Category Archives: Ongecategoriseerd

Op straat valt er heel wat te beleven: mensen zijn in beweging, er zijn verschillende lichtinvallen, leuke kleine details. Maar hoe breng je dat nu best in beeld? Straatfotografie is een skill apart. In deze workshop leerden de deelnemers de basisregels van fotografie en bij uitbreiding straatfotografie. Zwart-witfotografie kreeg daarbij speciale aandacht. Bekijk hier de resultaten: 

Een honderdtal mensen kwam zaterdagmiddag samen op de Antwerpse Groenplaats om stilzwijgend te protesteren tegen de uitspraak in de zaak-Sanda Dia. De betogers zijn het niet eens met de volgens hen lichte straffen die de leden van de studentenclub Reuzegom kregen na de fatale studentendoop waarbij Sanda Dia in 2018 stierf.

‘Justice for Sanda Dia’, ‘Walgelijke uitspraak’, ‘Waarom zijn mijn schoolboeken evenveel waard als een studentenleven?’ en ‘Stop de bescherming van de witte elite’. Het zijn slechts enkele slogans die te lezen zijn bij de betogers die zich hebben neergezet op de Groenplaats in Antwerpen. De meeste jongeren die we aanspreken, nemen het ‘stilzwijgen’ erg letterlijk en willen niets zeggen, of vinden dat alles al gezegd is. Iemand zegt ‘sprakeloos’ te zijn en zwijgt vervolgens opnieuw. De mensen die wel willen praten, zijn duidelijk verontwaardigd door de uitspraak in het proces rond Sanda Dia.

Vrijdag kregen de leden van studentenclub Reuzegom te horen welke straf aan hun veroordeling vasthangt. De achttien veroordeelden kregen werkstraffen tussen 200 en 300 uur en geldboetes van 400 euro (zie kader onderaan). Dat lokte meteen verontwaardiging uit op sociale media. Online werd al snel opgeroepen om te protesteren. De oproep om op zaterdag samen te komen op de Groenplaats in Antwerpen werd meteen talrijk gedeeld. Wie achter de oproep zit, is niet duidelijk. De lokale politie gaf officieel geen toestemming voor de betoging, maar gedoogde de serene manifestatie.

Boris Claessens (17): “Ik vind het niet eerlijk dat de daders niet gestraft zijn. Ik hoop met het protest duidelijk te maken dat ze zwaardere straffen hadden moeten krijgen.” Een jonge vrouw die liever anoniem blijft, wil met het protest vooral steun betuigen aan de familie van Sanda Dia. “Ik vind het belangrijk om ook aan de familie van Sanda te tonen dat dit niet oké is. Ik vrees dat het protest geen impact zal hebben op hoe justitie werkt, maar ik wil vooral het signaal geven dat ik niet akkoord ben met de uitspraak.”

“Ik vrees dat er niet veel zal veranderen”

Marie-Antoinette Kumudidi Walo uit haar ongenoegen over de uitspraak die gisteren viel. “Ik heb er geen woorden voor. Ik ben teleurgesteld in de maatschappij, en vooral in justitie. Ik ben zelf een moeder van drie kinderen, en ik ben bezorgd om hun toekomst in deze racistische, ongelijke wereld. Ik hoop dat de dingen zullen veranderen en dat we in harmonie zullen kunnen leven. Maar ik ben een beetje pessimistisch. Ik vrees dat er niet veel zal veranderen.”

Tussen de jongeren zien we enkele oudere protesteerders. De oudere generatie is duidelijk ook aangedaan door de zaak-Sanda Dia en de lichte straffen die de Reuzegommers hebben gekregen. Jeanne Cockx (69) is speciaal in het zwart en wit gekleed, omdat ze tegen het ‘zwart-wit-denken’ van de maatschappij is. Ze blijft gedurende het volledige protest rechtstaan tussen de zittende massa. “Ik hoop vooral dat de studentendopen veranderen. Het is echt een vernedering. En dat zijn dan de mensen die later misschien in een hoge positie zullen werken. Het is de eerste keer dat ik protesteer, maar omdat ik zelf ook kinderen en kleinkinderen heb die studeren of gestudeerd hebben, vind ik dit heel belangrijk.”

