Recensie | “Primetime is één van de beste thrillers van de voorbije jaren” ★★★★★
De nieuwe film van Lance Oppenheim schetst een intense en angstaanjagende blik op het Amerikaanse televisielandschap na 9/11. Primetime verkent de dunne grens tussen journalistieke ethiek en de nietsontziende drang naar succes en erkenning. Met Robert Pattinson in de hoofdrol, die misschien wel het beste acteerwerk van het jaar aflevert.
Amerika, 2006. Het televisieprogramma To Catch a Predator groeit uit tot een kijkcijferhit. In het programma werken producenten van Dateline NBC samen met de politie om online kinderlokkers te ontmaskeren. Ze doen zich op het internet voor als minderjarigen en lokken mannen die seksuele bedoelingen hebben naar een woning.
Daar worden ze ontvangen door een jongvolwassen acteur die een minderjarige speelt, een zogenaamde ‘decoy’. Maar eenmaal binnen wacht hen een onaangename verrassing: presentator Chris Hanson confronteert hen met hun gedrag, waarna de politie hen arresteert. Verborgen camera’s leggen alles vast voor uitzending op de nationale televisie.
In Primetime maakt regisseur Lance Oppenheim van de opkomst en de groeiende populariteit van het programma een deels fictieve vertelling. Het resultaat is een beklemmende misdaadthriller die gaandeweg steeds meer de contouren van een horrorfilm aanneemt.
Botsende motieven
Oppenheim speelt op een bijzonder interessante manier met de moraal en de motieven van zijn personages. Centraal staat Chris Hanson, vertolkt door Robert Pattinson, die in de loop van de film steeds obsessiever wordt en langzaam zijn greep op de werkelijkheid lijkt te verliezen. Daartegenover staat hoofdproducent Andie Bender (Merritt Wever), die het programma vooral als een goudmijn beschouwt. Voor haar draait alles om de perfecte beelden, zoveel mogelijk drama en hoge kijkcijfers.
“Primetime levert Robert Pattinson misschien wel zijn beste vertolking tot nog toe op. Zijn Chris Hanson is veeleer een karikatuur van de echte presentator. Een verpersoonlijking van de angst en het ontzag die Hanson bij zijn publiek oproept“
Nasse Claes
Het meest onschuldige personage is Dan Plum, overtuigend gespeeld door Skyler Gisondo. De gevoelige jongeman droomt van een carrière als acteur en gaat als ‘decoy’ aan de slag bij het programma, in de hoop zo bekendheid te verwerven. Maar voor het productieteam is hij niet veel meer dan een mascotte die de kijkcijfers moet opkrikken. Zijn kwetsbaarheid lijkt niemand echt te interesseren.
Recht uit 2006
Ook visueel maakt Primetime indruk. Het camerawerk weet de sfeer van 2006 feilloos op te roepen. De confrontaties met de kinderlokkers worden vastgelegd met verborgen camera’s, net als in het oorspronkelijke televisieprogramma. In de scènes achter de schermen kiest Oppenheim dan weer voor een uitbundige cinematografie, waarin de kleuren van het scherm spatten.
Naarmate het verhaal vordert, wordt dat kleurgebruik steeds giftiger en beklemmender. Het versterkt de morele corruptie die langzaam aan de oppervlakte komt. De sfeer wordt killer, de confrontaties ongemakkelijker. Wat begint als een misdaadthriller, verandert haast ongemerkt in een horrorfilm. Een bijzonder knappe visuele ontwikkeling.
Pattinson op z’n best
En dan is er Robert Pattinson. Aanvankelijk wilde de acteur alleen als producent bij Primetime betrokken zijn, maar uiteindelijk besloot hij zelf de rol van de bekende en gevreesde televisiepresentator op zich te nemen. Het levert misschien wel zijn beste vertolking tot nog toe op. Zijn Chris Hanson is bewust geen waarheidsgetrouw portret van de echte presentator. Pattinson maakt er veeleer een karikatuur van, een verpersoonlijking van de angst en het ontzag die Hanson bij zijn publiek oproept. Een gedurfde keuze, maar ze werkt wonderwel. Zijn personage is even onvoorspelbaar als complex, en Pattinson weet hem van begin tot eind fascinerend te houden.
Vooral in de vele close-ups toont de acteur zijn klasse. Met nauwelijks meer dan een blik of een kleine verandering in zijn gezichtsuitdrukking domineert hij het scherm. Naarmate de film vordert, oogt zijn personage bovendien steeds vermoeider. Ook dat draagt bij aan de beklemmende sfeer. Camerawerk, verhaal en acteerwerk vallen hier perfect samen.
