Hoe kijken jongeren zelf naar de protesten van de voorbije weken?

In Brussel vonden de afgelopen weken verschillende protesten plaats tegen de hervormingen in het Franstalig onderwijs. Heel wat scholieren namen deel aan de betogingen, die op sommige momenten uitmondden in rollen. Onze reporters Julie en Loui gingen op pad en vroegen jongeren hoe zijn naar de protesten kijken.

Lees ook: Studentenprotest in Brussel mondt uit in kat-en-muisspel: “Zouden we gehoord zijn, zonder geweld? Ik denk het niet”

Bekijk ook: Uitgelegd | Studenten protesteren tegen besparingen in het Franstalig onderwijs

Opinie | “Ook in ‘een klein stationnetje’ proberen mensen op hun werk te geraken”

“Amper zeven opstappers per dag.” Dat cijfer haalde de kop van een HLN-artikel over Belgische stations. Maar wat met die zeven mensen, vraagt Jeroen Verachtert zich af. “Wie alleen reizigers telt, mist de vraag wat zo’n halte betekent voor wie erop rekent om op het werk, op school of bij familie te geraken.”

Volgens recente cijfers van spoorwegmaatschappij NMBS zijn er zeven stations in ons land waar er dagelijks maximaal vijftien reizigers een trein nemen: Vijfhuizen in Erpe-Mere (15) Callenelle (14), Pry (14), Harchies (12), Aalst Kerrebroek (10), Beignée (8) en dus ook Hourpes nabij Charleroi waar dus “Amper zeven opstappers zijn.”

Een weinig gebruikte halte kan op papier overbodig lijken. Maar welke alternatieven hebben de reizigers als ze verdwijnt? Die vraag moet meewegen wanneer we beslissen waar ons openbaar vervoer nog halt houdt.

Besparen op het spoor: de harde cijfers

Die discussie speelt bovendien op een moment waarop de Belgische spoorsector fors moet besparen. Voor 2026 is een besparing van 100 miljoen euro voorzien. Over de periode 2025-2029 loopt de geplande besparingsinspanning voor NMBS en Infrabel samen op tot 675 miljoen euro.
Daar komt nog bij dat het huidige openbaredienstcontract van de NMBS tot 2032 loopt. Daarna wordt de openbare spooropdracht verder opengesteld voor concurrentie. NMBS bereidt zich daarom nu al voor op een competitievere markt en noemt daarbij onder meer kostenbeheersing als aandachtspunt.

“Voor sommige reizigers kan een kleine halte het verschil maken tussen zelfstandig ergens geraken of afhankelijk worden van anderen”

Jeroen Verachtert

Dat betekent niet dat kleine stations automatisch zullen verdwijnen. Maar wanneer een spoorwegmaatschappij tegelijkertijd moet besparen en competitiever moet worden, is het niet ondenkbaar dat verbindingen en haltes met weinig reizigers sneller ter discussie komen.

Wat met die zeven mensen?

Sommigen zullen zeggen dat het sluiten van een station met amper zeven opstappers een logische besparing is. Toch mogen we niet vergeten dat ook die mensen recht hebben op mobiliteit. Niet iedere bevolkingsgroep heeft dezelfde verplaatsingsnoden. Sommige mensen zijn daardoor afhankelijker van het openbaar vervoer dan anderen.

Niet iedereen beschikt over een wagen of kan zomaar naar een ander station rijden. Voor sommige reizigers kan een kleine halte het verschil maken tussen zelfstandig ergens geraken of afhankelijk worden van anderen.

Mobiliteit en sociale ongelijkheid

Uit de MONITOR-enquête over de mobiliteit van Belgen uit 2019 blijkt dat het openbaar vervoer vooral bij lagere inkomens een belangrijke rol speelt. Bij gezinnen met een maandinkomen onder 1.499 euro gebeurt 16 procent van de verplaatsingen met de metro, tram of bus. Vanaf een maandinkomen van 3.000 euro ligt het aandeel van het openbaar vervoer onder 10 procent.