“Het is de eerste keer dat ik protesteer, maar omdat ik zelf ook kinderen en kleinkinderen heb die studeren of gestudeerd hebben, vind ik dit heel belangrijk” – Jeanne Cockx

Ines Van de Velde (46) betuigt haar steun met een roos in de hand: “Ik vind het moeilijk dat het als een ‘tragisch ongeval’ omschreven wordt door de advocaten van de verdediging. Voor mij is een ongeval iets waar niemand iets aan kan doen. Ik vind het moeilijk dat niemand schuldig is verklaard aan schuldig verzuim.”

Klassenjustitie

Vlaams Parlementslid Jos D’Haese (PVDA) was ook aanwezig op het vreedzame protest. “Ik vind het belangrijk om de familie en vrienden van Sanda te steunen. Zij verdienen gerechtigheid, en ik denk niet dat ze dat nu gekregen hebben. Ik vind het heel belangrijk om het signaal te geven dat dit niet kan. Dit is duidelijk klassenjustitie.”

Ook Anthony Dulonet (43) vindt dat het hier om een voorbeeld van klassenjustitie gaat. “De uitspraak van de rechtbank strookt niet met wat we eerder in andere zaken hebben gezien. Er zijn mensen die celstraffen krijgen omdat ze appels stelen, maar de kinderen van de elite komen weg met hun daden. Dat is onaanvaardbaar. Daarom vind ik dat er protest moet zijn. Het is belangrijk om je stem te laten horen en te laten zien dat je niet akkoord bent, want dit is geen rechtvaardige rechtspraak.”

Wat is de zaak-Sanda Dia?

Als een lyricus, spoken word artiest, maar ook als studente Psychologie laat Maravilha Munto (24) zich leiden door emoties. Dat komt ook tot uiting in haar nieuwste boek The shadow of my complexion. “We leven in een maatschappij waar je geprezen wordt als je je emoties verdooft of volledig emotieloos bent.”

Je hebt net het boek The shadow of my complexion uitgebracht. Wat probeer je uit te lichten in jouw boek?

Maravilha Munto: “The shadow of my complexion gaat over interseksualiteit, colorisme en zelfliefde. Leren van jezelf te houden, maar ook om jezelf te vergeven voor de dingen waarvan je niet beter wist. Het is ook een houvast voor mijn ongeboren kinderen. Mochten zij hier later mee worstelen, dan kan ik hen met het boek laten zien dat ze niet alleen zijn en dat het oké is om zich zo te voelen.”

Tijdens je boekvoorstelling in december ging het niet alleen over poëzie, maar er was ook muziek en dans. En je hebt andere artiesten mee in de spotlights getrokken.

“Ik wilde ook andere kunstvormen een podium geven. Want ik zing ook graag en hou van theater. Omdat ik zo opging in poëzie, heb ik die andere geliefde kunstvormen wat links moeten laten liggen. Daarom wilde ik daar toen aandacht aan schenken.”

“Het was voor mij vooral belangrijk om met donkere mensen te werken. Ik wilde geen werkcultuur creëren waar er sprake is van de token black person of waar juist alleen lichtgetinte mensen aan bod komen. Voor mij was het meer dan een job aanbieden. Het was belangrijk om de schoonheid van zwarte mensen te tonen en dat is gelukt.”

De passages in je boek over colorisme zullen heel herkenbaar zijn voor zwarte mensen, specifiek voor zwarte vrouwen. Kan je nog eens uitleggen wat het fenomeen juist is? 

“Binnen het thema racisme focus ik me in het boek niet zozeer op de strijd tussen bevolkingsgroepen, maar meer op wat colorisme mentaal met me heeft gedaan. Colorisme is discriminatie gebaseerd op de tint van je huid. Des te lichter je bent, des te beter je wordt behandeld door de maatschappij. Het speelt zich af onder donkere mensen in Afrika en de Verenigde Staten, maar ook in Azië en Zuid-Amerika. Dat wil echter niet zeggen dat lichtgetinte mensen geen racisme meemaken, maar het is anders dan bij mensen met een donkerdere huidskleur.”