Primetime is een intelligente, zenuwslopende misdaadthriller, gedragen door complexe personages, indrukwekkende cinematografie en een flinke dosis adrenaline. Maar bovenal is het een film met acteerprestaties die je niet snel vergeet. Robert Pattinson speelt de sterren van de hemel.
Primetime (A24) is nu te zien in de bioscoop.
De nieuwe Vlaamse Jeugdraad is bekend
Maar liefst 6.633 jongeren brachten hun stem uit. Vanaf januari 2027 zetten opnieuw acht jongeren en acht jeugdwerkers van de Vlaamse Jeugdraad zich drie jaar lang in voor de belangen van kinderen, jongeren en jeugdorganisaties. Ze willen ervoor zorgen dat de stem van jonge mensen gehoord wordt bij politieke beslissingen. Reporter Dries Basraoui sprak enkele leden van de nieuwe ploeg.
Column | “ADHD is meer dan je denkt te weten en zoveel meer dan wat de wereld ervan maakt”
Oktober is ‘ADHD awareness month’. Een onderwerp dat reporter Noor Vanhove na aan het hart ligt. “Ik kan duizend verschillende toekomstscenario’s verzinnen zonder aan één te beginnen.”
“Zit eens stil. Pak uw pillen. Heeft niet iedereen een beetje ADHD? Tegenwoordig heeft iedereen ADHD. Duracellkonijn. Luierik. Stuiterbal. Je bent gewoon een beetje afgeleid. ADHD is iets voor drukke jongetjes. Stel je niet zo aan. Je groeit er wel uit. In mijn tijd bestond dat nog niet. Je zou niet zeggen dat jij dat hebt.”
Het is een bloemlezing van wat mensen zeggen over ADHD en mensen die ADHD hebben. Navigeren door een wereld die gemaakt is voor mensen zonder ADHD is best moeilijk. Want ADHD is meer dan stuiteren. ADHD is zoveel meer dan stuiteren.
Het is vaak het gevoel dat je te veel bent, zonder zelf te weten waarom je te luid bent, zonder te weten hoe je die duizend gedachten in je hoofd stil krijgt. Het is te aanwezig zijn. Het is te afwezig zijn. Het is altijd ‘te’.
ADHD is misschien inderdaad wel altijd ‘te’, maar dan op de mooist mogelijke manier: te veel willen geven, te veel liefde voor anderen, te veel blijven doorzetten, te veel dromen. En dat in een wereld die ons soms leert om minder te zijn.
“ADHD is altijd ‘te’, maar dan op de mooist mogelijke manier: te veel willen geven, te veel liefde voor anderen, te veel blijven doorzetten, te veel dromen. En dat in een wereld die ons soms leert om minder te zijn“
Noor Vanhove (22)
In mijn hoofd kan ik alles. Kan ik volhouden, lachen, huilen, roepen, tieren, zorgen, liefhebben, graag zien, koesteren, hopen, overwinnen. Beminnen. Alles geven, nooit opgeven, blijven doorgaan. Geloven, verliezen, niet kunnen kiezen. In mijn hoofd kan ik dwalen en verdwalen. Kan ik mijn eigen weg bepalen. Kan ik geloven in morgen en de dag nadien. Kan ik de wereld zien en kan ik zoveel meer zien.
In mijn hoofd kan ik alles, maar kan ik ook willen dat het allemaal even stopt. Want in mijn hoofd kan ik duizend kanten uit. Maar ook vergeten waar ik naartoe wil. In mijn hoofd kan ik kiezen tussen duizend gedachten, terwijl ik er soms liever simpelweg één wil. Kan ik duizend verschillende toekomstscenario’s verzinnen zonder aan één te beginnen. In mijn hoofd kan ik alles.
Maar kan ik ook een soms iets of wat opgeruimder hoofd willen? En als het even kan minder luid en dat mijn gedachten gaan slapen als de nacht zich sluit.
ADHD is meer dan wat je ziet, meer dan wat je denkt te weten. En zoveel meer dan wat de wereld er soms van maakt.
Noor Vanhove is één van de makers van de podcast (On)zichtbaar. Vorig jaar maakten ze een aflevering over ADHD bij meisjes. Bekijk de podcast hieronder.
De toekomst van de Rode Duivels: “Courtois moet niet meer afkomen”
Wie wordt de nieuwe Eden Hazard? Welke talenten breken door en welke spelers zien wij niet meer terug bij de Rode Duivels? In deze aflevering voorspelt Balgezever de toekomst van de Belgische nationale ploeg.
