Binnenland Archives - Stampmedia

Op het De Coninckplein in Antwerpen kwamen op 15 oktober zo’n honderd mensen samen om te betogen tegen de preventieve arrestaties van gekende overlastplegers in Antwerpen-Noord.

Betogers en hulpverleners uiten hun bezorgdheid over de gevolgen van de aanpak voor kwetsbare mensen. Toen de politie na afloop ontruimde, liep de spanning op en werden twee betogers opgepakt.

Journalist: Dries Basraoui
Camera: Belinay Balci
Montage: Dries Basraoui

Lees ook: Betogers protesteren tegen Antwerpse ‘claimeraanpak’: “Hoe kan je mensen oppakken die niets fout doen?”

Bekijk ook: In beeld | Protest tegen Antwerpse aanpak van ‘claimers’ op het De Coninckplein

Een honderdtal mensen protesteerde donderdagavond op het De Coninckplein in Antwerpen tegen de preventieve arrestaties van zogenaamde ‘claimers’. Betogers en hulpverleners uitten hun bezorgdheid over de gevolgen van de aanpak voor kwetsbare mensen. Toen de politie het plein na afloop ontruimde, liep de spanning op en werden twee betogers opgepakt.

Donderdagavond omstreeks halfzeven stonden een handvol betogers op het De Coninckplein om te betogen tegen de preventieve arrestaties, of ‘claimeraanpak’, in Antwerpen-Noord. Verschillende combi’s en agenten, in burger en in uniform, omsingelden het plein vanuit verschillende hoeken. Een bemiddelingsteam van Politie Antwerpen stond al klaar op het plein om de eerste betogers te waarschuwen dat de betoging om half acht moet stoppen. “De manifestatie was niet aangevraagd. Er is geprobeerd afspraken te maken voorafgaand aan de manifestatie, maar dat is niet gelukt”, zegt Kim Bastiaeans, woordvoerder van de Antwerpse politie. Iets verderop, op het Operaplein stonden acht politiebussen klaar. Volgens Bastiaeans werden deze voorzorgsmaatregelen getroffen om de veiligheid te garanderen.

Op 7 oktober werd bekend dat de lokale politie van Antwerpen bekende overlastplegers, zogenaamde ‘claimers’, sneller gaat arresteren, ook als ze op dat moment niets verkeerd doen. Zij kunnen dan voor twaalf uur worden aangehouden. Op die manier wil de stad de veiligheid en leefbaarheid in de buurt beschermen en mensen aanzetten om hulp te aanvaarden. Burgemeester Els Van Doesburg (N-VA) verdedigde de maatregel in een interview met VRT: “We investeren jaarlijks al miljoenen in hulpverlening, maar als mensen pertinent hulp weigeren, moeten we hen met harde hand aanmoedigen.”

Hulpverlening met de harde hand

Buurtbewoners, hulporganisaties, de politievakbonden en de Liga voor Mensenrechten spraken hun bezorgdheden hierover uit. De Liga voor Mensenrechten betwist bovendien de wettigheid van de maatregel. Op 12 oktober verduidelijkte de Antwerpse politie dat iemand niet louter op basis van een registratie als claimer mag worden aangehouden: er moet daadwerkelijk sprake zijn van overlast. Toch is er nog veel onduidelijkheid. Critici stellen dat de problemen rond dakloosheid, drugsgebruik en armoede op deze manier niet zullen worden opgelost. Ze waarschuwen dat kwetsbare mensen steeds banger worden om hulp te zoeken. Volgens hen gaat het niet alleen om hoe overlast moet worden aangepakt, maar ook om hoe er moet worden omgegaan met de maatschappelijke problemen die erachter schuilgaan.

Om zeven uur startte de betoging. Het De Coninckplein liep stilaan vol. Onder de aanwezigen waren ook verschillende mensen die zich geviseerd voelen door de ‘claimeraanpak’, of al preventief zijn gearresteerd. Bart Van der Auwera (55), die al een lange tijd dakloos is, werd op de Groenplaats al meerdere keren aangesproken op het overschrijden van het alcoholverbod. Toen hij op het De Coninckplein daarop werd aangesproken, werd hij opgepakt. “Ik bleek in het systeem van de politie te zitten, dus mocht ik twaalf uur doorbrengen in de cel.”