Deze cijfers hebben betrekking op metro, tram en bus, en dus niet op de trein. Die nuance is belangrijk. Toch tonen ze aan dat besparingen op het openbaar vervoer mensen met lagere inkomens disproportioneel kunnen treffen.

Bovendien wordt niet alleen op federaal niveau bespaard. Vlaanderen schrapte of verminderde voor de begroting van 2026 ook verschillende mobiliteitssubsidies, onder meer voor halte-infrastructuur en Hoppinpunten. De budgettaire impact daarvan bedraagt ongeveer 1,16 miljoen euro.

“Minder haltes of een minder toegankelijk openbaar vervoer kunnen mensen die wel over een alternatief beschikken opnieuw richting de auto duwen”

Jeroen Verachtert

Daarnaast is er de klimaatkwestie. Minder haltes of een minder toegankelijk openbaar vervoer kunnen mensen die wel over een alternatief beschikken opnieuw richting de auto duwen. Bovendien bevat het openbaredienstcontract de doelstelling om het treinaanbod tegen 2032 met 10 procent uit te breiden. De discussie zou daarom niet alleen mogen gaan over hoeveel een kleine halte vandaag kost, maar ook over welke rol het spoor in de toekomst moet spelen.

Achter de zeven reizigers

Natuurlijk moet ook een openbare spoorweg efficiënt omgaan met belastinggeld. Een halte waar nauwelijks reizigers opstappen, mag kritisch worden bekeken. Maar kostenefficiëntie mag niet het enige criterium zijn.

Voor de NMBS zijn die zeven mensen misschien slechts zeven opstappers in een tabel. Voor die reizigers zelf kan hun halte het verschil betekenen tussen zelfstandig ergens geraken of afhankelijk worden van een auto, familie of een veel langere verplaatsing.

Zeven reizigers lijken op het eerste gezicht bijna niets. Maar wie verder kijkt dan dat cijfer, ziet een veel groter verhaal: over besparingen, concurrentie, klimaat, sociale ongelijkheid en vooral over de vraag voor wie we ons openbaar vervoer uiteindelijk gaan organiseren.

Uitgelegd | Kunnen de Democraten Trump afzetten als ze de midterms winnen?

In de Verenigde Staten komen de midterms eraan. Trump waarschuwde Republikeinse parlementsleden dat de Democraten hem zullen proberen af te zetten als de Republikeinen de verkiezingen verliezen. Maar kan dat ook echt? Reporter Rob Declerck legt het uit.

Journalist: Rob Declerck
Video: Dries Basraoui & Belinay Balci
Montage: Rob Declerck

Lees ook: Wat betekenen de midterms in de VS voor het oude continent? “Europa zal het moeten uitzweten”

Wat betekenen de midterms in de VS voor het oude continent? “Europa zal het moeten uitzweten”

Als Amerikaans president Donald Trump na de tussentijdse verkiezingen meer tegenwind krijgt van het Congres, komt er mogelijks meer ruimte voor een andere Amerikaanse koers die voordelig kan zijn voor Europa. Reporter Pablo Verhaeghe wikt en weegt dat scenario met Amerika-kenner Björn Soenens.

Twee jaar na de presidentsverkiezingen gaan de Amerikanen opnieuw naar de stembus voor de midterms of tussentijdse verkiezingen. Tijdens deze verkiezingen op 3 november wordt het grootste deel van het Congres, dat bestaat uit Het huis van Afgevaardigden en de Senaat, opnieuw verkozen.

“Waaraan geef je het liefst geld uit? Aan onderwijs? Aan cultuur? Aan dingen die de maatschappij verfraaien? Of aan wapens?” Met die vragen legt VRT-journalist en Amerikakenner Björn Soenens bloot waar Europa dertig jaar omheen heeft gedraaid. Na de Koude Oorlog was er een vredesdividend, er ging toen minder budget naar defensie omdat er minder geopolitieke spanningen waren. Dat feest is ondertussen al even voorbij. De oorlog in Oekraïne en de veranderende houding van de Verenigde Staten tegenover Europa maken duidelijk dat het continent opnieuw moet nadenken over zijn onafhankelijkheid in een verbonden wereld. 

