans stemmen wil versterken.

Als ik zulke activisten dan op Instagram zag, merkte ik ook dat ik mezelf ermee begon te vergelijken. Zij deden zo veel, dat ik me slecht voelde over wat ik dan ook op dat moment aan het doen was. Toen heb ik besloten om een aantal mensen te ontvolgen, voor mijn eigen mentale welzijn. Het blijft belangrijk dat de activisten er zijn, maar ik moet er geen deel meer van uit maken. Zonder mij blijft het natuurlijk ook draaien, en ik kan nog altijd mooie verhalen vertellen zonder op de barricades te staan.” 

Had deel uitmaken van zo een beweging ook invloed op hoe jij naar jouw lichaam kijkt? 

“Ik ben mij meer en meer gaan distantiëren van mijn eigen lichaam, omdat ik daar op persoonlijk vlak altijd al weinig mee bezig was. Ik ben wel de schoonheid van andere lichamen meer gaan appreciëren. Hoe meer verschillende lichamen ik voor mijn lens zag, hoe meer ik mij realiseerde dat ik een buikje bijvoorbeeld ook mooi vind. En dat we zo veel meer zijn dan enkel een lichaam. Mijn lichaam werd mij gegeven, c’est ça.”

Heeft de pandemie volgens jou ook een invloed op ons lichaamsbeeld?

“Vorige week deed ik nog een shoot voor een lingeriemerk. Een van de modellen belde mij op voorhand op. Ze was het afgelopen jaar bijgekomen, en voelde zich daardoor niet goed in haar vel. Aan de ene kant ben ik blij dat ze weten dat ik daar als fotograaf zeker naar wil luisteren en hen zo comfortabel mogelijk voor mijn lens wil. Aan de andere kant maakt het mij boos, omdat we overal om de oren worden geslagen door coronakilo’s en hoe die er terug af moeten. Mensen zouden daar niet mee bezig moeten zijn op dit moment, dat je nog leeft, vind ik al een prestatie op zich! Ik heb dus het gevoel dat het er niet beter op werd het afgelopen jaar.”

“We zouden hele industrieën kunnen boycotten die draaien op de kap van de onzekerheid van mensen. Allemaal in koor: ‘Fuck you, ik wil uw dieetpillen en detoxthee niet meer!”

Zou het niet makkelijker zijn als iedereen foto’s kan posten zoals ze zijn, zonder dat toe te moeten schrijven aan een beweging? 

“Inderdaad, alles zou gewoon gepost moeten worden. Mensen hebben echter nood aan een label of een hokje. Als ik op zoek ben naar gelijkgestemden, hoef ik maar één hashtag in te geven. Daarbij zorgen veel van die hashtags nog altijd voor veel voordelen voor zovelen. Ik praatte al met mensen die jaren slecht in hun vel zaten, ze zaten mentaal en fysiek eronder door. Ze waren op het einde van hun krachten. Geweldig als je dan door gewoon te scrollen opeens ontdekt dat het ook anders kan, dat je jezelf wél graag kan zien, dat je die idealen ook kan relativeren.”

Eerder had je het hier ook al over vragen als: “Kan je body positive zijn én willen afvallen?” Kan je body positive zijn én je foto’s bewerken? 

“Dat blijft moeilijk omdat er geen definitie bestaat van dé body positive persoon. Voor mij persoonlijk staan persoonlijkheid, gewicht, zelfvertrouwen en gezondheid los van elkaar. Je moet je vooral goed voelen bij wat je doet. Afvallen of foto’s bewerken horen daar voor mij niet bij. Als je dat wel wil, vraag je dan gewoon af waarom. Uit jezelf, omdat je denkt dat je je dan beter voelt, of omdat je al heel je leven van de maatschappij rondom jou te horen krijgt: “Jij bent niet mooi, want je bent dik”? Ik gebruik als fotograaf sowieso geen Photoshop, maar stel nu dat iemand vroeger elke foto zwaar bewerkte en dat nu nog maar een beetje doet. Die persoon werkt nog volop toe naar een positiever lichaamsbeeld. Ze zijn er nog niet, maar mogen ze daarom een term als body positive niet meer gebruiken? Van mij wel.”

Hoe zie je de beweging nog verder evolueren?