Op basis van een label

“Ik heb al vaak gevoeld hoe ik niet dezelfde kansen kreeg als anderen”, getuigt Van der Auwera. “Overal waar ik kom, ervaar ik nu verstrengde controle. Ik word er echt moe van. Ik kan begrijpen dat er strenger moet worden opgetreden tegen overlast, maar dat iedereen over dezelfde kam wordt geschoren, begrijp ik niet.”

“Ik heb als dakloze al vaak gevoeld hoe ik niet dezelfde kansen kreeg als anderen”

Bart Van der Auwera (55)

“Dit is een verontrustend teken van een fascistisch regime en we moeten hierop reageren door actie te ondernemen”, stond in een bericht dat vorig weekend op WhatsApp circuleerde waarin werd opgeroepen tot protest. In het bericht werd ook gewaarschuwd voor “onwettige arrestaties aangezien het om een spontane actie gaat”.

“Veiligheid en leefbaarheid zijn belangrijk. Maar mensen zomaar opsluiten op basis van een label, zonder voldoende concrete bewijzen, is voor ons geen oplossing. 2060 is geen plek om te experimenteren met wilde ideeën”, deelt het comité in een post op Instagram waarin staat dat het deelneemt aan de betoging. “We hebben nood aan een beleid dat problemen bij de wortel aanpakt: met duurzame hulpverlening, investeringen in mensen en buurten en respect voor ieders basisrechten.”

Minder zorg, meer repressie

Gemeenteraadslid Joke Laukens (Groen), die zich bezighoudt met jeugdbeleid, woonbeleid en leefkwaliteit in buurten, was ook aanwezig op het protest. Iets voor half acht sprak ze de betogers toe, vanaf een van de betonnen banken op het plein. “Ook ik moet soms helaas iemands uitwerpselen opruimen. En mijn hart breekt op dat moment, want ik wil dat die mensen een plek hebben waar ze zich kunnen verzorgen, waar ze naar het toilet kunnen gaan. Ik wil dat ze een plek hebben om te slapen, ergens waar ze zich thuis kunnen voelen. Het enige wat we nodig hebben is meer drughulpverlening.” Hulpverleners van Free Clinic en een aantal cliënten die voor Laukens stonden, juichten haar toe. “De hulpverlening zit vol. Zeggen dat mensen geen hulpverlening willen, aanvaard ik niet”, gaat Laukens verder.

“Mensen die vroeger hulp zochten, gaan dat nu niet meer durven doen”

Milan (23)

Milan (23) stond tussen de betogers. Hij maakt zich ernstig zorgen over de nieuwe aanpak. “Hoe kan je mensen oppakken die niets fout doen?”, zegt Milan (23) verbaasd. “Ik leerde altijd dat we in een rechtsstaat leven, toch? Er wordt bespaard op zorg en ingezet op politie en repressie. Mijn vrienden die in de hulpverlening werken, zijn ook bezorgd. Mensen die vroeger hulp zochten, gaan dat nu niet meer durven doen. Het harde beleid is geen langetermijnsoplossing.”

De agenten die het plein omsingelden, plaatsten zich langzaam tussen de betogers. De meeste betogers verlieten het plein, maar een groot deel bleef staan waardoor de sfeer grimmiger werd. Aan café Cornichon in de Pijlstraat stond ondertussen een politiebus. Aan de kant van het De Coninckplein sloten politieagenten in oproeruitrusting, met helmen en schilden, de straat af. Leuzen als “geen fascisme in onze stad” en “weg met Els” werden luidkeels geroepen. Twee betogers werden hardhandig opgepakt. Beiden waren gewond en werden naar het ziekenhuis gebracht.