Ook de Amerikaanse verkiezingen van 3 november spelen daarin een rol. De Amerikanen kiezen alle 435 leden van het Huis van Afgevaardigden en een derde van de Senaat. De uitslag bepaalt hoeveel tegenwind de Amerikaanse president Donald Trump krijgt in de laatste twee jaar van zijn ambtstermijn, maar kan ook gevolgen hebben voor de relatie tussen de Verenigde Staten en Europa.  

De midterms

De tussentijdse verkiezingen worden een belangrijke test voor Trump. Bijna twee jaar na zijn terugkeer in het Witte Huis krijgen de Amerikanen de kans om hun oordeel over zijn beleid uit te spreken. De vraag is dan ook of de kiezers achter Trump blijven staan, of kiezen voor het Democratische tegengewicht. 

De peilingen wijzen alvast in de richting van de Democraten. Volgens ‘Race to the White House’ staan zij landelijk op 51,8 procent, tegenover 42,7 procent voor de Republikeinen. Dat blijkt uit een laatste update van 2 november.

Trumps lage populariteit speelt daar een rol in. De populariteitspeiling van The New York Times toont aan dat slechts 37 procent van de bevolking zijn beleid goedkeurt. Dat is het laagste populariteitscijfer voor een president vóór de midterms sinds Harry Truman in 1946.  

Wat gebeurt er als de peilingen kloppen? Trump zal decreten blijven uitvaardigen, en kan elke Democratische wet blokkeren met zijn veto. “Dan ga je wettelijke stilstand zien”, voorspelt VRT-journalist en voormalig VS-correspondent Björn Soenens aan StampMedia. Wat een Democratisch Huis wel kan doen, zijn onderzoekscommissies oprichten naar mogelijke corruptie en belangenvermenging van de president.

Een progressieve wind 

De Democraten spelen in op de onvrede over de president. Door de Verenigde Staten waait een progressieve wind, die de nadruk legt op betaalbare gezondheidszorg en een eerlijke verdeling van de lasten. Abdul El-Sayed, kandidaat voor de Senaat in Michigan, is daar een voorbeeld van.

“Als Trump verliest, heeft hij dat bijna integraal aan zichzelf te wijten”

VRT-JOURNALIST EN VOORMALIG VS-CORRESPONDENT BJÖRN SOENENS

De lage populariteit van Trump, en de opkomende progressieve wind zijn volgens Soenens “de natuurlijkste zaak van de wereld.” De president heeft het immers zelf zover laten komen. Er was geen pandemie waar hij niets aan kon doen, maar de stijgende prijzen en energiemarkten raken de bevolking. “Dat zijn allemaal thema’s die hij zichzelf heeft toegebracht”, aldus Soenens. “Verliest hij, dan heeft hij dat bijna integraal aan zichzelf te wijten.”  

Het echte gevaar ligt daarom niet per se bij de Democraten, maar binnen zijn eigen partij. Is de nederlaag zwaar genoeg, dan beginnen Republikeinen te denken aan 2028 en zeggen ze: ‘Trump, dat is een besmet merk.’ Pas dan zou Washington echt van koers kunnen veranderen. Maar Soenens is eerlijk: “Het zijn voorspellingen op basis van wat er nog niet is gebeurd.”

Kan Europa nog op de VS rekenen?

Hoe ver Amerikaanse binnenlandse politiek en Europese belangen van elkaar staan, bleek de voorbije weken. Op 12 oktober keurde de Raad van de Europese Unie haar grootste sanctiepakket tegen Rusland ooit goed. Enkele dagen later zette Trump nieuwe Amerikaanse Ruslandsancties op pauze, terwijl dat het maatregelen waren die het Congres had goedgekeurd en die hij zelf had ondertekend. Eerder sloot hij al een akkoord om Russische diesel te importeren, in de hoop dat de prijs aan de pomp daalt vóór de verkiezingen.  