“Het boek draait niet om een grote gebeurtenis, maar om kleine dingen die zich opstapelden. Die stapel werd zo groot dat het me tot mijn eigen monster maakte. Het heeft tijd gekost om te erkennen dat ik niet afhankelijk ben van de negatieve gedachten in mijn hoofd. Het boek heeft geen happy ending, omdat ik daar nog niet ben. Het gaat meer over de dagelijkse strijd die ik voer.”

“Gelukkig groeide ik op in Rotterdam in een omgeving met mensen van kleur. Ik heb dus altijd donkere mensen om mij heen gehad. Mijn juf had ook een donkere huidskleur. Pas toen ik naar de middelbare school in België ging, zag ik minder donkere mensen. Ik was pas de derde donkere persoon op die school! Het is pas vanaf dan dat ik veel meer racisme meemaakte. In Rotterdam heb je zeker ook racisme, maar daar was meer sprake van een saamhorigheid die aanvoelde als een ‘wij tegen hen’. Hier in België was het ‘ik tegen hen’ waardoor ik me heel alleen voelde.”

Waar zie jij colorisme vaak terugkomen?

“Ik zie het vaak in de dating scene terugkomen. Wanneer donkere mannen praten over hun voorkeur in vrouwen, zeggen ze vaak waarom ze geen donkere vrouwen willen daten. Een veel voorkomende uitspraak over donkere vrouwen is dat ze luidruchtig en ongemanierd zijn. Wanneer ik je vraag waarom je kip lekker vindt, antwoord je toch ook niet met alle redenen waarom je vegetariërs niet mag? De vooroordelen van deze mannen worden gevoed door de maatschappij.”

“Ook zijn er mensen die serieus denken dat ‘je bent mooi voor een donkere persoon’ een compliment is. Hiermee impliceer je dus dat donkere mensen standaard lelijk zijn. Validatie vanuit de buitenwereld willen, is normaal wanneer je jong bent. Als je jong bent, kan het als een compliment overkomen, want je weet nog niet wie je bent. Maar als jongvolwassene zo’n gemene dingen meerdere keren te horen krijgen, ondanks het een ‘grap’ is, gaat op een gegeven moment niet meer als een grap aanvoelen. Je gaat denken dat die woorden de realiteit zijn.”

“Er zijn serieus mensen die denken dat ‘Je bent mooi voor een donkere persoon’ een compliment is”

Emoties zijn een rode draad doorheen je werk. Waarom is dat zo?

“We leven in een wereld waar er stereotypes heersen over hoe men zich zou moeten gedragen. Mannen zijn verantwoordelijk voor dit en vrouwen voor dat en elk moet zich zo gedragen. Bij donkere vrouwen heerst er weer dat ‘stong independent black woman’-stigma waardoor men donkere vrouwen bijna als superhelden ziet.”

“Ik ben zeker een sterke vrouw en niet omdat ik alles aankan, maar omdat ik weet wanneer ik rustig aan moet doen en voor mezelf moeten zorgen. Het opnemen van te veel taken en het opkroppen van emoties heeft alleen maar nadelige effecten. Wat je hiermee doet, is jezelf onderdrukken tot een punt dat je gaat ontploffen. Als je ontploft, ga je meer schade aanrichten dan wanneer je het meteen erkent. Wees aardig voor jezelf en doe jezelf niet aan wat je je beste vriend(in) ook niet zou aandoen.”

Je hebt heel wat drempels en onzekerheden moeten doorstaan. Wanneer was het moment waarop je zei: ‘Oke, dit is mijn talent en kracht en hier moet ik mee verder’?