“Het droomscenario zou zijn dat er hogerop dingen bewegen. Onder de ‘normale’ mensen gebeurt dat al veel vandaag. Ze worden zich bewust van bewerkte foto’s, schadelijke advertenties voor bijvoorbeeld dieetpillen, beperkte aanbiedingen qua kledingmaten… Omdat de beweging hen heeft getoond dat er alternatieven zijn. Want als je niet eens weet dat het ook anders kan, kan je er niet voor kiezen. We zouden het ook een duwtje in de rug kunnen geven en hele industrieën boycotten die draaien op de kap van de onzekerheid van mensen. Allemaal in koor: “Fuck you, ik wil uw dieetpillen en uw detoxthee niet meer!”. We hebben die macht.” 

Denk je aan zelfdoding en heb je nood aan een gesprek, dan kan je terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.

Op woensdag 28 april werd in Kunst-Wet de vijfde demonstratie georganiseerd voor de regularisatie van mensen zonder papieren in de Begijnhofkerk. Ongeveer honderd demonstranten woonden de manifestatie bij die was goedgekeurd door de politie. Tegen het einde van de vreedzame protestactie verrichtte de politie echter 62 officiële administratieve arrestaties wegens “verkeersbelemmering”, aldus de woordvoerder van de politiezone Brussel-Hoofdstad.

De demonstratie werd georganiseerd door de Unie van Migranten zonder papieren voor Regularisatie (USPR), die ondertussen ongeveer drie maanden zowel de Begijnhofkerk bezet, als de gebouwen van de VUB-universiteit. Ze eisen een collectieve regularisatie en duidelijke doelstellingen met permanente criteria voor een regularisatiebeleid van mensen die zonder papieren op Belgisch grondgebied leven.

De arrestaties

Toen de demonstratie rond twee uur in de namiddag het einde naderde, escaleerde de situatie. De demonstranten werden omsingeld door de politie “vanwege de meervoudige invasie van het kruispunt”, zei de woordvoerster van de politiezone Brussel-Hoofdstad. Daarnaast zijn, in lijn met de huidige coronamaatregelen, alleen statische bijeenkomsten toegestaan. De politie gebruikte traangas op de menigte terwijl ze die in kleine kringen insloot en voerde daarna 62 administratieve arrestaties uit.

Machtsvertoning

Sommige mensen werden onmiddellijk weer vrijgelaten, anderen bleven gearresteerd. Ongeveer dertig migranten en activisten zonder papieren verzamelden zich voor het politiebureau van Rue Royale om op te roepen tot de snelle vrijlating van de gearresteerde demonstranten. Ze wachtten voor het station op hun vrijlating. De politie nam ondertussen het geluidsysteem en de megafoon in beslag die bij het protest gebruikt werden.

Na hun vrijlating klaagden verschillende demonstranten over te strakke handboeien, het moeten ondergaan van een naaktfouillering, pijnlijke ogen door traangas, andere wonden en racistische opmerkingen van twee politieagenten. Een van de arrestanten zei dat een agent tien minuten tegen hen schreeuwde terwijl ze met handboeien op de grond zaten. Iemand anders vertelde dat een agent hem zei dat “we gaskamers moeten heruitvinden om mensen zoals jullie voorgoed uit te roeien”. Dinsdagavond, vak na de avondklok, was iedereen van de Unie en aanhangers terug vrij na hun administratieve arrestatie.

Sinds twee maanden bezetten mensen zonder papieren de Begijnhofkerk in Brussel. Met hun actie ijveren ze voor een collectieve regularisatie. Staatssecretaris voor Asiel & Migratie Sammy Mahdi (CD&V) zei aanvankelijk nee, maar ging onlangs toch in dialoog met de actievoerders. Betekent dat nu dat er zicht komt op een structurele oplossing voor langdurig onwettig verblijf in ons land?

Het protest begon dit keer met de bezetting van de Begijnhofkerk, maar al snel volgden de universiteitscampussen van de ULB en de VUB en De Munt. Een schatting van Caritas International berekende dat er vandaag ongeveer 150.000 mensen zonder wettig verblijf in België verblijven. Volgens Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Sammy Mahdi (CD&V) is ieder verhaal uniek en is indidividuele aandacht vereist. Maar de precaire omstandigheden waarin grote groepen mensen zonder papieren moeten leven tonen de structurele problemen van de maatschappelijke omkadering aan.