Soenens stelt dat het de eerste keer in tachtig jaar is dat de leider van de NAVO een vorm van ontrouw tentoonspreidt. “Het is alsof jij een vriend bent van iemand en jullie vechten samen tegen een externe vijand, en plots hoor je dat je vriend eigenlijk op weekend gaat met die vijand.”

Republikeinen waren ooit de felste tegenstanders van Moskou. Soenens: “Nu worden min of meer zoete broodjes gebakken met Rusland.” Trump wil de wereld verdelen tussen de VS, China en Rusland en voor de rest met rust gelaten worden, een dapper Oekraïne ligt zo zijn plannen dwars.  

De midterms kunnen hier iets veranderen, maar minder dan Europa hoopt. Het sanctiedossier tegenover Rusland toont dat het Congres wetten kan maken die de president kan opschorten. Toch is er ook een vleugel Republikeinen die terug wil naar een hardere lijn tegenover Rusland, en die krijgt meer ruimte naarmate Trump zwakker wordt. 

“De Europese defensie-industrie komt opnieuw op gang en ook Oekraïne bouwt zijn eigen militaire capaciteit uit”

VRT-JOURNALIST EN VOORMALIG VS-CORRESPONDENT BJÖRN SOENENS

Trump verwijt Europa dat het zijn veiligheid jarenlang aan de Verenigde Staten heeft uitbesteed. Volgens Soenens is dat veel te eenzijdig. “Tijdens de Koude Oorlog investeerden Europese landen ook al tussen de 3 en 5 procent van hun bbp aan defensie.” 

Vorig jaar spraken de NAVO-bondgenoten in Den Haag af om hun defensie-uitgaven tegen 2035 op te trekken tot vijf procent van hun bbp. Hoewel België die doelstelling waarschijnlijk niet zal halen, ziet Soenens dat Europa wakker is geschud. “De Europese defensie-industrie komt opnieuw op gang en ook Oekraïne bouwt zijn eigen militaire capaciteit uit, onder meer met luchtafweersystemen en langeafstandsraketten.”

Handel als machtsmiddel

Ook handel is een wapen. Met tarrifs dwingt Trump handelspartners tot toegevingen, maar Europa heeft daar één grote troef tegenover: 450 miljoen consumenten. Zowel Washington als Moskou hebben er belang bij dat Europa verdeeld raakt. Een verdeeld Europa staat immers zwakker tegenover buitenlandse concurrenten, zoals de VS en Rusland.

“Als je verdeeldheid zaait, zorg je ervoor dat de regels voor buitenstaanders, voor buitenlandse concurrenten, minder strak worden”, legt Soenens uit. “Landen als de VS en Rusland kunnen dan afzonderlijke EU-lidstaten onder druk zetten en zo hun eigen belangen doordrukken. De Europese regels en afspraken worden daardoor moeilijker gezamenlijk te verdedigen.”

De Europese eenheid wordt zo op de proef gesteld door het isolationistische handelsbeleid van Trump. Het akkoord van Turnberry begrenst de meeste Amerikaanse invoerheffingen op Europese goederen op vijftien procent. Maar in februari oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof dat Trump zijn noodbevoegdheden had overschreden, waarna hij naar andere juridische achterpoortjes zocht om zijn beleid voort te zetten. 

“Europa verspeelt zijn grootste troef als de lidstaten elk apart gaan onderhandelen”

VRT-JOURNALIST EN VOORMALIG VS-CORRESPONDENT BJÖRN SOENENS

De Europese Commissie keurde het akkoord toch goed, maar bouwde verschillende beschermingsmechanismen in. Op bepaalde afgeleide staal- en aluminiumproducten staat nog altijd een heffing van vijftig procent. Als de Verenigde Staten die heffingen tegen 31 december niet hebben aangepast, kan Europa de voordelen voor bepaalde Amerikaanse producten opschorten.  