“Dat moment heb ik eigenlijk nooit gehad. Op vlak van spoken word wist ik altijd al dat dit voor mij was. Ik schreef al teksten sinds ik wist hoe ik een pen moet vasthouden. Ik kon altijd mijn weg vinden met woorden, maar pas bij de eerste poëzieworkshop besefte ik dat dit hetgene is wat ik wil doen. Vanaf 2018 begon ik actief deel te nemen aan open mics. En al snel schreef ik me als 20-jarige in voor de ‘Belgium poetry championship 2018’. Die deelname bracht veel angst met zich mee, omdat de andere deelnemers dit al jaren deden en ik als ‘nieuwkomer’ daartussen zat. Ondanks mijn angst behaalde ik de tweede plaats!”

“Sinds de Belgium Poetry Championship begonnen er meer deuren voor mij te open te gaan. Maar hier begon ook weer een nieuwe zoektocht naar wie ik ben en in welke vorm ik mijn kunst wil verderzetten. Uiteindelijk zag ik in dat poëzie niet alleen een talent is, maar ook een manier om mij door moeilijke tijden te helpen. Hierdoor zie ik poëzie als mijn dagboek. Elke optreden dat ik doe – of het nu voor de koningin is of een open mic – vormt mij. Ik ben dankbaar dat ik iets waar ik zo van houd, tot mijn job heb kunnen maken.”

“Ik heb ook veel te danken aan mijn familie. Mijn ouders creëerde een ruimte voor mij waar ik altijd al mijn creativiteit kwijt kon. Mijn moeder was altijd al mijn grootste emotionele steun. Ze moedigde mij altijd aan en vertelde me dat het oké is om je niet oké te voelen.”

“Over tien jaar wil ik alles doen wat ik nu al doe, maar dan nog meer en vaker”

Welke ‘les’ zou je nog aan je lezers willen meegeven?

“Er zijn twee dingen. Het eerste staat in het begin van het boek: “I still can’t tell you what love is. Though I can tell you where to start. Forgiveness. I’ll forgive myself and you should too”. Je kan niet van jezelf houden vooraleer je jezelf hebt vergeven. Maar jezelf vergeven is ook het moeilijkste gedeelte.”

“Ten tweede: “The scars may never leave but at least the pain is finally gone. I’m not fully healed yet, but I’m getting there. And honestly that’s all that matters”. Dat wil zeggen dat je reis naar zelfliefde geen perfect einde moet hebben. Het gaat erom dat het niet meer zo veel pijn doet. Je moet je zelfwaarde erkennen en gunnen, ondanks je nog niet op de eindstreep bent.”

Waar zie je jezelf graag over tien jaar?

“Ik wil meer boeken schrijven, meer zelfliefde hebben, een gezin opvoeden in een liefdevolle sfeer waar mijn kinderen zich veilig en geliefd voelen. Ik wil een ruimte creëren die niet alleen een safe space is, maar ook een ‘brave’ space. Een plaats waar je je zo op je gemak voelt, dat je moedig wilt zijn opdat je je uitgedaagd voelt om je comfortzone te verlaten. Ik wil meer ruimtes creëren voor creativiteit en healing. Ik wil niet die ‘healing person’ zijn, maar hopelijk inspireer ik mensen om nog meer in zichzelf te geloven en vooral te doen waar ze van houden. Eigenlijk wil ik over tien jaar alles doen wat ik nu doe, maar meer.”

The shadow of my complexion, 15,95 euro, uitgegeven in eigen beheer. Meer info: www.maravilhamunto.be.

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Turken die in ons land wonen, konden afgelopen weekend voor de tweede keer hun stem uitbrengen voor de Turkse presidentsverkiezingen. Daarvoor kunnen ze nog enkele dagen terecht bij stemhokjes in Brussel, Hasselt en Antwerpen. Wij bezochten het Antwerp Expo, dat speciaal voor de Turkse verkiezingen tot tijdelijk stembureau werd getransformeerd. Daar vroegen we enkele Turkse Belgen voor welke kandidaat ze hun stem uitbrachten en waarom ze vanuit België meestemmen voor de Turkse verkiezingen.