De mensen die de Begijnhofkerk vreedzaam bezetten doen dat omdat ze momenteel ontzegd worden van hun fundamentele rechten in onze democratische samenleving. Dankzij humanitaire regularisatie (9bis) kunnen mensen zonder papieren alsnog zonder angst naar de dokter, een huis huren en rekeningen betalen met een persoonlijke bankkaart.  

Slavenarbeider

We kennen het verhaal van mensen zonder papieren ondertussen. Mohamed (40) bijvoorbeeld, woont al meer dan tien jaar in België, maar voelt zich nog steeds een moderne slaaf op de informele zwarte markt. “Ooit dreigde een werkgever ermee om de politie te bellen als ik niet zou stoppen met hem tegen te spreken. Ik moest heel lange uren aan een laag loon werken,” vertelt hij. “We kunnen niets doen tegen dit soort uitbuiting.”  

Ook Nadia (34) kan erover meespreken. Ze vluchtte uit Marokko voor intrafamiliaal geweld, maar belandde in België in de greep van huisjesmelkers en machtsgeile werkgevers. “Werkgevers hier weten dat ik geen papieren heb en daar maken ze misbruik van,” zegt ze. “Ik betaal mijn huur en rekeningen zoals iedereen, maar moet dat met een minimumloon zien te bolwerken. Als ik een correct loon vraag, word ik bedreigd.”  

Nadia kan het bewijsmateriaal, waaronder aangiften en medische rapporten, dat ze nodig heeft om hier in België meer kans te maken op regularisatie, niet aanleveren. Haar man dreigde er namelijk telkens mee om haar zoon van haar af te pakken wanneer ze naar de politie of het ziekenhuis wilde gaan. Het verkrijgen van een humanitaire regularisatie is op zich al een moeilijk en arbitrair proces, en zonder bewijsmateriaal ben je al helemaal verloren. Velen belanden in een grijze juridische zone, en krijgen meer dan eens het gevoel geld te verspillen door een aanvraag in te dienen.  

Ziek naar school

Nadia’s zoon, Amine (16), heeft momenteel nog schoolplicht, maar van een zorgeloze schooltijd kan hij niet spreken. “Soms ga ik naar school, ook al ben ik echt ziek. Ik wil mijn moeder niet nog meer kopzorgen geven,” zegt hij. “Toegang tot gezondheidszorg is ofwel heel duur, ofwel enkel mogelijk als het een noodgeval is.”

Buiten de schooluren experimenteert Amine met fotografie en schrijft hij de verhalen van de mensen in de Begijnhofkerk neer. “Brussel is mijn thuis. Op school vergeet ik mijn zorgen even, maar zonder papieren blijft mijn bewegingsvrijheid beperkt. Ik kan niet mee met mijn vrienden op schoolreis, en een stage kan ook niet.” Zonder papieren zal Amine niet kunnen verder studeren, en zal zijn talent verloren gaan.

Duurzame oplossing

In 2000 en 2009 werd de Begijnhofkerk al eens bezet door Brusselaars zonder papieren, wat na maanden resulteerde in collectieve regularisaties. Maar niet iedereen kreeg toen een verblijfsstatuut. Mohamed woont al twintig jaar in België zonder verblijfspapieren. “Na de bezetting van 2009 wachtte ik twee jaar om dan alsnog een negatief antwoord te krijgen,” zegt hij. “Ondertussen heb ik nog steeds geen papieren.”

Sinds die collectieve regularisatie is er op vlak van asiel en migratie echter veel veranderd in België, maar dat geeft geen garantie op positief nieuws. Staatssecretaris Sammy Mahdi reageerde in eerste instantie in ieder geval vastberaden. Hij zegt “zich niet te laten chanteren” en onder zijn beleid “zal er geen algemene regularisatie komen”. Na twee maanden bezetting leek er echter iets te veranderen. Na een constructieve dialoog tussen de Unie voor Regularisatie van mensen zonder papieren (USPR)  en de staatssecretaris liet Mahdi weten dat hij alle acties verder zal opvolgen. Het geeft mensen zonder papieren de moed dat ze op z’n minst gehoord worden door beleidsmakers. Dat verandert echter niets aan het feit dat er nog steeds een structureel probleem zonder structurele oplossing is.