Balgezever is een voetbalpodcast waarin nationale en internationale voetbalcompetities worden becommentarieerd. Balgezever wordt gemaakt door onder anderen Ibra Ndongo, Rayan Bekkour, Kamiel Schoofs, Keano De Boeck, Soufiane Carauch, Lex Wouters, Selmaan Machmach en Maurits Vercruysse.
“Ze besparen op de zorg en zetten meer in op politie en repressie”
Op het De Coninckplein in Antwerpen kwamen op 15 oktober zo’n honderd mensen samen om te betogen tegen de preventieve arrestaties van gekende overlastplegers in Antwerpen-Noord.
Betogers en hulpverleners uiten hun bezorgdheid over de gevolgen van de aanpak voor kwetsbare mensen. Toen de politie na afloop ontruimde, liep de spanning op en werden twee betogers opgepakt.
Journalist: Dries Basraoui
Camera: Belinay Balci
Montage: Dries Basraoui
Lees ook: Betogers protesteren tegen Antwerpse ‘claimeraanpak’: “Hoe kan je mensen oppakken die niets fout doen?”
Bekijk ook: In beeld | Protest tegen Antwerpse aanpak van ‘claimers’ op het De Coninckplein
Heeft ‘Make America Great Again’ met Bryce Crawford (22) binnenkort een nieuwe posterboy?
De 22-jarige evangelist Bryce Crawford bouwt via sociale media een miljoenenpubliek op en wordt sinds zijn optreden op ‘America Fest’ in 2025 en zijn universiteitstour steeds zichtbaarder binnen conservatieve kringen. Een jaar na de dood van Charlie Kirk rijst de vraag of Crawford diens plaats kan innemen als gezicht van een nieuwe generatie binnen de ‘Make America Great Again’-beweging.
Bryce Crawford groeide op binnen een evangelisch-christelijke omgeving in Cartersville, een stadje in de zuidelijke Amerikaanse staat Georgia. In een interview met Fox News vertelde hij dat hij op veertienjarige leeftijd worstelde met depressie en angstgevoelens. Op zijn zeventiende bereikt hij een dieptepunt, hij overwoog zelfdoding.
Op de avond waarop hij van plan was een einde aan zijn leven te maken, ervoer hij naar eigen zeggen een drastische religieuze gebeurtenis. God zou zijn angsten en depressieve gevoelens op miraculeuze wijze hebben weggenomen. Die ervaring werd het vertrekpunt van zijn religieuze missie. Crawford beloofde God zijn leven te wijden aan hem en besloot in 2022 als missionaris aan de slag te gaan in Los Angeles.
Crawford zet zijn missie voort op sociale media. Hij trekt in LA naar plekken waar cultuur, religie en maatschappelijke overtuigingen met elkaar botsen, zoals Pride-evenementen, de arme wijk Skid Row en een hindoeïstische bijeenkomst. Daar spreekt hij voorbijgangers aan, vraagt hij of hij voor hen mag bidden en probeert hen te overtuigen dat het christelijke geloof hun leven kan veranderen. Die ontmoetingen filmt hij en deelt hij op sociale media, waarmee hij miljoenen views en volgers bereikt.
Binnen evangelisch-christelijke en conservatieve kringen leeft de overtuiging dat religie niet alleen het persoonlijke leven bepaalt, maar ook een manier biedt om de politieke actualiteit te interpreteren
Titels als Preaching the Gospel in the Hood en Gay Man Encounters Jesus illustreren zijn confronterende aanpak. Daarbij ontstaat een spanning tussen het verspreiden van het woord van Jesus en entertainment. Crawford presenteert zijn werk als een religieuze missie, maar de confrontaties worden tegelijk video’s die een online publiek moeten aanspreken. Mensen die niet noodzakelijk op zijn boodschap zitten te wachten, worden onderdeel van content die zijn bereik verder vergroot. De vraag is in hoeverre de ontmoeting nog draait om de persoon die hij aanspreekt, en in hoeverre het individu ook een rol krijgt in het verhaal dat Crawford aan zijn volgers vertelt.
Vicepresident op visite
Begin september was vicepresident J.D. Vance te gast in de podcast van Crawford. Het gesprek draaide om geloof, twijfel en het hiernamaals. Crawford vroeg Vance hoe zeker hij ervan was dat hij naar de hemel zou gaan, op een schaal van één tot tien. Het is een vraag die hij regelmatig stelt aan zijn gesprekpartners. Vance antwoordde met een zeven of een acht. Een jaar eerder zou hij zichzelf naar eigen zeggen slechts een vijf of een zes hebben gegeven.