Na de eerste verkiezingsronde op 14 mei had geen van de Turkse presidentskandidaten meer dan 50 procent van de stemmen binnengehaald. Daarom is er op 28 mei een tweede verkiezingsronde tussen de twee sterkste kandidaten: Recep Tayyip Erdogan (AK -Partij, conservatieve regeringspartij) en Kemal Kilicdaroglu (CHP, Republikeins Volkspartij). In afwachting van de nieuwe ronde in Turkije, mogen ook Turken in ons land opnieuw hun stem uitbrengen. In de eerste ronde stemde 72,3% van de Turkse Belgen op Erdogan, die intussen al bijna tien jaar president van Turkije is en daarvoor sinds 2003 premier van het land was.

“Wij zullen winnen”

De vraag op wie ze in de tweede ronde zullen stemmen, ligt bij de meeste kiezers in Antwerp Expo gevoelig en blijft bij velen onbeantwoord. Zij die wel willen zeggen naar wie hun stem gaat, kiezen voor Erdogan en zijn ervan overtuigd dat hij de absolute meerderheid zal halen. Niemand van de mensen die we spraken wilde met zijn familienaam getuigen. Voor Durusoy (37) is het duidelijk: “Erdogan zal winnen, wij zullen de eerste worden.” Ismail (38) organiseert vrijwillig mee de verkiezingen en komt er openlijk voor uit dat hij voor Erdogan stemt: “Voor mij zijn de verkiezingen ofwel een stap vooruit, ofwel verandert er niets. Erdogan heeft op 20 jaar tijd veel gedaan en stopt nooit voor hij iets heeft afgemaakt. De tegenpartij wil enkel dat Erdogan zijn macht verliest, maar komt zelf niet met betere voorstellen.” Als we Özlem (28) vragen op wie ze zal stemmen, zegt ze met volle overtuiging “Erdogan”. “Ik zal erg teleurgesteld zijn als de tegenkandidaat wint. Maar dat zal niet gebeuren, wij gaan winnen.”

“Ik stem, want ik zie het als mijn plicht om mijn land te verdedigen”

“Stemmen is mijn plicht”

De Turkse Belgen die we spreken, vinden het erg belangrijk om ook in België te mogen stemmen voor de Turkse verkiezingen. Gulten (23): “Ik vind het normaal dat de Turken in België ook hun stem kunnen uitbrengen. Wij gaan nog vaak naar Turkije en zien dan ook wat er daar allemaal gebeurt. We mogen nog steeds inspraak hebben in de politiek van het land.” Ook Özlem hecht veel belang aan de Turkse verkiezingen: “Ik stem, want ik zie het als mijn plicht om mijn land te verdedigen.” Voor Tugba (33) is het vooral belangrijk om haar familie in Turkije vanuit ons land te kunnen vertegenwoordigen: “Ik zal stemmen op wie mijn familie stemt. Ik zie dat het land beter wordt met de juiste persoon, dus ik stem voor mijn familie.”

Kingmaker

Na de eerste verkiezingsronde had Erdogan met 49,5% een kleine voorsprong op de tegenkandidaat Kilicdaroglu. 5% van de stemmen ging naar extreemrechts kandidaat Sinan Ogan. Bij de tweede ronde kan die niet meer tot president worden verkozen, maar hij wordt wel ‘kingmaker’. Op die manier kan Ogan bij de volgende verkiezingsronde nog een verschil maken door zijn stemmers te overtuigen om voor één van de twee resterende kandidaten te kiezen. Het is afwachten of hij zijn steun, en dus mogelijk ook die van zijn kiezers, aan Erdogan of Kilicdaroglu toezegt.

In totaal mogen zo’n 135. 000 Turken in België hun stem uitbrengen. Bij de eerste verkiezingen heeft uiteindelijk 53,6 procent daarvan dat gedaan, dus het valt nog af te wachten hoeveel stemmen van Turkse Belgen de tweede verkiezingsronde zal opleveren. “Ik denk dat er bij de deze ronde zeker evenveel of zelfs meer Turkse Belgen zullen stemmen”, zegt Ismail. “De verkiezingen in België en Europa maken echt een verschil voor Turkije, dus hoe meer Turken in ons land stemmen, hoe beter.”