Foto’s: © 2026 StampMedia / Moheeb Al Massri, Ahmad Hardan, Elise Van Hauwermeiren

Op het De Coninckplein in Antwerpen vond donderdagavond om 19 uur een protest plaats tegen de nieuwe aanpak van de Antwerpse politie, waarbij gekende overlastplegers, zogenaamde ‘claimers’, bestuurlijk kunnen worden aangehouden. Een halfuur na de start van de betoging begon de politie het plein te ontruimen. Twee mensen werden daarbij aangehouden.

Foto’s: © StampMedia 2026 / Ahmad Hardan, Moheeb Al Massri, Elise Van Hauwermeiren

Afgelopen vrijdag trokken scholieren in Brussel de straat op om te protesteren tegen de hervormingen in het Franstalig onderwijs. Dat gebeurde tijdens de eerste nationale stakingsdag tegen de besparingsplannen van de overheid. De dag verliep onrustig en leidde tot rellen. Sanad Latifa legde de gebeurtenissen vast op beeld.

Foto’s: © 2026 StampMedia / Sanad Latifa

In Brussel voeren scholieren vandaag opnieuw actie tegen hervormingen in het Franstalig onderwijs. Ook vrijdag, tijdens de eerste nationale stakingsdag, kwamen verschillende jongeren op straat. Dat mondde uit in rellen en een kat-en-muisspel met de politie. Vandaag werden opnieuw meerdere jongeren opgepakt door de politie aan Brussel-centraal. Reporter Dries Basraoui was ter plaatse en maakte deze beelden.

Lees ook: Studentenprotest in Brussel mondt uit in kat-en-muisspel: “Zouden we gehoord zijn, zonder geweld? Ik denk het niet”

Bekijk ook: Uitgelegd | Studenten protesteren tegen besparingen in het Franstalig onderwijs

Een dag na de protesten ontwaakt Brussel in vernieling en schade. Gisteren kaapten relschoppers de betoging van de socialistische en christelijke vakbonden ABVV en ACV tegen de besparingen van de overheid. Meer dan honderd mensen, vrijwel allemaal jongeren, werden opgepakt. 21 van hen werden voorgeleid bij het parket, waaronder zeventien minderjarigen. Reporter Dries Basraoui was ter plaatse.

Het knallende geluid van vuurwerk, bommetjes die worden afgestoken, en laaiende sirenes lijken van alle kanten te komen. Met mijn gsm in de hand wandel ik naar Brussel-Centraal, terwijl ik Het Journaal van 13 uur volg op mijn scherm.

Het ABVV en ACV protesteerden op 9 oktober in Brussel om druk uit te oefenen op de federale regeringsonderhandelingen van premier Bart De Wever. Onder die groep demonstranten zaten ook Franstalige studenten. Volgens de officiële telling van de politie kwamen er 30.000 mensen opdagen. De vakbond ABVV zelf sprak van 50.000 deelnemers.

De actie begon vreedzaam, maar eindigde in rellen. Bert Engelaar, ABVV-voorzitter, kwam de dag voor de betoging met een boodschap: “Betogen is een grondrecht. Respectvol betogen is een kracht. Relschoppers mogen niet bepalen waarover de komende dagen wordt gesproken.” Het tegendeel is echter waar. Het protest ontaardt al snel in een kat-en-muisspel.

“In het begin konden we nog spreken van een manifestatie. Meer naar het einde werd het rampzalig”, getuigt Luikse student Nicolas (19) die met zijn vriendin Anaïs (19) naar Brussel kwam. “De optocht liep ten einde toen wij aankwamen. Het was geen demonstratie meer.”

110 mensen, vrijwel allemaal jongeren, werden opgepakt. 21 van hen werden voorgeleid bij het parket, waaronder zeventien minderjarigen.

Vanaf de Grasmarkt voel ik de spanning stijgen. Politieagenten chargeren door de straten. Ik wandel verder terwijl ze me langslopen. Iets verderop zie ik dan de honderden gemaskerde zwartgeklede jongeren. Oppassen geblazen, want er vliegen kasseien door de lucht. Traangas en waterkanonnen worden ingezet. Relschoppers vallen de politie aan. De politie reageert daar meteen op. Zo gaat het uren door.