Wat kunnen de midterms hieraan veranderen? Grondwettelijk beslist het Congres over handel, maar het geeft die bevoegdheid grotendeels aan de president. Een Democratisch Huis kan nieuwe volmachten tegenhouden, maar bestaande heffingen zomaar schrappen lukt niet zonder ook de Senaat en de president mee te krijgen. Want Trump kan zijn veto gebruiken.  

De kiezer heeft het laatste woord. Want een president die op 3 november wordt afgestraft voor de hoge prijzen, heeft weinig zin in nieuwe heffingen. Dat zou Europa kansen kunnen bieden, maar nog steeds geen zekerheid. Democraten zijn ook niet automatische vrienden van Europa. Daarom is de waarschuwing van Soenens zo van belang: “Europa verspeelt zijn grootste troef als de lidstaten elk apart gaan onderhandelen.”

Een evenwicht tussen macht én moraal

Zo komen we terug bij de vraag waarmee we begonnen: waaraan geef je het liefst geld uit? Meer investeren in defensie om Europese onafhankelijkheid te versterken, is dus een must. Aangezien de koers waarbij zowel de VS als Europa afhankelijk zijn van elkaar geen garantie op vrede biedt. “Zelfs al kochten we olie en gas, ze zijn toch de oorlog ingetrokken”, benadrukt Soenens. Anderzijds moet Europa zijn waardensysteem behouden, ook wanneer het zijn militaire en economische macht versterkt. Volgens Soenens is net die combinatie van macht en moraal essentieel. 

Een geloofwaardige defensie uitbouwen, Oekraïne en als Europese Unie een gezamenlijk antwoord bieden op economische druk zijn allemaal ingrediënten voor een sterk Europa. Als Trump na de verkiezingen meer tegenwind krijgt, komt er mogelijks meer ruimte voor een andere Amerikaanse koers. Maar hoe dan ook, besluit Soenens, “Europa zal het moeten uitzweten en ze zullen een vuist moeten maken.”

Helina was lid van Go Church: “Ik werd emotioneel gemanipuleerd”

Na onderzoeken van Pano en De Morgen, en HLN en VTM Nieuws blijft Go Church voorlopig welkom in Brugge en Duffel, tot minstens het einde van dit jaar. Dat roept bij veel mensen vragen op. Onze reporters spraken met Helina over haar ervaringen bij Go Church.

🎤 🎥 ✂️: Belinay Balci, Dries Basraoui & Rob Declerck.

Vlog | Achter de schermen bij ‘De tafel van Tine’

Onze reporter Julie De Koker neemt jullie mee achter de schermen van De tafel van Tine.

Samen met de andere reporters woonde ze een opname van de talkshow bij. Heel wat BV’s schoven mee aan die befaamde tafel aan.

Next up: een blik op “al die knopjes en apparatuur”, want bij zo’n opnamedag komt veel meer kijken dan je denkt!

🎤🎥✂️: Julie De Koker

Het verhaal achter de verkiezingsuitslag in Servië: hoe werd Aleksandar Vucic zo machtig?

Servië is sinds 25 oktober in de ban van een historische uitslag van de parlementsverkiezingen. Afgetreden president Aleksandar Vucic verloor met een aardig verschil van De Studentenlijst. Servië lijkt nu een nieuwe koers te gaan varen, maar hoe is het in de eerste plaats zo ver kunnen komen?

Volgens projecties haalde de nieuwe oppositielijst van De Studentenlijst een absolute meerderheid in het parlement met 140 van de 250 zetels. De Servische Progressieve Partij van Aleksandar Vucic zou nog zo’n 105 zetels overhouden. Die uitslag betekent dat er na veertien jaar een einde komt aan de regeerperiode van Vučić, die jarenlang premier en president was van het land.

Nadat hij de Servische Radicale Partij verliet, richtte Aleksandar Vucic samen met Tomislav Nikolic de Servische Progressieve Partij op in 2008. Beide splitsten zich af van hun voormalige ultranationalistische partij om een gematigder, pro-Europees beleid te voeren en corruptie aan te pakken.