Dit artikel gratis overnemen op je website?

Horeca, rekkenvullers, animator,… Het zijn allemaal voorbeelden van populaire studentenjobs. Werken maakt voor de grootste groep studenten deel uit van het dagelijks leven. Sparen voor later of eerder nu alles uitgeven? Het blijkt dat we alsmaar vroeger beginnen werken. Wij vroegen het aan zes jongeren.

Door Zoë Gressens en Sophia Van Oevelen

Waarom leven we minder op kosten van onze ouders?

Jongeren willen zelfstandig zijn en dit uiten. We gaan minder vaak aanbellen bij onze ouders, maar zorgen er zelf voor dat we onze centjes verdienen. Onze ouders geven ons ook de vrijheid om te doen met dat geld wat we willen. Op die manier leren we omgaan met geld. “Als ik echt iets wil, dan vraag ik het aan mijn ouders, maar alleen als het betaalbaar is”, zegt Florence (17) uit Gent.

Krijgen jongeren nog zakgeld bovenop hun studentenjob?

De meeste jongeren krijgen een vast bedrag per maand, maar niet iedereen krijgt zakgeld. Zij moeten rondkomen met wat ze verdienen met hun studentenjob.

Welke studentenjobs zijn een hit tegenwoordig?

Horeca staat op nummer één in de enquête die we hebben afgenomen bij studenten over studentenjobs. Dat is te begrijpen, als het gemiddelde loon daar tussen de 12 en de 15 euro ligt. Ook zijn de uren best haalbaar. Een avondje werken na de schooluren kan je al snel 60 euro opleveren. “Samen met een vriend doen we aan e-commerce. We zien hier echt een toekomst in”, zegt Kyan uit Antwerpen.

Small-businesses worden populairder. Als het echt een succes is, is het zeker mooi meegenomen voor later. Het is een hobby die je kan uitbreiden naar een echt beroep. Florence (17) uit Gent zegt: “Ik deed eerst stage in een woonzorgcentrum. Het was daar zo leuk dat ik er nu werk als student.”

Als je er werk van maakt, kan je er zelfs rijk van worden.

Beginnen we alsmaar vroeger met werken?

In Nederland kan je al een studentenjob doen vanaf je 13 of 14 jaar. Daar mag je helpen bij licht, niet-industrieel werk, bijvoorbeeld bij het vakken vullen of inpakken van producten.

Van de 80 ondervraagde jongeren die een studentenjob hebben, is maar liefst zestig procent begonnen rond hun 15 jaar. Wat ook opvalt, is dat jongeren sneller van job veranderen. Dat klinkt logisch. Jongeren willen namelijk veel ervaring opdoen om er later gebruik van te maken.  

Is een studentenjob ‘hot’?

Duidelijk wel, met werken in de horeca op nummer één. Werken maakt voor de grootste groep van de studenten deel uit van hun dagelijkse leven. We verwachten een hoop gemotiveerde werkgevers en werknemers in de toekomst!

Het is duidelijk dat plastische chirurgie steeds populairder wordt bij jongeren. Maar waarom doen ze dit? Is dit het gevolg van sociale media? En weten ze hoeveel het kost? We vroegen het aan een zeventigtal jongeren.

Door Eva Boeckx en Angiola Constantinescu

Veel mensen lijken te denken dat plastische chirurgie een ‘recent’ fenomeen is, maar het ontstond ongeveer honderd jaar geleden al. Het werd vooral gebruikt voor verminkte soldaten. Vandaag lijkt het interessanter voor meer en meer jongeren. We stellen verschillende jongeren de vraag waarom ze denken dat plastische chirurgie in deze tijd zo ‘hip’ is. Volgens de bevraagde jongeren komt dit enerzijds door onzekerheid en een laag zelfbeeld. Anderzijds spelen sociale media een grote rol.