Cultureel protest
Ondertussen organiseren de actievoerders in de Begijnhofkerk wekelijks openbare bijeenkomsten via de Unie voor Mensen Zonder Papieren voor Regularisering (USPR). Regelmatig zijn er manifestaties in allerlei kunstvormen met actieve partners uit het sociale en culturele middenveld. Maar de kern blijft de bezetting, die een politieke actie is die de regularisering op de agenda van beleidsmakers wil zetten.

De tijdelijke bewoners van de kerk willen allemaal deel uitmaken van de samenleving. Ze hebben genoeg van het schuilen in de schaduw. “Wij verdienen dezelfde rechten en plichten als de andere inwoners van België,” klinkt het. Ik geef ze gelijk. Het zijn tenslotte ook mijn buren.  

Kom jij ook op voor jouw buren? Teken mee. https://www.wearebelgiumtoo.be/nl/

Aminata, Maryam en Nicola van Lab X zijn door de voetgangerstunnel gewandeld om te experimenteren met de aanwezige lijnen in de tunnel. Ze leerden gebruik te maken van diagonalen om diepte te creëren in hun beeld.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

In het Brusselse Ter Kamerenbos hebben zaterdag enkele honderden demonstranten geprotesteerd tegen de coronamaatregelen. De betoging die ook op andere plekken in de wereld plaats vond, verliep rustig. Uiteindelijk moest de politie een einde maken aan de betoging omdat de coronamaatregelen niet gerespecteerd werden. Daarbij werd één persoon bestuurlijk aangehouden.  Onze reporter Finn was aanwezig en maakte onderstaande fotoreportage.

Op zondag 14 maart liep een vreedzaam protest tegen de lockdownmaatregelen in het Nederlandse Den Haag uit op een clash met de politie. Het protest dat tot vier uur in de namiddag zou duren, ontspoorde tien minuten voor het einde toen de politie de demonstranten uit elkaar dreef. In het tumult duwde een agent een vrouw tegen een politiecombo. In totaal werden twintig demonstranten opgepakt. Onze reporter Finn was aanwezig en maakte onderstaande fotoreportage.

Afgelopen zaterdag veroverde de Japanse tennisster Naomi Osaka haar tweede Australian Open. Aan die zege hangt ook een Belgisch randje. Niet alleen haar coach Wim Fissette komt uit ons kleine Belgenland, ook sparringpartner Seppe Cuypers is een Belg. Hoe wordt een jongeman van 23 uit het kleine Retie de sparringpartner van de nummer 1 in het vrouwentennis? Een portret.

Als kleine jongen speelde Seppe Cuypers voetbal en tennis, maar al snel merkte hij dat tennis hem beter lag. “Ik vond tennis wel plezant en dus ging ik dat meer en meer doen. Ik merkte na verloop van tijd ook wel dat daar iets in zat.” Zo koos de Retienaar uiteindelijk voor tennis en dat bleek de juiste keuze te zijn. Op zijn veertiende wordt Seppe Belgisch kampioen in zijn leeftijdscategorie. “Toen kwam het besef dat ik er toch iets meer mee moest gaan doen.”

Bij de junioren behoorde Seppe vervolgens tot de wereldtop en stond hij zelf op de Australian Open. Hij schopt het tot de 65ste plaats op de wereldranglijst bij de junioren tot 18 jaar. Maar op zijn achttiende beslist de jonge Kempenaar plots om te stoppen . “Het tennis vergt heel veel training en je zit voortdurend in alle uithoeken van de wereld waardoor je sociale leven op een lager pitje komt te staan.” Uiteindelijk gaat Seppe  studeren.

Sparringpartner

Eenmaal hij zijn diploma op zak heeft, voelt hij de tennismicrobe opnieuw opkomen. “Het is een droom om van je hobby je beroep te kunnen maken,” zegt hij.”Daarom wilde ik opnieuw gaan tennissen.” Dus gaat Seppe aan de slag als trainer. Eerst in Retie bij de tennisclub uit zijn jeugd, De Bempdekens, maar al vrij snel stapt hij over naar de Wilson Tennis Academy in Genk.