Ook over de eindtijd liet Vance zich uit. Het zou hem niet verbazen, zei hij, mochten we in de laatste dagen voor de terugkeer van Jezus leven. Daarmee raakte het gesprek een thema aan dat binnen evangelisch-christelijke en conservatieve kringen een belangrijke plaats inneemt: de overtuiging dat religie niet alleen het persoonlijke leven bepaalt, maar ook een manier biedt om de politieke actualiteit te interpreteren.
Vicepresident J.D. Vance krijgt de kans zich nog meer te profileren bij het christelijk-conservatieve publiek, terwijl Crawford zijn bereik en geloofwaardigheid binnen de MAGA-beweging kan versterken
Het meest opvallende moment van de podcast kwam toen Crawford het had over een afbeelding die Donald Trump in april op zijn eigen sociale mediakanaal Truth social had geplaatst. Op de door AI gegenereerde afbeelding was Trump te zien in een wit gewaad, terwijl hij een zieke man leek te genezen. Crawford vertelde Vance dat de afbeelding hem als christen van streek had gemaakt. De vicepresident verdedigde Trump en stelde dat de president niet de bedoeling had gehad om God te beledigen. Crawford zei op zijn beurt blij te zijn dat de afbeelding uiteindelijk werd verwijderd.
Dat Vance tijd vrijmaakt voor een jonge evangelist met miljoenen views op sociale media, belicht Crawfords groeiende zichtbaarheid binnen de Amerikaanse rechterzijde. De ontmoeting kan beide mannen iets opleveren. Vance krijgt de kans zich nog meer te profileren bij het christelijk-conservatieve publiek, terwijl Crawford zijn bereik en geloofwaardigheid binnen de ‘Make American Great Again’-beweging (MAGA) kan versterken.
De schaduw van Charlie Kirk
Naast zijn sociale media bouwde Crawford een bredere werking uit met een podcast, zijn I Love Jesus U.S. Tour en een universiteitstour die doet denken aan de aanpak van Charlie Kirk. Ook sprak hij op ‘America Fest’ in 2025, het jaarlijkse evenement van Turning Point USA, waar hij een preek hield over het christelijk geloof, bekering en verlossing door Jezus Christus, en het belang van het verspreiden van het evangelie.
Charlie Kirk bouwde met Turning Point USA een politieke organisatie uit die jongeren actief bij de conservatieve beweging wilde betrekken. Crawford bereikt eveneens een jong publiek en trekt universiteiten rond om zijn overtuigingen uit te dragen
De vergelijking met Kirk ligt dan ook voor de hand. Kirk bouwde met Turning Point USA een politieke organisatie uit die jongeren actief bij de conservatieve beweging wilde betrekken. Crawford bereikt eveneens een jong publiek en trekt universiteiten rond om zijn overtuigingen uit te dragen. Voorlopig ligt zijn focus op evangelisatie, maar zijn groeiende aanwezigheid op universiteitscampussen en binnen republikeinse kringen brengt hem wel dichter bij het terrein waarop Kirk zijn invloed uitbouwde.
Of Crawford die stap naar uitdrukkelijke politieke boodschappen ook zal zetten, is nog onduidelijk. Zijn universiteitstour kan in de eerste plaats dienen als verlengstuk van zijn religieuze missie, maar zou op termijn ook een opstap kunnen vormen naar een grotere rol binnen de conservatieve beweging. Zijn gesprek met J.D. Vance toont alvast dat hij toegang krijgt tot prominente MAGA-figuren.
Wordt Crawford daarmee de nieuwe posterboy van MAGA? Het is nog te vroeg voor om conclusies te trekken. Maar in een beweging die na de dood van Charlie Kirk op zoek is naar nieuwe gezichten die jongeren kunnen aanspreken, zou zijn opmars weleens meer kunnen betekenen dan alleen het succes van een jonge evangelist op sociale media.
De Amerikaans-Pakistaanse auteur Aamna Qureshi is in België voor de ‘Week van het Engelse boek’: “Ik hoop dat lezers ontdekken hoeveel we met elkaar gemeen hebben”
De Amerikaans-Pakistaanse auteur Aamna Qureshi, bekend om haar cosy fantasy romans, maakt zich op voor haar internationale boekentoer. In het kader van de ‘Week van het Engelse boek’ komt ze deze week naar Sint-Truiden en Kortrijk waar ze lezers ontmoet en verschillende boekhandels bezoekt. “Lezen helpt om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken.”