Die nieuwe visie sloeg ook aan bij de Serviërs. Zo won Nikolic in mei 2012 de presidentsverkiezingen. Nikolic droeg toen de partijleiding over aan Vucic. In diezelfde maand werd de Servische Progressieve Partij ook nog de grootste partij in de parlementsverkiezingen. Vucic werd daardoor vicepremier en minister van Defensie in een coalitieregering.

Na de verkiezingsoverwinningen in 2012 moest de gematigde visie geleidelijk aan plaatsmaken voor een meer populistisch beleid, gericht op het behoud van de macht. Zo werd de druk op de onafhankelijkheid van de kritische media of rechtspraak steeds groter.

Toch kon Vucic de macht naar zich toe blijven trekken, omdat de anti-corruptiecampagnes van zijn partij erg populair waren bij het volk. Vucic misbruikte zijn momentum door op het toppunt van zijn populariteit de stekker uit de toenmalige regering te trekken, met vervroegde parlementsverkiezingen tot gevolg. Hierbij haalde zijn partij in maart 2014 maar liefst 49 procent van de stemmen. Vucic kon hierdoor de sprong van vicepremier tot volwaardig premier maken.

Toenemende corruptie tijdens zijn presidentsperiode

In 2017 besloot Vucic zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen en won. Hoewel de president in Servië voornamelijk een ceremoniële rol heeft, trok Vucic sinds zijn intrede in 2017 al snel de macht naar zich toe. Allereerst behield hij zijn greep op de Servische Progressieve Partij door partijvoorzitter te blijven, ondanks dat een president dat volgens de grondwet niet mag.

Vucic deed daarnaast een nieuwe strategische zet door Ana Brnabic als premier voor te dragen, een openlijk homoseksuele technocraat zonder partij of achterban. Vucic kon rekenen op de steun van zijn partij waardoor een niet-politiek expert als premier werd ingehuldigd.

Op 1 november 2024 stortte een betonnen luifel van een pas gerenoveerd treinstation in Novi Sad in. Daarbij kwamen 16 personen om het leven. Die gebeurtenis kwam symbool te staan voor alle corruptie in Servië, en veroorzaakte enorme verontwaardiging en protest

Het profiel van premier Brnabic gaf Servië een modern, westers en hervormingsgezind gezicht. Achter de schermen kon Vucic echter profiteren van het gebrek aan expertise van de premier, waardoor hij de controle behield over de grote geopolitieke dossiers, de economie en de veiligheidsdiensten.

Naast partijcontrole, had Vucic nog andere strategieën om zijn macht te vergroten. Zo kreeg de Servische Progressieve Partij controle over de staatsmedia en commerciële zenders. Dat zorgde ervoor dat er steeds meer regeringspropaganda te zien was die de oppositie zwart maakte en dat er steeds minder ruimte was voor kritiek.

Daarnaast is de partij van Vucic uitgegroeid tot een massapartij van wel 750.000 leden. Ambtenaren werden ook stilaan verplicht om lid te worden van de Servische Progressieve Partij en om voor de partij te stemmen. Ook riep Vucic tijdens zijn regeerperiode in totaal vijf keer vervroegde verkiezingen uit als politieke strategie. Op die manier kon de oppositie uit balans worden gebracht en het mandaat telkens worden hernieuwd. 

Een laatste trucje

De toenemende corruptie uitte zich ook in de Servische infrastructuursector. De regering zorgde voor oneerlijke concurrentie door dure bouwprojecten te gunnen aan bedrijven die nauwe banden hebben met politieke machthebbers. Dat loyaliteit zwaarder weegt dan expertise en veiligheid, is de Servische regering duur komen te staan. Zo stortte op 1 november 2024 een betonnen luifel van een pas gerenoveerd treinstation in Novi Sad in. Hierbij kwamen 16 personen om het leven. Die gebeurtenis kwam symbool te staan voor alle corruptie in Servië, en veroorzaakte enorme verontwaardiging en protest.