Daar komt hij in contact met de entourage van Naomi Osaka. “Wim Fissette, de coach van Naomi, is ook verbonden aan de Wilson Tennis Academy. En zo zijn ze bij mij terechtgekomen. Maar er was al langer contact. Normaal gezien zou vorig jaar al naar Roland Garros meegegaan zijn. Maar na haar winst in de VS besloot Naomi om even wat vakantie te nemen.”

Hoewel Seppe al langer in contact stond met het team rond de Japanse, was het toch vooral toeval dat hem op de Australian Open bracht. “Naomi’s vaste sparringpartner, een Braziliaan, had problemen met zijn visum, en dat bracht haar team bij mij.”
Dat bleek praktisch nog steeds geen evidentie. Door corona mochten de tennissers in Australië maar één teamlid naar training meenemen. “Twee weken voor het toernooi kreeg ik telefoon om te zeggen dat de top drie van de wereld, zowel bij de mannen en de vrouwen, zich in Adelaide kon voorbereiden. Daar mochten we wel met meerdere mensen van het team het terrein op om te trainen.” En dus vloog Seppe last minute nog naar Australië.

Quarantaine

Down Under moesten Naomi Osaka en haar team eerst twee weken in quarantaine. “We mochten vijf uur per dag naar buiten om te trainen. De andere negentien uur zaten we binnen in een hotel waar er een verdieping voor ons was afgehuurd.” Die quarantaineperiode, hoe vervelend ook, had haar positieve kanten. “Naomi was in het begin ietwat verlegen. En dus kwamen die twee weken wel goed van pas. Dat gaf me de tijd om haar beter te leren kennen. Je zit uiteindelijk wel met elkaar opgesloten.”

Waar Seppe in het hotel vooral voor ontspanning moest zorgen, moest hij er op het terrein vooral fysiek staan, als sparringpartner van Naomi. “Ik moest er voor zorgen dat Naomi gewoon een heel goed gevoel had. Ik moest ook altijd één tempo sneller spelen dan haar. Zo moest zij altijd haar beste spel bovenhalen.” Maar een goede sparringpartner moet ook het verschil kennen tussen het mannen- en vrouwentennis. “Vrouwen staan meer op hun lijn waardoor ze het veld kleiner maken. Ze spelen ook veel lager en strakker over het net. Dat moet je als sparringpartner zoveel mogelijk proberen na te bootsen. Het is natuurlijk ook belangrijk om niet te veel ballen te missen.” Daar helpt Seppe z’n achtergrond als tennisser en als trainer hem bij.

Finale

Tijdens de wedstrijd is het aan Naomi Osaka zelf, en kan Seppe als sparringpartner nog maar weinig doen. “Tijdens de match mag je niet coachen, dus kun je eigenlijk maar weinig doen. Je probeert om haar beste supporter te zijn en haar op die manier te ondersteunen.” Seppe had dan ook niet veel last van stress tijdens de wedstrijden, maar dat veranderde tijdens de finale. “Ik had van de eerste tot de laatste bal buikpijn van de zenuwen. Na de laatste bal valt er een hoop last van je schouders. Dat is echt een zalig gevoel.”
 

Nadien vloeide er champagne, maar echt tijd voor een groot feest was er niet. “Ik heb Naomi zo’n tien minuten gezien. Daarna moest ze van interview naar interview. De finale was rond negen uur en we waren terug in het hotel rond twee uur ’s nachts. De volgende dag zijn er ook verplichte fotoshoots, dus echt feesten zat er niet in. Al die verplichtingen die erbij komen, dat verbaasde mij wel.”

Toekomstige toptrainer?

Of Seppe in de toekomst nog Osaka’s sparringpartner zal zijn, is voorlopig nog koffiedik kijken. “Over de verdere toekomst hebben we het nog niet gehad. Ik heb de start zeker niet gemist, maar het zal ook wat van haar vaste sparringpartner afhangen. Ik hoop natuurlijk wel dat het hier niet eindigt.”

Eén ding is al wel zeker: Seppe is stilaan naam aan het maken in het tenniswereldje. Zo hoopt hij stiekem door te groeien tot trainer. “Het is een moeilijke wereld, maar als die kans zich voordoet wil ik ze zeker met beide handen grijpen.” De Kempenaar heeft zijn twee diploma’s van jeugdcoach al op zak. Momenteel volgt hij bij Tennis Vlaanderen zijn derde trainerscursus om ook als coach op competitieniveau aan de slag te kunnen. “Ik wil mezelf alleen maar verbeteren en zoveel mogelijk over het tennis te weten komen.”