“Ik ben ontzettend enthousiast om naar België en Nederland te komen”, vertelt Qureshi enthousiast tijdens ons videogesprek. “Dit is eigenlijk mijn eerste grotere internationale toer. Dat ik voor de ‘Week van het Engelse boek’ als de uitgelichte auteur ben uitgenodigd, is een enorme eer. Ik kijk er vooral naar uit om naar boekhandels te gaan en mijn lezers in het écht te ontmoeten.”
Dat laatste is voor een schrijver die het grootste deel van haar tijd alleen achter haar bureau doorbrengt misschien wel het meest bijzondere aspect van een boekentoer. Schrijven is voor Qureshi in de eerste plaats een solitair beroep. “Als schrijver zit je veel alleen op je kantoor. Je werkt aan je verhaal en hebt relatief weinig interactie met mensen. Tijdens een boekentoer verandert dat volledig. Je ziet mensen die je boeken daadwerkelijk aan het lezen zijn. Dat is een droom die uitkomt.”
Een nieuwsgierige blik op Belgische lezers
Qureshi is ook benieuwd naar de manier waarop lezers in België en Nederland op haar werk zullen reageren. Cultuur kan immers bepalen welke verhalen, personages en thema’s bij een publiek aanslaan. Haar liefde voor bakken speelt daarbij zelfs een onverwachte rol. “Ik wil natuurlijk heel graag wafels en zoetige lekkernijen proeven”, zegt ze lachend. “Ik ben een enorme zoetekauw. België staat bekend om zijn zoetigheden en patisserie, dus ik ben benieuwd of lezers hier misschien extra enthousiast worden over mijn Baby Dragon–reeks.”
Bakken en eten zijn terugkerende elementen in haar boeken, net als cafés, bakkerijen, boekhandels en hechte gemeenschappen. Het zijn geen toevallige decorstukken, maar zorgvuldig gekozen elementen waarmee Qureshi werelden tot leven brengt waarin lezers het gevoel krijgen dat ze zelf kunnen rondwandelen. “De cosy elementen zijn heel belangrijk voor mij. Ik woon zelf in een kleine stad in de staat New York. Als auteur vind ik het heerlijk om zulke plekken te creëren.”
“Soms merk ik als lezer dat er ergens een soort gat zit: een verhaal dat ik graag zou willen lezen, maar dat nog niet bestaat. Dan denk ik: misschien moet ik het zelf schrijven”
Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi
Haar verhalen bewegen zich bovendien precies op het snijvlak van haar eigen literaire voorkeuren: romantiek, fantasie en klassieke verhalen. Eén van haar inspiratiebronnen is Jane Austen: zo is haar moderne hervertelling van Emma, If I Loved You Less onder meer beïnvloed door haar liefde voor romantische verhalen en Austen-achtige personages en relaties. “Ik schrijf graag de verhalen die ik zelf zou willen lezen. Soms merk ik als lezer dat er ergens een soort gat zit: een verhaal dat ik graag zou willen lezen, maar dat nog niet bestaat. Dan denk ik: misschien moet ik het zelf schrijven.”
De Baby Dragon-wereld begon voor Qureshi met een eenvoudig, maar onweerstaanbaar uitgangspunt: een café in een kleine stad, bevolkt door draken. “Het begon met een babydrakencafé, in een kleine stad die aanvoelt als een plek waar je zelf naartoe zou kunnen reizen.”

Daarna groeide het universum verder. Ieder boek kreeg zijn eigen romantische dynamiek. Waar het ene verhaal draait om een friends-to-lovers-relatie, wordt het volgende gekleurd door rivaliteit en een enemies-to-lovers-dynamiek. De verhalen beginnen voor Qureshi vaak met een scène of een vraag die haar nieuwsgierig maakt. “Het kan een personage zijn, een situatie of gewoon een vraag waarvan ik denk: dit zou interessant zijn om over te schrijven.”
Een kleiner verhaal, in dezelfde wereld
Voor de ‘Week van het Engelse boek’ brengt Qureshi bovendien een bonusnovelle mee: Baby Dragon Tulip Farm. Het verhaal speelt zich af in hetzelfde universum als Baby Dragon, maar is aanzienlijk korter dan een traditionele roman. Lezers die het Baby Dragon-universum kennen, zullen volgens haar onmiddellijk elementen uit die wereld herkennen. Tegelijkertijd kan de novelle ook een laagdrempelige kennismaking zijn met haar universum.