“Tegenwoordig kent de politie geen grenzen meer. Toch moeten we blijven protesteren tot er écht iets verandert”

Lucia (19)

Ik zie teleurgestelde studenten wanneer ze beseffen dat hun protest opnieuw wordt gekaapt. In Luik komen studenten al sinds begin oktober op straat tegen de besparingen op het Franstalig onderwijs. Verschillende media berichten dat de protesten zijn geïnspireerd op die van Frankrijk. Studenten komen daar op straat voor gelijke problemen. Maar niet iedereen legt die link. “De demonstraties begonnen in België nog vóór Frankrijk, maar toen waren ze niet zo gewelddadig en gingen ze niet zo ver”, aldus Lucia (19), betoger uit Waals-Brabant.

Jongeren getuigen over de frictie met de politie. “Tegenwoordig kent de politie geen grenzen meer. Toch moeten we blijven protesteren tot er écht iets verandert”, gaat Lucia verder. “Zouden we gehoord zijn zonder geweld? Ik denk het niet. Altijd als we respectvol protesteren, laten de media en regering ons links liggen.”

Geweld verlegt de essentie

“Relschoppers worden de nieuwe protagonisten. Ze verleggen de essentie van de betogingen. Waar het écht om gaat, zijn de besparingen in het onderwijs, dat volgens velen al genoeg lijdt.” Ik spreek met Flavie (20). Ze studeert aan de Universiteit Luik. “We zijn de huidige Arizona-regering helemaal beu. Het inschrijvingsgeld van zo’n 1.200 euro is voor veel studenten onbetaalbaar. Ook het busabonnement wordt duurder: 384 euro per jaar in plaats van 12 euro. De kosten lopen enorm op”, aldus Flavie. “Ik vind dat we de rijken moeten belasten en meer geld in het onderwijs moeten investeren.”

“Relschoppers worden de nieuwe protagonisten. Ze verleggen de essentie van de protesten”

Flavie (20)

Ook het secundair onderwijs staat volgens velen onder druk. Flavie herinnert zich hoe een zieke lerares werd vervangen door een arts. “Veel scholen verkeren in ongezonde omstandigheden: in de winter zitten leerlingen in klassen waar het vier graden is, omdat de verwarming niet werkt en de ramen niet geïsoleerd zijn”, getuigt Flavie. “Tegelijk moeten leerkrachten extra uren werken zonder daarvoor betaald te worden. Dat vind ik onaanvaardbaar. Elk werk verdient een loon. Deze onhoudbare situatie maakt dat we op straat komen en zullen blijven komen.”

Foto’s en video: © 2026 StampMedia / Dries Basraoui

Verschillende jeugdwerkorganisaties in Antwerpen vormen het collectief J100. Woensdag spraken de jongeren over mentaal welzijn en dat niets taboe is: ze moeten meer spreken over hoe ze zich voelen als jongeren.

Jongeren van StampMedia kregen op 1 oktober de kans om workshops te volgen bij journalisten van De Morgen tijdens de ‘Newsroom take-over‘. In de workshop ‘social video’ kregen de deelnemers de opdracht om een video-explainer op te nemen op basis van een artikel van De Morgen. Bekijk hier één van de resultaten.

Reporters Loes van Looke en Aline Smets kozen voor het De Morgen-artikel ‘Groene nagellak belooft veel, maar is die ook beter voor het milieu?’ en vertaalde dat naar een video-explainer.

Journalist: Loes Van Looke
Camera: Aline Smets
Montage: Aline Smets & Loes Van Looke

Jaarlijks sluiten gemiddeld 22.000 nieuwkomers een inburgeringscontract af in Vlaanderen. Deze mensen hebben toestemming gekregen om in België te blijven, maar ze moeten wel een verplicht traject afleggen. In de podcast Welkom in België onderzoekt Marthe Hellemans de stappen om in te burgeren in Vlaanderen. Ze gaat ook in gesprek met verschillende nieuwkomers om te kijken hoe het voor hen is om in een vreemd land met een vreemde taal een nieuw leven op te bouwen.