Na het voorval in Novi Sad is de Studentenlijst ontstaan. Ze voeren al sinds 2024 protest en willen de corruptie en alleenheerschappij van Vucic beëindigen. Ze staan voor het herstel van de democratie en onafhankelijke rechtspraak en media.

De Studentenlijst voert al sinds 2024 protest en wil de corruptie en alleenheerschappij van Vucic beëindigen

Daarnaast pleiten ze voor een bestuur dat gebaseerd is op vakinhoudelijke expertise, in plaats van partijloyaliteit. De Studentenlijst zorgt voor het eerst in lange tijd voor echte oppositie, en vroeg dit keer zelf voor vervroegde verkiezingen. Daarbij had Vucic nog een laatste strategie. Hij nam ontslag als president en maakte zich lijsttrekker van de Servische Progressieve Partij in de hoop premier te kunnen worden bij winst. Op 25 oktober trokken de Serviërs uiteindelijk weer vroeger dan gepland naar de stembus.

Een andere koers: wat nu?

De Studentlijst kon Vucic voor het eerst sinds veertien jaar van de troon stoten. De beweging behaalde een absolute meerderheid met ongeveer 52.9 procent van de stemmen. Vucic erkende zijn nederlaag snel en gaf al aan de oppositie te gaan leiden. Het is nu echter de vraag welke koers Servië zal uitgaan.

De Europese Unie reageerde alvast enthousiast en wil hen helpen met broodnodige hervormingen op het gebied van anti-corruptie en rechtsstaat. Tegelijk staat de inkomende regering voor een gigantische uitdaging. De Studentenlijst bestaat namelijk grotendeels uit politiek onervaren academici en experts die verenigd waren tegen Vucic,  maar nog geen concrete beleidsagenda hebben gevormd voor de complexe buitenlandse politiek of de economie van het land.

Opinie | “De VS kennen een streng migratiebeleid, behalve als je een vriend van Trump bent”

Braziliaans presidentskandidaat Flavio Bolsonaro is gearriveerd in de Verenigde Staten nadat hij na zijn verkiezingsnederlaag vluchtte voor vervolging. President Trump, die van een streng migratiebeleid één van zijn belangrijkste strijdpunten heeft gemaakt, ontving hem met open armen. “Wanneer de regering zo nadrukkelijk inzet op strikte handhaving”, schrijft Pablo Verhaeghe, “mag ze ook uitleggen waarom bepaalde mensen wel op haar gastvrijheid kunnen rekenen.”

De Braziliaanse bevolking koos afgelopen weekend voor democratie. Lula da Silva werd door het volk opnieuw tot president gekroond, en dat tegen alle verwachtingen in. Tegenstander Flavio Bolsonaro, zoon van ex-president Jaïr Bolsonaro, moest daarmee zijn ambities opbergen.

Wie ook zijn Braziliaanse ambities moest opbergen, was de Amerikaanse president Donald Trump. Nog een extreemrechtse president in Latijns-Amerika was ongetwijfeld een Brazilian dream. Bolsonaro vertrok dan maar na zijn verlies om zijn American dream waar te maken.

Vrees voor vervolging

En dus vertrok hij naar de Verenigde Staten. Dat terwijl hij van het Braziliaanse Hooggerechtshof een uitreisverbod had gekregen en zijn paspoort moest inleveren. Zelf beweerde hij nochtans geen plannen te hebben om Brazilië te verlaten. Toch vertrok hij uit vrees voor vervolging in verband met witwasbeschuldigingen.

Gelukkig heeft hij in de Verenigde Staten nog vrienden zitten. Trump liet immers verstaan dat Bolsonaro en zijn familie welkom zijn en dat hun visa klaarligt. De president die zijn politieke carrière bouwde op het sluiten van grenzen, blijkt zo plots bijzonder gastvrij wanneer de juiste persoon aan de deur staat.