“Het is bijzonder om te zien dat mensen in landen waar Engels niet de voertaal is, ervoor kiezen om in het Engels te lezen. Taal kan emoties en relaties op zoveel verschillende manieren beschrijven”
Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi
De relatie met haar lezers is intussen veranderd sinds ze haar eerste boeken schreef. Toen stond vooral de vraag centraal hoe ze überhaupt gepubliceerd kon worden. Nu heeft ze een gevestigd publiek, deadlines en een uitgeverij achter zich. “Er is veel meer ruis die ik moet proberen te beheersen. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik het verhaal moet schrijven hoe ik het wil vertellen, in plaats van voortdurend te denken: zullen deze verhalen bij de lezers in de smaak vallen? Zal de uitgeverij hier positief op reageren?”
Dat Qureshi haar verhalen in het Engels schrijft, krijgt tijdens de ‘Week van het Engelse boek’ een extra betekenis. Ze schrijft in een taal die niet alleen in Engelstalige landen wordt gelezen, maar ook ver daarbuiten. “Ik schrijf voornamelijk in het Engels en ik hou enorm van Engelse literatuur. Het is bijzonder om te zien dat mensen in landen waar Engels niet de voertaal is, ervoor kiezen om in het Engels te lezen. Taal kan emoties en relaties op zoveel verschillende manieren beschrijven.”
Geen culturele lessen
Juist daarom ziet ze deze bijzondere week als meer dan een reeks ontmoetingen met lezers. Voor haar kan literatuur een manier zijn om culturele grenzen te overstijgen. “Reizen is sowieso een geweldige manier om je blik te verruimen. Ik reis veel en probeer altijd mijn omgeving in me op te nemen. Dat neem je uiteindelijk ook mee in je verhalen.”
Die gedachte raakt ook aan een persoonlijker aspect van Qureshi’s schrijverschap. Als Amerikaans auteur met Pakistaanse roots hoopt ze dat haar boeken lezers kennis laten maken met personages en werelden die misschien niet altijd vertrouwd voor hen zijn. “Eén van mijn dromen is altijd geweest dat lezen mensen helpt om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken.”
Ze wijst erop dat veel mensen, zowel in Europa als in de Verenigde Staten, niet noodzakelijk vaak contact hebben met mensen met een Pakistaanse of islamitische achtergrond. Fictie kan dan een eerste kennismaking vormen. Niet door culturele lessen te geven, maar simpelweg door mensen herkenbare menselijke ervaringen te laten delen. “Ik hoop dat lezers mijn personages zien en denken: zij worden verliefd, ze hebben sterke vriendschappen, ze hechten waarde aan hun familie, ze maken fouten en proberen daarvan te leren. Eigenlijk doen ze precies wat iedereen doet.”
“Je kunt zonder een romantische relatie, maar je kunt niet zonder je gemeenschap”
Amerikaans-Pakistaans auteur Aamna Qureshi
Ook in haar nieuwe novelle zijn elementen van een Pakistaanse achtergrond verwerkt. De personages worden niet letterlijk als Pakistaans gepresenteerd. Het verhaal speelt zich af in een fantasiewereld. De namen van de personages en het eten dat ze eten verwijzen wel naar die culturele achtergrond. “Als iemand door mijn boeken ontdekt dat mensen uiteindelijk veel meer met elkaar gemeen hebben dan we soms denken, dan zou ik dat geweldig vinden. Zelfs als dat maar bij één procent van mijn lezers gebeurt, heeft mijn boek al iets positiefs bereikt.”
Hoewel Qureshi’s romans zich vaak bewegen rond romantische liefde, weigert ze haar personages daartoe te beperken. Liefdesrelaties vormen slechts één onderdeel van het sociale weefsel waarin haar personages hun leven leiden. “Familie, vriendschappen en de gemeenschap waartoe ze behoren, zijn minstens zo bepalend voor wie ze zijn en hoe ze zich door de wereld bewegen. Je kunt zonder een romantische relatie, maar je kunt niet zonder je gemeenschap”, zegt ze.
Die overtuiging werkt door in haar verhalen, waarin vooral vrouwelijke vriendschappen en familiebanden niet als achtergronddecor dienen, maar een wezenlijk onderdeel vormen van de ontwikkeling van haar personages.