Volgens het Agentschap Binnenlands Bestuur behaalden in 2024 maar liefst 17.938 nieuwkomers het inburgeringsattest in Vlaanderen. Dat is een recordaantal.

Het inburgeringstraject bestaat uit vier pijlers: Nederlands leren, een cursus maatschappelijke oriëntatie volgen, inschrijven bij de VDAB, en het netwerk- en participatietraject. Per pijler spreekt Marthe met een andere nieuwkomer om een beeld te schetsen van wat de verschillende pijlers inhouden.

Je hoort bijvoorbeeld Barakatolah, een 20-jarige Afghaanse jongen, die al een jaar Nederlandse les volgt. Of Yusef, die nog maar net uit Syrië naar België is gekomen. Hij moet nog wennen aan de Belgische cultuur, maar de lessen maatschappelijke oriëntatie helpen hem daar goed bij. Een grotere uitdaging is het zoeken naar werk. Nadia uit Oekraïne heeft in haar eigen land een masterdiploma economie behaald, maar kan hier maar geen werk vinden. En Aïsha bewijst dan weer met haar verhaal hoe belangrijk het netwerk- en participatietraject is. Na haar taalstage bij een dienstencentrum besloot ze om er te blijven werken als vrijwilliger.

Op achtjarige leeftijd moest Fatima Noori Afghanistan ontvluchten. Vandaag richt ze zich met een open brief tot minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt. “Ik vraag u niet om grenzen af te schaffen of problemen te ontkennen, maar om te kijken naar wie de migranten zijn, waarom ze naar België komen, welke rechten ze hebben en wat er gebeurt nadat een beslissing over hun leven is genomen.”

Geachte minister Van Bossuyt, ik schrijf u niet omdat ik denk dat migratiebeleid eenvoudig is. Ik schrijf u niet als journalist of burger. Ik schrijf u als iemand die ooit als kind op de vlucht was. Op achtjarige leeftijd moest ik Afghanistan verlaten. Ik begreep niets van oorlog, internationale politiek of geopolitieke belangen, alleen dat de wereld die ik kende plots onzeker werd. Wat als mijn toekomst afhankelijk was van de beslissing van iemand die mij nooit heeft ontmoet?

Migratie is meer dan asiel

Het migratiedebat gaat vaak alleen maar over asiel en vluchtelingen, terwijl dat slechts een onderdeel is. Een asielzoeker, een arbeidsmigrant, een internationale student, een Europese werknemer, een Belg die terugkeert uit het buitenland, een kind dat zich bij zijn ouders voegt, iemand zonder wettig verblijf: allemaal vallen ze onder het brede begrip ‘migranten’.

De cijfers tonen hoe breed die werkelijkheid is. In 2025 registreerde België volgens Statbel 177.094 immigraties. De grootste nationaliteitsgroep onder de mensen die naar België immigreerden, bestond uit Belgen, gevolgd door Roemenen en Fransen. Migratie gelijkstellen aan asiel geeft dus een onvolledig beeld. Bovendien blijkt uit cijfers van federaal migratiecentrum Myria dat werk in 2024 de belangrijkste verblijfsreden was bij EU-burgers die een eerste verblijfstitel kregen in België.

“Is het migratiebeleid geslaagd als minder mensen asiel aanvragen?“

Fatima Noori (18)

In 2025 vroegen 34.439 mensen internationale bescherming aan in België, 13 procent minder dan in 2024. Is het beleid geslaagd als minder mensen asiel aanvragen? Als ze terugkeren? Of als gezinshereniging moeilijker wordt? Een minister mag een streng migratiebeleid voeren, maar dat wil niet zeggen dat die boven de rechtsstaat staat.

De grenzen van het migratiebeleid

Op 26 februari schorste het Grondwettelijk Hof verschillende bepalingen over de opvang van verzoekers om internationale bescherming. Op 21 mei vernietigde het Hof bepalingen waarmee de mogelijkheid werd afgeschaft om in bijzondere omstandigheden opvang in financiële vorm toe te kennen. Volgens het Hof botste die afschaffing met het Europese recht en verschillende grondrechten en kon ze een aanzienlijke achteruitgang betekenen van onder meer het recht op menselijke waardigheid, maatschappelijke hulp, behoorlijke huisvesting en het privé- en gezinsleven.