Na verschillende jongeren de vraag te hebben gesteld of ze ‘plastische chirurgie mooi vinden’, luidt er een duidelijk antwoord: “Ja, als het er maar natuurlijk uitziet.” Sommige jongeren zeggen dat ze hen moeten accepteren zoals ze zijn. Anderen zijn dan weer bang dat de operatie zou mislukken en dan spijt krijgen van de ingreep. Een van de jongeren zegt nog: “Ik vind mijn neus langs de zijkant niet mooi, maar ik wil niets fake aan mezelf hebben.”

Neus en lippen

‘Zou je zelf ooit plastische chirurgie willen ondergaan?’ Iets minder dan de helft van de jongeren antwoordt hierop met ‘misschien’. Ze twijfelen wegens de prijs of angst voor het resultaat. De jongeren zouden volgens de bevraging voornamelijk aan hun neus en lippen willen laten werken. Dat zijn inderdaad ook de populairste plastische ingrepen op dit moment.

Maar weten de jongeren ook hoeveel het kost? We vragen hen om te schatten hoeveel de prijs is van een gemiddelde ingreep aan het gezicht, bijvoorbeeld een nose job. De meesten onderschatten de prijs van een nose job. Het merendeel van de bevraagde jongeren meende dat de prijs tussen de 1.500 en de 3.000 euro lag. In werkelijkheid ligt het prijskaartje voor een complete neuscorrectie tussen de 4.000 en de 7.000 euro.

“Jongeren weten waar ze aan beginnen”

Ook hebben we de Belgian Beauty Clinic gecontacteerd. We spreken met Indsa Moonen. Zij weet ons te vertellen dat plastische chirurgie niet veel populairder is dan enkele jaren geleden. Vroeger gebeurde het meer in het geheim, en werd er minder open over gesproken. Ook vertelt ze ons dat er veel jongeren over de vloer komen, maar zeker niet meer dan volwassenen.

Voor welke specifieke reden komen jongeren vooral? Indsa Moonen: “Ze komen overwegend voor een borstvergroting. Als het gaat over het gelaat worden lip fillers het meest gekozen. Jongeren schrikken niet van de prijs, omdat ze er bewust voor sparen en weten waar ze aan beginnen.”

Onder jongens zijn de meningen over meisjes met plastische chirurgie verdeeld. Sommigen hebben er geen probleem mee, maar het moet wel ‘natuurlijk’ zijn. Anderen vinden het beter als meisjes geen plastische chirurgie ondergingen.

Dagelijks spenderen jongeren veel geld aan kledij. Om te weten te komen hoeveel het verschilt per persoon hebben we rondgevraagd in Antwerpen hoeveel ze aan kledij uitgeven.

Door Vincent Yamal Lippens en David Lusangu Mbombo

Op de Meir kwamen we twee Brusselse studenten tegen waaraan we vroegen hoeveel hun outfit kost. Eén outfit kost ongeveer 200 euro. En de andere kost ongeveer 310 euro. Eén van de studenten stuurt zijn kleren naar Afrika wanneer hij ze niet meer gebruikt. Hij vindt dat het beter is dan weggooien, omdat mensen het dan nog kunnen gebruiken. De andere zei dat hij zijn kledij gewoon dropt in een container. Beide studenten waren vastberaden om de online fashion trends te volgen.

We vroegen dezelfde vragen aan twee studenten van Karel de Grote Hogeschool. Beide outfits schatten ze rond de 400 euro. Een van de meisjes gooide haar ongebruikte kleren weg, en het andere meisje geeft ze aan familie. Beide studenten vonden het wel belangrijk dat kledij eerlijk geproduceerd is en niet door middel van bijvoorbeeld kinderarbeid. Ze volgen allebei ook fashion trends, een van de meisjes zei dat ze haar ideeën voor outfits van populaire Tiktoks haalt.

Een andere jongere kan de prijs van haar kleren niet zeggen, omdat ze haar kleren had geleend van een vriendin. Dat doet ze vaker voor bepaalde gelegenheden. Maar we schatten de prijs op zo’n 350 euro. De kleren die ze niet meer gebruikt, geeft ze aan haar broers en zussen of ze verkoopt de kleren aan vrienden. Ook vindt ze eerlijk geproduceerde kledij belangrijk, zolang ze de meeste fashion trends wel nog kan volgen.