Onder de verschillende verhalen die Qureshi schrijft, ligt daarmee een opvallend consistente gedachte. Dat menselijke verbondenheid niet alleen draait om liefde, maar ook om zorg, solidariteit en de bereidheid er voor een ander te zijn. “Mijn personages krijgen te maken met liefdesverdriet, verlies en andere vormen van tegenslag, maar juist in die kwetsbaarheid wordt duidelijk welke waarde gemeenschap kan hebben. Uiteindelijk komt deze boodschap volgens mij neer op iets ogenschijnlijk eenvoudigs, maar moeilijk vol te houden: wees aardig. Niet alleen voor de mensen om je heen, maar ook voor jezelf.”
Op 15 oktober zal Aamna Qureshi langskomen bij Standaard boekhandel in zowel Sint-Truiden als Kortrijk. Meer info: www.weekvanhetengelseboek.be.
Opnieuw protest én geweld in Brussel tegen hervormingen in het Franstalig onderwijs
In Brussel voeren scholieren vandaag opnieuw actie tegen hervormingen in het Franstalig onderwijs. Ook vrijdag, tijdens de eerste nationale stakingsdag, kwamen verschillende jongeren op straat. Dat mondde uit in rellen en een kat-en-muisspel met de politie. Vandaag werden opnieuw meerdere jongeren opgepakt door de politie aan Brussel-centraal. Reporter Dries Basraoui was ter plaatse en maakte deze beelden.
Lees ook: Studentenprotest in Brussel mondt uit in kat-en-muisspel: “Zouden we gehoord zijn, zonder geweld? Ik denk het niet”
Bekijk ook: Uitgelegd | Studenten protesteren tegen besparingen in het Franstalig onderwijs
Uitgelegd | Studenten protesteren tegen besparingen in het Franstalig onderwijs
Leerlingen in Luik komen sinds begin oktober op straat om te protesteren tegen besparingen in het Franstalig onderwijs. Ook vrijdag was er opnieuw protest in Brussel. De betogingen trokken ook relschoppers aan. Wat is er precies aan de hand?
Journalist: Rob Declerck
Camera: Dries Basraoui
Montage: Dries Basraoui & Rob Declerck
Opinie | “Een politieke partij zonder interne tegenspraak, hoe democratisch is dat?”
Ons stemgedrag én de manier waarop we over politiek berichten, suggereren dat we van partijen en hun leden verwachten dat ze één koers varen, schrijft reporter Pablo Verhaeghe. “Maar misschien beoordelen we politieke partijen daardoor met de verkeerde maatstaf.”
De actualiteit werd de afgelopen weken overspoeld door politiek gerommel binnen partijen zelf. De socialisten kregen met de affaire rond Jinnih Beels heel wat kritiek te verwerken, en ook Anders bleef niet gespaard bij de exit van de voormalige voorzitter Egbert Lachaert. De situaties van beide partijen zijn vergelijkbaar, maar tegelijk ook compleet verschillend.
Als kiezer vinden we het meestal een goed teken wanneer een partij één duidelijke lijn heeft. De partij staat stevig op haar benen, ruzies blijven binnenskamers, parlementsleden stemmen volgens de partijlijn en de partijvoorzitter houdt toezicht vanuit een ivoren toren, met een ijzeren hand. Dat zijn typische kenmerken van onze particratie.
Wanneer een partij politici bevat die het over sommige zaken wél oneens kunnen zijn, wanneer die meningsverschillen soms naar buiten komen en politici zich niet langer aangetrokken voelen tot de koers die de voorzitter uitzet en vervolgens hun eigen weg gaan, noemen we dat chaos.
Kijk naar de liberalen
Anders (vroeger Open VLD) kent een turbulente periode en dat weerspiegelt zich in interne conflicten die eerder al eindigde in opvallende exits, onder andere die van Maurits Vande Reyde en Els Ampe.
Onder leiding van Frédéric De Gucht, sinds 2025 de partijvoorzitter, probeert Anders een andere koers te varen. Dat loopt voorlopig nog niet van een leien dakje. Zo verliet Egbert Lachaert recent de partij. De voormalige partijvoorzitter deed dat naar eigen zeggen om inhoudelijke, organisatorische en menselijke redenen.
“Misschien is een partij die openstaat voor discussie en meningsverschillen juist democratischer dan een partij die leden naar de deur wijst wanneer ze niet langer de strikte partijlijn volgen”
Pablo Verhaeghe
Van buitenaf ziet dat er niet bepaald uit als een sterke, frisse partij die klaarstaat om mee te regeren. Maar ik begin me af te vragen of we daar niet iets verkeerd aan beoordelen. Misschien is een partij die openstaat voor discussie en meningsverschillen juist democratischer dan een partij die leden naar de deur wijst wanneer ze niet langer de strikte partijlijn volgen die van bovenaf wordt opgelegd.