Ook de Raad van State (RVS) heeft uw beleid begrensd. Nadat u Fedasil op 2 maart de instructie gaf om materiële hulp te beperken voor mensen die al internationale bescherming hadden gekregen in een andere EU-lidstaat, schorste de Raad van State die beslissing op 27 maart. De betrokken personen liepen volgens de RVS het onmiddellijke risico volledig behoeftig te worden en op straat te moeten slapen.

Bovendien was de vereiste juridische procedure niet gevolgd. Op 8 juli werd opnieuw een beslissing over de beperking van materiële hulp geschorst. De minister had volgens de RVS niet aangetoond dat de aanvragen in kwestie konden worden beschouwd als ‘volgende aanvragen’ waarvoor de hulp beperkt mocht worden.

Het is duidelijk dat het huidige systeem problemen heeft, maar als rechterlijke instanties meermaals ingrijpen, gaat de discussie dan nog over hoeveel mensen naar België komen of over de manier waarop we hen behandelen?

Veilige terugkeer?

In juni nam België samen met veertien andere EU-lidstaten deel aan een bijeenkomst van de Europese Commissie met vertegenwoordigers van de taliban over de terugkeer van Afghanen. Volgens de Europese Commissie zochten verschillende lidstaten manieren om onder meer mensen die ernstige misdrijven hadden gepleegd of mogelijk een veiligheidsrisico vormden naar Afghanistan terug te sturen. Uw kabinet bevestigde de Belgische deelname.

Ik begrijp dat regeringen soms moeten spreken met regimes die zij niet erkennen. Ik begrijp ook waarom de overheid wil kunnen optreden tegen iemand die hier ernstige misdrijven pleegt en geen verblijfsrecht heeft. Maar de vraag blijft wat veilige terugkeer betekent wanneer er wordt onderhandeld met een regime dat fundamentele rechten zwaar beperkt, in het bijzonder die van vrouwen en meisjes.

“Mijn verhaal mag niet gebruikt worden om alle migratie te verklaren, net zoals een verhaal over fraude, criminaliteit of mislukte integratie niet gebruikt mag worden om iedereen met een migratieachtergrond te beoordelen“

Fatima Noori (18)

Mijn band met dat onderwerp is persoonlijk. Toen ik mijn ouders tijdens onze vlucht vroeg waar we naartoe gingen, antwoordden ze: “Zo ver mogelijk.” Pas later begreep ik dat ze niet op zoek waren naar het rijkste land of het gemakkelijkste systeem. Ze zochten een plek waar we veilig konden zijn. Maar mijn verhaal is slechts één migratieverhaal. Het mag niet gebruikt worden om alle migratie te verklaren, net zoals één verhaal over fraude, criminaliteit of mislukte integratie niet gebruikt mag worden om iedereen met een migratieachtergrond te beoordelen.

Eerlijk gesprek over migratie

Problemen mogen benoemd worden. Misbruik bestaat en integratie lukt niet altijd. De opvang staat onder druk, procedures duren te lang en het terugsturen van mensen zonder verblijfsrecht blijkt in de praktijk moeilijk. Maar wanneer migratie zelf voortdurend als probleem wordt voorgesteld, bestaat het gevaar dat ook mensen als probleem worden gezien.

Ik vraag u niet om grenzen af te schaffen of problemen te ontkennen, maar om te kijken naar wie de migranten zijn, waarom ze naar België komen, welke rechten ze hebben en wat er gebeurt nadat een beslissing over hun leven is genomen. Wat als mijn toekomst afhankelijk was van de beslissing van iemand die mij nooit heeft ontmoet?

België gaf me ooit de kans om opnieuw te beginnen. Daardoor kon ik naar school gaan, leerde ik schrijven en kan ik vandaag openlijk het beleid van een minister in vraag stellen. België gaf me een stem, die ik niet alleen gebruik voor mensen met hetzelfde verhaal als ik, maar voor een eerlijker gesprek over migratie.