“De president die zijn politieke carrière bouwde op het sluiten van grenzen, blijkt zo plots bijzonder gastvrij wanneer de juiste persoon aan de deur staat”

Pablo Verhaeghe

Bolsonaro is nochtans de verpersoonlijking van alles waar de Trump-administratie tegen is. Een vreemdeling die het land binnenkomt, terwijl hij in zijn thuisland met justitie in aanraking dreigt te komen. Trump zegt het uitschot uit andere landen te willen tegenhouden en oppakken. De definitie van ‘uitschot’ blijkt dan toch flexibeler dan gedacht. Want wie niet in de smaak valt van de president, kan maar beter zijn koffers pakken. Wie bevriend is met de president, krijgt blijkbaar een visum, ongeacht het profiel.

Keniaanse verpleegkundige

Eén van de velen die niet over die luxe beschikken, is Maureen Wanjirru Ngure. De Keniaanse verpleegkundige en moeder van twee kinderen werkte en woonde bijna twintig jaar in Californië. Op 22 september werd ze door ICE, de Amerikaanse immigratiedienst, naar Kenia gedeporteerd nadat ze in augustus tijdens een afspraak bij de immigratiedienst was opgepakt. Ze had geen strafblad en werkte als verpleegkundige. Tijdens de coronapandemie hielp ze zelfs bij de test- en vaccinatieprogramma’s in haar regio.

Het verhaal van Maureen staat zo in schril contrast met de manier waarop Washington zich opstelt tegenover Bolsonaro. Hoeveel waarde hecht de regering aan iemands bijdrage aan de samenleving, aan de naleving van regels of aan de individuele omstandigheden?

Trump heeft van een streng migratiebeleid één van zijn belangrijkste politieke strijdpunten gemaakt. Daarbij wordt vaak de indruk gewekt dat wie zich aan de regels houdt weinig te vrezen heeft, terwijl wie ze overtreedt het land moet verlaten. Maar wanneer de regering zo nadrukkelijk inzet op strikte handhaving, mag ze ook uitleggen waarom bepaalde mensen wel op haar gastvrijheid kunnen rekenen.

De boodschap is duidelijk: wees niet zoals Maureen. Jarenlang bijdragen aan de samenleving volstaat blijkbaar niet. Je kan beter Bolsonaro zijn en de juiste vrienden hebben.

God bless America.  

15.000 jongeren halen samen meer dan één miljoen euro op tijdens YOUCA Action Day

Meer dan 15.000 studenten namen dit jaar deel aan YOUCA Action Day. In plaats van een dag op school door te brengen, gaan ze aan de slag op de werkvloer om een goed doel te steunen. Het loon van die dag, 70 euro, gaat naar organisaties wereldwijd die zich inzetten voor economische gelijkheid en meer kansen voor jongeren.

Bekijk ook: 120 jongeren komen op voor een eerlijk economisch systeem tijdens Youca Ambassadeursdag

Jade Slaat is student Journalistiek aan AP Hogeschool in Antwerpen. Dit radiofragment verscheen ook op hun platform wrAP.

Leen Dendievel: “Iemand die angst heeft, is niet zwak. Die heeft veel te lang sterk moeten zijn”

Actrice en schrijfster Leen Dendievel schreef enkele jaren geleden het boek Asem over angst en paniekaanvallen. In deze aflevering van (On)zichtbaar praat ze over het thema. Onder haar levensmotto “Wat kan er wel?” leert Dendievel dat je ook mét paniekaanvallen nog een heerlijk leven kan leiden. “Angst is ook een goeie emotie zijn.”

Amke Dockx, Lara Vrancken, Noor Vanhove, Merle Van den Heuvel, Lieze Steels – en met Lara Bosmans in hun hart – hebben samen één doel: zichtbaar maken wat nog onzichtbaar is. In hun podcast duiken ze in alles wat jongeren raakt – van mentale gezondheid en seksualiteit tot eenzaamheid en pesten. Geïnspireerd door hun eigen ervaringen, en met boeiende gasten, brengen ze onderwerpen die niet vaak genoeg besproken worden aan bod en doorbreken ze zo taboes.