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Heerlijk lenteweer lokte afgelopen week veel Gentse studenten naar buiten. Op het Sint-Pietersplein konden studenten vanaf dinsdag 2 maart eindelijk weer coronaproof met elkaar afspreken. Ook al was het dan in op de grond getekende krijtcirkels. Stamp-reporter Emmi ging dinsdag en woensdag de sfeer opsnuiven.

Dinsdagmiddag 2 maart op het Sint-Pietersplein in centrum Gent: de krijtcirkels op de grond in de schaduw zijn leeg – daarvoor is het nog net iets te fris. Vier studenten praten vanuit hun cirkel met studenten uit een andere cirkel en sommigen hebben zelfs een stoel meegebracht. De sfeer is rustig, maar de gevoelens gemengd. Zijn die cirkels echt nodig? “We vinden het een goed iniatief,” zegt Julie, “Omdat we op die manier toch kunnen afspreken. Volgende week is het al één jaar dat we opgesloten zitten.”

Geen cirkels, maar terrassen

In de cirkel ernaast praten studenten Laura , Elise en Febe met elkaar. “We zijn hier blij mee, omdat we op ons gemak kunnen praten onder vriendinnen en niet worden gestoord,” zegt Elise. Maar student handelsingenieur Maxime is kritischer: “Welk nut hebben cirkels als veel studenten met meer dan vier samenzitten en de politie niet hard optreedt?” Uit een grote muziekversterker die iets verder naast een groep jongens staat, weerklinkt intussen Memories van David Guetta.

Terwijl politieagenten zigzaggen tussen de cirkels, staan Merel en Lisa midden op het plein met een paar vrienden te kubben. “Aan cirkels met meer dan vier mensen geeft de politie enkel een waarschuwing,” zegt studente psychologie Lisa. “We komen naar hier omdat het coronaproof is, maar in feite wordt er te weinig gecontroleerd.” Ook Marc en Elise, studenten farmaceutische en pedagogische wetenschappen, begrijpen het niet goed. “De overheid zou beter de terrassen in de horeca laten heropenen,” zegt Marc. “De uitbaters kunnen dan controleren of hun klanten de maatregelen naleven.”

Music, please

“We komen naar hier voor de sfeer en verbondenheid onder de studenten,” vertelt studente lichamelijke opvoeding Nel, die een flesje Cherry Chouffe in haar hand houdt. Vorige week stelde Gents burgemeester Mathias De Clercq (Open VLD) in de hele stad een glasverbod én een verbod op versterkte muziek in. Het muziekverbod is intussen afgezwakt en geldt het pas vanaf 20 uur. Het glasverbod houdt stand.

De volgende dag, op woensdag 3 maart organiseert modemerk Generation Voodoo met “I Wanna Dance” een actie om aandacht te vragen voor de situatie van studenten in deze pandemie. In de dagen ervoor had de organisatie de studenten opgeroepen om tussen 14u en 15u het liedje “Nein Man, Ich will noch nicht gehen” van de Duitse elektro-house band Laserkraft 3D luid af te spelen en de ramen van hun studentenkoten wijd open te zetten, zodat de hele stad zou baden in muziek. De actie kwam er als antwoord op het muziekverbod van burgemeester Matthias Declercq (Open VLD).

Plezier maken? Verboden

“Dat verbod werd intussen afgezwakt,” geeft organisator Lennart Creël toe. “Maar we hebben alles toch laten doorgaan omdat we geen gas willen terugnemen. We hebben voor dat liedje gekozen omdat de tekst de huidige situatie van de studenten, die nauwelijks ademruimte hebben, goed weergeeft.”

Ook veel studenten vonden het muziekverbod overdreven. “Burgemeester De Clercq gaf met het muziekverbod een signaal dat plezier maken totaal verboden was,” aldus studente taal-en letterkunde Margot. “Buiten genieten van de zon en naar muziek luisteren is bijna het enige wat we nog mogen doen.” Ook studente politieke wetenschappen Merel begrijpt het nut van het verbod niet goed. “Een muziekverbod zal toch geen samenscholingen tegenhouden?”