De affaire-Jinnih Beels
Kijk naar wat er vandaag bij de Vlaamse socialisten gebeurt: Vooruit heeft de samenwerking met Jinnih Beels stopgezet en haar gevraagd om haar mandaat als gedeputeerde van de provincie Antwerpen neer te leggen. Beels weigert dat. Ze zegt het bestuursakkoord in de provincie verder te willen uitvoeren, ook als onafhankelijke.
Beels is, in tegenstelling tot Lachaert, geen parlementslid. Ze is gedeputeerde en maakt deel uit van de uitvoerende macht van de provincie Antwerpen. Functioneel kun je haar positie dus eerder vergelijken met die van een minister op provinciaal niveau dan met die van een parlementslid.
Dat verschil is juridisch belangrijk. Bij Lachaert leidde een politieke breuk tot een vertrek uit de partij, maar niet tot het einde van zijn parlementaire mandaat. Een parlementair mandaat staat namelijk los van het lidmaatschap van een politieke partij.
Ook bij Jinnih Beels leidt een politieke breuk op zich niet automatisch tot het einde van haar mandaat. Alleen gaat het hier om een uitvoerend mandaat, waardoor de politieke meerderheid wél naar middelen zoekt om haar uit haar functie te zetten.
Juridisch probleem
Daar zit vandaag precies het juridische probleem. Het provinciedecreet voorziet, in tegenstelling tot de regels die onder meer gelden voor gemeenten en het Vlaams Parlement, tot op vandaag niet in een gewone motie van wantrouwen tegen een gedeputeerde. Daarom werd een spoeddecreet ingediend dat een dergelijke constructieve motie van wantrouwen op provinciaal niveau mogelijk moet maken.
De situaties van Lachaert en Beels zijn juridisch dus niet identiek. Politiek zijn ze des te interessanter om naast elkaar te leggen. Want wat verwachten we eigenlijk van politieke partijen?
Ons stemgedrag én de manier waarop we over politiek berichten, suggereren dat we van partijen verwachten dat ze één koers varen. Een voorzitter die de touwtjes in handen heeft, een fractie die eensgezind stemt en politici die de partijlijn volgen. We noemen dat stabiliteit, en dat is aantrekkelijk.
“We zeggen te willen stemmen op stabiele partijen, maar bedoelen we daarmee dat een partij sterk genoeg is om verschillende meningen te verdragen, of dat ze sterk genoeg is om die meningen onder controle te houden?”
Pablo Verhaeghe
Maar precies daar ontstaat een merkwaardige paradox. Zolang een partij eensgezind optreedt, ervaren we die eenheid als een teken van stabiliteit en leiderschap. Zodra er intern conflict ontstaat, krijgt dezelfde partij al snel het etiket van verdeeldheid, rebellie, chaos of een gebrek aan leiderschap. Misschien beoordelen we politieke partijen daardoor met de verkeerde maatstaf. Waarom zou ik stemmen op een partijlid dat volgt wat de partijvoorzitter met harde hand uitzet? En niet op een partij waarin politici openlijk van mening verschillen?
Dictatuur binnen de democratische partij
Bij Anders zien we wat er gebeurt wanneer interne meningsverschillen leiden tot vertrekken. Het liberale project oogt er niet sterker door. Maar een partij waarin politici kunnen zeggen: ‘Dit is niet langer mijn koers’, en vervolgens kiezen om hun eigen weg te gaan, lijkt mij democratischer dan een partij die leden met spoed wil afzetten wanneer ze van mening verschillen met de voorzitter.
We zeggen te willen stemmen op stabiele partijen, maar bedoelen we daarmee dat een partij sterk genoeg is om verschillende meningen te verdragen, of dat ze sterk genoeg is om verschillende meningen onder controle te houden? De democratische partij is niet diegene waarbinnen een dictatuur bestaat, maar degene waarin verschil van mening mogelijk blijft zonder dat je meteen van het politieke toneel moet afstappen.
Als we van verkozenen toch vooral verwachten dat ze uitvoeren wat de partijvoorzitter beslist, kunnen we het onszelf een stuk makkelijker maken. Laten we dan gewoon stoppen met het hele verkiezingstoneel en die kieslijsten, en alleen de partijvoorzitters verkiesbaar maken. De rest van de partij krijgt dan gewoon een handleiding gesigneerd door de partijvoorzitter en die hoeven ze alleen maar te volgen.
Zouden we dat ook nog een democratie noemen?