"Bezoekers tweedehandswinkels worden jonger en jonger"

Winkels verkopen meer tweededehandskleding. Dat vertelt Oliver van  tweedehandswinkel ThinkTwice. We vroegen ook of jongeren er meer dan vroeger voor kiezen om hun kleren tweedehands te kopen. Hierop antwoordde hij dat hun klanten jonger en jonger worden. “Vroeger waren het meer studenten, nu zijn het meestal leerlingen van het middelbaar of soms zelfs al van het zesde leerjaar”, aldus Oliver.

Maar waarom kopen jongeren nu meer tweedehandskledij? Volgens Oliver is dat omdat je zo een unieke stijl krijgt, omdat je in tweedehandswinkels de gekste artikelen vindt en die maken de outfits meer authentiek en origineel. “Mensen komen hier vaak met een outfit die je niet echt goed kan stylen, en dan vinden ze in de winkel een stuk dat er perfect bij past.”

Bekende merken verkoopt de winkel amper, omdat mensen dat soort stukken weinig binnenbrengen. “Als er bekende merken binnenkomen, gaat het vaak om oude stuks en die zijn niet populair.”, aldus Oliver. Jongeren zijn meer hun kleren 2dehands aan het kopen, niet alleen omdat het een trend is maar het is ook een manier om milieuvriendelijk te zijn en tegelijk ‘in de mode’ gekleed te zijn.

Vanaf 2020 is de prijs van kleding gestegen met tien procent. Daardoor is tweedehandskleding aantrekkelijker voor mensen met een lager budget. Ook milieuvriendelijk zijn is dezer dagen in de mode. Dat heeft ook invloed op het feit dat jongeren meer voor tweedehandskleren kiezen.

Onder meer Dikke, Katnuf en Miss Angel kleurden vorig weekend het podium van het festival DiverCity in Park Spoor Oost. Het diversiteitsfestival is een initiatief van Red fox, de jongerenbeweging van PVDA.

Het gratis festival in Park Spoor Oost in hartje Antwerpen lokte heel wat jonge bezoekers die anders niet snel op een festival te zien zouden zijn. De diversiteit in DiverCity was dus zeker aanwezig.

Headliner Katnuf had ook nog een suprise in petto voor de bezoekers: Jeriel en Jihno9 verschenen ook op het podium. Het drietal scoorde onlangs met Interessant een virale hit.

Naast de optredens van onder meer Miss Angel en Dikke kon je ook genieten van lekker eten en waren er randactiviteiten zoals een knutselbooth en een voetbaltoernooi. Het festival verliep soms wel wat chaotisch en werd hier en daar ontsiert door sommigen uit het publiek die steentjes gooiden naar sommige artiesten, die zelfs genoodzaakt waren hun show te onderbreken.

Enkele jongeren van StampMedia trokken vrijdag richting het Europees Parlement voor het Rebuild project. Het doel van het project is om door jongeren geleide initiatieven die bijdragen aan sociale wederopbouw, in de kijker te zetten. StampMedia won de Out Of the Box-prijs. Deze prijs werd uitgereikt door Marko Paunovic, CEO van Out of the Box International. “StampMedia draagt bij aan jeugdwerk op een speciale manier”, aldus Paunovic. Bekijk hier de fotoreportage vanuit het Europees Parlement.

De jongeren van ‘Girls in the city’ kwamen afgelopen weekend op straat in Antwerpen om aandacht te vragen voor het probleem van catcalling. Dat deden ze onder meer met krijttekeningen. Ze bevroegen ook enkele passanten.

Catcalling is een vorm van seksuele intimidatie, waarbij ongepaste opmerkingen gemaakt worden naar vrouwen in het openbaar. Voor jonge vrouwen komt dit vaak intimiderend over. Daarom beslisten de meisjes van ‘Girls in the city’ om actie te ondernemen. ‘Girls in the city’ is een jeugdwerking die jonge vrouwen en meisjes weerbaarder wil maken. De meisjes gingen op pad om catcalling onder de aandacht te brengen.